Opinions

Aardig.

Michael Mann aan het roer belooft vaak wel wat goeds. Met Miami Vice maakt hij allesbehalve een meesterwerk, al heb ik mij aan het einde van de rit best kunnen vermaken. Met wat actiescènes hier en daar bewijst Mann zijn kennis en kunde en is het dat soort intermezzo's die de film naar een hoger niveau tillen.

De foute Colin Farrell en Jamie Foxx komen me nogal zoutloos over, al past Farrell alleen al maar door zijn look perfect in deze film. Hij is evenwel veroordeeld tot veel samenspel met Li Gong en dat is toch wel een miscast van jewelste.

Verder een hoop genreclichés en een plot dat te mager is om een ganse speelduur te boeien. Verre van Mann's beste, maar al bij al nog goed genoeg als tussendoor.

3

Vrij sterk.

Meer dan het verhaaltje over onrecht en geloof kan de setting mij bekoren. Desolate landschappen, karakterkoppen, mistflarden, ... Het zijn basisingrediënten voor een film als deze maar ik heb er toch altijd wel m'n plezier mee.

Michael Kohlhaas is aanvankelijk wat te veel de underdog, dus ik ben blij dat hij na verloop van tijd meer diepgang krijgt en keuzes zonder al te veel omwegen maakt. De eindscène is dan ook pakkend.

Acteurs beoordelen op hun uiterlijk zou eigenlijk niet mogen, maar ik kan toch moeilijk om die karakterkop van Mads Mikkelsen heen. Net zoals in Valhalla Rising lijkt hij daarmee perfect voor films als deze. Zijn Frans is er met haar op dus is het een geluk - hij zegt dingen zonder ze te zeggen.

Andere acteurs lijken ook last te hebben met de diversiteit aan taal. Iemand als Bruno Ganz kan me om die reden niet bekoren.

De mij onbekende regisseur doet alles goed - behalve dan enkele overgangen die nogal hak-op-de-tak zijn. De kille landschappen, de subtiele soundtrack, ... Alles doet z'n werk zonder prominent te zijn.

Het mooiste shot is het laatste, waarin alle goeie dingen samenkomen.

3,5

Tja.

Na een tiendaagse zonder film restte in het weekend nog een klein beetje tijd voor het slapen gaan. Gemakkelijkheidshalve dan maar op Netflix gekozen voor deze vrij korte film van Zweedse makelij, en bovendien uit het jaar 1939. Geen idee dus wat te verwachten.

Uiteindelijk heeft het een vrij apathische filmbeleving opgeleverd. Veel heeft het niet te bieden, tenzij hier en daar wat dingetjes van het leven in Lapland. De film is vooral aan het begin een vrij droge uitbeelding van hetgeen de voice-over verteld. Nadien wordt het ietsje meer filmisch, maar indruk maken heeft dit "romantisch" drama toch niet kunnen doen.

2

Tegenvaller.

Hoewel Midnight Cowboy alle ingrediënten heeft om een topper te zijn, weet het geheel mij niet te boeien.

Het uitgangspunt an sich is niet onaardig en er is ook niets dat slecht is. Maar uiteindelijk werd ik tijdens het kijken nooit meegesleurd en ging het allemaal aan mij voorbij.

Op papier belooft het acteerwerk vuurwerk te worden. Jon Voight samen met Dustin Hoffman, op voorhand klinkt het inderdaad niet slecht. Helaas geitenkaas ben ik niet overtuigd geraakt, door geen van beiden. Jon Voight vind ik - blijkbaar in tegenstelling tot vele anderen - hier maar matig. Ook Dustin Hoffman zet allesbehalve zijn beste acteerprestatie neer.

De muziek is goed te doen en ook dingen zoals de flashbacks zijn niet slecht gedaan. De film ziet er wel redelijk gedateerd uit, maar zoiets reken ik niet aan als een minpunt.

2

Pover.

Een klassieker, naar het schijnt, maar dan wel een zwakke klassieker. De matig acterende Brad Davis zet een wat duf personage neer. Meeleven met eender wie zit er niet in. Dan had ik nog het meeste kijkplezier aan John Hurt, die toch een beetje kleur geeft aan z'n personage. Verder wat eenzijdig allemaal. Visueel uiteraard dof en grijs, hetgeen ongetwijfeld een desolate indruk geeft, maar veel verder dan dat komt het niet. Het eentonige karakter wordt na verloop van tijd gebroken door een rare en wat mij betreft misplaatste homoscène en de evenzeer wat rare scène met het liefje.

2

Niet helemaal overtuigend.

Het uitgangspunt is nochtans fascinerend, en Allen houdt het ook zo door bv het fantasy-element niet uit te leggen. Zo blijft het sprookjesgevoel staande.
Helaas zijn de verschillende etappes niet echt interessant. Het enige wat dan nog leuk is om te volgen is de 'relatie' tussen Gil en Adriana - iets wat niet genoeg screentime krijgt.
Het einde is ook een beetje sneu. Adriana die eventjes besluit in de 1890s te blijven en Gil die daar schijnbaar geen moeite mee heeft.

Owen Wilson is degelijk als altijd, maar het is vooral Marion Cotillard die weer schitterend staat te acteren. Des te spijtiger zijn de tamelijk uitgebreide rollen van oa Rachel McAdams en Corey Stoll. Adrien Brody is al helemaal een flater.

Woody Allen weet Parijs sfeervol over te brengen - iets wat niet echt moeilijk is daar Parijs sowieso sfeervol is. De verschillende tijdsperiodes hadden wel iets uitgebreider getoond mogen worden.

2,5

Drukke bedoening.

Op zich bevat Midnight Run genoeg inhoud om een leuke roadmovie te zijn, maar ondanks een goed begin wordt het al rap lamlendig. De moppen zijn zelden grappig, en want dan nog overblijft is behoorlijk wat lauwe actie en een beetje drama.

Robert De Niro en Charles Grodin zijn op zich wel oké en laten als duo af en toe mooie dingen zien, maar geen van beiden komt echt tot z'n recht.

De bijrollen met oa Yaphet Kotto zijn weinig bijzonder.

Veel drukte, veel lawaai, weinig gelachen. Teleurstellend.

2

Oef!

Als George Clooney een sci-fi project uitkiest, zijn dat kennelijk veelal kalme; ietwat onderkoelde films die al dan niet wat stof tot nadenken willen geven. Ook The Midnight Sky lijkt mij met ambitieuze bedoelingen gemaakt. Het is in ieder geval niet gelukt om er iets deftigs van te maken. Behalve dat de twist weinig spectaculair is (en je die ook wel ziet aankomen), voelt de hele aanloop leeg aan. De soort-van-survival van de thuisblijver, noch de kommer en kwel van de ruimtecrew zijn interessant. De film komt eerder pretentieus over. Een losse flodder. Maar wel met genoeg bombarie gemaakt om het te (willen) laten lijken op een voltreffer.

1

Redelijk.

Vooropgesteld dat horror, na musical, zowat mijn minst favoriete genre is, is Midsommar me behoorlijk goed meegevallen. Misschien komt dat ook omdat het niet echt een volbloed horror is. Het is wat occult gezwets en schommelt wat tussen drama, thriller en horror in. In ieder geval doet het wat veel horrorfilms (niet dat ik er veel zie, maar als ik ze zie..) niet doen: sfeer creëren en vasthouden. Men hoeft helemaal geen doorzichtige 'scare jumps', zoals dat dan noemt, waarbij het volume plots verviervoudigt. Regisseur Ari Aster zet in op een onheilspellend sfeertje dat je weliswaar niet echt kan verrassen, maar wel gewoon goed werkt.

Weinig verrassend heb ik mij ook hier aan bepaalde zaken geïrriteerd. Erg veel nuance zit er niet in. De Zweedse vriend zijn verborgen agenda is al snel duidelijk en eenmaal ter plekke zijn er weeral weinig alarmbellen die afgaan, laat staan dat er personages logisch naar handelen.

Het is daarom niet slecht dat Aster ook een zelfbewuste ondertoon aanhoudt. Hoewel de horrormomentjes secuur zijn, hoeft het allemaal niet al te serieus te worden. De seksscène en bijhorende parallel deden me behoorlijk lachen. Jack Reynor, precies een chubby Hemsworth-broertje, doet het net als zijn collega's prima.

Nadien dooft de film wel uit. De climax die nog volgt is een beetje vijgen na Pasen en miste bij mij het beoogde effect, hoewel het toch ook weer sfeervol luguber ingekleed is. De inmiddels ingestorte Florence Pugh en haar villeine lachje deden mij niet zo veel meer. Ik had het harder gevonden als ze gewoon in pijn en verdriet bleef kijken en zich realiseerde waar ze beland/ gevangen was. Maar goed, uiteindelijk toch wel redelijk genoten van een horrorfilm, dat is me ook niet altijd gegeven.

3

Pfft.

Absurd en bijwijlen bizar toneelstukje. Dat levert een zeldzaam grappig momentje op als bijvoorbeeld de wulpse Michelle Pfeiffer de als ezel verklede Kevin Kline berijdt. Het toont aan hoezeer de film zichzelf (gelukkig) niet al te serieus neemt. Maar het is evengoed een voorbeeld van de kakofonie die men op het scherm tovert. Romantisch is dit geenszins, mocht het enigszins de bedoeling geweest zijn. Het is veelal druk amateurtheater en zodoende totaal mijn ding niet.

1

Mja.

Niet Woody Allen's beste, verre van. Nog wel typisch Allen, met spitse dialogen en een lichtvoetig sfeertje. Maar hij heeft het allemaal wel eens beter gedaan. De speelduur is zoals zo vaak beperkt, maar deze keer is dat een geluk. En zelfs dan nog had ik het idee dat het tijd werd dat de credits rolde. De koek was (te snel) op.

2,5

Standaard.

Peter Berg mag de lat tegenwoordig toch ietsje hoger leggen dan dit. Als actieregisseur pakt die toch geregeld uit. In Mile 22 kiest hij voor een vrij lange introductie, iets dat eigenlijk amper iets bijdraagt aan de hele film. Het verhaal raakt niet vooruit, maar het tempo ligt wel hoog door flitsende editing.

Eenmaal de tocht begint is het het verhaal van de tien kleine negertjes: opgejaagd en zich min of meer afspelend in een beperkte ruimte (zijnde de route). Leuk gegeven, maar er zullen weinig scènes binnen een paar weken nog blijven hangen zijn. Het is allemaal aardig maar ik verwacht onderhand iets meer van Berg. Met het einde zet hij de deur open voor Mile 23(?) - allemaal goed, maar dan zal het toch terug iets beter moeten.

3

Aangrijpend drama.

Niet eens zo speciaal verhaal. Een oude bokstrainer, een stevige madam die denkt dat ze de beste ter wereld wordt, en een zijpersonage dat alles verteld. Moet gezegd, werkte goed, deze mix. Toch had de film 20 min sneller kunnen eindigen. Had ook beter geweest, er werd nu naar mijn gevoel net iets té veel drama ingestopt.

Clint Eastwood doet het gezien z'n leeftijd erg goed, maar Hilary Swank acteert uiteraard werelds. Een knalprestatie. Ik vond het spijtig dat Morgan Freeman niet wat meer dialoog had.

Ook als regisseur doet good old Clint het behoorlijk goed. Dramatisch sfeertje komt goed tot z'n recht, met vele sobere beelden. De boksgevechten waren erg vakkundig gedaan. Altijd redelijk vast, nooit chaotisch. Zoals het hoort dus.

Terechte Oscarwinnaar.

4

Best matig.

En dan is er opeens die geniale inval met dat deuntje van Tarzan Boy. Op zo'n momentje is het eigenlijk te lang wachten. In tegenstelling tot Ted, een film die zat veel van die momenten heeft, leunt dit slechts op moppen over kaka en pipi. Daar zit voor mij de grootste ontgoocheling.

Seth MacFarlane zie ik tevens liever als teddybeer. Qua mimiek is hij best beperkt. Verder hebben o.m. Liam Neeson en Amanda Seyfried onnozele rolletjes en vind ik eigenlijk alleen de bijdrage van Neil Patrick Harris en ook wel Giovanni Ribisi de moeite. Ook de cameo van Ryan Reynolds doet wel lachen.

De speelduur is ook iets te lang. Als MacFarlane volgende keer misschien iets minder hooi op z'n vork neemt, kan het weer écht leuk worden. Dit is goed als tussendoortje, maar nadat ik met Ted de hoofdschotel heb gehad, is dit zonde.

3

Redelijk.

Mooi gefilmd en zeer degelijk geacteerd familiedrama. Aangenaam van tempo en bovendien behoorlijk in evenwicht ondanks de hoeveelheid drama. De onsympathieke vaderfiguur lijkt aanvankelijk belangrijk, maar doorheen de film switcht men al eens van personage. Zo komt iedereen aan bod, maar ik blijf ook wat op m'n honger zitten aangezien er daardoor geen enkel personage écht tot z'n recht komt. Het blijft iets te vlak en dat is zonde, want veel doet deze film niet fout.

3

Matig.

Aanvankelijk leuk Netflix-komedietje, wat zoveel wil zeggen als vrij simpel, doch vermakelijk. Uitgebluste typetjes zijn doorgaans ook dankbare personages om geslaagde humor rond te weven. Enige nadeel, en dat is ook wel eigen aan Netflix-producties, is dat het, ondanks een beperkte speelduur, na een half uurtje meestal uitgewerkt is en dan is het kwestie om toch proberen gevat uit de hoek te blijven komen. Dat lukt half en half. Af en toe kunnen lachen; als hersenloos vermaak te doen.

2,5

Gemiddeld.

Vrij inhoudsloos niemendalletje. Af en toe nog wat grappig in het cynische, maar vaak ook iets te veel een kinderversie over een volwassen materie.

Cast wel best oké. Die Nikki Reed heeft het juiste smoeltje voor haar rol, terwijl Alec Baldwin met zijn dikke kop ook wel grappig is.

Tussendoortje, niet meer, niet minder.

2,5

Redelijk.

Ouderwetse avonturenfilm, of toch eentje die qua opzet doet denken aan die ensemble-films van de jaren 1960 met types als Steve McQueen. Nu goed, Guy Ritchie staat aan het roer dus dan kan al het niet de traagste film worden. Het eerste uur is evenwel best ingehouden. De pionnetjes worden gezet, maar die zijn uiteindelijk snel gezet en de missie is zo klaar als een klontje dat het verder vooral uitzitten is. Ik ben blij dat Ritchie het niet te aanstellerig wil doen. Niettemin had ik nog meer fun verwacht; Met Henry Cavill op kop, zijn de personages allemaal inwisselbaar en best zoutloos. Zeker niet Ritchie's beste, ook niet van de "nieuwe" Ritchie. Wel doenbaar voor 'n keertje.

3

Matig.

De premisse is op zich veelbelovend, of toch genoeg voor een prima actiefilmpje met wat scifi. In het beste geval was dit 10 jaar eerder gemaakt door bijvoorbeeld een Paul Verhoeven, dan had het wellicht ook vermakelijker geweest. In de handen van Steven Spielberg daarentegen is er volgens mij niet alles uitgehaald.

Vooreerst is de cast vreselijk - Tom Cruise in z'n zoveelste actierolletje, die Samantha Morton met dat belachelijke over-the-top acteren, ... Actiefilms staan zelden garant voor het beste acteerwerk, maar er mag wel gewoon acteerwerk de naam waardig zijn.

En verder maakt Spielberg het veel te lang en wordt de film met de minuut kleffer. Enige van humor of zelfrelativering is eveneens ver zoek. Zo blijf ik Spielberg een enorm wisselvallig regisseur vinden, ondanks zijn naam en faam. Het ziet er allemaal wel duur en professioneel uit, maar daar blijft het voor mij toch vaak bij. Spijtig.

2,5

Degelijke westernkomedie.

Ondanks een geweldig eerste kwartier, valt het verhaal wat in mekaar. Het is meer een opsomming van leuke scènes (uiteraard afgewisseld met mindere) ipv een coherent geheel. De komische noot is niet altijd even geslaagd. Misschien omdat het gewoon een beetje teveel was. Hadden er wat minder grappen in gezeten, maar wel gerichtere, dan had het allemaal beter geweest. Ik had het ook liever iets serieuzer gezien. Het laatste halfuur is vrij serieus te nemen gezien het genre, en dat was ook het gedeelte met de meest interessante scènes.

Terence Hill is redelijk in z'n rolletje. Hij heeft ondanks z'n blauwe oogjes duidelijk minder charisma dan bv Eastwood en Bronson. Henry Fonda vond ik werkelijk fantastisch in Once Upon A Time In The West. Hier is het een pak minder. Hij komt wat loom over.

Weer eens geweldige muziek van Morricone. Ook die bewerkingen waren leuk (oa dat van de Frank-theme uit Once Upon A Time In The West).

Enkele zeer fraaie landschap- en sfeershots maken van deze wisselvallige westernkomedie toch zeer de moeite.

Met wat meer inhoud had dit een topfilm geweest.

Krappe 3,5

Oef.

Niet mijn ding. Schreeuwerig en gedateerd boerendrama. Mira - de hoer! - fladdert wat rond - of dat met familie is of niet, maakt haar (en die familieleden) weinig uit. Dit tegen de achtergrond van een sociaal drama, wat opgelost had kunnen worden als niet elk personage theatraal stond te schreeuwen. Maar dan hadden we geen film. Op het einde vergeet je bijna dat Mira één of andere persoonlijke ontwikkeling doorgemaakt heeft - dat dus ook nog. Ik kon er alleszins niet veel mee.

1,5

Best wel vermakelijk.

Mirror Mirror is minder fantasierijk dan die andere versie uit 2012, Snow White And The Huntsman, maar richt zich voornamelijk op humor. Alle personages (behalve Sneeuwwitje zelf) zijn een parodie.

Op zich kan dit best vermaken, maar af en toe wordt het allemaal net té kinderachtig. Het einde is daar wellicht een goed voorbeeld van, wat een gedrocht.

Lily Collins is - hoewel voorzien van wenkbrauwen waar zelfs Sean Connery jaloers op zou zijn - een aangename verschijning en zet een frisse Sneeuwwitje neer. Grappig is ze niet, maar wel gewoon leuk.

Armie Hammer kan er ook nog net mee door, maar Julia Roberts is dan weer een miscast van jewelste. Ze is grappig noch eng. Ook die voice-over is verschrikkelijk.

Andere kleine bijrolletjes zoals die van Nathan Lane zijn wel leuk en bad guy-acteur #1 Sean Bean passeert ook nog op het einde.

Mirror Mirror duurt wellicht iets te lang. Voorts is het aangenaam kijken: aan allerlei kleurenpaletten en ingenieuze kostuums geen gebrek. Ook de gebruikte CGI ziet er dik in orde uit. Dat lied aan het einde is dan weer een serieuze misser.

3

Vrij slecht.

Sowieso een enorm rommeltje. Spanning tracht opgebouwd te worden door lukraak wat scènes te knippen en te plakken zodat het inventief lijkt. Maar het enige wat het oplevert is een ding wat één en al besluiteloosheid en knulligheid uitstraalt.

Josh Duhamel bakt er ook echt niks van. Anthony Hopkins en zeker Al Pacino nog eens zien is wel leuk, maar het is natuurlijk gewoon zonde dat ze in dit soort ondingen present tekenen.

Snelle hap, maar weinig genietbaar.

2

Redelijk.

Les Misérables wilde ik per se in de bioscoop zien. Ik zou niet eens weten wat de reden daarvoor was. Op Sweeney Todd na heb ik nog nooit een musical gezien en met Russell Crowe in een belangrijke bijrol loopt één van mijn minst favoriete acteurs in de kijker.
Toch moest ik deze hoe dan ook zien, op een groot scherm dan nog wel.

En het moet gezegd dat Les Misérables effectief iéts heeft. Wat het juist is, kan ik niet zeggen. Het verhaal is tragisch als wat maar heeft me op geen enkel moment bij de keel gegrepen. Alle tekst wordt gezongen, ja, maar dat vind ik net goed. Ik had zelfs moeite met de paar gesproken regeltjes, want die halen de schwung er wat uit.
Af en toe lijkt Les Misérables in delen op te splitsen. 157 minuten is lang, jawel, maar mag geen excuus zijn om het gebrek aan vloeiende samenhang goed te praten.

Muzikaal valt er uiteraard behoorlijk wat te beleven. Ik heb me nooit geërgerd aan een lied - er is dus een zeker niveau -, maar op Fantine en haar droom na is er geen enkel kippenvelmoment. De meeste solonummers kan ik niet meteen een succes noemen, daarvoor is het allemaal te gewoontjes. Enkele nummers waarin twee of meer personages zingen zijn dan weer aan de chaotische kant, terwijl nummers gezongen door een massa dan weer wél meevallen.

Voor één keertje ben ik niet veeleisend geweest wat betreft acteren. Ik wilde vooral overtuigd worden door de zangkwaliteiten van de cast. Ook dat luik is wat aan de verdeelde kant.
Sowieso komen de vrouwen er stukken beter uit dan de mannen. Anne Hathaway is fenomenaal: zij is ook de enige die acteert én zingt en doet beide onderdelen als de beste.
Daarnaast zijn kleine Cosette en Samantha Barks ook goed, hoewel ik die laatste zwak vind in haar sterfscène.
Aan de mannenzijde ben ik op mijn honger blijven zitten. Zowel Hugh Jackman als Russell Crowe als Eddie Redmayne kunnen nooit overtuigen. Zeker hun hoge noten zijn soms niet aan te horen: ofwel halen ze die niet (Jackman heeft daar nogal last van) ofwel klinkt het gewoon niet mooi meer (Redmayne). Ik moet er evenwel bijzeggen dat Jackman er wél in slaagt om te acteren en dat Crowe al zingend stukken meer emotie uit dan gewoonlijk.
Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter moeten voor de komische noot zorgen en dan wordt duidelijk dat laatstgenoemde compleet weggespeeld wordt door Cohen: zeker ook qua zang.

Op vlak van art direction scoort Les Misérables zoals verwacht nog wel wat puntjes: zowel decors als kostuums zijn dik in orde, al ben ik geen fan van de CG nachtdecors tijdens twee van Crowe's nummers.
Tom Hooper ken ik enkel van naam, maar hij stelt hier teleur. Naast het feit dat de film niet altijd als een geheel aanvoelt vind ik het camerawerk ronduit storend. Het verhaal nodigt uit tot epische vormen, zeker ook met al die muziek, maar het kijkt niet echt aangenaam. Ik had 2,5 uur het gevoel alsof het verhaal te groot is voor de stijl van Hooper: de camera draait maar wat en schokt zo nu en dan. Het spreekt boekdelen dat de sterkste scène een close-up is, waarbij de camera gewoon stilstaat.

En dat vat zo een beetje alles samen: Les Misérables is een ambitieuze verfilming, misschien wel wat te ambitieus voor de makers. Het potentieel is er min of meer, maar de uitwerking heeft me niet helemaal kunnen bekoren

3

Teleurstellend.

Als drama werkt dit absoluut niet en als thriller volgt het ene cliché na het andere. Het is ook altijd hetzelfde. Caan krijgt bezoek en Bates vliegt uit, Caan krijgt bezoek en Bates is goedgezind, Caan krijgt bezoek en Bates vliegt uit,...
Ook het einde is ondermaats. 1) Moest die arme Buster nu écht neergeknald worden door zo'n dubbelloops geweer? 2) Bates die eerst 2 klappen krijgt, dan nog even terug leeft, en uiteindelijk bij de 3e klap neergaat. 3) Caan die op het einde "Bates" ziet en dan het vreselijke 'I'm you're biggest fan!'. Werkelijk slecht.

Zowel James Caan als Kathy Bates komen onrealistisch over. Caan wordt opgesloten, krijgt met het gekste vrouwmens ooit te maken, maar kijkt enkel a la WTF? Nooit niet schelden, in discussie gaan? Ik vrees dat het weinig mensen gegeven is zo rustig te blijven.
Kathy Bates is al helemaal een ramp. Haar 'Ooo Paul' of 'My Mysery' werken al snel op de zenuwen en haar woede-uitbarstingen zijn lachwekkend.
Richard Farnsworth komt nog het beste over.

De locatie is een pluspunt. Ik ben sowieso al voor de gezelligheid van sneeuw (al was deze film niet bepaald gezellig). Het huis zag er ook wel te doen uit. Qua muziek viel me niet echt iets op.

1,5

Best leuk.

Niet zo heel bijzonder, maar wel weer vermakelijk. Beetje komisch, beetje kinderlijk fantastisch, beetje eng bedoeld bij momenten. 't Is van alles weer een beetje, maar als mix kan ik het toch weer smaken.

Af en toe wat mindere stukjes, waarbij ik vooral de finale toch wat tegenvallend vind.

De cast doet het wel aardig. Asa Butterfield en die jonge dame doen het zeker niet slecht, en de paar ervaren rotten die erbij gegooid worden kan ik meestal ook wel smaken. Enkel Samuel L. Jackson is weer zichzelf aan het klonen. Hem ben ik onderhand moe.

Tim Burton is erin geslaagd het toch weer aangenaam te maken. De speelduur vliegt voorbij, het mysterieuze begin gaat naadloos over in een sprookje. Enkel de soundtrack valt deze keer ietsje tegen.

3

Best oké.

Leuk romcommetje dat niet zo veel om het lijf heeft, maar wel zeer vlot wegkijkt en een gemakkelijk tussendoortje is. Frances McDormand is eigenlijk altijd wel goed, maar ook op de bijrollen is weinig aan te merken. Het kan je genre niet zijn, maar zelfs dan nog kan dit beter meevallen dan gedacht. Zo heb ik het althans toch ervaren. Een romcom die zich situeert vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog is ook wel eens iets anders.

3

Tja.

Van elk beetje kwaliteit gespeende actiefilm, aanvankelijk zonder veel actie. Chuck Norris is misschien een cultfiguur maar een goed acteur is hij alleszins niet. Niet dat het veel uitmaakt, want de film waarin hij opdraaft stelt echt niks voor. Dialogen van iets en niks, totaal onlogische keuzes van zowat elk personage en actiescènes die dusdanig slecht geschoten én gemonteerd zijn dat ze geen impact maken. En dat is zonde van het budget, want dat lijkt er gezien de talrijke explosies best te zijn. De scène waarin Norris met een verzopen machinegeweer de zoveelste houterige figuranten neermaait is wellicht iconisch, maar zegt ook alles over deze film.

1

Matig.

In mijn herinnering beviel The Missing mij beter. Die herinnering was van een jaar of 15 geleden, geloof ik, dus een opfrisbeurt mocht wel eens. Dat is helaas niet in het voordeel van de film gebleken. De sterke punten blijven overeind - Cate Blanchett's vertolking bijvoorbeeld.

Maar er is ook genoeg op aan te merken. De grote slechterik valt compleet door de mand, terwijl het thema niet alleen origineel is, maar ook voedingsbodem genoeg is om echt onder de huid te kruipen. Ron Howard slaagt er niet in om dat te verwezenlijken, tenzij de eerste twintig minuten. Nadien is het toch iets te flets allemaal.

Tommy Lee Jones is ook een rare keuze als 'indiaan'. Het staat dat de sérieux van de moeilijke vader-dochterrelatie hoe dan ook in de weg. Niet dat een andere keuze hier echt veel had uitgemaakt. Howard heeft nog wel budget genoeg om qua aankleding en het schieten van mooie plaatjes puntjes te sprokkelen, maar een echt westerngevoel creëert hij niet.

2,5

Flauw.

Brian De Palma, naar mijn bescheiden mening toch geen slechte regisseur, maakt van Mission to Mars een rommeltje. Het eindresultaat strandt tussen mislukt ruimte-avontuur en pretentieuze onzin in. Men lijkt niet echt een kant te kunnen kiezen. Het is in ieder geval een erg melige film. Van de zijplotjes tot het grandioos gefaalde einde.

Het acteerwerk is over de ganse lijn erg matig, de regie van De Palma komt ook niet echt tot leven. Mars mag een dankbare planeet zijn om visueel uit te pakken, maar wordt te klinisch in beeld gebracht. De lange takes, waar ik eigenlijk wel liefhebber van ben, leiden geregeld naar... niets. Echt spannend is het eigenlijk nooit. Te vaak stropt de film. Dat de effecten intussen aan de gedateerde kant zijn, is uiteindelijk bijzaak. Spijtig, want mijn verwachtingen lagen hoger.

1,5