The Missouri Breaks (1976)

Wel, jammer van mijn geld, want deze povere western was het echt niet waard. Dit is een voorbeeld van hoe saai en waterig een western kan zijn. De film is opgevuld met totaal oninteressante dialoog en nauwelijks uitgediepte personages. Het interessantste gedeelte komt pas het laatste half uur, nadat ik bijna ingedommeld was tussen een aanslepend liefdesverhaaltje van twee keer niks en voortdurend onbegrijpelijke acties. Waarom wil Nicholson per sé maandenlang naast die hereboer gaan wonen om zich te wreken? Waarom schiet Nicholson Brando niet neer in dat bad? . Die film is minstens een half uur te lang. Marlon Brando kan dan weer de kwaliteit wat omhooghelpen, als een wat gekke huurling, die veel gevaarlijker is dan hij eruit ziet. Ook de mooie shots van de weidse landschappen in Montana zijn vaak adembenemend, maar dat is helaas allemaal niet voldoende om Missouri Breaks tot een goede western te verheffen. Nicholson en Brando samen op het witte doek, dat leek wel wat... het werd niks.

Matige western waarin de eigenaar van een ranch een huurmoordenaar inzet om zo van zijn veedieven af te komen. De grootste troef van de film zijn uiteraard Marlon Brando en Jack Nicholson. Jack Nicholson zet een goeie rol neer, alleen Marlon Brando is soms wat irritant met zijn accent. Film ziet er verder goed uit, maar een aantal komische momenten doen de film meer kwaad dan goed. Echter het grootste probleem is het verhaal wat simpelweg te saai is. Ook zijn de personages niet echt goed uitgewerkt.

Who is Thomas Jefferson? - Guy back east. Ik vond deze western zo gek nog niet. Nou ja, gek is misschien hier niet het goede woord, want de wat absurde rol van Marlon Brando is geen onbelangrijke, maar de film is verre van slecht. Wel moest ik wat wennen aan Robert E. Lee Clayton (Brando). Zowel zijn persoonlijkheid als zijn naam deden mij eerst even de wenkbrauwen fronsen, maar na verloop van tijd kon ik wel genieten van zijn eigenzinnige karakter en zijn wat vreemde manier van handelen. Naast Marlon Brando had ik ook Jack Nicholson nog niet eerder in een western gezien, maar dat hij een waardige tegenspeler is moge duidelijk zijn. Als Tom Logan, de leider van een groepje veedieven, maakt hij de nodige indruk. Zo ook op Jane Braxton (Kathleen Lloyd), waarmee hij een speciale band krijgt. Een band die zorgt voor de nodige spanningen in de film omdat haar familie het eigenlijk nogal te verduren heeft onder Logan's daden. Reden genoeg om een zogenaamde 'regulator', de zojuist genoemde heer Clayton, in te schakelen. Hij moet maar even regelen dat er eind komt aan alle ontstane onenigheid. Hierop volgt een klopjacht die uitmondt in een interessante confrontatie tegen het einde. Een confrontatie die mijns inziens op iets te veel rolletjes verloopt. De man die eerst zo onschendbaar was en zeer deskundig te werk ging, wordt ineens heel makkelijk voor de gek gehouden. Hij verliest zijn onoverwinnelijkheid zo snel dat van geloofwaardigheid nog weinig sprake is. Zo weinig dat de nog resterende confrontatie helemaal vreemd en ongeloofwaardig is. De film mag dan The Missouri Breaks heten maar de mooie uitgestrekte vlakten van Montana, waar de film feitelijk is opgenomen, stelen de show. De aandacht die besteed is aan de mooie plaatjes mist zijn uitwerking niet en het resultaat mag er wezen. Samen met de goeie rollen van Brando en Nicholson zorgt dat ervoor dat het beste leuk is om naar te kijken, al is de film voor de rest niet bepaald memorabel.