Opinions

Een film waar je tegenwoordig niet meer mee aan zou kunnen komen zetten, omdat het verhaal gewoon echt niet meer van deze tijd is. Je merkt het nog niet aan de plotbeschrijving hierboven, maar er is een reden waarom Seven Brides for Seven Brothers altijd een geliefde film is geweest bij feminismestudies als een voorbeeld van (onbewust) vrouwonvriendelijke films: de Pontepeebroers gaan uiteindelijk over op kidnapping van de vrouwen van hun dromen en na een korte periode huilen vallen ze natuurlijk als een blok voor de mannen, zelfs al wordt er totaal geen aandacht besteed aan die ontwikkeling. Het is een erg ouderwets beeld van man-en-vrouwrelaties, inderdaad, maar evengoed blijft het zo zijn charmes hebben en juist die relaties worden met veel humor bekeken, alsof de makers wisten dat ze een belachelijk plot hadden. Hoe dan ook, het was een veel leukere film dan ik verwacht had.

Het beste was met afstand dat bal waarin de zes vrouwloze broers tegen andere mannen in dansvorm strijden om de aandacht van zes vrouwen. Deze dansscène is bijzonder indrukwekkend en zit vol met knappe atletiek en geweldige choreografie. Ik weet zelfs niet of ik überhaupt ooit zo'n meeslepende dansscène in een film heb gezien. Het is zelfs zo geniaal dat de rest van de film er wat flets bij afsteekt. Er zit genoeg humor in om de boel fris te houden en de acteurs en actrice hebben een hoop charme, maar het plot is te belachelijk voor woorden en ook ondermijnen de teksten van de liedjes soms de goede regie en choreografie van de musicalscènes (het beste voorbeeld is het nummer Lonesome Polecat, visueel knap gedaan, maar qua zang te overdreven en de tekst is lachwekkend slecht). Wel moet ik toegeven dat de liedjes hier bijzonder knap verweven werden met het verhaal, zonder dat het ooit als een onderbreking aanvoelde. Ik las dat Seven Brides op dat geboed vrij innovatief was voor die tijd. Hiervoor maakte Donen met Gene Kelly nog Singin' in the Rain, waar nog vaak naar een excuus gezocht werd in het plot voor een liedje of een dansje. Dat gebeurt hier helemaal nooit.

Dus het is een wat wisselvallige film. Niet alles komt even goed uit de verf en het doet vaak wat gedateerd aan, maar tegelijkertijd bevat de film één scène die gewoon door iedereen gezien moet worden en is het gewoon door zijn enthousiasme een zeer vermakelijke film om te kijken. Niet het grote meesterwerk onder de musicals, maar verdient iets meer aandacht hier op MovieMeter.
3,5*

Zo te lezen ben ik niet de enige die moeite had met het eerste half uur. Het verhaal start nogal futloos en er is dan vooral een gebrek aan grappen. Je zou denken dat Keaton meer kan halen uit de afwijzing door zeven vrouwen dan, wel, slechts een simpele reeks afwijzingen. Daar zit meer humor in. Het meest teleurstellende is dat Keatons filmstijl hierin afwezig lijkt te zijn. Geen knappe shots die van bijzonder perspectief gebuik maken voor humor.

Zo suf als het eerste half uur is, zo briljant is dan weer het tweede half uur. De lange, bijna surrealistische achtervolging is hilarisch en fantastisch gefilmd. Dat stuk met de lawine is gewoon ontzettend knap uitgevoerd, zelfs al zie je dat Keaton niet met echte rotsblokken werkte. Daarvoor hadden we nog die erg sterkg eschoten kerkscène. De hamvraag is: waarom kon Keaton in de eerste helft van de film niets van die genialiteit laten doorschijnen?

Ach, het is uiteindelijk meer dan goed genoeg voor een 3,5*.

Ik had Seven Psychopaths bijna over het hoofd gezien in het overvolle filmprogramma dat je elk jaar rond deze tijd hebt, maar ik ben blij hem toch nog even meegepikt te hebben, want het blijkt zomaar vanuit het niets ineens de grappigste film van 2012 te zijn. Natuurlijk, zelfbewuste misdaadkomedies als deze hebben we sinds de jaren '90 misschien wat al te vaak gezien, maar niettemin kan deze meespelen met de grote jongens wat mij betreft.

De lompe, absurde en soms wat surrealistische grappen werken allemaal even goed, maar het mooiste is nog wel dat veel van de humor voortkomt uit de personages en hoe zich gedragen. De karakterisaties hier zijn erg goed en de casting is geïnspireerd, met name bij Rockwell en Walken. Die laatste speelt een ander soort psychopaat dan verwacht. Gewoonlijk wordt hij meer in het type geplaatst dat Woody Harrelson hier speelt, maar hij speelt hij een ietwat droevige, berustende rol, waarbij vooral zijn kalmte vaak voor de lach zorgt. Voeg aan al dit moois nog een aantal zeer originele scènes toe, zoals het verhaal van de quaker, plus gewoonweg virtuoze momenten zoals de shoot-out in de begraafplaats (waarbij de Jack-O'-Diamonds een kruisboog uit zijn mouw tovert) en je hebt niet alleen een film die duidelijk inspeelt op een cultstatus, maar vooral een film die zo'n status verdient. Alleen al die prostituee die kennelijk Vietnamees gestudeerd heeft in Yale. Prachtig
4*

Over het algemeen een heerlijke Britse misdaadfilm met een bijna surrealistisch tintje en een spanning die vooral komt van personageconfrontaties. Het knappe is dat Don Logan puur door zijn houding zo eng overkomt. Niemand zegt ooit ergens dat hij veel mensen vermoord of pijn gedaan heeft, of iets in die geest. Hij zelf doet ook nergens echt zoiets, op één keer Gal een trap geven na. De vent is simpelweg zo'n engerd in zijn manier van doen dat hij ook zonder directe dreiging van geweld gevaarlijk lijkt. Dit terwijl hij zijn methode van kinderen lijkt afgekeken te hebben: als Gal nee zegt, zegt Don gewoon ja, wat hij het liefst een paar keer herhaald. Kingsley is briljant in zijn rol. Daarnaast heb ik Winstone ook nooit beter gezien als een wat meer menselijke gangster en het siert de scriptschrijvers dat ze hem niet al te gemakkelijk een lafaard maken, maar hem gewoon tegen Logan in laten gaan. Met haperingen, maar niettemin. Dat verhoogt de spanning en haalt veel clichés weg. Zijn vrouw is ook geen watje.

Je hebt dus een interessant conflict, met boeiende dialogen, fantastische personages, een heerlijke sfeer, goede spanning en veel bizarre humor. Helaas is er ook nog een inbraak die afgerond moet worden en die is helaas lang niet zo spannend als wat ervoor komt. Zodra Logan dood is verliest de film zijn belangrijkste troef. Glazer gaat niet op de automatische piloot verder en McShane is een serieuze bedreiging op zichzelf, maar het wordt nooit meer zo fris als het begin en de afronding is wat suf. Dus gaat een potentieel meestewerk een beetje als een nachtkaars uit. Overigens had ik ook niets met de droomscènes met dat zombiekonijn. Leuk geprobeerd, maar wat te dik aangezet, waardoor het uit de toon valt. Dit is echter een regiedebuut, dus beginnersfouten kun je verwachten en voor het grootste deel levert Glazer wel echt iets speciaals af.
3,5*

Een Finse musical uit 1940: dat is eens wat anders dacht ik voor ik deze zag op het IFFR. Dat bleek mee te vallen, want dit lijkt buiten de Finse taal om sprekend op Amerikaanse musicals uit de jaren '30 en helaas lijken niet de beste als voorbeeld gebruikt te zijn. Het is een musical met maar drie liedjes, waarvan er één drie of vier keer herhaald wordt en een andere tweemaal. Er wordt ook nauwelijks gedanst en de meeste aandacht gaat uit naar het plotje, dat zoals wel vaker in dit genre van vreemde onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt en er vooral plezier in heeft om de twee geliefden op kunstmatige wijze uit elkaar te houden. De komische bijrollen en dan vooral die twee restauranthouders redden het nog enigszins al zijn ook zij niet briljant.

2*

P.S.: Wat een absurde plotbeschrijving. Komt zo te zien van de IFFR-website, die weer bewijst dat ze daar de wildste termen gebruiken om mensen te trekken.

Weer een leuk deel in de reeks, maar tegelijkertijd toch al niet meer zo grappig en fris als de voorgaande delen. Het mysterie leek hier wat meer de overhand te krijgen en de grappen kwamen op de tweede plaats. De ontknoping vond ik ook wat vergezochter. Het blijft echter toch allemaal wel zeer onderhoudend en William Powell en Myrna Loy zijn gewoon zeer leuk om naar te kijken in deze rollen.

3*

Ik vraag me af of Shadows een favoriete film van Jim Jarmush is. Cassavetes' debuut heeft namelijk voor een groot deel dezelfde werking op mij als het werk van Jarmush en dan met name Down by Law en Coffee and Cigarettes (wellicht omdat die ook zwart-wit zijn). Er is iets relaxts over al deze films, mede door de koele look, de vaak jazzy muziek en wellicht ook doordat het allemaal duidelijk lowbudget oogt. Plot is onbelangrijk, groot drama wordt vermeden en het belangrijkste zijn menselijke interacties. Zo'n film werkt onthaastend en geeft een warm gevoel.

Shadows is echter beter dan iedere Jarmush die ik zag. Waar bij Jarmush het relaxte ten koste lijkt te gaan van met name emotionele diepgang is dat hier niet het geval. Het acteerwerk is niet eens zo heel hoogstaand. Het spontane komt goed over, maar tegelijkertijd voelen de acteurs over het algemeen amateuristisch aan. Het deert weinig. Wellicht omdat er heel lang gewerkt is met geïmproviseerde repetities, maar de personages lijken enorm geloofwaardig.

Het is ook interessant om te zien hoe er hier met ras omgegaan wordt. Als dat in 1959 al eens aangekaart werd in Hollywood dan gebeurde dat met moralistische films, zoals kennelijk in The Defiant Ones (die ik nog moet zien). Cassavetes maakt hier echter nauwelijks een issue van het feit dat zijn hoofdpersonen tot een zwarte etniciteit behoren. Ja, er is een sleutelscène waarin Lelia ermee geconfronteerd wordt dat ze een zwarte afkomst heeft, maar dit wordt veel gevoeliger, subtieler en aardser uitgewerkt dan we gewend zijn in Amerika (en eigenlijk gewoon in andere landen). Ras is een zijlijn, waardoor Cassavetes niet de blanke voorvechter voor de zwarte broeder wordt, maar meer iemand die geïnteresseerd is in verschillende relaties, waar toevallig zwarten bij betrokken lijken. En als hij toch bezig is kan hij ook zomaar plotlijnen rond interraciale relaties, mislukte seks en seks voor het huwelijk open en bloot tonen. In 1959! Geen wonder dat Shadows veel invloed had op latere onafhankelijke films.

Deze film wordt wel eens het enige nouvelle vague werk van de Verenigde Staten genoemd en dat is jammer, want er is veel te genieten. Ja, het voelt soms amateuristisch en ondhandig aan, maar nooit op een storende manier. Het is een film die snel op je groeit en je betrekt bij zijn karakters. Hopelijk zijn meer Cassavetesfilms zo.
4,5*

Aardige poging van Allen om eens iets anders te doen. Ik dacht altijd dat dit zijn film-noir zou zijn, maar het is dus een expressionistische film, met meer dan één knipoog naar Duitse meesters als Lang en Murnau. Ik ben liefhebber van die regisseurs, maar het zijn ook bijna de laatste van de klassieke helden die ik zou linken aan Allen. Met reden zo blijkt, want je merkt aan alles dat dit niet het type film is die Allen natuurlijk afgaat.

Dat wil niet zeggen dat het echt slecht is. De sfeer is goed getroffen, met gewoon een geslaagde (hoewel niet bijzonder geïnspireerde) kopie van de schaduwen, lichten en kale gebouwen die bij het Duits expressionisme horen. Als komedie zitten er ook leuke momenten in, vooral de duidelijk op Kafka geijkte momenten waarin Allen in aanraking komt met de nachtbrigades. Die waren echt hilarisch, evenals de confrontatie met de baas. De scènes met de prostituees zijn ook zeer effectief, al kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen hoe die in deze film zijn belandt, omdat ze echt geen raakvlak hebben met de hoofdlijn. En wie stopt Jodie Foster nou in een film en geeft haar vervolgens het minst te doen van iedereen?

Dat Shadows and Fog stampvol met verhaallijnen is de grootste zwakte, zeker als je kijkt naar de enorm korte lengte. De moordenaar, de prostituees, de relatieproblemen van Malkovich en Farrow, het komt nooit echt fijn samen of voelt als een geheel. Sowieso is Allen kennelijk erg slecht in horror. Nou gaat hij natuurlijk voor de stilering van een Nosferatu en Caligari, maar het overtuigd gewoon niet. Zelfs het onverwachte einde, waarin duidelijk wordt dat de moordenaar vooral gezien moet worden als een symbool voor het onbekende en het ongrijpbare, voelt teveel als een terzijde en interessant is het niet.

Gelukkig hebben we nog altijd de sfeer en een bijzonder grote reeks aan sterren die op een wat saaie Farrow na allemaal erg goed acteren. Vervelend is het niet en het is grappig om zoiets in Allens oeuvre aan te treffen, maar helemaal werken doet het niet.
3*

Shame is het type film dat al snel een meesterwerk genoemd wordt, maar ik weet niet zeker of hij dat wel verdient. Natuurlijk kun je er bewondering voor hebben dat Steve McQueen een onderwerp aansnijdt dat eigenlijk al genegeerd wordt. Ook is het ontegenzeggelijk goed gefilmd en zitten er enkele indrukwekkende scènes tussen (New York, New York is het hoogtepunt, knap dat van zo'n triomfantelijk liedje zoiets pijnlijks gemaakt wordt). En uiteraard is het acteerwerk van hoog niveau met acteurs als Fassbender en Mulligan in moeilijke rollen.

Alle goede kanten ten spijt bleef ik toch wat leeg achter. Brandon is seksverslaafd. Dat is de hele film. McQueen weet goed over te brengen hoe het leven van een seksverslaafde eruit ziet, maar meer haal ik er ook niet uit. Dat maakt op zich niet zoveel uit, maar ik heb de indruk dat McQueen ook nog iets wilde zeggen dat er niet zo sterk uit komt. Als het puur op de seksverslaving gericht was dan was een lengte van 60 minuten meer dan genoeg geweest, maar het personage van Mulligan en vage verwijzingen naar een duister verleden duidden naar meer betekenis. Hoe goed Mulligan ook acteert, ik bleef de indruk houden dat Sissy in het script geforceerd was om wat meer in Brandon los te maken. De emotionele uitbarsting van Brandon als gevolg van de zelfmoordpoging van zijn zusje voelde dan ook meer als een plotontwikkeling dan een karakterontwikkeling aan en goed acteerwerk kan dat maar tot in beperkte mate verhullen. De film is op zijn best als hij observeert, maar zodra er iets nadrukkelijker een verhaal is wordt het minder. Daarom werken die hints naar het verleden mij niet zo. Het heeft zelfs iets gemakzuchtigs, alsof het een poging is om Brandons probleem dieper te laten lijken zonder de moeite te nemen om die diepte ook daadwerkelijk in te duiken. Brandon bestaat als personage een beetje in een vacuüm. Hij is seksverslaafd en dat is alles wat we echt over hem weten. Dat kan genoeg zijn voor een observerende film, maar voor een verhalende film is het te karig om even te zeggen "We come from a bad place". Een erg afgezaagde zin als je het zo leest.

Het is niet zozeer dat de film mij onberoerd bleef. Ik was niet zo ontdaan of geëmotioneerd als vele andere kijkers, maar een deel van de spanning van Brandon kon ik wel voelen en scènes als die waarin hij over straat rent kan ik lang naar kijken. Maar ik weet niet of Shame een film is waar de som zo sterk is als zijn delen.
3*

Van alle Amerikaanse westerns is Shane op de een of andere manier degene geworden waar ik het meest naar terug keer. Sommigen zijn misschien beter, met name My Darling Clementine (lyrischer en gevoeliger), Rio Bravo (vermakelijker) en Unforgiven (ontroerender), maar dat deert Shane niet. Het is dan ook een rijke film die blijft fascineren. De diepere lagen zijn hier al vaker neergezet, ook door mezelf, dus die ga ik hier niet herhalen, maar dat alleen maakt Shane niet zo goed. Het is het hele gevoel van deze western. Rond het simpele plot is veel aan de hand. Let bijvoorbeeld op de nadruk op het gewone leven. Natuurlijk is dit de mythe rond een revolverheld, maar er zijn opvallend veel scènes die verteld worden terwijl er gewerkt wordt op de boerderij of binnen het huis van de Starretts, die met een ruwe warmte verbeeld wordt en waarin appeltaart gegeten kan worden. Hier wordt gewerkt en geleefd en de andere boeren krijgen genoeg aandacht om het gevoel van een samenleving te suggereren. Hoe toepasselijk voor een film die gaat over het recht op grondbezit en een goed leven. Stevens verfilmt niet zomaar een verhaaltje, maar probeert het tot op het bot te laten voelen.

Het beste wordt dit nog wel geïllustreerd in de sterfscène van Stonewall Torrey, een moment dat me na vier kijkbeurten nog altijd weet aan te grijpen. Dit ondanks dat het op papier een standaard scène is. Een zichzelf overschattende driftkikker die neergelegd wordt door de schurk is bijna een cliché, ook buiten westerns. Het is altijd een effectieve manier om de schurk wat dreigender te maken. Dus waarom is de dood van Torrey dan zo pakkend, ondanks dat hij niet zoveel schermtijd heeft? Het is een mix tussen de kwetsbaarheid die Cooke Jr. hem meegeeft, die duidelijke impact van de kogel en de bijzondere smerigheid van de modder waarin hij land. En dan is het nog niet voorbij, want Stevens neemt ook rustig de tijd om de impact van deze dood op de boerengemeenschap te laten zien, met één van de meest uitgebreide begrafenisscènes uit de filmgeschiedenis. Voor een eigenlijk marginaal personage nog wel!

Het resulteert allemaal in een film die ademt, een die echt aanvoelt ondanks dat hier duidelijk een legende verteld wordt. Er mogen dus misschien betere westerns zijn, maar op meerdere manieren is Shane de ultieme versie van de mythe van het wilde westen. Hier zit alles in.

Verhoging naar 5*, dit is werkelijk een film voor altijd.

Mae West stond vooral bekend om haar verbale humor, vol met dubbelzinnigheden en andere vormen van seksuele verwijzingen. Ik hou heel erg van dit soort dingen en veel van Wests teksten zijn oprecht grappig en scherp. Probleem is alleen dat She Done Him Wrong niets anders te bieden heeft. Het is nauwelijks nog een film, maar een aaneenschakeling van statische shots waarin West, vaak gekleed in absurde jurken, haar enige kunstje doet (ze zingt ook, maar dat is de moeite niet waard).

Als West niet aan het woord is is er ook meteen niets meer te beleven. Het verhaal heb ik niet kunnen onthouden en de andere acteurs lijken geïnstrueerd te zijn geen plezier te hebben. Kijk dit ook absoluut niet voor Grant, die hier echt de saaiste rol in de hele film krijgt en nog niet kan aantonen dat hij later een genie in dit genre zou worden. En zoals gezegd is dit zeer statisch gefilmd. Ik meen het serieus als ik zeg dat ik theaterpodia heb gezien die meer beweging hebben.

Mae Wests films behoren niet tot de best herinnerde uit de geschiedenis en haar bekendste, She Done Him Wrong, geeft wel ongeveer aan waarom. Na deze werd de productie-code ingevoerd en was er geen ruimte meer voor haar seksueel getinte geklets en dat was dat voor de interesse voor West filmcarrière. Jammer dat er geen werkelijk verhaal om She Done Him Wrong was verbonden en ze de bijrollen niet zo geschreven hebben dat ze gelijkwaardig waren aan Wests personage. Dan had het wellicht vuurwerk op kunnen leveren. Nu is het toch een beetje een curiosum van een andere tijd.

Maar ach, de one-liners zijn leuk.

2,5*

Ik heb nooit een boek van Doyle gelezen en ben dan ook absoluut geen Holmespurist. Toch schrok ik aanvankelijk van de keuze voor Ritchie als regisseur en Downey Jr. als de titelfiguur. Maar na meer dan een jaar de tijd te hebben gehad om aan het idee te wennen ben ik eigenlijk blij dat er voor een niet al te klassieke aanpak gekozen is. Zou ik werkelijk een kaartje hebben willen kopen voor de meer traditionele, stijve Holmes die simpelweg een moord oplost? Zijn dat soort verhaallijnen niet meer iets voor de televisie geworden, waar wat stijvere detectives beter tot hun recht lijken te komen? Of het goed is of Holmes een blockbusterheld van nu is geworden is afhankelijk van hoeveel je hebt met deze literaire legende, maar wat mij betrefd blijft er een zeer vermakelijk filmpje over.

Overigens is het allemaal nog opvallend traditioneel. Ritchie laat zijn kenmerkende visuele truukjes niet compleet achterwege, maar in principe doet deze film geen rare dingen. Het is een klassieke buddymovie, die ergens het midden houdt tussen Butch Cassidy and the Sundance Kid en Kiss Kiss Bang Bang. Er wordt vooral ingespeeld op de humor, wat mij doet verbazen dat IMDB tussen een hele lading genres bij deze film geen komedie plaatste (maar kennelijk wel drama; waar ze dat vandaan halen...). Het is geen parodie op Sherlock Holmes, zeker niet, en het is serieus genoeg om je iets laten geven om wat er op het scherm gebeurt, maar alles wordt lekker luchtig gehouden, wat het twisterige plot draagelijk maakt om naar te kijken.

Downey Jr. doet niet echt iets wat we nog niet eerder van hem zagen, maar daar heb ik weinig problemen mee, want hij blijft erg geestig. Het is ook een slim genoeg acteur om over te komen als een hyperintelligente detective. Jude Law zag ik eigenlijk meteen wel zitten als Watson en hij is erg vermakelijk. De rest van de cast, inclusief toch geen matige namen als Eddie Marsan en Kelly Reilly zijn ondergeschikt aan dit duo en ze doen gewoon wat ze moeten doen. Het plot is vergezocht, maar niet op zo'n vervelende manier als die Dan Brownvertels en het houdt je geboeit. Qua script zijn het vooral de dialogen en enkele situaties die leuk zijn. Ritchie's regie is soms iets teveel bezig met het proberen cool te maken van het Victioriaanse Engeland, maar op een paar momenten na stoort het niet.

Sherlock Holmes is overduidelijk geen hoogstaande film, maar tussen alle blockbusters van de laatste tijd schiet hij toch opvallend hoog uit. De actie is beter, vermakelijk en vooral ook overzichtelijker dan veel genregenoten en de humor is een stuk minder belegen. We zullen deze film ons over 20 jaar waarschijnlijk niet herrinneren, maar je kunt het veel slechter treffen in de bioscoop momenteel. En ik heb zelfs wel een beetje zin in het onvermijdelijke vervolg.

3,5*

Lauwe reacties alom (wat nog niet echt gereflecteerd wordt in het gemiddelde hier). Ik verwachtte er ook niet bepaald de wereld van, maar hoopte toch op iets vermakelijks zoals het eerste deel. Deel 2 vond ik echter toch wel een stap beter, geheel onverwacht. Ben ik de enige?

Toegegeven, veel van de klachten die ik lees (hier en vooral op andere sites) richten zich erop dat het te weinig op de traditionele Sherlock Holmes lijkt. Dat is enigszins begrijpelijke kritiek, maar aan de andere kant wisten we dat al na deel 1. Deel 2 gaat misschien nog een stapje verder, aangezien Holmes hier niet eens hoeft uit te zoeken wie de schurk is, omdat hij dit al vanaf het begin weet en wij meteen na vijf minuten Moriarty te zien krijgen. Het detectivewerk zit hem er nu vooral in wat de plannen van Moriarty zijn en Holmes moet steeds kleine mysterietjes oplossen. Een flinke verandering van de bekende Holmesformule. Persoonlijk zou ik me er aan gestoord kunnen hebben als ik wat we er voor in de plaats krijgen niet zo vermakelijk vond. Sherlock Holmes: A Game of Shadows is vooral een sterke Hollywoodblockbuster. Waar ik merk dat juist die films me steeds minder kunnen boeien is dit een aangename verrassing.

A Game of Shadows is vooral een film die eruit haalt wat erin zit. Oké, dat geldt niet voor het begin. Dat gedoe met die bom in de opening is nog wel te doen, maar daarna lijken we een heel zwakke film binnen te gaan. De moord op Adler mistte spanning en werd naar mij gevoel onhandig gebracht. De moord van dit personage uit de eerste film moest duidelijk dienen om Moriarty wat extra dreiging mee te geven, iets wat nodig is om te laten zien dat Watson en zijn vrouw niet veilig zijn. Die spanning wordt wel merkbaar, maar de moordscène zelf voelt wat halfbakken aan. Vervolgens krijgen we de introductie van Watson, terwijl Holmes zijn kamer in een jungle heeft verandert. Deze komisch bedoelde scène voelt onhandig en geforceerd aan. Ook het vrijgezellenfeest is het niet helemaal. Tijdens het gevecht met de kozak pakt de film zich ietwat op, maar een indrukwekkende actiescène is het niet. De trouwerij is al wat leuker (met een erg goed gevonden verwijzing naar The Searchers, als Holmes de bruiloft verlaat). Vanaf de eerste ontmoeting met Moriarty en vooral de sterke actiescène in de trein neemt het echter allemaal vaart. Hierdoor kreeg ik al de indruk dat de film steeds beter wordt en die stijgende lijn wordt continu vastgehouden.

Wat de film op de eerste plaats doet werken is Moriarty. Dat hij snel in beeld komt werkt onverwacht in het voordeel, aangezien hij dreigend over de hele film hangt. Het is geen indrukwekkende schurk om te zien, maar de suggestie dat hij intellectueel de gelijke of misschien zelfs de superieure van Holmes is wordt goed gewekt. Daardoor wordt de film onverwacht spannend. Het nadeel van blockbusterseries als deze is dat je weet dat de held nooit kan verliezen, dus als je dan toch nog een gevoel van dreiging weet op te roepen is dat een extra prestatie. Hier werkt het doordat Holmes steeds ingevingen krijgt die briljant zijn, maar die hem nog steeds aan het langste eind laten trekken. Daarbij krijgt hij het fysiek zwaar te voorduren. In feite is dit gewoon een knap opgebouwd scenario, die de schroeven steeds verder weet aan te draaien. Dan te bedenken dat veel kritiek gericht is op het scenario. Wellicht duiken er plotgaten op als je het verhaal van dichtbij analyseert, maar zo vond ik het overtuigend. Dus toen we eenmaal bij dat schaakspel aankwamen vond ik de inzet hoog en leek er iets op het spel te staan.

Sowieso is dit de enige blockbuster van de afgelopen jaren waarbij een schaakspel als climax perfect lijkt. Iets anders dat me zeer beviel aan deze film was dat het goed gebruikt maakt van zijn personages. De wisselwerking tussen Holmes en Watson, het beste element van het vorige deel, werkt hier weer even goed, maar de relatie wordt hier wat verdiept door Holmes wat meer menselijk te maken. Dat hij gaf om Adler en geeft om Watson is wat duidelijker. Dit wordt gewoonlijk in emotionele scènes gedaan, maar voor een emotioneel afgesloten man als Holmes zijn kleine glimpsen al genoeg. Dat vind ik wel fijn. Verwacht hierbij geen film waar je zwaar meeleeft met de personages of geëmotioneerd raakt, maar het werkt goed genoeg om de 'zelfmoord' van Holmes als hij met Moriarty van de waterval afspringt om Watson en zijn vrouw te beschermen heldhaftig te laten over komen. Eigenlijk had het gewoon moeten eindigen met een werkelijke dood van Holmes, maar ik wist wel dat ze niet zo ver zouden gaan, dus ik kon ermee leven dat ze hem uiteindelijk nog levend lieten opduiken (in tegenstelling tot het forum op IMDB waarbij er al tientallen topics gewijd zijn aan de vraag hoe Holmes de val heeft overleefd, alsof het iets uitmaakt). Gelukkig werd de onthulling grappig aangepakt. Ook leuk vond ik de identificatie van de schutter op het feestje, waarbij Watson en de zigeunerin moeten denken als Holmes. We horen Holmes in voice-over zeggen wat Watson en de vrouw denken. Goed gedaan.

Verder is het gewoon veel vermaak. Goede actiescènes, genoeg spanning en vooral veel humor. Downey Jr. is een van de weinige acteurs van wie ik films altijd wel wil zien en hij gewoon een erg vermakelijke Holmes, of hij nou lijkt om Arthur Conan Doyles creatie of niet. Dat intelligente gemixt met dat onaangepaste werkt voor mij toch steeds weer op de lachspieren. Law is niet mijn favoriete acteur, maar heeft een goede chemie met Downey en is een perfecte straight man (en ja, 'chemie' en 'straight man' staan hier beslist ironisch, aangezien de film vol zit met homoseksuele hints). De rest van de cast is vooral solide.

Sherlock Holmes 2 heeft veel tegen zich. Het is een blockbuster. Het is over-the-top. Het is een vervolg. Het pakt een oud en geliefd personage en verandert hem compleet. Het zal daarom wel een film blijven waar veel mensen per definitie iets tegen hebben, maar ik hoop dat men wat verder leert kijken. Dan vind je toch veel om van de genieten. Ik kan er toch net vier kleine sterren aan kwijt. Perfect is het niet, maar wel erg vermakelijk.

Sherlock Jr. is niet de grappigste film van Keaton (dat is Our Hospitality). Het is ook niet zijn film met de meest indrukwekkende stunts (The General neemt die plaats in). Het is waarschijnlijk niet eens zijn meest inventieve film (korte film The Playhouse strijkt met die eer). Maar op al die gebieden scoort Sherlock Jr. wellicht de tweede plaats en boven alles is dit de Keaton die het makkelijks het hart weet te stelen.

Het is al een oude theorie dat mensen film kijken (of naar verhalen luisteren) om even uit zichzelf te stappen, om in een wereld op te gaan waar problemen makkelijk opgelost kunnen worden. Zo ben ik er altijd van overtuigd geweest dat superheldenfilms een groot deel van hun populariteit bij nerds te danken hebben omdat het bijzonder vaak verhalen zijn over oorspronkelijke slappelingen die uiteindelijk bovenmenselijke krachten krijgen en vervolgens de wereld en, belangrijker, het meisje redden. Dit is geen nieuwe observatie, maar ik vraag me af of iemand al een verhaal rond dit idee gebouwd had voor Sherlock Jr., waarin Keaton na een mislukte poging tot detective spelen in door film geïnspireerde dromdn zich inbeeld Sherlock Jr. te zijn. De film benadert dit gegeven op een heerlijk speelse manier. Het einde, waarin Keaton zijn meisje leert zoenen door het voorbeeld van een film te volgen is erg mooi. De reden dat Sherlock Jr. op MovieMeter en op veel andere plaatsen de meest geliefde Keaton is komt waarschijnlijk omdat wij als filmliefhebbers gewoon de ode aan cinema kunnen waarderen. Het is zelfs een mooier eerbetoon aan het medium film dan Cinema Paradiso of The Purple Rose of Cairo wat mij betreft. Het is gewoon een onweerstaanbaar sympatiek werkje.

Ik ben het wel eens met de kanttekening dat het enigzins jammer is dat Keaton het eerste kwartier gebruikt om het verhaal op te zetten en daar vrij weinig humor gebruikt. Een opstartkwartier is gewoonlijk geen probleem, maar hier is dat één derde van de gehele speelduur. Aan de andere kant, Keaton bewees al in zijn korte films erg veel te kunnen doen binnen een half uur en dat doet hij ook weer hier en dus gaat hij in dertig minuten helemaal los. De scène waarin Keaton in een film zit die op onhandige wijze steeds scènes wisselt is terecht befaamd (en loopt vooruit op Chuck Jones' nog briljantere korte animatiefilm Duck Amuck), maar het hoogtepunt voor mij is de losgeslagen motorrit. Erg knap gefilmd, bijna een moderne avonturenscène. Ook tegelijkertijd grappig en spannend. Typisch Keaton. Verdere hoogtepunten zijn de scène waarin Keaton zogenaamd in de koffer van een vriend springt en het suspensemoment met de biljartballen.

Keaton wist indertijd niets van surrealisme, maar hij creëerde per ongeluk toch een surrealistische film. Niet alleen één van de beste slapstickfilms, maar ook één van de beste films over films en een hoogtepunt uit de stomme periode. Wellicht ook de beste introductie voor mensen die nog nooit een stomme film gezien hebben.
4,5*

Er zijn hier al aardig wat berichten geschreven die de film prijzen om zijn beelden en actiescènes, maar bekritiseren op zijn verhaal en personages. Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Ik vond het eerste uur absoluut vermakelijk. Toen stoorde ik me ook al aan de matige kapstok voor de actiescènes, maar aangezien de actie overheerste werd de ergernis niet te groot en konden we genieten van scènes zoals die met de echos en tussen de bamboe.

Helaas valt de film daarna nagenoeg dood. Het drama neemt de overhand en er is nog nauwelijks actie. Daarnaast wordt er ineens een stompzinnige twist bijgehaald. Dat Leo voor de House of Flying Daggers werkt en dat Mei daarvan weet is een onzinnige onthulling, zeker na dat lange gevecht in de echokamer waar verder niemand bij was. Ook viel me in de tweede helft nog eens extra op hoe matig het acteerwerk is van iedereen. Erg karikaturale optredens, zeker van Takeshi Kaneshiro. Ik was ook al niet dol op het overmatige melodrama. Dus waar het eerste uur voorbij vloog had ik het zwaar in de tweede helft.

Nog iets kleiners dat me ging tegenstaan waren die constante onverwachte reddingen. Iedere actiescène hier had minstens een moment waarin één of meerdere personages dreigen te worden vermoord waarna op de laatste seconde er nog een redding is. Echt, hoevaak kun je zoiets in één film stoppen. Het werd bijna een running gag. Ook niet goed voor de spanning, zo'n terugkerende deus ex machina.
3*

Het is bijna onmogelijk om dit soort films niet leuk te vinden. Er gebeurt weinig, maar als we alleen de verhuisscène van het begin uitstrekt tot 60 minuten hadden gekregen was ik waarschijnlijk al tevreden geweest. Het is simpelweg heerlijk om jezelf onder te dompelen in zoiets relaxed als dit. Daarbij is het verhuizen naar een nieuwe plaats voor een studie, het wennen aan de omgeving en het langzaam contacten maken fijn herkenbaar. De licht melancholische sfeer (het contact maken gaat we erg moeizaam) geeft er iets meer substantie aan. Natuurlijk gaat Iwai hier voor een eenvoudig, maar zeer effectief feel-good einde. Meer dan een fikse regenbui is er niet voor nodig.

Veel valt er niet over te zeggen, maar een filmpje als deze vind ik op zijn tijd erg fijn.
4*

Pepi Katona: [leaving Mr.Matuschek's room in hospital] Well Doctor, I would say it's a nervous breakdown. What do you think?
Doctor: It appears to be an acute epileptoid manifestation and a pan phobic melancholiac with indication of a neurasthenia cordus.
Pepi Katona: Is that more expensive than a nervous breakdown?
Doctor: Pardon me Mr.Katona? Precisely what position do you hold with Matuschek and Company?
Pepi Katona: Well, I would describe myself as a contact man. I keep contact between Matuschek and the customers... on a bicycle.
Doctor: Do you mean, an errand boy?
Pepi Katona: Doctor, do I call you a pill-peddler?

Perfecte films bestaan niet, zeggen ze. Waarschijnlijk niet, maar A Shop Around the Corner komt naar mijn gevoel aardig in de buurt. Ik heb niets gezien dat me niet beviel. Het is een erg luchtige romantische komedie, met een dramatische onderlaag. Al deze elementen worden niet tot op grote hoogte opgevoerd. De film is grappig, maar niet hilarisch. De film is romantisch, maar niet zwaar gepassioneerd. De film is dramatisch, maar blijft zelfs na een zelfmoordpoging vrij licht. Dat is geen kritiek, maar lijkt de bedoeling. Het gevoel was dat Lubitsch vooral een kleine, vermakelijke film wilde maken met weinig ambitie. Dat blijkt te kloppen; Lubitsch zag het niet als een meesterwerk, maar als een kleine charmer. Dat is precies wat hij gemaakt heeft en toch is het niet verwonderlijk dat Lubitsch later zou aangeven dat hij het zag als zijn eigen favoriet uit zijn oeuvre (al gaat mijn stem toch nog wel na To Be or Not To Be).

Toegegeven, The Shop Around the Corner stijgt op deze manier ook nooit uit naar grote hoogten, maar alles werkt. De casting is perfect. Stewart is, zoals gewoonlijk in die periode van zijn carrière, moeiteloos charmant. Sullavan ken ik niet, maar is Stewarts gelijke hier. De bijrollen worden nauwelijks als bijrollen behandelt en vormen een geheel eigen geheel in de dynamiek, waarbij vooral Morgan opvalt in de moeilijkste rol van de film. Lubtisch' regie is zo achteloos dat het niet aanwezig lijkt te zijn en alles natuurlijk op het scherm lijkt te zijn belandt, maar dat geeft het juist zijn toepasselijk ongedwongen sfeer. Perfect voor de kerst, maar tegelijkertijd echt een film voor het hele jaar. Boven alles is het wederom een bewijs van dat de beste romantische komedies tussen de 1930 en 1940 gemaakt zijn. Daarna zou het praktisch het minst interessante genre worden. Films als deze laten zien wat we missen.
4 hele dikke sterren.

Altman in dezelfde modus als in Nashville. Hij heeft altijd iets beschouwends en laat graag veel personages en verhalen door elkaar heen lopen, maar in Nashville en Short Cuts vindt dit zijn meest extreme vorm. Er wordt bijna geen enkel oordeel geveld over de personages en als dat toch gebeurt is het vooral sarcastisch. De bedoeling lijkt het ook niet zozeer te zijn om sympathie voor de karakters op te roepen, ze hebben dan ook meer slechte kanten dan je in de meeste films ziet. Maar het blijft altijd menselijk, begrijpelijk. Die afstandelijke aanpak in combinatie met juist die menselijkheid maakt dit voor mij ontroerender dan films die vaak wat emotioneler zijn. Dat heb ik wel meer, dat ik veel emotie haal uit films die de reputatie hebben afstandelijk te zijn. Wat mij betreft is dat geen zonde.

Daarbij gaat Short Cuts over de manier waarop alle mensen een wereld delen, een gegeven dat me enorm aanspreekt en dat soms ook wel eens in films behandelt wordt, maar voor Short Cuts kende ik eigenlijk maar één film die dit werkelijk bevredigend uitwerkte en dat was Nashville. Er zijn verder interessante pogingen gedaan, maar vaak eidnigt het in pretentieuze rommel als Crash of in films als Babel die zich bedienen van allerlei scenariotruukjes om dit duidelijk te maken. Short Cuts interconnectie van personages is zo sterk omdat het geen punt op zich lijkt te zijn. De karakters komen elkaar tegen en dat is alles.

Er zijn geen zwakke verhaallijnen hier, geen zwakke performances (zelfs niet van Tom Waits en Andy MacDowell, niet bepaald twee grote acteurs wat mij betreft), geen zwakke personages. Het scenario is briljant, al heb ik het gevoel dat de genialiteit hier meer te danken is aan de montage. Hoeveel van de stuctuur zou werkelijk gepland zijn? Het bevalt me dat de scènes vaak erg kort zijn, meer kleine snapshots dan volledig uitgespeelde momenten in veel gevallen (soms ook niet, zoals de centrale scène met Lemmons speech). Zelfs dat sommige personages bijna een uur lijken te verdwijnen voelt hier als een kracht aan. Robert Altman regisseert het alsof het niets is, maar weinig regisseurs zouden dit kunnen maken. Het enige wat me minder deed was het einde en dan vooral de aardbeving. Had geen impact op me, maar ergens vraag ik me nog af of dat ook de bedoeling was. Verder weer een meesterwerk van Altman.
4,5*

Indiefavoriet Short Term 12 maakt vooral indruk door de authenticiteit. Niet sinds Entre les Murs heb ik een film gezien waarin de verhouding tussen jongeren en iemand die verantwoordelijk voor hen is - maar geen familie - zo geloofwaardig overgebracht zien worden. Voor een lange tijd is de structuur vrij los, waardoor we het privéleven van Grace afgewisseld zien worden met haar omgang met enkele van de jongeren die in het opvangcentrum wonen. De toon is vrij optimistisch, maar er zit ook een duidelijk rauwe kant aan die de ernst van de situatie van de jonge bewoners niet vermindert. Het is erg aangrijpend, vooral omdat het echt aanvoelt. Dat de regisseur weet waar hij het over heeft blijkt uit alles. Brie Larson en John Gallagher Jr. lijken ook zo voor echt personeel door te kunnen gaan. Ze stralen tegelijkertijd een zekere openheid, maar eveneens een waakzaamheid en potentiële hardheid uit die waarschijnlijk bij het werk komt kijken.

Het was zo goed dat ik wat kleine deukjes in de authenticiteit wel wil vergeven. Het is ietwat vreemd dat we constant een grote groep jongeren zien, maar dat slechts vier daarvan steeds aan het woord komen. De rest mag blij zijn als ze al eens in een shot in focus in beeld gebracht worden. Het verpest de groepsdynamiek. Daarbij is beginner Nate ook wat te ongeloofwaardig. Volgens mij zou geen een verzorgingscentrum iemand aannemen die zo overduidelijk incompetent is. Zijn "heldmoment", als hij dat poppetje teruggeeft aan die zwaar getraumatiseerde jongen, is flauw sentiment. Daarnaast steunt de film op de suggestie dat Jayden Grace aan zichzelf doet denken, wat ik wil geloven, maar ik geloof niet dat dit de eerste keer kan zijn dat Grace in haar positie zo iemand ontmoet. Ze lijkt al enkele jaren mee te draaien, maar waarom is het dan nu ineens dat een misbruikt meisje haar aangrijpt.

Al die dingen zijn te vergeven en eigenlijk ook niet zo'n ernstige zaak. Meer jammer is dat de authenticiteit van de film in de laatste akte overboord wordt gezet voor een clichématige afronding die ook nog eens moeilijk te geloven is. Het wordt allemaal iets te veel een verhaal als Grace ineens met honkbalknuppel in hand voor de vader Jayden verschijnt en ze uiteindelijk haar woede kan uiten op de auto. Te vergezocht, te geschreven voor een film als dit. En dan ook nog eens dat verhaaltje op het einde over het succes dat Marcus behaalt heeft na het verlaten van de groep; daar werd eigenlijk niet tot in zo'n extreme mate naar toegewerkt. Ineens wordt Destin Cretton behaagziek en bijna Hollywoodiaans.

En dat kost toch stevig punten. Ik ga zelfs van een dikke vier sterren naar een kleine drie en een half. Cretton (en zijn acteurs) zijn een serieuze belofte voor de toekomst, maar zijn gave voor geloofwaardige personages wordt nog overstemd door zijn zwakte rond verhaaluitwerking. Hopelijk volgende keer beter.

Ik herinner me nog dat toen ik de eerste Shrek in de bioscoop zag dat het een enorm verfrissende film was. De humor vol verwijzingen naar de populaire cultuur waren toen echt iets nieuws voor dergelijke animatiefilms en daarnaast had de film een groot hart. Ik heb die eerste Shrek al in geen tijden meer gezien en ik heb geen idee hoe die overeind blijft, maar toen in 2001 had ik niet durven dromen dat ik zo moe zou kunnen worden van de groene ogre. En vooral van de studio die de film maakte, want alles wat ze na Shrek deden werkte volgens dezelfde formule. Een formule die wat mij betreft niet bepaald prettig is om steeds herhaalt te zien. Kennelijk zit er weinig variatie in grappen rond de populaire cultuur. Gelukkig is die humor hier iets meer naar achteren geschoven, maar de flauwe grapjes die overblijven zijn niet beter en daarnaast voorspelbaar. En wat is er met het grote hart gebeurt? De poging tot drama hier is vooral duidelijk een poging.

Natuurlijk is het moeilijk om vier delen lang fris te blijven, maar kijk eens naar de Toy Story reeks die zichzelf met ieder deel alleen maar meer leek uit te diepen. Shrek Forever After voelt uitgeblust aan. Alsof de makers zelf er geen interesse in hadden. Kennelijk is het derde deel nog slechter, dus die zal ik waarschijnlijk nooit zien. Ik vond het veelgeprezen deel 2 al een stuk minder. Dit wordt het laatste deel genoemd. Ik moet het nog zien of Dreamworks het echt kan laten om nog een deeltje eraan vast te knopen. Een Puss in Boots spinoff staat al in de planning...

Dat ik deze in het Nederlands zag hielp overigens niet mee. Ik miste de charme van Myers' accent en de stemacteur van Puss deed niet eens de moeite om een Spaans accent te proberen, maar zei af en toe wat Spaanse woordjes. Vreselijk gedaan.

2*

Ik ben kennelijk niet de enige die hier naar ging kijken zonder echt bekend te zijn met The Dixie Chicks. ik wist dat het een countrygroep was en daar hield het mee op. Dit is echter geen film die slechts gericht is op de fans (de optredens krijgen relatief weinig aandacht), maar meer een portret van een verdeelt Amerika en een kijk in de werking van de wereld van de countrymuziek, verteld via een band die onbedoelt ophef veroorzaakte door slechts één korte wegwerpuitspraak. De documentairemakers wilden juist een muziekdocu maken, maar hadden stiekem het geluk dat er meer gebeurde met hun gekozen onderwerp. Die redneckonzin is niets nieuws, maar het blijft schokkend. Het meest werd mijn aandacht echter getrokken door de werking van de country-industrie. Hoe die op zulke ophef reageren en de manier waarop The Dixie Chicks moeten uitdokteren hoe ze hun carriere op de rails houden nu verreweg hun belangrijkste bron wegvalt. Daar komt nog eens bij dat The Chicks, en dan eigenlijk vooral de heerlijk directe Maines, makkelijk mijn sympathie konden winnen. Erg ongecompliceerde dames lijken het, die werkelijk vanuit het niets in de rommel belandde. Ze geven deze docu veel hart en doen het utistijgen boven andere antiredneckfilms.

Wel had ik meer van die rednecks wat uitgerbreider aan het woord gezien, in plaats van met slechts een verzameling one-liners. Ik vraag me tijdens het kijken toch vooral af wat er in hen om gaat. Waarom noemt een vent The Dixie Chicks communisten bijvoorbeeld, want niets wat de dames zeiden sloeg op communisme. Het zit er kennelijk ingebroed om die term te gebruiken.

3,5*

Dat ik geen horrorliefhebber ben heb ik al vaker vermeld, maar er is één element waar ik zo moeilijk van kan begrijpen dat horrorliefhebbers er vaak zo enthousiast over zijn: schrikmomenten. Persoonlijk vind ik het wel de meest simpele vorm van horror, omdat het altijd hetzelfde truukje is: vooraf doodse stilte en een wat statisch en lang shot; vervolgens ineens een heel hard geluid in combinatie met een opvallende beweging. Altijd hetzelfde en Shutter heeft een hoop van deze momenten. Van sommige daarvan moest ik daadwerkelijk schrikken, maar wat daar zo briljant aan is ontgaat me. Dit in contrast met enkele berichten die de schrikmomenten geweldig vonden. Misschien moet je horrorliefhebber zijn om het te begrijpen.

Verder vond ik het wel een aardige genrefilm en dat ik het niet groots vind komt waarschijnlijk gewoon doordat het mijn genre niet is. Oké, het is bij vlagen cliché, maar wel vaardig gemaakt en het levert aardig kijkvermaak. Persoonlijk vermaakte ik me wel met het zoeken naar geeestverschijningen op de foto's en de scène in het donker die af en toe belicht werd door een fotoflits vond ik leuk uitgevoerd.
3*

Eerlijk gezegd was ik bang dat dit een van die zwaar overhypete films van de laatste tijd zou zijn, maar ik zou bij Scorsese toch beter moeten weten. Een gemiddelde van 4,04 (op moment van schrijven) is wellicht wat overdreven, maar persoonlijk vond ik het een interessantere, leukere en ook gewoon betere film dan wat deze regisseur de afgelopen 10 jaar heeft gedaan. Gangs of New York, The Aviator en The Departed zijn allemaal prima, maar Shutter Island leeft meer. Ondanks dat het een serieuze film is, lijkt Scorsese het allemaal niet zo serieus te nemen als bij voorgaande films. Hij lijkt plezier te hebben gehad in het maken van Shutter Island, iets wat ik misschien niet meer zo goed voelde sinds Casino. Dat het tegelijkertijd toch wat minder aanvoelt als een persoonlijke film neem ik voor lief.

Shutter Island is gewoon een genre-oefening en nauwelijks meer dan dat. Het gaat om sfeerscheppen, om het brengen van een boeiend mysterie en om spanning oproepen. Op die vlakken slaagt het allemaal. Kennelijk moet ik me schamen dat ik het einde niet zag aankomen, want iedereen hier doet dat schijnbaar wel, maar het had een leuk effect. Ik zat net zo lang als DiCaprio's personage in ontkenning over dat hij werkelijk gek was. Ik voelde de innerlijke spanning met hem groeien en dat werkte lekker. Het is een erg goed opgebouwde film, die informatie geeft op de juiste momenten. Het plot is ook gewoon erg goed. Meestal vermoed ik bij dit soort films, met een obsessie in twists, dat hij minder wordt bij herziening. Bij deze werkt het wellicht andersom.

Verder is het een film van beelden. Of die holocaust hier iets te zoeken heeft is twijfelachtig, maar het is wel op een ijzersterke manier verbeeld. Daarnaast is het een triomf van belichting en art-direction. Dat eiland met zijn cellen, forten, rotsen, vuurtorens en donkere bossen is een prachtlocatie voor de film en alles straalt een lugubure sfeer uit. De bombastische muziek is aanvankelijk iets te nadrukkelijk aanwezig op momenten waar het niet thuis hoort, maar later werkt het wel. En wie houdt niet van die typische long takes van Scorsese die zo nu en dan op de juiste momenten opduiken?

Is dit een van Scorsese's grote meesterwerken? Nee, verre van. Bij Taxi Driver komt dit nog lang niet in de buurt. Maar binnen de mans complete oeuvre slaat Shutter Island absoluut geen slecht figuur. Scorsese blijft voor mij de meest consistente regisseur.
4*

Van te voren wist ik alleen dat de film zou gaan over een vrouw die Alzheimer kreeg, maar dat blijkt in de uiteindelijke film maar een minimale rol te spelen. In werkelijkheid is het een veel meer misleidende film, waarbij de nadruk op poëzie, zonlicht en over het algemeen fleurige beelden verhullen dat het eigenlijk een duister verhaal is over een vrouw die alles waar ze voor leeft (niet veel) verliest en de grootste moeite heeft om nog schoonheid in het leven te vinden (wat nauwelijks lukt; volgens mij is de suggestie dat ze aan het einde zelfmoord heeft gepleegd). Het zwakke punt is dat het nare karakter van de bijrollen wat al te dik is aangezet. Zo zijn de kleinzoon, de verlamde man en de vaders van de medeplichtigen wel erg ongenuanceerd lelijke personages, alleen die politieagent van het poëzieclubje leek nog wat meer kanten te hebben. Het voordeel is dan weer dat de film absoluut niet om die mensen gaat, maar om het personage van Jeong-hie Yun en hoe zij met hare moeilijke situatie omgaat door middel van eigenlijk gewoon ontoepasselijke nederigheid is boeiend en uiteindelijk ontroerend. Het fijne is ook dat het personage enigszins open gehouden wordt. Het is nooit te gemakkelijk om te weten wat ze denkt, wat bij een dergelijke karakterstudie altijd fijn werkt. De slome opbouw en de lange lengte worden er ook mee gerechtvaardigd.
4*

Sibérie is niet de slechtste film die ik ooit heb gezien, maar waarschijnlijk de meest zinloze. Het is saai tot in het extreme, maar dan wel weer op zo'n manier dat ik paradoxaal genoeg vol fascinatie heb zitten kijken, geboeid door de leegte van het geheel.

In de afgelopen 10-15 jaar is het niet ongewoon geworden om home video's te delen met de wereld via kanalen als YouTube, maar ik denk dat veel gefilmde vakantietripjes online niet een groter bereik hebben dan de vriendenkring van de filmer. Echter, de meeste mensen postten geloof ik ook niet filmpjes waarin ze in conflict raken met hun partner. Joana Preiss deed dat dus wel en vond het resultaat kennelijk zo boeiend voor de wereld dat ze het een film noemde en inzond voor festivalvertoningen. Een paar festivals pikte het zelfs op en in Nederland was het recent te zien op MUBI, voor wat voor reden dan ook.

De methode van opnemen is nog oppervlakkig boeiend, want Preiss en Dumont filmen elkaar. Lang niet altijd gelijktijdig, maar zo nu en dan wel. Dat heeft nog wel wat, maar het filmmateriaal dat het oplevert is meestal niet interessant en de keuzes die Preiss gemaakt heeft in de montage zijn ook twijfelachtig. Zo zit er een extreem lang stuk in waar Dumont haar filmt terwijl ze dronken door een hotelgang loopt. Niet grappig dronken verder. Vervolgens arriveren ze in hun kamer. Ze trekt haar schoenen uit. Ze zegt dat ze zin heeft in kaas. Ze loopt naar de koelkast en pakt kaas.

Klinkt dit je interessant in de oren? Wacht maar tot je weet wat er op volgt: na de kaas uit de koelkast gehaald te hebben snijdt Preiss naar een moment op een andere dag, waarin zij en Dumont in een kaaswinkel inkopen doen. De intellectuele montage van Eisenstein is er niets bij. Hierin observeren ze de kazen. In een koelkast zien ze appeltjes liggen. Zij vraagt aan hem of hij een appeltje lust. Hij zegt ja. Ze pakt twee appeltjes. Ze ziet peren liggen. Ze vraagt of hij ook een peer lust. Hij zegt ja, maar ook dat ze dan zijn appel kan terugleggen. Dat hoort ze kennelijk niet, want ze neemt zowel de peren als de appels mee naar de kassa.

Dat is ongeveer de strekking van wat je kunt verwachten van Sibérie, dit soort totaal loze scènes, die op z'n allerhoogst interessant zijn voor de naasten van Preiss en Dumont en zelfs dat waarschijnlijk niet. Echter, er zitten ook scènes in die hinten naar de breuk in de relatie tussen de twee (volgens mij waren ze al uit elkaar voordat Sibérie een festival bereikte). Verwacht hier echter niet te veel vuurwerk. Grote ruzies zijn er niet. Wel veel gesprekken die erop neer komen dat hij seks met haar wil, maar zij geen zin heeft (kennelijk om zij seks puurder beleeft dan hij, volgens naar eigen woorden). Dumont praat nogal eens poëtisch en sommige van die momenten komen op mij ingestudeerd over. Enkele van de zeer schaarse recensies die ik kon vinden prezen deze documentaire voor het spel tussen fictie en non-fictie, maar het is onmogelijk om het op een nog meer basale manier te doen dan hier gebeurt. Exit Through the Gift Shop is dit niet bepaald.

Ik voeg nog een vraag toe: wie vindt deze relatie interessant? Op geen enkele manier zijn wij als kijker betrokken bij dit tweetal, tenzij je wellicht een fan bent van Dumont of Preiss. We zien nooit dat ze verliefd zijn of zelfs specifieke genegenheid voor elkaar hebben, dus waarom gaat het ons iets aan dat ze nu, op een toch al vrij onderkoelde manier, hun relatief korte relatie (van een jaar) niet zien werken? Zelfs de "conflictgesprekken" zijn zo ver ik het begrijp slechts nagespeelde versies van echte "ruzies" tussen het tweetal. Het vereist een enorm ego denk ik om dit op een publiek los te laten. Al is het wel een ego met een tikkeltje zelfspot: zij verwijt Dumont dat hij haar vooral vaak filmt als ze zich aan het uitkleden is, maar ze laat die shots wel in de film zitten.

Dit is een lange recensie geworden en dat vat ergens wel samen hoe ik hier over denk. Het is een fiasco, ik raad het niemand aan (hoewel, misschien heeft Mochizuki Rokuro een geheime wens om een film te zien met Dumont in een kaaswinkel), maar op een gekke manier is het leuk om over deze leegte te praten.

1*

Lange speelduur, maar het moet gezegd worden dat die best lekker voorbijschieten, zelfs al is het op zich geen bijzonder sterke film. Ik moest er zelfs inkomen. De proloog was misschien het mooist geschoten, het was ook het meest rommelige gedeelte en de slechte dubbing viel meer op dan in latere stukken. Vanaf het jaren '30 gedeelte werd het wat boeiender. De film slaagt ervooral in om realistische en historische gebeurtenissen te mengen met mythische beelden. Zo'n eeuwige grootvader, dat pad en dat mysterieuze moeras voegen toch toch wel iets extra's toe en het is hier dan de regisseur de mooiste beelden tevoorschijn tovert. Mooie belichting en kleuren vooral.

Dit verdwijnt echter allemaal wat naar de achtergrond zodra we meer in de moderne tijden komen. Het verhaal blijft boeien, maar ik miste toch het bijzondere sfeertje van de eerste helft. De muziek begon me hier ook wat tegen te staan en het werd wat sentimenteel en voorspelbaar. Gelukkig wordt het nergens echt vervelend of irritant, hier daar had meer in gezeten. De personages zijn goed uitgewerkt, maar spraken me toch nooit echt bijzonder aan. Uiteindelijk is Siberiade gewoon een fijn Russisch epos met een historisch randje. Weinig mis mee, maar ook weinig opzienbarends.

3*

Kennelijk de laatste film van Steven Soderbergh (hoewel hij nog wel tv-films gaat maken kennelijk, ondanks dat hij eerder aangaf vooral te willen stoppen omdat hij het maken van narratieve films zat was; zoek de logica). Je zou zeggen dat hij dan stopt met een knaller, maar in plaats daarvan heeft hij als afsluiter één van zijn minste films gekozen. Hij regisseert als een vakman: zeer degelijk met net een klein beetje zijn handtekening. Maar je voelt aan alles dat zijn hart er niet in zat.

Dat is ook niet zo gek, want het script is nogal onzinnig. Het begon allemaal intrigerend met het effect van die pillen. Even lijkt het een boeiende karakterstudie van een psychologische aftakeling te worden met als bonus een aanklacht op de medicijnenindustrie. Helaas wordt het steeds meer een samenzweringsthriller en voor je het weet is er van de twee interessante elementen niets meer te vinden, aangezien Rooney Mara's personage niet werkelijk psychologisch aftakelt en de medicijnenindustrie niets fout deed. Ik zat niet echt te wachten op zo'n standaard plottwist aan het einde, vooral niet één die totaal niet logisch is. Waarom doet Mara alsof ze onder het effect van die medicijnen is als Law haar ondervraagt, terwijl ze zou moeten voelen dat de medicijn niet werkt? Waarom krijgt zij aan het einde kennelijk een minder zware straf dan Zeta-Jones terwijl de justitie weet dat ze haar man met voorbedachte rade heeft neergestoken? Daarbij, ik weet hier weinig van, beweerd ze aanvankelijk dat ze haar man heeft neergestoken onder invloed van pillen, maar wordt er in het onderzoek dan niet gecontroleerd of ze die pillen genomen heeft of niet? Ik weet niet of dat kan bij dergelijke medicijnen, maar je zou zeggen dat ze moeten kunnen nagaan of ze onder de invloed was van een zware drug op dat moment. Het plot hangt van zijden draadjes aan elkaar, zonder dat het daarbij interessanter wordt.

Jammer, want Soderberg had zijn carrière in de bioscoopfilm beter kunnen afsluiten.
2*

Ja, dat doet hij. Ik snap wat je bedoelt, maar Haneke brengt het allemaal wat nadrukkelijker en dreigender. Die scène in de supermarkt is een goed voorbeeld. In plaats van een wat meer registrerende stijl die wat meer onder de huid kruipt te gebruiken, benadrukt hij het tikken van de kassa door het geluid daar flink uit te vergroten, evenals bijna alle andere geluiden daar. De geestdodende elementen worden hier regelmatig flink uitvergroot. Iets wat overigens minder sterk werd in Haneke's latere films. Het is niet: "Consumptiemaatschappij is slecht." Het is: "BAM! CONSUMTPIEMAATSCHAPPIJ! BAM! SLECHT! BAM!"

Ik ben allang gewaarschuwd. Dit is niet bepaald mijn eerste Haneke. Wel de eerste van voor zijn grote doorbraak met Funny Games.

Het laatste half uur, ja. Het eerste uur, nee. Nou ja, irritatie door de aanpak is ook een gevoel, maar niet de bedoelde emotie mag ik hopen.

Wat voor mij Sightseers echt tot een grappige film maakte waren niet zozeer de moorden. Dat is vooral een leuk contrast. Veel van de humor kwam vooral voort uit wat de twee hoofdpersonen zeiden, hoe ze hun acties verdedigden en hun bizarre relatie. Geestig is dat het aan het begin een logisch koppel lijkt, maar je al minstens voor de helft doorhebt dat als er twee personen niet voor elkaar gemaakt zijn het die twee zijn. Helaas zijn ze te wanhopig om het zelf te zien. Sightseers is dan ook niet alleen een zwarte komedie door het geweld, maar doordat het op een komische manier erg ongemakkelijk is om naar dit duo te kijken. Ze hebben iets aandoenlijks en zijn zelfs een tikkeltje charmant op het eerste gezicht, maar al snel ben je blij dat ze in het weekend niet op bezoek komen.

Zou deze film gewerkt hebben zonder de moorden? Ik vermoed van wel. Niet dat er iets mis mee is, ze versterken de humor zelfs. Het spreekt voor Wheatley's talent dat hij deze combinatie tussen geweld en bizarre karakterstudie zag, maar ook dat hij zijn personages zulke karakters en dialogen weer mee te geven. Alice Lowe en Steve Oram hebben hier geen makkelijke rollen, maar maken er echt wat van. Vooral Lowe heeft de bijna onmogelijke taak om medeplichtigheid en later deelname aan moord zo te brengen dat het haast op liefdadigheid lijkt, maar ze doet het perfect. Oram is vooral een meester van misplaatste verontwaardiging. De vage manieren waarop hij haar probeert duidelijk te maken waarom ze niet gekwalificeerd is om te moorden vormden een hoogtepunt.

Erg apart geschoten verder. Niet op een overdadige manier, maar het bijna documentaire stijltje het ene moment en het dan weer sterk gestileerde deel het andere zorgen voor een rare mix. Misschien dat de film daarom wat rommelig overkwam op mij, wat soms wat afdeed aan de humor. Verder wel erg leuk.
Dikke 3,5*

Lange tijd heb ik deze film 'de bekendste film die ik niet gezien heb' genoemd. Gisteren kwam daar verandering in. Maar helaas, de kijksfeer was slecht. Het geluid van mijn televisie had kuren waardoor met name achtergrondmuziek niet lekker klonk en eerder stoorde. Komt nog eens bij dat ik eigenlijk vrij moe was. Ik moet de film sowieso nog eens bekijken op dvd onder betere omstandigheden voordat ik echt fatsoenlijk kan oordelen. Ik zat nooit echt helemaal in de film.

Maar zover ik kan oordelen is het allemaal wel zeer goed. Met name de stukken tussen Lecter en Sterling zijn geweldig. In tegenstelling tot wat ik verwachtte vond ik Lecter helemaal geen onaangename schurk. Hij heeft misschien iets storends, maar de film wekt tegelijkertijd een soort sympathie voor hem op. Je kunt hem gewoon niet echt haten. De rol van de echte schurk gaat naar Buffalo Bill. Wel vond ik het jammer dat Lecter's ontsnapping verder niets meer met het verhaal te maken had. Ik hoopte dat hij nog een belangrijke rol zou spelen hierna, maar toen viel zijn rol stil. De ontsnapping is haast een overbodig stuk. Maar wel goed gemaakt.

Mijn zus noemde dit altijd de engste film die ze kende. Dat viel mij eigenlijk zeer mee, want ik vond de film nergens eng. De scène met Sterling in het huis van Buffalo Bill is zeer spannend, maar echt eng wordt het niet. Dit is toch wel jammer.

3,5* tot de herziening. Goed gemaakte thriller, maar nog niet het verwachte meesterwerk.