Opinions

Voor sprookjesfilms als Stardust ben ik altijd wel te porren, dus deze stond al lang op het programma. Ik verwachtte een soort The Princess Bride en dat is precies wat ik kreeg. De toon is ongeveer gelijk, maar bovenal is het even leuk en even onevenwichtig.

Het belangrijkste is dat je toch wel merkt met hoeveel plezier dit gemaakt is. Ik vermoed dat het budget wellicht niet helemaal optimaal was, sommige effects zijn te zichtbaar effects naar mijn smaak (veel magische lichtstralen is nooit een goed idee). Vaughn is ook iemand die nooit echt een volledig consistente wereld lijkt te kunnen maken: bijna al zijn werk lijkt een combinatie van stilistische ideeën. Dat dit nooit te veel gaat storen komt vooral door de vaak toch wel leuke humor en vooral de cast van bijrollen die er zin in heeft. Ik wist helaas al wat de 'twist' achter De Niro's personage zou zijn en het klonk nogal flauw, maar hij weet het te verkopen. Erg leuke afwijking van zijn persona. Michelle Pfeiffer in een fatsoenlijke rol zien is ook een zeldzaamheid tegenwoordig, maar ze grijpt de kans met beide handen aan. Mark Strong liep hier al vooruit op de vele schurkenrollen die in de jaren erna zouden volgen en het voelt hier frisser aan, alsof hij de typecasting nog niet zat was.

Op het avonturengebied is het allemaal wat recht voor z'n raap, maar ik heb genoeg met het genre om daar van te kunnen genieten. Het leukst op dit gebied was het gevecht tussen Tristan en het via voodoo bestuurde lijk van Septimus. De verhaallijn rond de prinsen was het meest geslaagd en misschien had ik liever nog een film gezien waarin we alle zeven de prinsen het zien uitvechten in plaats van slechts vier, waarvan er twee al snel dood zijn. Het is nu een wat los verhaallijntje, maar wel vermakelijk.

Tussen alle leuke bijrollen en zijlijntjes is het wat jammer dat de hoofdlijn wat minder is. Claire Danes en Charlie Cox zijn weinig interessante hoofdfiguren en hebben geen bijzondere chemie. Het centrale punt in hun relatie, wanneer hij getransformeerd is en zij hem een liefdesverklaring geeft, wordt verpest doordat de monoloog wel erg clichématig geschreven is. Op een zelfde manier is de wijze waarop het tweetal de heks verslaat gewoon echt slappe hap. Ik zou ook zweren dat Cox meer chemie heeft met Sienna Miller, wat niet de bedoeling kan zijn.

Een beetje een gemixt gevoel laat dit achter. Ik heb veel kritiek, maar kan ook niet ontkennen dat het geheel een zekere charme is en me toch veelal vermaakte. Het had alleen meer kunnen zijn. Gaimans verhalen lenen zich goed voor films, maar er zijn er nog niet veel. Wellicht zal het beter gaan met een wat betere regisseur dan Vaughn?
3,5*

Inderdaad Woody Allen's 8½ en dat pakt prima uit, al geef ik toe dat het casten van Italianen in veel kleine rolletjes net teveel van het goede was.

Het is wel een bijzondere film in zijn oeuvre. Kappeuter legt eigenlijk al goed uit waarom. Het zit er voor een deel in dat het meer gestileerd is dan gewoonlijk, als een zwart-wit cartoon. Maar ik vond de toon ook wat duisterder, wanhopiger bijna. Meer nog dan pak 'm beet Crimes and Misdemeanors. Ja, er zit veel humor in, maar die is vaak zwartgallig of op zijn minst sarcastisch. Kappeuter noemt het een droom, ik meer een nachtmerrie van een erg neurotisch iemand. Over een artiest die kwaad is op de wereld en iets zoekt om van te houden. "Sympathiek" is niet het woord dat ik hier voor zou gebruiken, maar het is wel een hele boeiende, grappige, creatieve en zelfs aangrijpende film. De openingsscène is één van de beste uit Allens oeuvre.

Prima film, al heb ik het gevoel dat een herziening nog wel meer zou kunnen opleveren. En het zijn nu al vier sterren!

Weer een bewijs dat Britten dit soort films gewoon erg goed doen. Nee, niet gevangenisfilms, maar verhalen over mensen uit moeilijkere milieu's. Ik weet niet wat het is, maar het levert in Brittannië vaak erg bijzondere werken op die erin hakken zonder ook maar iets aan geloofwaardigheid in te leveren.

Hier zie je dat vooral erg sterk terug in de eerste helft. Ik ben nog nooit in een gevangenis geweest en heb geen idee hoe het er aan toe gaat, maar dit ligt dicht bij mijn vermoedens. Het is niet zo heel moeilijk te begrijpen waarom zoveel nauwelijks beter uit de gevangenis komen als je ziet wat voor een gevaarlijke plaats het is. Tot op zekere hoogte is dit dan ook de anti-Shawshank Redemption. Het gevangenismilieu wordt goed getroffen. De acteurs leveren ook enorm sterke prestaties. Ze spelen bijna allemaal opgefokte criminelen, maar weten ze wel allemaal een eigen identiteit mee te geven. Daar ligt ook een gedetailleerd script aan de grondslag, denk ik, niet geheel verrassend geschreven door een ex-gevangenistherapeut.

Die therapiesessies hier waren sowieso een erg mooie toevoeging. Rupert Friends therapeut wordt bijna een heilige, maar Friend weet hem goed aan de grond te houden. Interessant is de methode die hij gebruikt om zijn groep elkaar niet de hersens te laten inslaan. Gewoon tussen hun in gaan staan, niets zeggen en zelfs doen alsof je niet luistert. Alweer geen idee in hoeverre dit een reguliere methode is, maar het kwam op mij geloofwaardig over. En het levert mooi vuurwerk op, hier.

Jammer alleen dat de tweede helft toch wat minder wordt. Het plot wordt wat dikker en er wordt iets te hard toegewerkt naar een soort van verlossing van de vader, waarvoor wat twists nodig zijn die wat te geschreven aanvoelen voor een film als dit. Het hele personage van die corrupte cipier was al wat karikaturaal en ook te weinig gemotiveerd, maar het wordt aan het einde erg slecht gebruikt. Ik kreeg nooit een goed gevoel van waarom hij nou zo graag Eric tegen wilde werken, vanaf het begin af aan al. Zelfs als je een corrupte gevangenismedewerker bent heb je toch een zekere baat bij gevangen die zich beteren, al is het maar om niet gesloten te worden. Waarom er dan zo hard tegen werken. Waarom het de therapeut (die maar een kleine groep heeft) moedwillig tegenwerken. Hij was iets te veel een mechanisme van het plot en dat past hier niet.

Sowieso was overigens het aftreden van de therapeut wat slap. Je maakt mij niet wijs dat hij Eric moet afstaan in een gesprek op de gang en hij er vervolgens geen weerwoord op kan geven, inclusief met een beschrijving van de ontwikkeling van Eric? Nogmaals, wat voor een gevangenis heeft baat bij het tegenwerking van zo'n man of van een zich verbeterende crimineel?

Niettemin, zelfs de tweede helft wordt enigszins gered door Mendelsohn en O'Connell en door de ruwe en ook realistische stijl die Mackenzie hanteert. De belofte wordt misschien niet helemaal ingewilligd, maar indrukwekkend is het vaak wel.
3,5*

Ontzettend vermakelijk.

Of Starship Troopers de beste film van Paul Verhoeven is kun je over twisten, maar ik vind het hoe dan ook de meest entertainende. Sterker nog, het is vrij lang geleden dat ik nog zo op ben gegaan in puur Hollywoodspektakel. Dat komt wellicht omdat Verhoeven hier erg sterk een dunne lijn bewandelt tussen het leveren van een pure blockbuster en het leveren van een parodie daarop. De film werkt als beide en in plaats van dat de twee onderdelen een schizofrene film opleveren versterken ze elkaar juist. Ik heb de hele film zitten lachen om de dik aangezette satire vol met fascistische denkbeelden, maar tegelijkertijd waren de actiescènes enorm meeslepend.

Verhoeven lijkt de werking van propaganda goed begrepen te hebben. Aan de ene kant levert hij er belachelijk uitvergrootte versies van (de reclamespotjes) en aan de andere kant pompt hij de adrenaline van de kijker op tijdens het spektakel, waardoor je toch weer meegaat in het militante karakter van de film. Om er vervolgens weer uitgehaald te worden door enorme gewelddadigheid en de wanhoop ervan. Om het daarna weer om te draaien in victorie. Die weer leidt naar de dikke satire. Hierdoor wordt het meer dan een simpele omkering van clichés, maar een leuk spel ermee. Subtiel is het niet en daarom is het juist zo verrassend dat zoveel mensen aanvankelijk dachten dat dit serieus bedoelt was. Dit is één van de grappigste films van de jaren '90 en zo bedoelt.

Verhoeven verdient ook wel echt een pluim voor de regie van de actie hier. Ik vond hem daar in het verleden niet altijd even sterk in, maar dit zijn geweldige sequenties; meeslepend en prachtig in beeld gebracht. Opmerkelijk vond ik ook hoe goed de CGI nog overeind stond. Beter dan enige andere film uit jaren '90 of zelfs vroege 2000's. Wel jammer dat Verhoeven wederom met een wat saai sci-fi-uiterlijk aankomt zetten, vooral in de sets. Dat kan hier wellicht verdedigt worden, maar er had meer uitgehaald kunnen worden. Evenals uit de sfeer, maar Verhoeven is ook niet echt een sfeerregisseur. De vlakke acteurs zijn ook perfect gecast, maar Michael Ironside en Clancy Brown zijn oprecht vermakelijk (wisten zij als enige in wat voor film te werkelijk speelden?).

Lang genegeerd door mij, maar het is toch een gaaf filmpje, dit Starship Troopers. Ik heb nu toch wel wat meer zin gekregen in RoboCop.
4*

Ik heb meerdere films gezien waarvan Mamet het script schreef, maar dit is de eerste die ik zag die hij ook regisseerde. Het resultaat bleek een stuk minder. Mamet is meer een naam in het theater dan in film (al heeft hij daar ook enig aanzien, natuurlijk) en op basis van State and Main snap ik wel waarom. Het is een erg statisch geregisseerde film, met matig gebruik van camera, montage, geluid of andere filmische middelen. Ondanks de vele locaties lijkt het nog steeds een beetje op theater.

Dan moet het van het script en de acteurs komen, iets wat Mamet zou moet liggen, maar op die gebieden was het ook maar af en toe echt goed. Het verhaal zelf valt al tegen. Hollywoodsatire is altijd wel leuk, maar eigenlijk waren het hier toch vooral typische grappen die je altijd hoort in verband met filmmaken. Ook de problemen die komen kijken bij zo'n productie werden al sterker gevangen door Truffaut in La Nuit Américaine. De dialogen bevatte enkele scherpe opmerkingen ("It's not a lie, it's a gift for fiction"), maar voelde ook vaak onnatuurlijk en houterig aan. Hetzelfde geldt voor de acteurs. Dit is een briljante cast die uniform matig speelt. Ik zette deze aan ter nagedachtenis van Philip Seymour Hoffman, maar het bleek helaas de minste rol te zijn die ik van hem zag. Alleen Macy overtuigd nog enigszins. Ik lees hier en daar dat die houterige manier van acteren en dat gekunstelde van de dialogen zo bedoelt zijn door Mamet en typisch zijn voor zijn werk, maar ik kon er niet inkomen. Het leek mij toch meer slecht schrijf- en acteerwerk dan een stilistische keuze.

Jammer, want op papier is dit best leuk en helemaal onplezierig om te volgen is dit ook niet. Zo nu en dan zelfs echt grappig of scherp, maar meestal toch vooral niet.

2,5*

Er valt niet bijster veel over State of Play te zeggen. Iets unieks gebeurt er namelijk niet, maar het is wel opvallend solide gemaakt allemaal en boeit de gehele speelduur. Het meest opvallende is haast dat Ben Affleck goed acteerd, maar ook leuk waren de verwijzingen naar de moeilijke tijden die de kranten, met name in de VS, op dit moment doormaken. Buiten dat om is het gewoon een lekkere wegkijker. De verplichte laatste-minuut-twist hoefde van mij echter niet, maar ik heb erger gezien. O ja, nog een extra pluim voor de korte rol van Jason Bateman.

3 sterren. Wel benieuwd naar de originele tv-serie. Ik hou wel van journalistiekfilms.

Herziening doet toch een beetje wonderen. Ik vind de eerste helft nog altijd wat te weinig bijzonders hebben (al is de scène waarin Keaton met zijn vader hoeden koopt wel erg leuk) en het kan toch ook niet de bedoeling zijn dat ik meer sympathie heb voor de rivaal van Keatons vader dan voor de vader zelf. De tweede helft maakt echter toch wel veel goed. De gevangenisscène is geniaal ("Dat moet gebeurt zijn toen het deeg in de gereedschapkist viel", prachtig) en de storm is een klein meesterwerkje met camerastandpunten en actiechoreografie.
3,5*

Een echt oud Hollywoodmelodrama, nogal typisch voor zijn tijd. Niet mijn favoriete genre van het tijdperk, want ik trek drama vaak niet zo goed als het al te dik aangezet wordt. Dit is eigenlijk al een volbloed soap, met personages die nogal gemakkelijk karaktereigenschappen krijgen en verliezen. Ook steunt de breuk tussen meneer en mevrouw Dallas er heel erg op dat meneer telkens precies langskomt op het moment dat Stella iets verkeerds lijkt te doen (wat ze niet doet). Je moet van dat soort dingen houden. Helemaal mijn smaak zal het nooit worden, al lijkt het op basis van wat ik van hem zag wel echt de smaak van King Vidor te zijn.

Tussen alle typische soap-onhebbelijkheden en momenten die enorm om je tranen lijken te bedelen zit echter nog genoeg moois. Als film over klassenverschillen heeft dit nog altijd enige bijt. Hoe gemakkelijk het ook is, de eindscènes zijn effectief en een tikkeltje ontroerend. Een bijkomend pluspunt wat dat betreft is ook nog dat geen van de personages veroordeelt wordt. Stella, haar man en zelfs de lompe Ed Munn worden toch allemaal sympathiek belicht, zelfs al maken ze onsympathieke keuzes.

Stanwyck is ook wel onmisbaar voor een rol als deze. Net als Davis of Crawford heeft ze het voordeel dat ze niet bang is om zich compleet te storten op wat veel andere actrices wellicht als een "lelijke" rol gezien zouden hebben. Hoe meer Stella zich voor schudt zet hoe meer Stanwyck zich uitleeft en dat past bij het personage. Alan Hale, zo'n acteur die in de jaren '30 in iedere film leek te zitten, is ook erg goed als de potentiële minnaar van Stella.

Ach, ik keek dit vooral voor Stanwyck (en ook wel omdat hij nog wel eens in lijstjes op wil duiken) en zij stelde niet teleur. Zeker geen slecht melodrama, maar ook geen uitschieter voor mij.
3*

Alzheimer is een ziekte die mij angst aanjaagt, dus het was niet moeilijk om me in te leven in Still Alice. Zeker niet als één van mijn favoriete actrices, Julianne Moore, de hoofdrol speelt. Het is nogal typisch dat na jaren genegeerd te zijn ze nu uiteindelijk wint voor het spelen van een mentaal gehandicapt persoon en dan ook nog in een jaar met nauwelijks competitie, maar gelukkig is dit ook wel een geschikte film om het talent van Moore te tonen. Ze speelt altijd heel natuurlijk op een bepaalde manier. Ze hoeft de ziekte niet uit te vergroten.

Wat Still Alice mist is alleen een beetje eigen identiteit als een film. We krijgen te zien hoe een bepaalde ziekte loopt, maar de twee regisseurs hebben duidelijk nooit verder gedacht dan dat. Het ontbreekt wat in inzichten en de wereld om Alice heen komt nooit tot leven, tenzij het voor het plot nodig is. Als je daar zoiets als Amour naast zet komt dit toch wat beperkt over, hoe vaardig dit verder ook gemaakt is. Niettemin, ben ik allang blij dat het ook geen sentimenteel portret is geworden, al komt het met die speech aardig in de buurt. Die speech werkte voor mij niet echt, omdat de inzichten die Alice daar naar voren schuift - het genieten van het moment - nooit naar voren zijn gekomen in eerdere scènes. Het komt wat uit het niets.

3*

Ah ja, dat einde. Dat is wel het meest opvallende element hier, vooral omdat het ook zo onverwacht is dat een verder zo'n aardse film voor zo'n fantasierijke symboliek gaat. Ik heb er wel dubbele gevoelens over. Aan de ene kant vind ik het een mooi idee, dat de doden voor wie John gezorgd heeft hem bezoeken bij z'n graf, aan de andere kant heeft het iets sentimenteels en had dat punt, dat Johns werk eer doet aan de vergeten doden, niet echt zo expliciet gemaakt hoeven te worden. Ach, het stoort me niet echt.

Het is grappig dat Rokuro hier Kore'Eda noemt. Ik moest niet per se aan hem denken, maar wel heel erg aan Aziatische cinema of Japanse film in het algemeen. Toch gek met zo'n onmiskenbaar Britse setting en accenten, om nog maar te zwijgen van de zeer Britse Eddie Marsan. Het heeft iets te maken met hoe de dood behandelt wordt. Er zijn meer westerse films over het onderwerp, maar de onpretentieuze waardigheid die het hier krijgt, de verstilling, de onderkoelde emoties waarmee het behandelt wordt, maar tegelijkertijd de affectie; op een bepaalde manier deed het me dus wat oost-Aziatisch aan. De stijl is duidelijk anders, maar is Ozu ver weg?

Het zorgt er allemaal wel voor dat deze film er wat uitspringt. Niets specifieks aan deze film sprong er voor mij echt uit of greep me echt enorm aan, maar iets aan simpele, warme toon blijft gemakkelijk hangen. Het is een kleine film in schaal en ambitie, maar ook echt een die dat als sterke punt gebruikt. Sympathiek is het woord voor dit soort films.
3,5*

Mooie titel, matige film.

Persoonlijk pakte de film me nauwelijks, waarschijnlijk omdat het allemaal wat te stijfjes en wellicht ook te formeel is. De karakters komen dan ook nooit echt tot leven. Ondanks degelijk acteerwerk zitten ze vast aan een script waarvan de dialogen en plotwendingen wat te bedacht aanvoelen. Het camerawerk, de montage en de muziek hebben een zelfde probleem: prima vakwerk, maar vaak net niet passend bij de scène. Zo lijkt de muziek vaak dramatischer dan wat er op het scherm te zien is. Alles is niet lekker op elkaar afgestemd. Die moordreconstructiescène is goed gevonden, maar qua uitwerking vond ik het door bovenstaande redenen totaal niet werken en zelfs ongeloofwaardig. Tegen het einde aan komen er wat aardige thrillerelementjes bij kijken, maar het einde mist dan weer aan kracht.
2*

Chan-Wook Park levert met Stoker vooral een erg mooi sfeerbeeld af. Het is knap hoe hij tegelijkertijd een zeer moderne film maakt, maar het tevens een klassiek gothisch sfeertje mee geeft. De aankleding helpt natuurlijk een hoop, door de interieurs en de kleren wat ouderwets mee te geven. Pas toen er een mobieltje in beeld kwam had ik door dat het zich in deze tijd afspeelt, in plaats van de jaren '50 of zo. Het groteske, het semi-bovennatuurlijke en het mysterieuze wordt hier toch wel helemaal raak uitgevoerd.

Park weet ook enkele populaire arthouse-dingetjes weer fris aan te laten voelen. Een gesprek waarin drie personages die niet op één lijn liggen filmen door ze met montage van elkaar te scheiden en ze ook met behulp van deuropeningen in een apart kader te plaatsen, is niets nieuws. Park voert dit tijdens een gesprek tussen dochter, moeder en oom zo ver door en met zo'n rappe montage dat het weer fris voelt. Sowieso mag de montage hier wel meer genoemd wordt. Springt minstens net zo in het oog als de setdesign en het camerawerk.

Jammer dat het script dat ten grondslag ligt aan dit alles niet helemaal hetzelfde niveau heeft. Oom Charlie werkte vooral goed als een mysterieus figuur met misschien wel mysterieuze krachten en natuurlijk een gevaarlijk verleden. Toen eenmaal zijn verhaal uit de doeken gedaan wordt veranderde hij echter wat in een klein kind en Matthew Goode begint hem wat meer labiel te spelen als voorheen, waardoor zijn personage wat suf wordt. Ben ook niet zo'n fan van Goode over het algemeen en hier had ik ook liever iemand anders gezien. De ontknoping, waarin India haar oom omlegt, is logisch, maar wat slap uitgewerkt. Het was wellicht sterker geweest als de laatste confrontatie wat persoonlijk was of zoiets.

Het is vooral jammer, omdat een film met deze sfeer wat meer intensiteit en misschien ook wat meer pulp-achtig vermaak verdient. Dat vond ik wat uitblijven. Als een modern gotisch horrorfilmpje is het gelukkig wel meer dan aardig geslaagd.
3,5*

Films baseren op je eigen leven is geen zeldzaamheid en zeker als je een documentaire erover maakt krijg je al snel een egoproject. Dat hoeft niet altijd een probleem te zijn als de eigenaar van het ego interessant genoeg is, maar het risico om een stomvervelende film te maken is groot. Sarah Polley omzeilt deze valkuil op bijzondere wijze. Ze komt zelf opvallend weinig aan het woord. Af en toe hoor je haar een vraag stellen en soms ligt ze in voice-over iets toe, maar haar persoonlijke mening of haar gevoelens over de gebeurtenissen blijven goeddeels achterwege, laat staan dat ze oordeelt over de mensen om haar heen. Polley lijkt zich te beseffen dat de film zelf al haar verhaal, haar stem is. Haar keuze om Stories We Tell te maken en haar keuzes in de montage vertellen haar kant van deze geschiedenis. Het werkt verfrissend.

Sommige critici doen het lijken alsof dit een soort Rashomon is over de affaire die tot Sarah Polley's geboorte zou leiden, met compleet andere visies op wat er plaats vond gebaseerd op wie er geïnterviewd wordt. Polley maakt zich er ook wat schuldig aan in de spaarzame voice-overs door dit punt te benadrukken. Echter, iedereen lijkt precies hetzelfde idee te hebben wat er plaatsvond, dus hiervoor hoef je het niet te kijken. Wat wel het geval is is dat alle betrokkenen eigen gevoelens hebben bij wat er gebeurt is en ook het gedrag van de overleden moeder (die bijna per ongeluk het hoofdfiguur is geworden) wordt verschillend geïnterpreteerd. Wat er plaatsvond is overduidelijk, maar de persoonlijke gevolgen en motivaties zijn anders.

De documentaire heeft een fijne kalmte. Er wordt hier nogal wat op tafel gegooid voor de familie, maar Polley maakte de docu pas een paar jaar nadat alles bekend was, dus iedereen heeft het kunnen verwerken en iedereen kan er enigszins nuchter over praten. Er wordt met respect over elkaar verteld, zelfs al komen vele karakterfouten aan het licht. Niemand wind zich op, dus verwacht geen goedkoop melodrama. Polley vertrouwd erop dat het familieverhaal interessant genoeg is en stimuleert geen verdere poespas.

Ik mocht dit wel. Op een bepaalde manier is dit een film over een gebeurtenis die een familie zo uiteen zou kunnen scheuren, maar juist ook een ode is geworden aan ouders, kinderen en broers en zussen. Het is een verrassend warme film over familie, waarbij ook de buitenechtelijke vader, die wat pompeus is, met sympathie bekeken wordt. Daarnaast is het een goed verhaal over hoe gebeurtenissen mensen verschillend beïnvloeden. Het heeft iets en Polley regisseerde en monteerde dit met een sympathiek maar scherp oog. Verrassend boeiende materie in ieder geval.

4*

Ah, Mark Cousins. Hij hoefde maar te beginnen met praten en ik zat er al weer helemaal in. Net als bij The Story of Film vond ik zijn accent en zijn kalm-gepassioneerde manier van vertellen weer erg prettig.

Verder heeft Cousins toch ook echt wel een goed oog voor het vinden van de juiste scènes voor zijn docu's. Veel films komen slechts kort aan bod, maar zelfs als dit slechts een minuutje is wil ik ze steeds dolgraag helemaal zien. Ben nu vooral zeer benieuwd naar Moving, Long Live the Republik en Melody for a Street Organ. Daar zagen we echt schitterende segmenten van.

Het thema is leuk gekozen en nu vrij van historisch verantwoordelijkheden kan ik Cousins geregeld excentrieke associaties meer waarderen. Ik denk dat dit de vorm is waar hij naar zoch in The Story of Film: niet zo zeer feiten, maar een uitlaatklep voor de gedachtes die hij heeft bij het kijken naar films. Ik hoop dat hij meer thema's in cinema vindt die hem prikkelen, want van mij mag hij er zo nog wel een paar maken.

3,5*

Het leukste aan The Story of Film is de ambitie om de complete filmgeschiedenis te vangen in 15 uur, zonder een duidelijk focus te kiezen, buiten het nogal vage 'innovatie' om. 15 uur is lang voor een documentaire, maar kort voor een gigantisch onderwerp als deze. Niet verrassend schiet Cousins dan ook zo nu en dan te kort. Neem alleen al animatie; verder dan Disney en Toy Story (en een losstaande vermelding van Oost-Europese poppenanimatie) komt hij niet, ondanks dat er echt wel meer gebeurt is. Ook vreemd is dat hij het impressionisme heel belangrijk noemt, maar dan niet verder komt dan het noemen van Abel Gance en twee van diens films. Hetzelfde gebeurt met Hong-Kong in de jaren '90, dat een bruisende plaats zou zijn voor innovatieve films, maar verder dan Wong Kar-Wai komt hij niet. Er is gewoon te weinig tijd om op bepaalde punten wat dieper in te gaan. Het is vaak een grove schets.

Soms levert dat trouwens wel wat meer serieuze problemen op. Beweren dat John Sayles en zijn vrouw (een charmant paar overigens in dat interview; alsof ze zich nu pas beseffen dat ze films maken) alleen verantwoordelijk zijn voor independent cinema vind ik moeilijk waar te maken, zeker omdat ik altijd hoorde dat Jarmush meer dan een ander die opening heeft gemaakt, maar Jarmush wordt nergens genoemd. Dat Avatar de motion-capture uitgevonden zou hebben is al helemaal grote larie, aangezien die techniek al bekend werd door Gollum in The Lord of the Rings, waar er zelfs een speciale Oscar voor werd uitgereikt (ik vraag me af of Cousins overduidelijke minachting voor LotR hier de oorzaak van is). Of The Graduate de eer geven de grondlegger te zijn van de satires van eind jaren '60 en begin jaren '70, terwijl de schaduw van het eerdere Dr. Strangelove zo duidelijk over die films heen hangt (ook die film wordt nooit genoemd). Fouten kunnen gemaakt worden natuurlijk, maar ik vond Cousins geschiedschrijving soms wat vreemd en zijn argumenten wat bizar. Bordwell en Thompsons boek Film History: An Introduction is wat dat betreft meer waterdicht. Iedereen met wat kennis van filmgeschiedenis zal af en toe wat vraagtekens plaatsen lijkt me.

Maar ach, ik ervoer het op een gegeven moment nog nauwelijks als een geschiedenisles. Het is meer een documentaire over uitzonderlijke auteurs, die op chronologische wijze behandelt worden en (geregeld vaag) aan een stroming verbonden worden. Cousins is meer geïnteresseerd in uitleggen waarom die regisseurs zo bijzonder zijn dan in hun rol in het grote plaatje toe te lichten. Als eerbetoon aan deze originele zielen is dit een zeer geslaagde reeks, met schitterende fragmenten die Cousins vaak heel mooi weet te duiden en die het hart van een filmliefhebber makkelijk harder zou moeten laten kloppen. Vooral de voor mij wat meer onbekendere uithoeken van de filmwereld vond ik boeiend, zoals Afrika, Zuid-Amerika of het Midden-Oosten. Zitten veel films tussen die ik wel eens wil zien. De focus op auteurs zorgt er wel voor dat er zo goed als geen aandacht is voor goede films van one-hit-wonders of regisseurs die maar één film gemaakt hebben (The Night of the Hunter niet innovatief genoeg?), maar het is niettemin een heerlijke rit om te ondergaan.

Graaft het diep? Een beetje, maar minder dan verwacht. Is het informatief? Ja, maar voor nieuwkomers in de filmgeschiedenis zijn er betere werken te vinden. Is het een geslaagde ode aan de cinema en eigenzinnige regisseurs? Ja! Al geef ik toe dat ik niet zo werd weggeblazen als verwacht.

3,5*

Verdraait, je hebt gelijk. Tijdens het kijken van de film wist ik gewoon dat ik het verhaal al eens eerder gezien had, of in ieder geval een variatie erop, maar ik kon het niet plaatsen. Bad Guy is inderdaad qua verhaal vergelijkbaar. Echter vond ik La Strada, hoewel misschien softer, een betere film dan Bad Guy. Al is het maar omdat ik bij Fellini wel het gevoel kreeg dat hij iets gaf om zijn vrouwelijke hoofdpersoon, terwijl ik me herrinner Bad Guy van vrouwonvriendelijkheid te beschuldigen.

De vergelijking tussen die twee werken is echter niet zo belangrijk. Ik vond het vooral interessant om te zien hoe La Strada tussen de andere Fellini's paste die ik zag. Dit is echt veel toegankelijker en rechtlijniger dan zijn latere werk. Aan de ene kant maakt dit La Strada iets minder intrigerend, uniek en misschien zelfs ietsje minder goed, maar het betrok me ook wat meer bij de personages. Het is echter niet zo dat Fellini's hand hier nog niet in te herkennen valt. Die hand moest misschien nog een beetje vorm vinden, dit is nog altijd overduidelijk het werk van die Italiaanse meester. Dat zie je vooral terug in zo'n optochtscène of dat geweldige moment met dat koorddansen bij nacht.

La Strada is bovenal een mooi sprookje. Tragisch, zoals oude sprookjes ook vaak waren ten opzichte van moderne sprookjes, maar niet minder magisch. Gelsomina is een karakter die waarschijnlijk nooit zou kunnen bestaan, in ieder geval niet met een dergelijke mimiek en lichaamstaal, maar ze werkt binnen het vaag magisch realisitsche van Fellini's wereld. Masina is een groots actrice. Ik kan niemand anders bedenken die in een drama die zich afspeelt in de werkelijke wereld weg zou kunnen komen met een rol met zulke gezichtsuitdrukkingen en met een houding die meer aan slapstick doet denken dan aan wat anders. Masina krijgt het echter voor elkaar, schijnbaar moeiteloos. Films worden niet snel magischer dan kijken naar Masina met een trompet of Masina die probeert een boom na te doen.

Quinn valt hier ook op. Hij is nooit een acteur geweest die me in het bijzonder aansprak, maar hij past uitstekend bij het woeste karakter, wiens ogen soms iets kwetsbaars veraden. Dit komt echter nooit naarboven, tot de finale waarin alles te laat is. Richard Basehart doet nauwelijks onder voor de twee hoofdpersonen als een eveneens dik aangezet karakter, dat waarschijnlijk meer diepgang heeft dan hij wil tonen.

Het verhaaltje vond ik niet eens zo heel erg geweldig. De ontwikkelingen waren wellicht te onvermijdelijk. Maar ik vond het vooral goed hoe Fellini scènes uitspeelde, hoe hij zijn eigen fantasie gebruikte om momenten kracht bij te zetten en hoe de acteurs zo mooi op hun plaats vielen. Dit is een film waarin ik sympathie wist te vinden voor alledrie de personages, terwijl ze allemaal tegengestelden van elkaar zijn.

Het is een lief, klein filmpje van Fellini. Niet zo ontroerend als Cabiria of cinematisch spannend als 8 1/2 en La Dolce Vita, maar niettemin bijzonder aangenaam.
4*

Strange Days is een typisch voorbeeld van een echte gemiste kans. Het uitgangspunt is erg sterk en de eerste helft bleoofd de film gewoon een echte science-fictiontopper te worden. De scènes waarin we de herrinneringen van een persoon te zien krijgen zijn echt fantastisch uitgevoerd (iets wat overigens de gehele film wel goed blijft), met als 3 hoogtepunten de openingsscène, de romantische scène en de perverse moord waarbij de hoer haar eigen dood door de ogen van de moordenaar ziet. Dit is een essentieel onderdeel van de film en gelukkig stelt het niet teleur.

De rest van de film is aanvankelijk ook heel aardig. Er wordt een leuk beeld geschetst van een onrustige stad vlak voor het millenium en Ralph Fienness zet een personage neer om te volgen. De film lijkt zich voor een lange tijd niet al te veel aan te trekken van een plot.

Het gaat dan ook pas mis als de film zich wel wat gaat aantrekken van een plot. De tweede helft van de film is helaas een dertien-in-een-dozijn thriller met gigantisch voorspelbare twists (was er iemand die niet verwacht had dat Sizemore de bad guy was?), onnodige ingewikkelde zijlijnen en de gebruikelijke corruptiepraktijken. Niet zozeer vervelend om naar te kijken, maar het uitgangspunt verdient beter en de film verliest het sfeerbeeld van de eerste helft om ruimte te maken voor actiescènes. De rol van Angela Bassett wordt helaas ook groter. Ze heeft wel de uitstraling voor actiefilms, maar acteert echt compleet overdreven. De film begon zelf overigens ook steeds meer te overdrijven qua geweld, twists en acteerwerk van andere acteurs, waardoor het meer pulp werd en alle leuke subtiliteiten van de eerste helft naar de achtergrond verbannen worden.

Ook vreemd trouwens dat de film er compleet uit ziet als een jaren '80 film, terwijl hij toch al uit 1995 komt. Het camerawerk, de belichting, het vreemde gebruik van rook dat overal vandaan lijkt te komen (nooit begrepen waar regisseurs denken dat de aantrekkingskracht hiervan in zit), bepaalde typetjes en bijbehorend acteerwerk: het doet echt gigantisch denken aan een rasechte jaren '80-science-fictionwerkje. Vreemd.
3,5*

Zeer aardige thriller van Welles, maar wel een die het meer moet hebben van enkele sterke scènes dan van het totaalplaatje, want voor het meest in zijn speeltijd is het een vrij standaard thrillertje met een voorspelbaar. De intrigerende eerste vijftien minuten zijn echter heerlijk en wekken meteen een spannend gevoel op. Ook de discussie tijdens het eten en natuurlijk de dood van Welles zijn erg sterk. Dat en enkele geweldige shots trekken dit boven het boven het gemiddelde uit. Het is niet Welles' slechtste film, maar wel zijn minst bijzondere.
3,5*

Ontbranden doet het misschien nergens, zoals Mochizuki Rokuro voor mij al schreef, maar het is verder geen straf om naar Strawberry Shortcakes te kijken. Het is een lieve, kleine film die niet al te veel moeite doet om de kijker aan zich te binden en juist daardoor werkt. Dat "lieve" zit hem meer in de toon (en het einde) dan in de gebeurtenissen, want in feite is het een film over vrij volwassen thema's, waarbij teleurstelling de overhand heeft. Het is knap dat daaromheen zo'n aangename film gemaakt kan worden zonder dat het gevoel overheerst dat de thema's tekort gedaan worden. Ook de soms wat maffe trekjes (een personage dat in een doodskist slaapt bijvoorbeeld) passen naadloos in het geheel. Yazaki doet stilistisch weinig vreemde dingen en valt daardoor een beetje tussen minimalisme en een wat gekkere, Japanse stijl in. Fijne cast ook overigens, met Kiriko Nananan, die kennelijk ook de manga schreef, als uitschieter.

Had iemand anders hier trouwens ook last van het geluid. Die was echt ontzettend zacht op de dvd. Ik heb voor het eerst de maximale volume van mijn tv nodig gehad (dat wil zeggen volume 100, waar ik gewoonlijk nog niet tot de 25 kom). En als er dan weer een trein voorbij komt of een wekker afgaat is het geluid ineens weer gewoon. Raad wat het gevolg hiervan is.

Slechte geluid terzijde is dit zeer genietbaar. Misschien iets te vrijblijvend om een diepe indruk achter te laten, maar niettemin een zeer sympathiek filmpje.
3,5*

Street Angel lijkt erg op Seventh Heaven, een ander werkje van Frank Borzage met Janet Gaynor en Charles Farrell, alleen heeft deze een iets minder goed plot. Wederom is er weer een overdaad aan romance. Romantische films zijn doodnormaal, maar pas als je een Borzage gezien hebt merk je hoe weinig die films zich focussen op de liefde zelf. Borzage lijkt zich daarentegen compleet te verliezen in lange scènes waarin de twee hoofdpersonen gewoon in een kamer zitten en hun liefde tonen (op de meest kuise manier mogelijk). Veel van dergelijke films gaan meer over de moeilijkheden die de hoofdpersonen moeten overkomen om eindelijk bij elkaar te kunnen zijn. Hier is dat maar de helft van de schermtijd. Dit is zowel een voordeel als een nadeel. Het is duidelijk een pluspunt omdat het voor een geheel eigen sfeer zorgt en het best lekker is om je in zo'n romance te verliezen. Het nadeel is dat het op een gegeven moment toch wel wat langdradig wordt door gebrek aan spanning en dat het soms wat al te zoetsappig wordt. Toch is het gemakkelijk te vergeven, dankzij de belachelijk sympathieke optredens van Gaynor en Farrell en Borzage's warme visuele stijl (al vind ik hem nog mooier tijdens de duisterdere scènes; zie bijvoorbeeld die korte rechtzaak aan het begin; hij heeft sowieso een oog voor filmen in de diepte).

Alleen voor de grootste romantici te verdragen wellicht, maar mij smaakte het weer zeer, al hoef ik na Seventh Heaven en deze er voorlopig denk ik geen meer te zien.

3,5*

Daar ben ik het mee eens en dat is ook een van de krachten van Su-Ki-Da. Er zijn vrij veel films die ergens een tijdsprong van vele jaren maken en waar de personages ouder ogen en soms wat dialoog krijgen om duidelijk te maken dat er in de tussentijd het een en ander gebeurt is. Heb ik geen problemen mee, maar ik ken eigenlijk maar weinig films waarbij ik het gevoel heb dat de personages ook daadwerkelijk ehct gegroeit zijn, buiten wat het plot van hun verlangt (Before Sunset schiet me wel positief te binnen). Su-Ki-Da slaagt hier wel in. Hoewel de personages niet gigantisch veel over hun verleden praten kreeg ik toch het gevoel dat ze 17 jaar extra met zich meedroegen. Geen idee hoe dit komt, maar het maakte de film beter. Natuurlijk, de extreme verlegenheid bleef wel, maar zelfs dat voelde volwassener aan.

Kos noemde 5 Centimeters per Second, een film die een zelfde soort relatie toont als de eerste helft van deze film. DIe film werkte voor mij niet, maar deze wel. Het lome tempo en de personages pakte me op een bepaalde manier. Heel diep ontroerd werd ik niet, en van mij had de scène waarin Yosuke neergestoken werd niet gehoeven, maar buiten dat om vond ik het een bijzondere filmervaring. Ik kon me in ieder geval wel inleven in de personages. Toch vreemd, omdat ik bij veel soortgelijke Aziatische personages in films vaak een barriére voel tussen hun en mij. Ik kan ook niet verklaren waarom dat hier niet is. Wellicht trof de film me in de juiste bui.
4*

Oh ja, mooi geschoten, maar dat behoeft nauwelijks nog een vermelding.

Dubbele gevoelens bij Submarine van mijn kant.

Aan de ene kant wil ik roepen dat het een meesterwerk is. Het is namelijk een originele variant op films die de bekende tienerproblematiek in beeld brengen. Alle clichés die daarbij komen kijken zitten hier ook in, maar altijd op een totaal andere manier dan we gewend zijn, wat zover wordt doorgevoerd dat ik op het einde nauwelijks zou durven spreken van een 'coming of age'. Submarine is bijna een parodie op de gewone tienerfilm en de grote lading humor weet nauwelijks te verbergen dat we hier te maken hebben met voornamelijk egoïsten en het gevoel waar we mee achter blijven is dat de hoofdpersoon waarschijnlijk nooit iets zal bereiken, iets wat hij zelf ook geloofd. Dat zie je niet iedere dag in zo'n film. Daarnaast is het overgoten in een geestig gestileerd jasje dat misschien iets teveel doet denken aan Wes Anderson op zijn Brits, maar dat niettemin gewoon geslaagd is.

Aan de andere kant zat ik met het probleem dat ik de film gewoon niet leuk vond. De donkere randjes maken Submarine uniek, maar waar ik dat als bewijs van een meesterwerk zou willen gebruiken is het ook een van de redenen waarom ik hier niets mee had. Het grootste probleem is dat de film over een stel onsympathieke losers gaat. Dat mag, onsympathieke personages kunnen boeiend zijn, maar dat vond ik hier niet zo. Oliver is in principe ook het type hoofdpersoon dat me erg ligt, maar er zit gewoon uiteindelijk te weinig leven in hem en zijn afstandelijkheid krijgt een te grote dosis gestileerde 'quirkiness', waardoor hij voor mij sowieso nooit meer werd dan een grap. Erger nog is zijn vriendin. Ook hier weer hulde om niet de vertrouwde weg te kiezen (dus geen overdreven lief meisje dat kennelijk meteen zit te wachten op de jongen), maar moet het dan meteen zo'n ongeloofelijke trut zijn. Toegegeven, ze wordt praktisch geïntroduceerd als we haar hardop zien lachen als een dik meisje gepest wordt en de daaropvolgende scènes bevestigen het beeld van een bijna sadistische pestkop en dat maakt het moeilijk voor mij om nog voor haar op te warmen. De film doet een poging door haar mogelijke terminaal zieke moeder aan het verhaal toe te voegen, maar dit blijft wat halfbakken en levert geen scènes op waarin Jordana werkelijk empathische gevoelens lijkt te hebben. Ze gebruikt Oliver aanvankelijk uit een wraakactie op haar ex en vervolgens lijkt ze hem vooral te tolereren omdat ze zijn beenharen in brand mag steken. Tieners zijn nogal moeilijk over het algemeen, dat snap ik, maar om Oliver nou op de meest onmogelijke, onmenselijke meid af te sturen die dit genre heeft voortgebracht is misschien teveel gevraagd. We hebben een duo dat totaal niet bij elkaar past, waarvan de twee leden totaal in zichzelf gekeerd zijn en die het presteren om echt iedere keer precies de verkeerde keuze te maken. Dit klinkt ergens nog wel als een interessante film, maar eerlijk gezegd vond ik het vooral vermoeiend om naar te kijken.

Dan blijven de ouders en het personage van Paddy Constantine nog over. Die laatste komt totaal niet uit de verf, waardoor de twee ouders de boel overeind moeten houden. Dat lukt redelijk, vooral omdat Noah Taylor als enige in de hele film een mens speelt, in plaats van een verzameling excentrieke eigenschappen die meer bij de kleurrijke stijl passen dan bij de karakters. Maar niets kon voor mij de hele film redden. Misschien lag het aan mijn bui en was ik niet in de stemming voor dit soort cynisme (dat klopt ook wel). Toch verbaas ik me over enkele berichten die dit een lief filmpje of iets dergelijks noemen. Die moeten toch gemist hebben dat het ging over mensen die alleen maar falen en elkaar pijn doen (zelfs het zogenaamd gelukkige einde is gewoon Jordana die Oliver weer sadistisch voor de gek houdt). De maffe humor en vrolijke filmstijl verhullen kennelijk veel.
2,5*

Ik geef het toe: ik heb nog nooit een film zoals Sucker Punch gezien. Alleen denk ik dat de reden daarvoor is dat er buiten Zack Snyder om iemand ooit zo achterlijk zou zijn om dit te bedenken. Sucker Punch is waarschijnlijk de slechtste film van 2011. Gelukkig maar, dan hebben we dat vast gehad.

Om maar meteen naar het belangrijkste punt volgens de fans te gaan: als een film die stijl boven inhoud verkiest is Sucker Punch niet geslaagd. Nou snap ik nooit goed waarom je vorm boven inhoud zou verkiezen als je gewoon een film met zowel mooie vorm als inhoud kan kiezen, maar dat terzijde (daarnaast bestaat er een theorie dat vorm en inhoud niet los te koppelen zijn, maar dat al helemaal terzijde). Zack Snyders film is spuug- en spuuglelijk. Aanvankelijk lijkt het nog mee te vallen, maar bij de actiescènes valt al snel op dat de man misschien een eigen stijl heeft, maar dat dit niet wil zeggen dat hij ook daadwerkelijk iets van schoonheid weet. Zijn films worden wel een van kitscherigheid beschuldigt en eigenlijk valt daar niets tegenin te brengen. Wat mij vooral zo stoort is dat hij overal zo'n punt van moet maken. Je moet bij hem al snel oppassen dat niet iedere kogel die afgeschoten wordt een eigen slow-motion, zoom en close-up krijgt alvorens het doel te raken. Maar ontzettend veel kleine, onbelangrijke gebaren moet Snyder eerst uitvergroten, waardoor het allemaal voor geen meter opschiet en de film al snel vermoeiend wordt door de stijl. Er worden ook andere lelijke keuzes gemaakt. Wat doet een shaky-cam in een film als deze? Kennelijk dacht Snyder dat die nodig was in de oorlogsscène. De futuristische wereld is het dieptepunt van CGI-lelijkheid en volgens mij is er niet eens geprobeert daar een fatsoenlijk ontwerp voor te schetsen, maar is er maar iets in elkaar geflanst. En dan heb je nog lelijke details zoals een druppel die op Baby Dolls wimpers valt of het water dat kennelijk moet opstijgen al ze haar eerste actiescène start. Het ziet er allemaal niet uit. Het meest onvergefelijke is echter dat het allemaal plastic lijkt, de actrices nog het meest van allen. ALs zelfs echte mensen uit de computer lijken te komen en niets het gevoel wekt dat het tastbaar is is het moeilijk om in de wereld te geloven.

Wellicht dat Snyder dit wilde compenseren door het gebruik van overdadige geluidseffecten. Nou ben ik niet iemand die snel zal klagen over lawaai in een blockbuster, want dat hoort erbij, maar ook lawaai kan slecht uitgevoerd worden. Net als bij zijn beelden moet Snyder alles benadrukken met een overdreven geluid en ook hier geldt dat het allemaal al snel vermoeiend wordt. Volgens mij zou Snyder nog het liefst een 'woesj'-geluid zetten achter iedere subtiele gezichtsbeweging en het geluid van een aardbeving bij ieder haartje dat beweegt. Het is misschien wel de meest verschikkelijke film waar ik ooit naar geluisterd heb.

De stijl is dus verschrikkelijk en dus kunnen we overstappen naar de inhoud. Zelfs de fans leken niet te verwachten dat dit ooit iets zou worden, maar zelfs dan nog zijn er genoeg kanttekeningen bij te plaatsen. Snyder zelf lijkt namelijk wel onder de indruk te verkeren dat de film ergens over gaat. Persoonlijk denk ik dat hij werkelijk gelooft dat het een soort feminstische film is, maar alleen de reacties van de fans hier maken al duidelijk dat dit niet het geval is. Anders zouden we geen bericht van de gebruiker Naomi Watts hebben die vol trots verkondigt dat de setting hier een echte Whorehouse is. Snyder zelf lijkt te denken dat hij kan aantonen hoeveel hij geeft om zijn vrouwelijke personages door hun verhaal zo serieus mogelijk te vertellen, ook al is dit juist het soort film dat humor écht nodig heeft. Sucker Punch is plechtiger dan de gemiddelde Bijbelverfilming van de jaren '50 en tijdens het kijken naar deze ondraagelijke pulp had ik er al mijn bezit voor over gehad als er ook maar ergens iets van een grapje of een vorm van luchtigheid te vinden was om de grafstemming te doorbreken. Helaas weet Snyder niets anders voor drama te verzinnen dan de vreselijke Emily Browning constant treurig te laten kijken. Daarnaast trekt de ontknoping ook op niets. Moeten we blij zijn dat Baby Doll haar leven opoffert voor Sweet Pea (afgrijselijke bijnaam overigens)? Had iemand het gevoel dat de film daar naartoe werkte? Snyder lijkt me echt zo iemand die denkt dat opoffering ontroerend is en het er daarom maar aan de mix toevoegd zelfs al past het niet in de film. Helaas lijkt Snyder ook de enige te zijn die niet weet dat deze film gewoon een verfilming is van een persoonlijke, seksuele fantasie. De film gaat over de dromen van een jonge vrouw, maar zoals ik in een eerder bericht al aangaf geloof ik niet dat dit het soort materiaal is waar vrouwen van dromen. Dit is echt Snyders droom.

Hoe dan ook, een actiefilm komt makkelijk weg met een matig plot. Het enige wat je nodig hebt is een situatie waarin de hoofdpersoon het uit kan vechten met de schurken, het liefst een situatie die de hoofdpersoon nobel laat lijken en die de schurken ook echt hatelijk maakt. Dit is niet zo heel moeilijk te doen en vijf onschudlige meisjes in een gekkenhuis of bordeel stoppen die geleid wordt door een enge gladjakker is genoeg excuus. Waarom besloot Snyder zich dan in de vingers te snijden door de actiescènes ineens van hun potentieel effectieve context te veroveren? Uiteindelijk komt het er op neer dat de actiescènes werkelijk verbeeldingen zijn van Baby Doll terwijl ze danst om de schurken af te leiden terwijl een van de andere meiden iets doen wat heldhaftig, maar niet spectaculair is. Dit is een acurate beschrijving van hoe de actiescènes werken, maar is het te volgen voor iemand die de film niet zag? Op zich is het nog wel leuk om een verbeelding los te laten op een werkelijke situatie, maar dan kun je beter de verbeelding symbolisch verband laten houden met de werkelijkheid. Hier staan Baby Dolls actiedromen echter bijna compleet los van haar realiteit (overigens is die realiteit ook weer een droom van een stervende Baby Doll, maar daar ga ik niet eens verder op door). Waarom wordt het stelen van een mes van een dikke kok in een keuken verbeeld met in een fantasiesequentie waarin de meiden een bom onschadelijk moeten maken op een trein die op weg is naar een futuristische stad en die bewaakt wordt door tientallen lelijk vormgegeven robots? Wat is in vredesnaam het verband tussen die twee dingen? Snyder maakt het sowieso absurd door het dansen als activatiemethode voor de actie te laten dienen. Want wat is Baby Dolls reactie als ze ziet dat Rocket haar leven opoffert? Ze gaat dansen! Dit omdat ze zo Rocket haar leven kan zien opofferen op een lelijkere manier. Het is allemaal zo gezocht en belachelijk dat het me enorm verbaasd dat er niemand was die Snyder op zijn schouders tikte en hem eerlijk vertelde dat het gewoon écht niet kon.

Nu zullen mensen mij terecht vragen waarom ik zoveel nadenk bij een film als deze. Het antwoord is dat ik niet veel anders te doen had dan nadenken over al dit soort dingen, omdat de film zelf mij niet meesleepte en ik me na een half uur ontzettend begon te vervelen. Want dat is ook een gevolg van de vreemde contructie van de actiescènes binnen het verhaal: ze staan zo los van het hoofdplot dat enige spanning of werkelijk conflict erin ontbreekt. Ook zullen sommigen mij wellicht vragen waarom ik, als ik de film zo vreselijk vind, de moeite neem om dit allemaal te typen. Het antwoord daarop is dat het internet soms gewoon een enorm fijne uitlaatklep is voor dit soort onmenselijke frustraties.

Toch komt er één milde ster uitrollen. Waarom niet de laagste score? Omdat er twee dingen waren die mij bevielen. Ten eerste een knap shot aan het begin dat ging via een sleutelgat, een oog binnendrong, daarin een reflectie zag van een deur en vervolgens die deur binnen gaat. Erg mooi gedaan. Ten tweede is er de vondst om White Rabbit van Jefferson Airplane te gebruiken als achtergrondmuziek bij een actiescène. Dat pakt erg goed uit, zelfs al was de actiescène niet sterk genoeg om er echt wat van te maken.

Een ramp van een film, kortom. Ren voor je leven!
1*

War and Peace is de enige echt bekende film van Sergei Bondarchuk, maar dat was zo'n bijzondere ervaring dat ik ook wel naar het andere werk van deze regisseur benieuwd was. Met dank aan de pakketservice kunnen zien. Net als Bondarchuks epos is Het Lot van een Mens (zoals de Nederlandse titel luidt) vooral een vidueel opvallende film, al moet ik wel de kanttekening plaatsen dat het allemaal veel minder vloeiend in elkaar gemonteerd is en soms het gevoel overheerst dat we nog naar een beginnende regisseur zitten te kijken die wat camerastandpunten uitprobeert. Gelukkig stoort dit niet al te veel en zitten er veel schitterende shots tussen. Het is ook een typisch Russische film, visueel gezien. Die a-symetrische shots met vaak getitelte kaders, gemixed met extreme, dramatische close-ups doen me sterk denken aan Eisenstein en veel van zijn opvolgers. War and Peace had net wat meer dat eigen gevoel. Voor een debuut is dat echter geen schande.

Wel jammer dat het verhaal nooit echt speciaal wordt. De gruwelijkheden van de oorlog blijven gemakkelijk voor boeiende materie zorgen, maar tegelijkertijd heb ik ze al zo vaak in een film gezien dat ook dergelijke elementen gewoon origineel gebracht moeten worden om echt voor een sterke film te zorgen. Vooral de eerste helft van Het Lot van een Mens voelt aan als een Greatest Hits collectie van oorloghorror, zonder dat er een interessant verhaal aan toegevoegd is om het meer te laten worden dan zo'n collectie. We zien slechts de hoofdpersoon naar alles kijken met een blik alsof er hele diepe gedachten door hem heen gaan. Ergens knaagt het hier ook dat Bondarchuk zichzelf de hoofdrol gaf. Zijn hoofdpersoon is te wijs, te heldhaftig, te volhoudend, te zielig; kortom te perfect. In feite castte Bondarchuk zichzelf hier als de ideale Russische man, wat nog eens bevestigd wordt door een eindtekstje die de perfecte Russische man beschrijft. Het heeft iets ijdels. Natuurlijk had hij ook de hoofdrol in War and Peace, maar daar pakte het wat beter uit. Hoe dan ook, na het zien van een veel oorlogsfilms kan het verhaal van Sokolov gewoon niet verrassen. Boeien doet het wel, maar iets meer originaliteit kan geen kwaad.

Ik wil verder ook niet te hard zijn. Het is duidelijk een met liefde gemaakte film en veel shots en losse scènes zijn het aanzien meer dan waard. Als geheel vind ik het echter gewoon niet bijzonder indrukwekkend.

3*

Toch wel weer vertrouwd een Dirty Harry film en binnen die reeks slaat hij geen bijzonder slecht figuur. Zo goed als deel 1 en 2 is het zeker niet, maar het is toch wel net een tandje beter dan zijn directe voorganger. De pret komt toch weer vooral van de vertrouwde elementen, dus Clint Eastwoods geestige manier van stoer doen, inclusief gedenkwaardige one-liners (waarvan er al velen in dit topic geciteerd zijn), in combinatie met een groezelig misdaadverhaaltje. Mijn favoriete moment was toen Harry die maffiabaas zo kwaad maakte dat die een hartaanval kreeg. Alleen bij Dirty Harry!

Wel jammer dat dit nog de fase is waarin Eastwood zich graag leek te omringen door matige bijrolacteurs en dat hij Sondra Locke meer dan ooit miscast heeft als wraakengel. Ook sleept de film in het middenstuk een beetje, doordat Harry pas later betrokken raakt bij de hoofdzaak en zich tot dan toe bezighoudt met maffiabazen en andere klein gespuis die allemaal niet met het hoofdplot te maken hebben. Pas tegen het einde aan komt het allemaal weer op gang, met dat prachtige shot wanneer Harry als silhouet in de nacht verschijnt.
3*

Camp. Heel erg camp. En met westerns heeft het nauwelijks iets te maken.

Toch was het aanvankelijk het spel met het westerngegeven die bij mij voor plezier zorgde. Een outlaw die rustig een stadje binnenrijdt en op een bordje Aziatische tekens ziet staan, waarna de ondertiteling aangeeft dat er 'Nevada' staat; het design van de gebouwen dat een mix is tussen Aziatisch en typisch western; de Japanse acteurs die nauwelijks Engels spreken en toch proberen in die taal de meest belachelijke teksten uit te spuwen: ik kon er wel om lachen. Maar na een kwartiertje weet je dit ook wel en vallen de volgende westernverwijzingen wat tegen. Sterker nog: zoals ik al aangaf had ik vaak nauwelijks het gevoel naar een western te kijken. Daarvoor is het gewoon te Aziatisch.

Het plezier van de film komt daarna uit de actie, die vol met leuke vondsten zit. Met name dat kogels laten meeliften op de wind was leuk. De humor vond ik intussen steeds minder geslaagd en wat irritant worden bij vlagen, maar doordat de sfeer in de zaal zo goed was heb ik me nooit echt kunnen ergeren. Wel jammer dat die sherriff met de scène vervelender wordt. Zelden ook iemand zo zien schmieren. Daarbij zag ik echt totaal niet in wat men er leuk aan kon vinden. De rest van de cast speelt overigens ook niet bepaald naturel, maar dat viel te verwachten.

Dat de film over-the-top zou zijn had ik ook zien aankomen. Echter valt Miike's creativiteit me lichtelijk tegen. Door verscheidene verichten die ik op deze site over de man las dacht ik dat hij tot de gekste dingen in staat was, maar de humor en het geweld hier zijn vooral bot en extreem, maar nergens echt origineel of echt absurd. Vreemd is ook de poging van Miike om er soms serieuze momenten tussendoor te persen. Die werken voor geen meter. Dit deed de vriend met wie ik naar de film was gegaan dan ook waarschijnlijk de vraag stellen of de film nou serieus bedoelt was of als een parodie. Ik antwoorde dat ik dacht dat het beide was.

Verder is het vooral kijken naar de vaak toch wel mooie beelden en het spotten van filmreferenties (van The Man from Laramie, naar Kill Bill tot zelfs The Lord of the Rings).

Ik heb me al met al best vermaakt met deze eerste film die ik van Miike zie, maar als ik de film niet gezien had in een zaal die compleet in de stemming was zou ik de film waarschijnlijk veel minder goed beoordelen. Sterker: de kans is aardig dat ik het in mijn eentje zeer irritant gevonden zou hebben. Maar zo'n groepservaring is altijd wel leuk en maakt je ontvankelijker voor de humor.

Een nipte 3,5* lijkt me meer dan genoeg.

Een Libanese rom-kom, veel vergelijkingsmateriaal heb ik op dat gebied niet. Veel verhaallijnen komen wat bekend voor, maar juist het culturele randje maakt het net wat anders. Het is niet zo dat Beiroet echt verkend wordt in de film, maar het voelt allemaal erg "lokaal" aan, zelfs voor iemand als ik die nooit in de stad geweest is.

Caramel wordt hier nogal eens een film voor vrouwen genoemd en hoewel ik het niet eens ben met dergelijke, stellige hokjesplaatsing is het hier geen echt verrassende benaming. Wat ik namelijk enigszins charmant vond is dat dit een onbeschaamd vrouwelijke film was. Niet eens echt in feministische zin, maar vooral omdat het geheel bestaat uit personages die zich bezig houden met zaken die we gewend zijn vrouwelijk te noemen. Het speelt zich ook grotendeels in een salon af, dus verwacht veel personages die hun haren doen en hun nagels lakken. Om nog maar te zwijgen van het harsen van de beenharen met karamel. De mannen spelen een ondergeschikte rol.

Er is veel goed aan Caramel, zoals de warme sfeer, de fijne muziek, de goede acteerprestaties en de focus op vriendschap. Echter, uiteindelijk vond ik hem ook weer niet zo goed als het had kunnen zijn. Daarvoor was het mij net iets te vrijblijvend. We krijgen meerdere verhaallijntjes op ons bord gegooid, maar slechts één daarvan voelt afgerond, die van de twee oude dametjes. Wordt de nieuwe bruid onthuld als niet langer maagd? Weet de hoofdfiguur over haar mislukte relatie te komen? Krijgt de actrice een baan? Komen de lesbiennes echt bij elkaar? Open eindes zijn één ding, maar dit zijn wel erg veel lijntjes die gestart worden zonder er iets mee te doen. Het wordt daardoor uiteindelijk niet meer dan een hoopje situaties die plaatsvinden zonder er echt iets mee te zeggen te hebben. Een bepaalde focus mist.

Toch, het positieve gevoel overheerst. Misschien met wat minder verhaaltjes en een strakker script zou Nadine Labaki best nog eens een zeer goede film kunnen maken. Ze heeft een goed oog en een lichte toets, zeer geschikt voor romantische komedies of meer alledaagse drama's. Ben ook wel enigszins benieuwd naar die opvolger.
3*

De humor in de film is bij vlagen wat simplistisch en oubollig. Tegenwoordig is het constant in het water vallen en dat soort slapstick niet echt grappig meer. Ook zijn de vele machinegeweer-dialogen, typisch voor komedies uit die tijd, soms onnavolgbaar. Maar toch heb ik wel een zwak voor deze komedies. Ze hebben iets charmants in hun eenvoud. Maar hoger dan 3,5* scoren ze nooit. Tot nu toe dan, want Sullivan's Travels ontstijgt zijn genre.

De humor is buiten de voorspelbare slapstick om dan ook veel beter dan de gemiddelde oude komedie. Het script is bijzonder goed geschreven en gewoon erg gevat. Maar er is meer! Zonder ooit drammerig te worden slaagt de film erin meerdere boodschappen over te brengen. Uiteindelijk wordt het niet het zware, sociale document die het had kunnen worden, maar blijft het bij kleine boodschappen, waaronder het belang van de lach, maar ook wat sterkere moralen, zoals de rol die je status in je leven speelt. Erg knap gedaan. De film mixt sowieso meerdere genres. Sturges was vooral een goed scriptschrijver, maar ook zijn regie is bovengemiddeld. Zie ook de scène met de zwerver die 's nachts over de rails loopt, de kerk-scène, de rechtbank, de briljante opening en de jongen in de racecar. De film blijft keer op keer mooie scènes bieden. Daarbij is Joel McRea subliem als Sullivan. Lake doet het vrij aardig als zijn love-interest.

Kortom: buiten een aantal achterhaalde slapstickgrappen en af en toe een iets te snelle dialoog is er genoeg te genieten. Een lekkere oude komedie.

4 sterren, maar ik neig naar de 4,5.

Een ontzettend boeiend onderwerp in een film die helaas niet compleet uit de verf komt. Het probleem is dat Szabó drie verhalen wilde vertellen die ieder een eigen film zouden moeten hebben, maar waarvoor hij nu ongeveer een uur per stuk voor heeft. Daardoor moet de film zich nogal haasten. Vooral in het eerste verhaal vond ik dit opvallend storend. Je krijgt dan vooral een gevoel van 'En toen... En toen... En toen...' Vervelend vooral dat er elke twee minuten een 'en toen' is. De film krijgt geen ritme te pakken, blijft niet hangen waar je wilt dat hij blijft hangen en creeërt geen binding met de personages. Het maakte een gehaaste en zelfs afgeraffelde indruk. Dit probleem zie ik ook heel vaak terug bij verfilmingen van dikke boeken, dus ik nam aan dat dit een boekverfilming was, maar kennelijk niet. Ik had wel het gevoel dat de film steeds meer tot rust kwam, waardoor het tweede en vooral het derde verhaal beter tot hun recht kwamen. Maar die waren dan weer een herhaling van het eerste verhaal, wat natuurlijk ook het punt is, maar het maakt dit niet de meest aangename kijkervaring.

Niettemin is het zeer boeiend om deze geschiedenis van de Hongaarse joden te zien. De joden staan wel meer bekend als het volk zonder land en hier zien we een stel joden zich vastklampen aan een land waar ze altijd als buitenstaanders gezien blijven worden. Ik had hier al eens iets over gelezen en de film weet het in een interessant verhaal te pakken. Het acteerwerk van Ralph Fiennes, Jennifer Ehle en Rosemary Harris is ook uitstekend.

Grappig: ik vond de oude Valerie en de jonge Valerie zo op elkaar lijken dat ik dacht dat ze gespeeld werden door dezelfde actrice, maar dan met bijzonder knappe make-up voor het verouderingseffect. Het blijkt echter dat Jenniifer Ehle (de jonge Valerie) de dochter is van Rosemary Harris (de oude Valerie).

3*

Super 8 was bedoelt als homage aan Spielberg, maar het feit dat Spielberg zelf als producent optreed geeft al aan dat het misschien iets teveel homage is. Super 8 voelt zo ontzettend vertrouwd aan dat het het nauwelijks bestaansrecht heeft. Dit is duidelijk een mix tussen The Goonies, E.T. en Close Encounters of the Third Kind, waarbij eigenlijk alleen het Goonie-gedeelte er echt goed vanaf komt. De kinderen zijn namelijk goed gecast en als ze bezig zijn met het maken van hun eigen zombiefilmpje is het allemaal erg vermakelijk. Van mij had het op die route mogen doorgaan, maar Abrams heeft grotere ambities.

Het science-fictiongedeelte eigenlijk vooral suf. De traincrash is spectaculair, maar het hele plot rond de alien wil maar niet boeien. Het is ook erg slap uitgewerkt, de manier waarop die van vredelievend, intelligent wezen naar bloeddorstig beest gaat. Er is zit een hoop gedoe in rond kubussen, maar waar die voor dienen wordt nooit uitgelegd. Moeten die zijn ruimteschip vormen of heb ik iets gemist? In ieder geval slaat het nergens op, want kennelijk had die alien al constant de mogelijkheid tot zijn beschikking om een hoop metaal aan te trekken en binnen een paar tellen in een ruimteschip te veranderen. Hij hoefde alleen maar te wachten tot de scriptschrijvers hem toestemming gaven.

Het meest vervelend zijn echter de momenten waarop Abrams doelbewust ervoor kiest om de stukjes drama op zijn Spielbergs te presenteren, dus erg sentimenteel. De ontwikkeling van Fannings vader en die slotscène met die ketting zijn eigenlijk beschamend. Ik snap ook niet waarom Abrams überhaupt zo graag de hele stijl van Spielberg overneemt. Een ode is leuk, maar gewoon alles filmen alsof je een speciaal Spielberghandboek hebt is oninteressant. Niettemin blijven veel mensen stug volhouden dat Abrams één van de belangrijkste nieuwe regisseurs van zijn generatie is. Maar waar is hij tot nu toe mee gekomen? Twee identiteitsloze franchisefilms en een film waarin hij de stijl van zijn grote voorbeeld kopieert. Zijn enige herkenbare element is de marketing (wat buiten het eindproduct om ligt) en gek genoeg die maffe lens-flares die overal als een bezetene gebruikt worden. Waarom? Ik vermoed dat Abrams dat zelf als een soort handtekening ziet, omdat niemand anders de lans-flare zo compulsief inzet. Gelukkig maar, want het slaat vaak nergens op.

Verder is er ook een gebrek aan memorabele momenten. Dat is eigenlijk allemaal heel jammer, want er zit best potentie in. Zoals gezegd zijn de scènes die zich richten op de kinderen die een filmpje maken erg leuk. En Elle Fanning is erg sterk, zeker in de scène waarin ze de andere kinderen verrast met haar acteerwerk. Meer van dit soort momenten de volgende keer. Of anders gewoon Spielberg zelf het laten regisseren. Dat kan hij best.
2,5*