Opinions

Op de eerste plaats neem ik even aan dat deze film zich "nergens" af speelt, dat het niet echt gaat om Nederland, maar meer een surrealistische plek of zo. Geen idee of dit zo bedoelt was, maar de hele film dacht ik bij mezelf: in Nederland staat alles zo dicht op elkaar dat je vrijwel altijd met de fiets zo in een of ander dorp of stadje aanbelandt. Waarom gaat Meis niet gewoon weg? In feite gaat ze ook op een bepaald moment haar vriendin bezoeken, dus het kan wel. Is er geen ander huis buiten die bereikbaar? Is er een reden dat ze niemand anders treft? Is het werkelijk onmogelijk om jongens van haar leeftijd te vinden? Dat wordt niet zo direct gesteld, maar ik weet verder ook niet waarom Meis er niet op uit gaat om anderen te ontmoeten terwijl ze daar een enorme behoefte aan heeft. Hoeft ze ook niet meteen voor te verhuizen.

Het komt allemaal wat onwerkelijk op me over, alsof Van den Dop eigenlijk een locatie in gedachte had die uren van de rest van de bewoonde wereld verlaten lag, zoals een verloren huis in de Texaanse woestijn. Rijm zoiets maar eens met Nederland. Maar goed, we accepteren het onwerkelijke maar even voor de goede orde. Dat moet ook wel, want de vraag waarom ze niet verhuizen wordt alleen maar beantwoord met: "dit huis heeft zeven levens gered". Hoe dat zo wordt niet toegelicht en ook niet waarom ze daarom niet kunnen vertrekken. Het is kennelijk zoiets dat je zelf moet invullen, maar door het totaal gebrek aan hints of enige context is er niets om in te vullen. Het is een rariteit om die personages op een locatie te houden waar niemand wil wonen en je jezelf eigenlijk alleen maar kunt vervelen.

En verveling lijkt het onderwerp van deze film. In het interview dat Kappeuter hier aanhaalt noemt Van den Dop het niet, maar in feite zit je hier toch vooral de kijken naar een tienermeisje die gewoon niet meer weet wat ze moet en verlangt naar een plaats waar wel wat te doen is. Hoe ze de verveling dood en hoe dat spanningen met familie of rond seksualiteit oproept is waar de film om draait.

Helaas zijn films over verveling gedoemd om zelf een beetje vervelend te zijn, maar gek genoeg is dat nog het enige wat hier de moeite waard is. Het inspireerde de mooiste beelden, waarin Gaite Jansen vaak in de vreemdste posities zit, staat of ligt, op verrassende plaatsen, terwijl ze zinloze dingen doet die vermoed ik alleen mensen doen die echt niet weten hoe de tijd in te vullen. Het camerawerk is met gemak het hoogtepunt hier. Stilistisch is het erg fraai. Ook de countrymuziek voegt erg veel toe en versterkt het vermoeden dat Van den Dop door Texas geïnspireerd was.

Maar echt verhullen dat dit allemaal zo spannend is als het gegeven klinkt kan het niet. Het stelt allemaal niet veel voor. Erger nog, er wordt nog het een en ander aan vastgeplakt dat gewoon echt niet kan. Vooral in de tweede helft begint het gedoe rond seksuele spanningen wat belachelijk te worden. De rivaliteit tussen moeder en dochter om de aandacht van die jongen zijn vooral flauw. Vreemd ook dat Van den Dop dit uiteindelijk gebruikt voor wat zij ziet als een happy end. Na de voorspelbaar tegenvallende seks met de jongen die plotseling toch Nederlands spreekt (waarom hij dat verborgen hield mag God weten; nog zo'n gekkigheid van de film die nergens mee rijmt) komt moeder langs om haar dochter te woord te staan. Veel meer komt er niet uit dan dat beide vrouwen dezelfde capaciteiten tot verleiding hebben, maar kennelijk is die wetenschap iets wat alles goed maakt, want ineens krijgen we een euforisch slot, wat totaal niet past bij wat eraan vooraf ging.

Het meest misplaatst is echter de scène waarin Meis haar borsten ontbloot voor haar vader. Geen gezin in Nederland waarin dit geen groot issue zou zijn, maar moeder hier ziet het en negeert het met milde ergernis en voor vader is het licht ongemakkelijk. De hele film lang kijk je naar personages die vol woede en walging tegenover elkaar staan en juist dit maakt niets los? Waar Van den Dop enorm in faalt (en wat ook al in Blind gebeurde) is het creëren van menselijke personages. Ze mogen (en in zekere zin moeten) wat vaag zijn soms, maar je moet er voeling mee kunnen krijgen. Bij Supernova voelen de karakters echter de geconstrueerd aan, alsof hun gedrag afhankelijk is van de scène. Alleen Meis komt over als een mens en ik vermoed dat dit meer aan het acteertalent ligt van Gaite Jansen dan aan iets anders. Misschien is het veelzeggend dat Van den Dop de slechtste acteerprestatie aflevert?

Kennelijk is dit dus een 'viering van het leven', in Van den Dops eigen woorden. Ik ben vooral blij dat het mijn leven niet is. Al wou ik dat mijn leven wel zo'n mooie sfeer had. Dat maakt toch iets goed.
2,5*

Lang geleden dat ik voor het laatst een Hitchcock zag, maar het was al weer snel als vanouds en bij Hitch is dat altijd wel fijn. Bij een verhaal als dit heeft hij als regisseur toch wel echt meerwaarde. Heerlijk zo'n shots als die met dat felbelichte melkglas of die spinnenwebschaduwen in het huis. En Cary Grant als onbetrouwbare gluiperd casten is ook typisch Hitchcock, jammer dat ie dat niet vaker gedaan heeft. Het mysterie is ook goed en de film is spannend, hoewel niet zo spannend als veel latere films.

Minder zijn enkele rare dingen in het script, zoals dat Fontaine (die overigens erg goed speelt) pas nadat ze trouwt met Grant pas iets over zijn vele slechte eigenschappen hoort (jaja) en wat geforceerde momenten zoals die zenuwtoeval die Fontaine krijgt als ze het woord 'murder' spelt bij anagram. Daarnaast is het einde, zoals al veel vaker gezegd, zwak. Ik ga geloof ook niet dat Grant stiekem wel schuldig is. Wat bij die theorie telkens vergeten wordt is dat hij Fontaine vlak voor zijn eindverklaring nog gered heeft van een ongeluk, iets wat hij ook deed bij Beaky. Waarom zou je potentiële moordslachtoffers redden van een echt ongeluk, alleen maar om ze vervolgens op een omslachtige manier om te leggen en daarbij de indruk te wekken dat je niet de dader bent? Volgens mij is het gewoon de bedoeling dat Grant onschuldig is, iets wat Hitchcock zelf ook beweerde. Wel interessant is dat er op IMDb een hele reeks verklaringen staan over waarom het einde gewijzigd is. Wiens idee het was is niet meer duidelijk.
3,5*

Het kon, mijn smaak kennende, bij deze film gemakkelijk fout zijn gegaan, maar gelukkig bleek Suspiria een wondermooie film te zijn. Een knappe prestatie is dat het me deed denken aan The Night of the Hunter. Niet de meest voor de hand liggende vergelijking, op het eerste gezicht, omdat Hunter zwart-wit is waar Suspiria zeer kleurrijk is, de muziekscores totaal verschillend zijn en er ook thematisch weinig overeenkomst tussen zit. Toch hebben beiden als overeenkomst dat ze allebei soms plotlogica vervangen voor een nachtmerrielogica, oftewel geen logica. Sterker nog is de overeenkomst dat beiden een soort sprookjesgevoel weten te mengen met een griezelverhaal.

Zo goed als The Night of the Hunter wil ik Suspiria nog niet noemen, al is het maar omdat die film toch wat meer aandacht besteedde aan de twee ondergeschoven kindjes van deze Italiaanse horrorflick, namelijk het verhaal en het acteerwerk. Nee, over die elementen valt in Suspiria niet veel goeds vermelden. Alleen de casting van Jessica Harper is geïnspireerd. Niet zozeer omdat ze een uitzonderlijke actrice is, maar omdat ze een bijzonder kwetsbare uitstraling heeft. Veel geschikter voor een dergelijke film dan de bimbotypes die doorgaans door slashers heenrennen.

Genoeg over acteren, Dario Argento was tijdens het maken van deze film duidelijk alleen geïnteresseerd in de stijl. En wat voor een stijl is er uitgekomen! Het lijkt niet echt op iets dat ik eerder zag. Het bijzondere kleurgebruik heeft iets magisch, maar Argento weet er toch iets macabers uit te krijgen. Hetzelfde geldt voor de geweldige muziek (een van de beste scores ooit?). Suspiria heeft een geheel eigen gevoelswaarde en verdient in dat opzicht de titel meesterwerk met gemak, zelfs al laat Argento soms nogal eens wat steekjes vallen in de scènes waarin hij zich concentreert op het plot en de karakters. De openingsscène, waarin de hoofdpersoon van het vliegveld, door het bos, naar de school gebracht wordt is pure klasse, evenals wat latere scènes. Ik ga zeker de dvd in huis halen, want dit is echt iets om vaker van te genieten.

Het komt niet vaak voor dat ik een film puur en alleen op stijl hoog beoordeel, maar Argento heeft er zo iets speciaals van gemaakt dat ik milder ben over de andere elementen en zelfs over de niet al te bijzondere climax. Een verdiende cultklassieker!

4*

P.S.: Wel jammer dat de poster een soort mix tussen ballet en gore beloofd, maar we dat niet krijgen. Had een leuke scène op kunnen leveren.

Bloody hell!

Het is bij Burton altijd afwachten wat het wordt. Ik vind lang niet alles wat de man doet goed en op Ed Wood na heeft hij eigenlijk nog geen echt favoriete film van me geregisseerd. Ik had ook geen idee of Sweeney Todd iets voor mij zou zijn. Ik wist dat het materiaal bij Burton paste, maar of ik zat te wachten op een musical over een kapper wiens klanten in taarten eindigen? Dat kon alle kanten opgaan.

Gelukkig bleek gisteren dat het de goede kant is opgegaan, want dit is eigenlijk de Burtonfilm waar ik al die tijd op gewacht heb. Oké, Ed Wood is beter, maar vanwege het waargebeurde verhaal is Ed Wood toch een buitenbeentje in het oevre van Burton. Sweeney Todd is gewoon een heerlijk werkje van de man en eindelijk lijkt eens alles te kloppen.

De decors en de gehele aankleding zijn schitterend. Prima camerawerk. Uitstekende sfeer. Een zeer vermakelijk verhaaltje. Depp die een van zijn beste rollen speelt. Helena Bonham Carter die Depp zelfs weet te overtreffen en die werkelijk een plezier is om naar te kijken. Rickman die zijn typische ding doet, wat ik erg leuk vind. Vermakelijke bijrollen van Sacha baron Cohen en Timothy Spall. Alles lijkt in Sweeney Todd als een perfecte puzzel in elkaar te vallen en Tim Burton regisseert alles tot een perfect geheel. Ik heb de man nog nooit zo in vorm gezien.

Maar bij een musical moet de muziek toch ook zeker in orde zijn. Gelukkig beviel het me in deze film wel. Ik ga zeker niet de cd kopen, maar de liedjes hebben vooral de juiste sfeer in zich. Je hebt musicals waarin de liedjes onderbrekingen zijn van het verhaal en vooral dienen om de emoties te tonen of gewoon als een soort vermakelijke intermezzo. Sweeney Todd heeft dit ook, maar toch worden de liedjes juist gebruikt om het verhaal te vertellen. Daarbij bevatten de liedjes het juiste sfeergevoel voor alle momenten. Daardoor kan het zelfs als score voor de film dienen. Het werkt allemaal perfect. De acteurs zijn geen professionele zangers en zullen het nooit worden, maar ze overtuigen prima. Ik heb geen valse nood gehoord.

Ja, dit is topvermaak zoals ik Burton graag nog vaker zou willen zien maken. Ik vergeef de film dan ook makkelijk de paar momentjes die lengte iets te lang oprekken.
4*

Prachtig eindshot ook. Precies zoals een film als deze behoort te eindigen!

Erg leuke film waarin een legende gecreëerd wordt van iemand die nooit bestaan heeft, waarbij de spaarzaam gebruikte mockumentaryvorm goed werkt (trouwens wel een kleine obsessie van Allen, die mockumentary: Take the Money and Run, Zelig, Husbands and Wives). Er zijn veel grappigere films van Allen en slechts een paar grappen wisten me aan het lachen te maken, maar het geheel werkt vooral als een karakterstudie van een heel vervelend, maar wel boeiend mannetje die pas verdraagzaam wordt als hij muziek maakt. Zou Allen dat aangesproken hebben, een artiest die als persoon makkelijk te bekritiseren valt, maar als kunstenaar briljant is (in de jaren '90 stonden enkele films van Allen in de schaduw van zijn privéschandalen)? Misschien zie ik er teveel achter. Hoe dan ook, Penn speelt de rol van zijn leven. Morton is ook erg sterk, maar ik las later pas dat ze geïnspireerd was door Gelsomina uit La Strada. Eigenlijk stom dat het me niet opviel, aangezien ik de link tussen La Strada en Sweet and Lowdown wel legde op het einde. Persoonlijk moest ik bij Morton telkens aan Harpo Marx denken, zelfde mimiek. Niemand hier speelt trouwens het typische Woody-Allenpersonage. Buiten de acteurs en het gebruikelijke goede script valt ook het lekkere jaren '30-sfeertje op.
4*

Schitterende film, die langzaam, heel langzaam, mij besluipte. Een redelijk aantal scènes ervaarde ik niet als gigantisch bijzonder tijdens het kijken zelf, maar spoken vreemd genoeg de hele dag al door mijn hoofd heen. Onder deze scènes zitten die waarin Mitchell met een mis klaarzit om zijn zieke dochters keel in te snijden; de bus die de afgrond instort (maar vooral de blik van Billy als hij het ziet gebeuren); het zoete begin met een zingende Sarah Polley, de twee hippies die bedroefd tegen elkaar aanzitten na het verliezen van hun kind, de scène in de nacht tussen Billy en Mitchell, het openingstelefoongesprek in de wasstraat, Mitchell die te horen krijgt dat zijn dochter seropositief is, Sarah Polleys leugen op het einde en het ronddraaien van het reuzenrad. Dit in combinatie met de geniale vondst om tussendoor De Rattenvanger van Hamelen voorgelezen te krijgen levert een knappe film op. Een die in de toekomst wellicht alleen maar bij mij kan groeien.

De film heeft een toon en sfeer die moeilijk te beschrijven zijn. Droevig ja, maar ook iets magisch. Qua beelden vond ik het niet eens echt bloedmooi (al had ik de indruk dat de transfer van de Quality Film Collection hier niet zo goed was), maar toch roept het wel een bepaald gevoel op. De muziek is ook prachtig en telkens net niet sentimenteel.

De acteurs hebben echter de meeste meerwaarde aan deze film en de keuze voor Ian Holm en Sarah Polley in de twee sleutelrollen zijn sterk. Met name Ian Holm zet een personage neer dat niet zo makkelijk te duiden is, maar daardoor juist menselijker wordt.

Wel viel het me op dat ik het subplot met Ian Holm en zijn dochter net iets interessanter vond dan het hoofdverhaal. Geen idee eigenlijk waarom. Het zit er gewoon knap doorheen verwoven.
4*

The Sword and the Stone was me niet heel erg bijgebleven van vroeger, al vond ik die transformaties in dieren toen erg leuk en kon ik me ook dat duel tussen Merlin en Madame Mim wel herinneren. Dat de rest niet bijzonder is blijven hangen, op ruwweg de verhaallijn na, is niet heel verrassend, zo blijkt uit herziening, want het is geen speciale film. De scènes waarin Wart verandert in verschillende dieren hebben nog steeds hun charme, zeker die met de eekhoorns en het laatste duel is vermakelijk, maar briljant is het allemaal niet, evenals de rest van de film.

Grootste probleem is het wel erg zwakke script. Waarom ligt de focus zo op die transformaties en de ietwat vage lessen die Merlin Wart ermee wil leren, ondanks dat niets daarvan ooit van belang wordt voor het verhaal. Het hele gedoe rond het zwaard in de steen lijkt daarbij wel een andere film. Ik had dan ook het gevoel dat alles pas echt zou beginnen toen Wart eindelijk koning was, maar dan stopt het, als een verhaal dat aanvoelt alsof het nog lang niet afgelopen was. Had Disney oorspronkelijk een vervolg voor ogen, maar is dit er niet van gekomen door tegenvallend succes? Dit is in ieder geval de enige Disney waarvan ik graag een vervolg zou zien, die het echt nodig heeft. Ironisch dat dit dan een van de weinige Disneys is die geen vervolg kreeg. Misschien zag Disney Studios later in dat Monty Python and the Holy Grail of Excalibur precies hun visie voor het tweede deel verwezenlijkte en een film van hun overbodig was...

Met een zwak verhaal moet de film het dan ook meer hebben van individuele scènes, die nooit echt vervelend worden en leuke personages, die nooit echt opmerkelijk zijn. Minpunten trouwens voor de stemmen. Ik had de hele tijd het gevoel dat Wart van stem wisselde en dit bleek ook nog eens te kloppen, want hij is inderdaad door meerdere stemacteurs ingesproken. Ook degene die Kay insprak deed dit met weinig overeenstemming met wat er op het scherm te zien was.

Gewoon oké, deze Disney. Leuk zolang het duurt.
3*

Na Being John Malkovich, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en vooral Adaptation was Kaufman al uitgegroeid tot een persoonlijke held. De verwachtingen rond Synecdoche, New York, zijn eerste film als regisseur, lagen dan ook enorm hoog. Kaufman lost deze verwachtingen in, al maakt hij het de kijker dit keer echt moeilijk. Sommigen hadden al moeite met het volgen van Adaptation en Eternal Sunsine. Die mensen kunnen dit beter vermijden.

Synecdoche, New York is een van de meest ambitieuze films die ik ooit heb gezien. Soms (heel soms) na een goede film of een goed boek heb ik het gevoel dat de regisseur of schrijver alle facetten van Het Leven heeft weten te vangen. Dit is uiteraard nooit werkelijk het geval, maar het bijzondere aan Kaufmans regiedebuut is dat hij zichzelf ook daadwerkelijk de taak gesteld lijkt te hebben om Het Leven in zijn totaliteit te vangen. Uiteraard faalt hij daarin, maar dat is waar de uiteindelijke film over gaat: over de onmogelijkheid om een definitief oordeel te vellen over Het Leven, al is het maar omdat iedereen het anders ervaart. Niettemin gaat Kaufman wel op veel belangrije onderdelen van Het Leven in en dan met name wat betrefd de relaties die we tot andere mensen hebben.

Het resultaat is adembenement, maar ik kan me voorstellen dat het op sommige mensen als pretentieus overkomt. Ik waardeer alleen al het lef om te proberen dit te maken. Gelukkig is het meer dan een dosis lef (en waanzin, dat zeker ook). Synecdoche is afwisselend ontroerend, bizar, komisch en ook verontrustend. Een moeilijke film om in te komen, maar tevens een die me al twee dagen niet loslaat. Inhoudelijk doet het denken aan een wat filofischere versie van Fellini's 8 1/2, niet op de laatste plaats omdat er zo'n grote nadruk ligt op de vrouwen in het leven van de centrale kunstenaar (Kaufman beweerde overigens Fellini's film nooit gezien te hebben). De gevoelens die dit echter oproept doen niet aan Otto e Mezzo denken, maar eerder aan Songs From the Second Floor van Roy Andersson. Nou daar is een film waar ik niet snel gedacht had ik er ooit een vergelijking mee zou maken. Daarin werd een vreemd absurdistische humor afgewisseld met een apocalyptisch wanhoopsgevoel. Een zeer vreemde ervaring. Synecdoche heeft er iets van weg, zelfs al zijn beide werken op het eerste oog niet zo makkelijk vergelijkbaar.

Soms vond ik het allemaal iets te overweldigend worden, maar de fascinatie voor wat er te zien was verminderde nooit en iedere keer als Kaufman iets te ver leek te gaan met zijn persoonlijke hersenspinsels toverde hij weer een prachtige scène op het beeldscherm die daadwerkelijk wist te ontroeren. Veel van de beste momenten van de afgelopen jaren (en Kaufmans oeuvre) zitten in deze film. De zelfmoord van Tom Noonans karakter was de absolute uitschieter. Gaat waarschijnlijk in mijn lijst van 10 beste scènes van het afgelopen decennium.

De casting pakt ook zeer goed uit, maar dat had ik je van te voren ook wel kunnen vertellen. Veel van mijn favoriete actrices zijn hierin te vinden; vaak ook nog eens het soort actrices die erg onderschat worden en waar Hollywood niet echt een plaats voor lijkt te hebben. Ik noem Catherine Keener, Michelle Williams, Emily Watson, Samantha Morton en vooral Jennifer Jason Leigh en de briljante Diane Wiest. Die laatste twee worden echter wel het minste gebruikt hier. Bij Wiest maakt dat niet uit, omdat haar kleine rol ontzettend belangrijk is, maar Leigh is de enige van deze nagenoeg perfecte castlijst niet echt iets te doen krijgt. Philip Seymour Hoffman en Tom Noonan zijn echter nog beter als de enige twee mannelijke personages van enig belang. Hoffman lijkt als een acteur weinig angst te kennen en neemt hierin wellicht de moeilijkste rol uit zijn carriere op zich. Met groot succes.

Visueel wordt deze film schijnbaar als minder sterk beschouwt. Dat verbaast me een beetje. Ik heb een hoop gedenkwaardige beelden gezien. Het camerawerk is niet extreem anders dan in andere films, maar op het gebied van met name mise-en-scene wordt veel gedaan. De gigantische theaterset op zichzelf is al bijzonder opvallend. Ik was de hele tijd ook benieuwd hoe het zou gaan als er ook daadwerkelijk een publiek naar de voorstelling ging kijken. Jammer, maar begrijpelijk genoeg komen we daar nooit achter.

Wa hier uiteindelijk hebben is een tegelijkertijd uitermate frustrerende en tegelijkertijd wondermooie film. Ik kan het niemand aanraden. Soms haatte ik de film, maar 75% procent van de tijd vond ik hem geweldig. Paalhaas haalde de (uitstekende) recensie van Roger Ebert al aan. Er wordt te vaak gezegd dat je een film tweemaal of zelfs driemaal moet zien om hem werkelijk op waarde te kunnen schatten. Bij Synecdoche, New York twijfel ik er echter niet aan dat dit waar is.
4*

Ik had ook een wat zwaardere film verwacht vooraf. Deze film ziet er somber en grauw uit en bevat wat geweld, maar in feite is het qua verhaallijn praktisch een Hollywoodfilm. Een remake met Bruce Willis als de vader van de meisjes is niet moeilijk voor te stellen, zeker niet nadat hij aan het einde gewoon doodleuk alle maffioso neerschiet alsof het niets is en precies op tijd als de cavalerie zijn meisjes redt. De hele film is zo, met voor het thema een opvallend simplistische kijk op goed en kwaad. Ook de manier waarop de zusjes naar elkaar toegroeien is volgens het boekje. Ach, weet ik ook eens dat Rusland ook gewoon Hollywoodiaanse films maakt.

Jammer genoeg levert het geen bijzondere film op. Het blijft enigszins boeiend door het acteerwerk van de meisjes, met name Oksana Akinshina, maar waar het aanvankelijk een duistere film lijkt over kinderen op de vlucht voor problemen die ze ver boven het hoofd gaan, loopt het allemaal met een sisser af. Ik verwachtte op zijn minst wat duisternis in de vorm van Sveta die met haar schietkunsten iemand zou omleggen, maar zelfs dat gebeurt niet. Dat zou ook voorspelbaar zijn geweest, maar iets meer knal hebben kunnen geven aan het brave script. De film ziet er donker en gruw uit en het harde uiterlijk van alle personages inclusief de twee meiden suggereren en hard drama, maar in feite is het niets anders dan het verhaal van twee zusjes die naar elkaar toegroeien, terwijl papa kan bewijzen hoeveel hij om ze geeft.
2,5*

Ik heb Zomergasten niet gezien, maar vind dit nogal een opmerkelijke keuze voor de keuzefilm. Het is een vrij obscure film en wat mij betreft geen uitschieter. Weet iemand waarom voor deze gekozen is?

Een ongeluk komt kennelijk nooit alleen. Zo geef je nauwelijks nog ooit de laagste score, zo gebeurt het twee keer in enorm korte tijd. Echter, waar ik Spasi i Sokhrani al moeilijk te hebben vond, maakt Pleasant Days het wel erg bond. Deze lokte een reactie op die mij extreem zeldzaam is: ik wilde de film uitzetten. Na 20 minuten was ik er helemaal klaar mee en alleen irrationele koppigheid heeft er voor gezorgd dat ik het einde haalde.

Als dit niet het geval was geweest dan was dit de eerste film sinds 2009 die ik afgezet had. Dat was A Hole In My Heart van Moodysson en de reden waarom ze me zo afstoten is dezelfde, namelijk zoveel mogelijk smerigheid, narigheid en gemeenheid in één film gooien. Het begint al met de geboorte van een baby, stiekem in een wasserette, met zo veel mogelijk bloed in beeld gebracht en uiteraard bespied door iemand die dit niet mag weten, maar kennelijk graag naar zoiets kijkt. Voor je het weet wordt je getrakteerd op incestueuze relaties, extreme geluidseffecten, desoriënterende shots, onverklaarbaar geweld en natuurlijk zoveel mogelijk vrouwenmishandeling. Dat is de eerste 20 minuten. Het wordt niet beter.

Kennelijk is er een publiek voor dit soort filmische extremisme, maar ik vind het erg gemakzuchtig nihilisme allemaal. De boodschap lijkt te zijn dat alles in het leven slecht is en dat alles alleen nog maar slechter zal worden. Het is ook wel een verzameling idioten die Kornél Mundruczó ons voorschotelt. Ze presteren het om gezamenlijk niet één goede keuze te maken. Je gaat het bijna knap vinden als iemand een lamp aanmaakt omdat het wat donker is. Er kunnen goede films gemaakt worden over domme mensen, maar hier is de domheid weer gewoon een excuus om tot de ergst mogelijke scène te komen. Hetzelfde geld voor de keus om echt ieder personage geen enkel zelfbewustzijn en geen inlevingsvermogen tot anderen mee te geven. Dus ja, iedereen hier is emotioneel en intellectueel een imbeciel. Het grootste plotgat is het ontbreken van een verklaring van hoe ze allemaal zo oud hebben kunnen worden.

Voor mij is dit de arthousevariant op van die veelbekritiseerde actiefilms uit Hollywood die denken dat een goed verhaal gelijk is aan het aantal explosies, al zijn hier de explosies vervangen door nare gebeurtenissen. Ik wordt er murw van en het duurt niet lang voordat ik doorkrijg dat dit allemaal geen enkel punt heeft, behalve dat alles slecht is natuurlijk. Uiteraard eindigt het met een uitgebreide verkrachtingsscène. Wat anders? Ik bedoel, het leven is hard en er gebeurt een hoop naars, maar Kornél Mundruczó verwart narigheid met realisme. Geen idee in wat voor 'n staat hij was toen hij dit filmde, maar ik ben blij dat hij tegen de tijd toen hij White God maakte eruit was.

Het enige leuke was dat de film een half uur korte duurde dan de dvd-hoes beweerde.
0,5*