Opinions

De MovieMeter pakketservice is op dreef wat betreft langzame films met een enorm minimalistisch uitgangspunt. Vrij snel na The Second Circle van Sokurov zie ik deze, met een nog simpeler "verhaal". Die aanhalingstekens geven al aan dat het moeilijk is om echt iets van plot te vinden hier; je kijkt gewoon naar een oude vrouw die haar dagelijkse dingen doet. Er raken ook straatmuzikanten en een zwerfhond betrokken bij dit intense complot om zo min mogelijk te doen.

Het werkt wonderwel eigenlijk. Tito Molina heeft een zeer goed oog voor compositie en belichting, waardoor dit meer dan bijzonder aangenaam is om naar te kijken. De beelden van de zee zijn met name dromerig en Molina weet dat deze lang aangehouden moeten worden voor een hypnotiserend effect. Af en toe wat klassieke muziek of een treurig liedje van de straatmuzikanten brengen wat extra sfeer.

Geen idee hoe gewoon dit is in dit soort cinema, maar wat ik wel verfrissend vond is dat het oude vrouwtje niet als enigszins tragisch wordt neergezet. Ze is in principe eenzaam, waarschijnlijk doordat haar man overleden is, maar Molina laat zien waarom ze nog voldoening uit het leven haalt. Dat ze kan lachen om een televisieprogramma of met ingetogen plezier uit het raam kijkt naar wat de straatmuzikanten en de hond allemaal doen. Het gaat niet over de misère van de oude dag, maar om hoe de najaren van het leven met waardigheid volbracht kunnen worden.

Spannender dan dat wordt het niet, dus als dat je niet aanspreekt is dit niet de film voor jou. Wellicht had ik van te voren ook niet verwacht dat dit mijn ding zou zijn, maar ik vond het wat hebben. Soms kan een kalme, elegante film over iemand die zich niet druk maakt heel fijn werken.

3,5*

Goede genade! Een geslaagde screwball comedy! Uit het jaar 2012! WTF!

Ja, een screwball comedy, dat is dit. Oftewel een romantische komedie, met snelle, scherpe dialogen en compleet gekke personages, die ook gek blijven en juist daardoor zo goed bij elkaar passen, in plaats van dat ze langzaam serieus worden en zich leren te gedragen en zo elkaar krijgen, zoals in de meeste mindere romantische komedies. Mensen die mijn smaak kennen weten dat ik een zwak heb voor films als deze, al wist ik vooraf niet dat dit zo'n film was. Ik had een wat meer serieuze film verwacht, met wat minder nadruk op humor en vooral een focus op het drama.

Dit is een film waar de liefde vanaf straalt. Niet eens zozeer van het romantische koppel dat centraal staat (al hebben Cooper en Lawrence absoluut chemie), maar gewoon van het hele project. Je ziet het duidelijk in de cast, die allemaal met plezier hun rol spelen, waarbij het scheelt dat er eigenlijk geen ondankbare rol tussen zit. Zelfs de gebruikelijke serieuze moeder heeft hier iets dat aanspreekt. Weavers nominatie is misschien wat overdreven, maar haar personage leeft wel meer dan gewoonlijk voor dit soort rollen. De Niro is echt in vorm hier en zeer geestig. Maar het is vooral de show van Lawrence en Cooper. Van die eerste ben ik al fan sinds ik haar zag in Winter's Bone en ze bewijst weer eens enorm veelzijdig te zijn en voor het eerst speelt ze geen doodserieus personage en ze doet dat perfect. Ze komt ook ouder over dan ze is, bij de Oscars leek ze flink jonger. Cooper heb ik altijd gewoon goed gevonden, maar hier speelt hij waarschijnlijk de rol van zijn leven. En ook hij wordt against type gecast, want meestal is hij een charismatische gladjakker, maar hier is hij een sociaal onhandige sukkel, maar het voelt volstrekt natuurlijk aan.

Het kloppende hart van de film is David O'Russell. Ik ken zijn oude komedies niet, maar zag wel Three Kings en The Fighter en ik heb de indruk dat zijn ruwe filmstijl pas sinds The Fighter is ontstaan. Het is voor een film als deze wel een vondst, maar de losse camera en voor een film als deze relatief vlugge editing spelen goed in op de vlugge uitwisselingen van de dialogen van de personages, waardoor het allemaal nog vlugger en chaotischer lijkt en de rauwe aanpak past ook goed bij de psychische problemen van de hoofdpersonen. O'Russell heeft zelf kennelijk een bipolaire zoon en het is waarschijnlijk daarom dat hij zoveel affectie voor zijn personages weet te vinden (hij schreef ook het script; het boek heeft kennelijk geen bipolaire karakters). Hij houdt van ze niet ondanks hun gekheid, maar dankzij. Dat is altijd al een van de grote troeven geweest van de beste screwball comedies, waarbij gekheid vaak een gezonde houding was. De personages moeten er mee om leren gaan, maar het tevens als een onderdeel van zijn of haar persoonlijkheid aanvaarden in Silver Linings Playbook.

Er is eigenlijk niets dat me niet bevalt aan deze film. Ook niet dat het verhaal voorspelbaar verloopt, want het verhaal is zo geschreven dat de afloop compleet verdient is. Daarbij is het een genrefilm en genrefilms hebben vaak een vaststaand verloop en het gaat er dan om dat dit bijzonder ingekleurd wordt. Daar slaagt deze film met verve in. Neem bijvoorbeeld die uitslag van de danswedstrijd. Iedereen ziet de afloop aankomen, maar de scène is alsnog hilarisch doordat het enthousiasme gegooid wordt op een onvoldoende.

Het is een zeldzame film die psychologische afwijkingen tot geschikt materiaal weet te maken voor feel-good, zonder daarbij vals sentimenteel te worden. De drama en de humor zijn perfect in balans, waarmee ik bedoel dat de humor het verdient de overhand te krijgen.
4,5*

Het verbaasd me toch wel dat dit vervolg zo enorm veel slechter is ontvangen dan deel 1. Natuurlijk is de verrassing er vanaf en ik geef ook meteen toe dat de kwaliteit ietsjes lager ligt. Niettemin zou je zeggen dat op zijn minst voor liefhebbers van het eerste deel hier genoeg moois in moet zitten.

Vooral het titelverhaal, met Josh Brolin en Eva Green, is gewoon ijzersterk. Ik ga zelfs zo ver dat ik dit verhaal over Dwight verkies boven het Dwightsegment van deel 1 en dat het na Marv's verhaallijn in de voorganger het misschien zelfs mijn favoriete Sin City-segment is. Het hele femme-fatale-gegeven krijgt hier de perfecte Sin-City-bewerking, heerlijk pulpy en extreem stijlvol. Eva Green steelt weer eens de show en lijkt echt op te leven in dit soort dingen. Haar entree deed denken aan de beroemde opkomst van Jane Greer in Out of the Past en het is geen suffe imitatie. Dit deel van de film heeft genoeg stijl, humor en Frank-Miller-type melancholie om een kijkbeurt voor iedere liefhebber op zijn minst essentieel te maken.

Als alles zo goed was had dit vervolg makkelijk deel 1 kunnen evenaren. Helaas zijn de andere drie verhalen niet geniaal. De proloog met Marv is zelfs vrij slecht, een soort grap die niet uit de verf komt. De andere twee zijn vooral aardig. Joseph Gordon-Levitt en Powers Booth spelen leuk en hun verhaal is fijn fatalistisch, maar het is vooral meer van hetzelfde. Ik kan daar moeilijk over vallen, maar het is verder geen specifieke reden om dit te gaan zien. Nancy Callahan's verhaal is ditmaal niet zo sterk als in deel 1. Alba is de actrice niet om een verhaal over psychologische aftakeling te geven, maar toch werkt dit segment enigszins doordat de expressionistische kant van de stijl wat verder doorgevoerd wordt, waardoor dit het meest gestileerde deel van de reeks wordt. Zeer fraai om naar te kijken, al is het verhaal verder nauwelijks uitgewerkt. Wel jammer trouwens dat de toevoeging van Marv hier niet werkt in de continuïteit van deel 1. Hij kon nooit nog in leven zijn, hier, omdat Roark zijn executie in werk heeft gesteld en hij vlak voor zijn arrestatie nog bij Nancy zonder littekens langsging. Beetje slordig.

Ik zag na deze deel 1 weer eens en die staat nog compleet als een huis en wordt geen seconde vervelend. Fijne nieuwe kennismaking. A Dame to Kill For heeft wel momenten dat het inzakt, maar ze zijn schaars en enkele momenten zijn gewoon vol raak. Voor mij is dit toch wel een gevalletje waar de critici er echt naast zaten en ik het moeilijk vind om aan te wijzen waar het vandaan komt dat deze zo'n gigantische terugslag heeft gekregen.
3,5*

Sorry Mister Blonde, maar hier moet ik je toch ongelijk in geven. Het viel me juist gigantisch op dat geen enkel liedje echt iets met het verhaal te maken had en dat het vrijwel allemaal terzijdes waren. Dit in tegenstelling tot vrijwel iedere andere musical die ik tot nu toe zag. Echter val ik hier totaal niet over. Zowel het verhaal als de nummers zijn zo sterk en vullen elkaar qua gevoel zo goed aan dat de film ermee weg komt.

Net als wel meer mensen hier ben ik absoluut geen musicalfan, al kan ik een handjevol ervan wel waarderen. Maar net als die andere mensen die het niet op musicals begrepen hebben wist deze film mij helemaal om te krijgen. Met name omdat ik in een zaal met studenten zat wist ik me in te houden om niet met mijn voeten te tappen, maar ik snap die neiging van Goodfella_90 hierboven wel. Je moet volgens mij wel een ongeloofelijke zuurpruim zijn wil je van deze film niet vrolijk worden (dit is overigens niet provocerend bedoelt). Ik moest me in ieder geval wel over geven aan de charmes van deze film.

En Singin' in the Rain heeft veel charmes. De casting is bijvoorbeeld perfect. Gene Kelly heeft een hoop charisma en is een uitstekende hoofdrolspeler. De bijrollen zijn echter nog beter. Debbie Reynolds is een zeer lieflijke verschijning. Donald O'Connor is bij vlagen hilarisch en zijn 'Make E'm Laugh' is misschien wel de meest opvallende dans uit de musicalgeschiedenis. Maar het is Jean Hagen die de show steelde voor mij. Wat een heerlijk irritant personage en wat een ongeloofelijk komisch talent. Ik keek op een gegeven moment ook telkens weer uit tot zij weer in beeld zou komen. Ze mag van mij een prijs krijgen voor meest briljante filmstem uit de filmgeschiedenis. Misschien een ideetje voor een knock-out

Leuk is ook dat de film schijnbaar vooruitloopt op al die postmoderne trents die populair werden vanaf de nouvelle vague. Sindsdien is het heel gewoon om in films naar andere films te verwijzen, maar ik kan eigenlijk geen enkele pre-jaren '60 film bedenken die dat ook doet. Singin' in the Rain lijkt echter de eerste film te zijn die zich er van bewust is dat het een film is. De film bevat zoveel mogelijk verwijzingen naar andere musicals, die ik als leek uiteraard nauwelijks meekreeg, maar toch leuk om dat op IMDB te zien. De film speelt ook met het eigen medium en met hoe wij daarin bedrogen worden. Let op hoeveel dingen de film aangeeft als nep. Van de stem van Jean Hagen op het witte doek tot de speech van Kelly over hoe hij beroemd geworden is. Het stikt van dit soort momenten. En je wordt bedrogen waar je bij staat, als je dit leest:

In the "Would You" number, Kathy Selden (Debbie Reynolds) is dubbing the voice of Lina Lamont (Jean Hagen) because Lina's voice is shrill and screechy. However, it's not Reynolds who's really speaking, it's Jean Hagen herself, who actually had a beautiful deep, rich voice. So you have Jean Hagen dubbing Debbie Reynolds dubbing Jean Hagen. And when Debbie is supposedly dubbing Jean's singing of "Would You", the voice you hear singing actually belongs to Betty Noyes, who had a much richer singing voice than Debbie.

Ook leuk is dat er nog een film in deze film zit. De kwartier lange 'Gotta Dance'-scène verteld eigenlijk gewoon weer een nieuw verhaal. Het is totaal overbodig, maar de film weet gelukkig dat het overbodig is (getuige de opmerking van de producent in de film die zegt: "I cannot quite visualize it") en daarom wordt het weer leuk. Al is het maar omdat het zo dwars is als de pest. Singin' in the Rain trekt zich niets aan van formaliteiten en is speelser dan de gemiddelde kleuterschool. Toch zeer bijzonder voor die tijd. Het is ook een eerbetoon aan zowel film als musical.

Er valt nog zoveel te vertellen over deze film, maar eigenlijk moet je hem gewoon zelf ervaren. Persoonlijk vond ik dat er af en toe iets te lang getapdanst werd, alsof er geen einde aan kwam, waardoor ik nog niet voor de 5* ga, maar het is alweer een lange tijd geleden sinds ik zo genoten heb van een film. En het lijkt me ook een echte film om heel vaak te kijken. Snel de DVD eens aanschaffen.

4,5* Well of *course* we talk. Don't everybody?

A Single Man is een van die zeldzame films waarbij de trailer mij over te streep trok om hem te gaan zien. Ik ben kennelijk niet grootste fan van trailers, want ik bekijk ze meestal alleen in de bioscoop omdat het verplicht is of omdat ik ze echt nodig heb om me over de streep te trekken als de film in kwestie mij maar matig trekt. A Single Man trok mij niet matig, maar gewoon totaal niet. Totdat ik de erg mooie trailer in de bioscoop zag.

En gelukkig maakt de film de trailer waar. Het is een bloedmooi geschoten verhaal over rouw. Het is een meer dan een beetje poëtisch. Ford schiet het geheel in een koele toon, waarbij verschillende technische truuks gebruikt worden, zoals slowmotion en zwartwit. Dit had gekunsteld over kunnen komen, maar dat gebeurt hier nooit meer dan de bedoeling is. Prachtig is ook vooral de art-direction (een van de schandaligste missers van de Oscars dit jaar), maar let ook op de geweldige muziek, kostumering en belichting. Zelfs zonder inhoud is dit al een geweldige film om eens te bekijken. Gelukkig is het inhoudelijk ook boeiend, met een grote nadruk op afstandelijke contacten. Ford weet er ook voor te zorgen dat de pijn en frustraties van de hoofdpersoon nooit uibarsten. Hierdoor blijft het een zeer understated filmpje en dat werkt prettig.

En dan is er nog Colin Firth. Die was me tot nu toe nooit zo opgevallen als acteur, terwijl ik hem toch al vaak langs heb zien komen. Deze rol is dan ook een openbaring. Eigenlijk vergat ik dat ik naar een bekende acteur zat te kijken en deze rol doet me totaal niet denken aan andere rollen van Firth. Het is echt één van die prestaties waarbij je oprecht kunt zeggen dat de acteur in de huid gekropen lijkt te zijn van de man die hij speelt. Julianne Moore's rol was kleiner dan ik had verwacht. Ik bewonder haar al langer, maar vreemd genoeg heb ik haar nog nooit zo goed gezien als hier. Nog zo'n misser van de Oscars.

Het enige wat voorkomt dat dit een echt bijzondere film wordt die mij diep raakte is een gebrek aan een pakkende afloop. Er waren twee, nogal voorspelbare mogelijkheden: George vermoorde zichzelf of George vind nieuw geluk bij Kenny en leeft verder. Mits een goede uitwerking hadden beide mogelijkheden ondanks hun voorspelbaarheid goed kunnen werken, maar hier wordt kennelijk gekozen voor een andere optie. George vind zijn geluk, maar gaat toch dood door een reden die niets met iets uit de film te maken heeft. Zo krijg je dus een einde dat het idee van beide eerder genoemde mogelijkheden combineert, maar daarbij wel de emotionele context achterwege laat. Het gekozen einde doet me niets, maar dan ook echt helemaal niets. Ik voel me zelfs een beetje bedrogen. Het is te losstaand. Waarom koos men voor zo'n lullige afsluiting?

Dit weerhoud me van een echt mooie score. Maar in ieder geval was alles tot voor de laatste vijf minuten echt de moeite waard.
3,5*

Mensen die meerdere berichten van mij gelezen hebben weten wellicht dat ik een zwak heb voor films waarin mensen mooi praten, dus waarin de personages een scherpe tong hebben. Wat je niet vaak ziet is een film waarin duidelijk een poging gedaan wordt om de dialogen scherp te laten klinken, maar waarin het maar niet echt wil lukken. Of er zijn er veel die het proberen, maar gewoon zo hard falen dat de poging onzichtbaar wordt, dat kan ook. Singles heeft in ieder geval zo'n script waarin het duidelijk is dat de ambitie voor de dialogen groot was, maar dat het maar nooit echt gevat wil worden.

Hetzelfde geld voor de uitwerking van de relaties. Cameron Crowe probeer het type romantische komedie te maken die draait om rake observaties rond relaties en wat echtere mensen dan de perfecte koppels die de wat meer reacht-voor-zijn-raap-romkos bieden. Denk het type film als When Harry Met Sally... of Woody Allen films als Annie Hall. Ook dit komt niet van de grond. Écht scherpe observaties zijn schaars. De relatie tussen Bridget Fonda en Matt Dillon geloof ik vooral omdat hij niet werkt, maar het happy end waarin ze weer bij elkaar komen is te gekunsteld. Met het koppel Campbell Scott en Kyra Sedgwick had ik gewoon helemaal niets. Hem vond ik saai en haar irritant, al kan ik in haar geval niet zo goed uitleggen waar het hem in zit. Hun verhaallijn was sowieso nooit echt boeiend. Ook is die erg afhankelijk van veel externe factoren om ze uit elkaar te houden, zoals kapotte tapes in het antwoordapparaat of heftige auto-ongelukken. In een film over wat meer echte relaties zie ik de ontwikkelingen graag wat meer uit de personages komen.

Veel van het plezier komt uit de randzaken, zoals enkele geestige cameo's en de soundtrack. Die soundtrack is duidelijk het bekendste onderdeel van de film geworden (niet verrassend bij voormalig rockjournalist Cameron Crowe), maar het tevens ook weer een nadeel. De muziek krijgt soms de overhand, ondanks dat hij niet zo bij de centrale problematiek past. Dat Dillons personage er veel mee bezig is is logisch, maar de rest van de personages verliezen zich ook nog al eens in gesprekken over de muziek en dan hoor ik toch vooral Crowe praten over zijn muziekliefde, maar het helpt de film niet verder en onthuld niets anders over de personages dan dat ze dezelfde smaak hebben als Crowe.

Singles is een echt niemendalletje, wat zoals gewoonlijk wil zeggen dat het geen vervelende film is en ook niet werkelijk een slechte, maar dat het ook niet memorabels bevat. Zelf kon ik niet onder de indruk uitkomen dat de film slimmer denkt te zijn dan hij is. Het is vooral een van de minst bijzondere in zijn soort en ik hou wel van zijn soort.
2,5*

Sinister is een horrorfilm die enigszins een bekend stramien bewandelt, maar dat zo goed doet dat het niet meer stoort. De film is bij vlagen werkelijk eng en de meeste belachelijkheden die mij gewoonlijk storen bij dit genre zijn achterwege gelaten. Oké, er zijn nog een paar overbodige schrikmomenten (dat laatste shot waarin die demoon ons nog één keer wil laten schrikken kan echt niet) en het is wat belachelijk dat de personages steeds kennelijk voor hun plezier in het donker zitten, maar over het algemeen is er op dit gebied weinig te klagen.

Vooral een plus is het dat de personages zo uitgewerkt worden dat hun acties logisch zijn. Hawke blijft misschien te lang in het huis, maar we weten wel waarom hij dat doet. Waarbij het trouwens grappig is dat de twist dat de slachtoffers na verhuizing pas vermoord een soort antwoord lijkt te zijn op de opmerking bij veel vervloekte-huisfilms dat de personages gewoon weg moeten gaan. Een andere cliché die hier geestig omzeilt wordt is de domme politie. Leuk dat nota bene die hulpsheriff het meest opmerkzame personage is.

De film scoort het beste op de sfeer, zeker in die Super 8-filmpjes, die op zichzelf al sinister zijn, maar ook nog eens begeleid worden door een erg fijne score. Het mysterie blijft ook zeer lang boeiend, al had ik de fysieke verschijning van de demoon en de kinderen eigenlijk gewoon tot het einde bewaard (of wellicht zelfs helemaal niet vertoond) moeten worden. Het is toch wat enger als mysterieuze dingen wat langer mysterieus blijven. De twist dat de kinderen betrokken waren bij de moorden zag ik al lang aankomen en ook dat verhuizen geen redding zou bieden (die voorgangers waren immers ook allemaal niet op hetzelfde adres vermoord), maar dat deed verder geen afbreuk aan de spanning. Fijn ook dat de film gewoon alles naar het enige juiste einde wist te brengen. De zin "I will make you famous again, daddy", maakt het mooi af. Daarmee verbind het einde de bovennatuurlijke met de persoonlijke horror van een vader die zijn familie's leven op het spel zet voor faam.
4*

Een minder bekende Truffaut, maar wat mij betreft geen mindere. Aan de ene kant is het een typisch noir-verhaaltje, aan de andere kant lijkt Truffaut er alles aan gedaan te hebben om het niet als een noir aan te laten voelen. Geen expressionistische beelden dus, maar een meer observerende stijl. Geen zwart-wit, maar lichte kleuren. Geen intens melodrama, maar een luchtige, bijna alledaagse toon, met ruimte voor speelse humor. Ik vond het erg fijn werken, vooral in de eerste helft, als het verhaal nog mysterieus is. De tweede helft is wat voorspelbaarder en doellozer, maar enkele goede scènes (Deneuve die zich uitkleed in de auto bijvoorbeeld) en een sterk einde, maken veel goed. Mij sprak het wel aan dat de twee bij elkaar bleven, ondanks dat ze zich er van bewust waren dat ze elkaars leven vergalde. Meer noir dan dat wordt het niet.


De casting van de twee hoofdpersonen, moet hier wel als een extra pluspunt genoemd worden. Met uitzondering van Belle de Jour heb ik Deneuve nog nooit zo goed op haar plaats gezien als hier. Ze is hier mooier dan ooit, maar het is altijd al een zeer kille, afstandelijke schoonheid geweest en dat past goed bij een femme fatale, maar Deneuve is extra op haar plaats doordat ze zo'n personage menselijk weet te maken. Ze is gewoon een bitch, natuurlijk, maar het is haast onmogelijk geen medelijden te krijgen met haar door haar kansarme verleden, waardoor ze niet weet hoe ze met emoties moet omgaan. En was Belmondo al een ideale sukkel in Pierrot Le Fou, hier komt de echte onhandige romanticus naar boven. De tough guy die hij gewoonlijk speelt is mijlenver weg, maar hij lijkt hier juist in het bijzonder op zijn plaats.

Truffaut heeft me vooralsnog nooit teleurgesteld. Op naar de volgende.
4*

P.S.: Ik zag de film op MGM Channel. Die versie duurde absoluut geen 123 minuten. Zeker 20 minuten korter zelfs. Op IMDb staat echter niets over kortere versies, dus ik vraag me af of ik iets gemist heb.

Ik had er een hoop van verwacht, maar het viel enigzins tegen. Met name dankzij de humor. Het verhaal wordt constant onderbroken door drie personages die de gebeurtenissen interpreteren en er bijdehand commentaar bij leveren. Erg postmodern natuurlijk, maar niet erg scherp en voornamelijk flauw. Ook tijdens de gebeurtenissen zelf is het kennelijk nodig om de personages de dialogen zo overdreven mogelijk te laten zeggen, maar is dat werkelijk grappig? Ik heb niet een keer gelachen, ondanks dat er niet bepaald een tekort aan grappen was. Ik dacht dat dergelijke zelfbewuste grappen vooral populair waren bij Dreamworks, maar ze dringen nu zelfs no-budgetfilms binnen. Had ik ook helemaal niet verwacht.

De film werkte voor mij het best als er dus niet al te grappig gedaan werd, wat bijna alleen gebeurt tijdens de muzikale stukken. Schitterend is de titelsequentie, maar ook de bluesmomenten zijn mooi uitgevoerd, al worden ze iets te vaak gebruikt. Ik vind de animatie op deze momenten, ondanks de technische eenvoud, erg mooi. De handgetekende stukken waren aardig, maar deden mij weinig. De andere momenten, die wat realistischer geanimeerd waren, vond ik vooral flauw omdat daar de humor voornamelijk zat, maar er wordt ook visueel weinig creatiefs mee gedaan. Eigenlijk was dit het best geweest als een kortfilm van net onder drie kwartier of zo, dan had net alles eruit gekund waar ik me aan ergerde en zou het verhaal niet minder helder zijn.

2,5*

De beste Bondfilm ooit! In ieder geval voor degenen die niet al te veel waarde hechten aan de Bondformule.

Dat bleek al toen ik met mijn bioscoopgenoten de zaal verliet. We waren met zijn achten en hoewel iedereen enthousiast was, waren er sommigen die er ietwat moeite mee hadden dat Bond niet langer de onverslaanbare spion was, maar zeer kwetsbaar was en soms achter de feiten aanliep. Bond was misschien teveel een watje. Er waren er zelfs die er moeite mee hadden dat Bond openlijk bedroefd was om de dood van M.

Dit is allemaal niet mijn kritiek. Het was mij eigenlijk nauwelijks opgevallen dat Bond minder efficiënt was dan anders, simpelweg doordat ik zo in de film opging, maar ook omdat er eindelijk eens overtuigend een schurk is gevonden die Bond werkelijk het vuur aan de schenen legt. Gewoonlijk is Bond slimmer en een betere strijder dan de schurk, dat is hier eens andersom. Dat maakt Bond uiteraard meteen meer kwetsbaar, zeker na de emotionele schade die hij opliep in de openingsscène. Mij deert het niet, de film wordt er alleen maar spannender door. Ik vind het juist de beleving alleen maar versterken als de hoofdpersoon werkelijk voor een uitdaging komt te staan. Je weet natuurlijk dat Bond uiteindelijk zal overwinnen (hoewel dat maar half gebeurt, aangezien M sterft; niet dankzij Bond overigens), maar hier is het per individuele scène moeilijk om te zeggen of hij het onderspit zal delven of niet. Dat is meestal wel anders.

De Bondformule op zich vind ik best leuk, maar heb ik nooit echt briljant gevonden. Casino Royale was voor Skyfall de enige film uit de reeks die ik vier sterren gaf. De rest bevat hoogte- en dieptepunten, maar de hogere toppen hebben nooit echt een geweldig contrast gevormd tot de diepste dalen wat mij betreft. Voor een deel misschien omdat die formule zo heilig is. Daarom vind ik het ook wel fijn dat men sinds Craig is begonnen met wat variëren. Je kunt erin te ver doorschieten, zoals in Quantum of Solace, die totaal niet meer leek op een Bondfilm, maar Skyfall vind prima de balans. In principe zitten de meest bekende elementen erin, van personages als M, Q en Moneypenny (helaas geen Felix Leiter), via de auto's, bondgirls en wapens, tot aan de openingstitels en bekende uitspraken. Alles zit erin, maar de meesterzet van Sam Mendes en het clubje scriptschrijvers is dat ze al deze elementen in een nieuw licht gezet hebben. Je herkend het allemaal, maar alles heeft een nieuwe betekenis of functie. Daar komt zelfs een deel van de lol van Skyfall vandaan, het zoeken naar de verwijzingen en variaties. Alles is vertrouwd genoeg om het herkenbaar Bond te maken, maar nieuw genoeg om het geen schande te maken dat dit alweer het 23ste deel uit de serie is.

Maar wat dit voor mij werkelijk de beste Bondfilm maakt is vooral de presentatie. Bondfilms zijn altijd vooral op een standaard manier geschoten, dus het is extra bijzonder als iemand ineens besluit om er gewoon geniale cinematografie tegenaan te gooien. De openingsactiescène is misschien de meest spectaculaire uit de film, maar doe mij maar de latere actie, want die is echt bijzonder gefilmd. Die vechtscène in silhouetten in Shanghai met die glazen ruiten met projecties is echt heerlijk. Vervolgens worden we getrakteerd op een wel erg sfeervol casino, waar Bond binnenkomt door onder een drakenkop door te varen. Onweerstaanbaar. En zo gaat het maar door.

En het is niet alleen inhoudsloze pracht en praal, het geeft ook kracht aan het verhaal. De voorbereiding op die laatste confrontatie in Schotland heeft gewoon een bijna mythologisch gevoel nodig om te overtuigen als een conflict tussen de alleswetende nieuwe dreiging en het mysterieuze oude. Dan is het wel zo fijn als je een Roger Deakins hebt die echt het maximale weet te halen uit mistige bergen en oude landhuizen. Die vlucht aan het einde van Bond van Skyfall naar de kerk voelt werkelijk als een bezeten helletocht aan door de lichteffecten van het brandende huis de overhand te geven. Die nadruk op sfeer benadrukt het gevoel dat bij die scènes hoort, het is onderdeel van de emotionele beleving van de film. Dat zien we zelden bij een blockbuster en nooit bij een Bondfilm, maar Mendes, niet echt een regisseur van grote actiefilms, begrijpt het.

En verder valt er gewoon veel te genieten van de vele andere elementen. Zo is Bardem heerlijk als gevaarlijker-dan-normaal schurk. De muzikale variaties van Thomas Newman op het bekende thema zorgen voor een welkome update. Er zit goede humor in (ben ik de enige die het gebruik van de zin "Please, bring it back in one piece" hier erg geestig vond?), evenals een aantal leuke kleinere momenten, zoals de scène met schorpioen of Bond die een varaan als opstapje gebruikt. En dan nog de openingscredits, waar ik hier opvallend weinig over terug lees. Ik vond ze echt schitterend, erg hypnotiserend en de beste uit de reeks (en ik ben altijd al een beetje fan geweest van die titelsequenties).

Niet alles is perfect, uiteraard. Zo kun je zeggen dat het plan van de schurk wel erg vaag gepland is en op geen logica gebaseerd lijkt te zijn, met die geplande gevangenneming (niet plausibel), geplande laptop connectie bij MI6 (wel plausibel), explosieven om een metro te laten crashen (waarvoor?) en een poging om M neer te schieten in de rechtzaak (waarom op een zwaar beveiligde locatie terwijl er veel en veel meer kansen zijn?) Hier val ik verder niet zo over, want bizarre plannen zijn altijd al een specialiteit geweest van Bondschurken.

Waar ik wel over val is ten eerste de aanklacht tegen M door die minister, alsof er werkelijk een regering is die de geheime dienst wil afschaffen omdat spionnen niet meer nodig zijn. Dat M daar een gepast antwoord voor klaar heeft is niet verwonderlijk, omdat een kind het nog kan bedenken. Ten tweede en meest belangrijke had ik veel moeite met het hele thema rond Bond (en MI6) als een symbool voor het oude. Ten eerste is MI6 hier duidelijk high-tech, zeker met de huidige Q en gewoon echt een spionagedienst van deze tijd, maar Craig is ook geen speciaal oude Bond. The Muppets gebruikten een jaar geleden hetzelfde thema, maar daar was het op zijn plaats, omdat The Muppets in werkelijkheid al twintig jaar uit de mode zijn, maar Bond was in Casino Royale al weer helemaal klaargestoomd voor een nieuwe run en is daarbij al sinds de jaren '80 niet meer bekritiseerd als ouderwets, dus ik zie de noodzaak niet zo in om nu ineens met een thema te komen rond het oude versus het nieuwe. Bond is gewoon geen symbool voor het oude, ondanks zijn vijftigjarige bestaan. Daarvoor is hij teveel en te effectief geupdate door de jaren heen, waar Skyfall nota bene aan bijdraagt. Dit conflict tussen oud en nieuw wordt op zich mooi uitgewerkt (zeker zodra de handelingen zich verplaatsen naar het oude landhuis), maar het geeft zo'n vreemde smaak aan de film, omdat het zo bedacht lijkt. Ik vermoed dat het bedoelt is om op een of andere manier te reflecteren op het vijftijgjarige bestaan van de Bondfilms, maar hoe Mendes en zijn team dat precies zagen weet ik niet.

Het weerhoud Skyfall ervan om de perfecte Bond te worden. Die is er nog niet. Hij moet het doen met de titel "Beste Bond", niet bepaald een troostprijs.
4*

Woody Allen doet sciencefiction, maar jaren '30-stijl jazzmuziek kan evengoed niet achterwege blijven. Kortom, zelfs in een genre waarin hij schijnbaar niet thuis hoort behoud Allen zijn stijl. Ik vind zijn vroege komedies niet zo leuk als zijn latere werk, maar toch is het weer erg grappig, vooral in de eerste helft. Allen is verrassend goed in slapstick en er zitten leuke visuele grappen in (inclusief het beste gebruik van de grap waarin iemand over een bananenschil uitglijdt), maar de oneliners blijven toch het leuk. Deze film bevat ook nog eens een Marlon Brando-imitatie van Diane Keaton. Echt waar.

Ondanks alle pret is het ook jammer dat de film soms teveel verzand in flauwe humor en met name in het laatste half uur wordt het misschien af en toe iets teveel van het goede en overheerst het gevoel dat de combi science-fiction en Woody Allen iets scherper had kunnen zijn. Gelukkig blijft het op de eerste plaats een prima komedie.

3,5*

"Second only to Dumbo (who didn't speak at all), this Disney title character has very few lines of actual dialogue throughout the entire film. The film is actually the story about the three fairies who protect her, not about the Sleeping Beauty herself. Rose/Aurora is only featured in the film in very few scenes and hardly ever says anything. She doesn't utter a single word in the second half of the film, neither before or after she falls under the spell. Her first line comes 19 minutes into the film and her last line comes 39 minutes into the film. However, she does sing two songs during that time."

Aldus IMDB.

Het is goed dat IMDB dit vermeld, want als me een ding opviel bij deze Disneyfilm, naast de tekenstijl, was wel hoe gigantisch weinig aandacht er besteed werd aan Doornroosje zelf. De hoofdfiguren vind ik bij Disney sowieso al vaak het minst interessant (ze zijn vooral braaf en niets anders), maar Doornroosje is duidelijk het minst uitgewerkte karakter uit de Disneystal. Ze doet bijna niets, heeft vrijwel geen opvallende eigenschappen en zoals vermeld nauwelijks tekst. Zelfs als ze te horen krijgt dat ze een prinses accepteerd ze dit meteen. Ach, misschien was zoiets in die tijd vanzelfsprekender dan nu

Het deed me meer aan zo'n Griekse mythe denken waarin de Goden de gewone mensen als poppen gebruikten voor hun eigen ruzies. De Goden zouden hier dan de 3 feeën in de ene hoek en Malifent in de andere hoek zijn. Let namelijk op dat alle karakters buiten deze om op een bepaalde manier gestuurd worden en alleen maar kunnen toekijken of nodig zijn voor de plannen. Zelfs het verslaan van de draak door prins Filip lukt alleen maar doordat Flora het zwaar op het juiste moment betoverd. De kus is uiteraard ook een onderdeel van de toverspreuk van Merryweather

Dat gezegd hebbende zijn de feeën wel vermakelijke personages. Met name die groene is zo goedhartig op zo'n ongeloofelijk naïeve manier dat het weer grappig wordt. Malifecent is qua karakter een doorsnee Disneyschurk, maar wint aan kracht doordat ze qua ontwerp wel de beste is. Het uiterlijk van de film is sowieso zijn grootste attractie. Het ziet er mooi uit. Vreemd genoeg deed het me wat aan b-avonturenfilms uit de jaren '50 - '60 denken met stop motion, al ziet het er doordat het animatie is minder veroudert uit. Ik kan moeilijk uitleggen waar ik de vergelijking vandaan haal. De film is in ieder geval een stuk gestileerder dan gewoonlijk en er lijkt ook meer beeldcompositie in te zitten. Zet daarbij de opvallend andere muziek, gebaseerd op een klassiek balletstuk en je krijgt toch een opvallende film.

Ik heb Sleeping Beauty altijd als een wat overbodige kopie van Snow White gezien. De verhalen zijn namelijk wel héél erg gelijksoortig. Ik las op IMDB zelfs dat er aanvankelijk 7 feeën in de film zouden hebben gezeten in plaats van 3. Dat zou wel heel erg zijn geweest. Gelukkig blijkt bij herziening dat Sleeping Beauty eigenlijk beter is dan Snow White. Het is niet mijn favoriete Disney, maar hij verdient wel iets meer status.
3,5*

Aardige film die het vooral van Depp en de sfeer moet hebben. Persoonlijk vond ik de ontknoping niks bijzonders en vrij onorigineel. Daarbij wordt de film dan totaal belachelijk, met die irritant overacterende heks (ik ergerde me daarvoor al aan diens zuster). Wel leuk om eens gezien te hebben, maar net als de meeste Burtons gewoon een tegenvaller.
3 sterren

Fijne film, vooral dankzij de cinematografie, het geluid en de montage. Zo'n scène als in het begin waarin de jonge kinderen vluchten voor de politie en door de stad rennen is gewoon onweerstaanbaar energiek door het sterke gebruik van de technische middelen. Ik zou er bijna zelf van willen gaan rennen, maar ik dacht dat men dat in die bioscoop niet zou waarderen, dus heb ik het maar niet gedaan. Het kleurgebruik is fantastisch, het tempo ligt hoog en je zult dit jaar waarschijnlijk weinig films vinden waarbij de liedjes beter gekozen zijn. Slumdog Millionaire is een film die leeft en bruist van pure film.

Het verhaal wordt nogal vaak voorspelbaar genoemd. Geheel terecht, maar dat vond ik zelf niet storend. Integendeel, het hoort een beetje bij een sprookje als deze. En zijn alle Bollywoodfilms niet voorspelbaar? De structuur rond Who Wants to Be a Millionaire is sterk gevonden. Niet alleen om wat te kunnen spelen met tijd, maar een chronologische volgorde had het allemaal veel somberder gemaakt en ook conventioneler.

Toch vind ik het nog net geen meesterwerk. Daar draagt die quiz ook een beetje aan bij. De antwoorden op sommige vragen weet Jamal op wel vreemde manieren. Als Jamal ooit een liedje gezongen heeft weet hij toch nog niet wie het schreef? Dat zijn broer een revolver heeft zegt toch niets over de uitvinder van de revolver. Ik heb de show al een tijdje niet meer gezien, maar ik herrinner me altijd dat de vragen op het einde altijd belachelijk moeilijk waren. Toch eindigt de film met een bekend fenomeen uit de populaire cultuur, namelijk De Drie Musketiers (ik had al verwacht dat die vraag zou komen, overigens). Lijkt me net iets te makkelijk. Overigens is het onzin dat zo'n tv-show live opgenomen wordt en dat tijdens de commercials de presentator pauze neemt en dat de speler de volgende dag terug moet komen, maar dat is verder niet zo belangrijk.

Verder is het gewoon een meeslepende film, die heerlijk feel-good is en doet wat ie moet doen. Toch mist het net dat beetje extra om echt tot het beste van het beste te horen. Moeilijk uit te leggen wat dat is. Het is overigens wel typisch voor de films van 2008 naar mijn gevoel. De meeste goede films van afgelopen jaar stellen niet teleur, maar zetten net niet dat extra stapje. Wat dat betrefd past Slumdog prima in dat lijstje.
4*

Een prima Bergman, maar ik begin zo langzamerhand te merken dat hij kwalitatief een erg consistente regisseur is. Ik zie niet heel vaak een van zijn films, maar ze vallen eigenlijk nooit tegen. Wat hij misschien beter doet dan iemand anders is zware en filosofische thema's persoonlijk en menselijk maken. Het vooroordeel rond Bergman is dat hij vooral moeilijke films maakt die meer voor de hersenen dan voor het hart zijn, maar voor mij zijn het juist menselijke vertellingen die nooit meer om de symboliek draaien dan om de karakters.

Wild Strawberries is wellicht de beste film om dit punt mee te illustreren. Bergman onderzoekt de betekenis van dromen en herinneringen (het idee van de film is gebaseerd op Bergmans vraag hoe het zou zijn als je door je herinneringen zou kunnen lopen) gemengt met vragen over de zin van het leven. Dat klinkt nogal pretentieus, maar kijk je de film dan zie je vooral een protret van een eenzame, verbitterde, oude man die zich verschuilt achter zijn natuurlijke charmes die een tocht maakt en er interessante herinneringen, enge dromen en boeiende ontmoetingen beleefd. Het verhaal over een man. Het gefilosofeer komt onderweg en vooral naderhand, maar wordt zelden al te direct aangekaart.

Ik vond het een mooie, kleine film die nauwelijks een misstap maakt (de tegelijk pratende tweeling had echter geschrapt moeten worden, afschuwelijk). Zoals alle Bergmanfilms bloedmooi gefilmd, hier met sterk contrast tussen zwart en wit. Sjostrom is geweldig in de hoofdrol en Thulin heeft een enorm sprekend gezicht. Het verhaal van een man die op een reis tot zichzelf komt is hierna enorm vaak gekopieerd (zowel populair in Europese arthouse als in Amerikaanse indies), vaak simpel en sentimenteel, maar deze film voelt nergens emotioneel opdringerig aan en de ontwikkeling wordt niet overdreven. De openingsdroomscène (die ik overigens als eens eerder zag) is een hoogtepunt, maar ik kreeg vooral een brok in de keel van de laatste herinnering, aan de vader en moeder die aan het vissen zijn. Voor mij symboliseerde dit een perfect huwelijk, die mogelijk kan zijn ondanks dat Borgs moeder net zo emotioneel afstandelijk was als Borg. Dit wijst op de mogelijkheid dat Borgs zoon toch een gelukkig huwelijk zou kunnen kennen die niet verpest wordt door zijn emotionele terughoudendheid, in tegenstelling tot hoe het met Borg zelf verliep. Althans dit is hoe ik het einde direct interpreteerde en zo bevalt het me.
4*

Weinig verhaal inderdaad, maar de film maakt zich ook maar weinig pretenties. Dit is bedoelt als puur b-filmvermaak. Meer een komedie dan een thriller/ horror. De gegeven situatie is eigenlijk nog best eng, maar wordt vooral komisch uitgewerkt. Het grootste deel van de film wordt dan ook door de makers niet serieus genomen. Maar af en toe wordt er toch een poging gedaan tot drama. Gelukkig niet te veel, want de film zakt op die momenten in. Verder is Snakes on a Plane vooral heel veel onzin. Soms flauw maar over het geheel vermakelijk.

3*

Ik had niet veel van Snow White and the Huntsman verwacht en ik heb ook niet veel gekregen, maar het viel me in ieder geval nog mee dat er tenminste geprobeerd leek om er iets van te maken. Op het gebied van design dan vooral. Dat wezen uit de spiegel, de transformaties van Ravenna en locaties als het donkere woud en het wat vrolijkere sprookjeswoud (met een onverwachte cameo van een wezen uit Princess Mononoke) getuigen in ieder geval van een drang om iets speciaals te doen. Helaas faalt het vooral. Vooral die twee wouden waar ik het over had komen niet echt uit de verf, misschien omdat ze beiden zo vloeken met de stijl van de rest van de film, maar ook omdat het vooral sets en CGI-beelden blijven en nooit echt organisch of echt aanvoelen.

Wat me vooral vooral sceptisch maakte was het personage van Snow White zelf. De casting van Kristen Stewart was al een raadsel voor me en de keuze om haar een strijdbaar figuur te maken, compleet met harnas en zwaard kon ik ook niet rijmen met het bekende sprookje. En uiteindelijk werkt dit ook niet. Ik heb geen hekel aan Stewart en ik vind haar ook niet lelijk of zo, maar dit is een rol waarin ze nooit gecast had moeten worden. Haar schoonheid is niet van het type van Snow White, dat naar mijn indruk meer klassiek en elegant is. Misschien zoals Charlize Theron, die veel meer de juiste uitstraling heeft voor zo'n rol. Maar Snow White is hier ook een beetje een vreemd personage, want het script verlangt dat ze heel lief en puur is, maar dat ze tevens mannelijke oorlogsspeeches moet gaan houden en mee moet doen met de actie. Dit kan geen actrice spelen, maar het is al zeker niet aan Stewart besteed. Haar kleine, tengere lichaam is nou eenmaal niet geschikt om overtuigend met harnas en zwaard een veldslag tegemoet te treden. En die oorlogsspeech past ook niet bij de actrice. Ik denk niet eens dat ze echt een slechte actrice is, maar meer dat zo'n beetje iedere acteur rollen heeft die niet bij hem of haar passen en dit is gewoon niet Stewarts pakkie-an.

De meeste lol komt wat mij betreft van Charlize Theron, die precies de juiste uitstraling heeft voor de koningin en ook als enige plezier lijkt te hebben in haar rol. Ze gaat compleet over-the-top elke keer als ze haar mond open doet (ze is het meest ijzingwekkend als ze schreeuwt), maar op een bepaalde manier paste de camp die dit opleverde wel in het geheel. De rest van de cast deed me niet zo veel en God mag weten waarom die William er überhaupt in zit.

Blijft aardige actie over. Ik heb me niet per se verveeld, maar ook niets gezien wat me zal bijblijven denk ik. Het is vooral een wat armoedige poging om dit sprookje te updaten.

2*

Het was echt nodig dat ik deze eens herzag. De laatste keer moet zo'n 10-12 jaar geleden zijn. De status van Snow White heb ik altijd gewijd aan het feit dat het de eerste lange, handgetekende animatiefilm is. Mijn favoriete Disney is het nooit geweest en zal het waarschijnlijk ook nooit worden, maar mijn stem gaat wel omhoog. En gek genoeg voor een belangrijk deel omdat het de eerste lange, handgetekende animatie is.

Dat wil niet zeggen dat het zo'n stem is in de categorie 'dit-is-filmgeschiedenis-, dus-daarom-moet-je-een-hoog-cijfer-geven'. Snow White is niet zo goed omdat het een aanzet was voor alle animatiefilms die later volgen. Dat is slechts leuk voor de geschiedenisboekjes, net zoals dat The Jazz Singer meer een film is waarover gesproken wordt (omdat hij geluid pas echt goed introduceerde) dan die bekeken wordt. Snow White heeft toch een andere status. Mensen bekijken hem nog steeds. De meeste kinderen zien hem wel eens in hun jeugd denk ik.

Wat interessant is aan Snow White's geschiedenis als 'eerste in zijn soort' is dat het er van afstraalt. Een gevoel van creativiteit, een bepaalde inspiratie en vooral het idee dat er echt iets nieuws gedaan wordt. Er straalt een ongewoon enthousiasme van het geheel af. Ja, er zijn ook latere animatiefilms met vol leven en enthousiasme, met name The Jungle Book en My Neighbour Totoro schieten te binnen, maar daar zien we het op een andere manier terug. Fans van de trailers van James Camerons Avatar zullen waarschijnlijk moe worden van mijn gezeur dat Cameron zijn 'nieuwe' technieken introduceert met een op het eerste gezicht ongeïnspireerde inhoud. Snow White laat wat mij betrefd zien hoe het wel moet.

Bij een dergelijk project waarbij de inzet hoog ligt (en hij lag erg hoog bij Disney) is het normaal dat er veel tijd gestoken wordt aan de techniek en aan details. Dat de achtergronden er zeer verzorgd uitzien en de animatie van zeer hoog niveau is verwondert dan ook niemand. Disney en zijn animators gingen echter nog een stapje verder. Ze maakten niet slechts details maar blaasden die details nog een extra levens in. Ik denk dat dit ook verklaard waarom er een stuk of dertig dierlijke sidekicks de hele tijd rond Snow White lopen. Alle latere Disneyfilms hebben wel ergens een dierlijke sidekick, maaar nooit zoveel. Volgens mij is dat het enthousiasme van de makers hier, die graag het scherm zo vol met beweging wilde hebben. Dus ontzettend veel shots barsten van de verschillende dieren die ook nog eens allemaal een eigen manier van bewegen hebben. Het is niet verwonderlijk dat men dit maar één film volgehouden heeft.

Het is echter in de dwergen dat de creativiteit van de vroege Disneystudio het best te zien is. Hun humor is zeer duidelijk gericht op kinderen (het werkte in ieder geval goed toen ik nog een kind hebben) en zal op volwassenen denk ik geen groot effect hebben, met hoogstens een glimlach hier en daar. Toch zijn het erg aanstekelijke personages en er is duidelijk veel aandacht besteed aan hun houdingen en lichaamstaal. Voordat de dwergen in beeld komen is het eigenlijk allemaal niet veel aan, met uitzondering van de paar momenten met de heks, de jager en het donkere bos. Zodra de dwergen er zijn komt het allemaal tot leven. Opvallend is dat als dit zevental eenmaal gearriveerd is Disney kennelijk even het verhaal laat varen. Meer dan de helft van de film wordt besteed aan Snow White's kennismaking met de dwergen en de acties die daaruit voortvloeien. De heks wordt even vergeten. Gelukkig komt de heks uiteindelijk wel weer terug. Ze is een van de leukere Disneyschurken.

Dat allemaal gezegd hebbende zijn er Disneyfilms die de tand des tijds beter doorstaan hebben. Sommige momenten zijn toch wel érg oubollig, de romance tussen Snow White en haar prins stelt geen klap voor en persoonlijk heb ik niet veel met de liedjes. Maar overall gezien blijft toch een gevoel van triomf hangen. Disney beïnvloede op de tweede plaats een hele filmsoort, maar we mogen niet vergeten dat hij op de eerste plaats een hele leuke film creeërde. Tenzij je door cynische volwassen ogen kijkt, wat veel hier volgens mij doen.

3,5*

Haha, ik mag Joon-Ho Bong wel. Zijn vorige films bevielen al en hoewel Snowpiercer de minste is moet ik hem toch kudos geven met waar hij hier mee weg komt. Zoals velen hier (geleid door Ramon K) al aangegeven hebben, slaat de wereld die hier gecreëerd wordt nergens op en is het een vrij zwak uitgedachte dystopie. En toch is het gewoon een heerlijke film wat mij betreft.

De treinsetting en de indeling daarvan bevat weinig logica. Waarschijnlijk is het ook onmogelijk om dit echt logisch te doen. Waarschijnlijk is iedere indeling van deze wagons onhandig. Maar de wagons zijn wel gaaf ontworpen en de film is alleen al interessant om te zien wat er in het volgende treindeel volgt. De volgorde waarin de cabines zich bevinden is niet gebaseerd op logica, maar op dramaturgie: waar heeft welke wagon de meeste impact op verhalend gebied? Wat mij betreft geen slechte keuze. Als je dan voor een volstrekt stompzinnige locatie gaat, haal er dan het maximale uit. Dat doet Snowpiercer. Wat ook werkt is dat de contrasten tussen de verschillende treindelen steeds werkt. De film heeft een fantastische flow.

Sowieso is het in technisch opzicht een klein pareltje, minus de CGI. Mooie en bizarre sets, goede kostumering, lekker dik aangezette cameraperspectieven en strak gemonteerd. Het werkt allemaal. Evenals de excentrieke casting, waarbij ik vooral Tilda Swintons maffe personage goed kon waarderen, al stal Kang-Ho Song toch wel de show (nog een raar plotelement overigens; na 18 jaar dicht op elkaar gezeten te hebben spreken veel mensen toch nog elkaar taal niet).

Nee, het verhaal snijdt weinig hout (al is Chris Evans' monoloog over kannibalisme effectief) en het einde vond ik ook waardeloos. Je kunt het op twee manieren interpreteren denk ik: de twee overlevenden planten zich voort en redden de mens of de twee zullen niet lang overleven en de mensheid sterft uit. Beide opties vind ik niet bijster interessant als afsluiting van dit verhaal. Niettemin is dit verder niet funest, want de wilde rit die Snowpiercer leverde had genoeg geïnspireerde elementen om het meer dan de moeite waard te maken.
3,5*

De meest opvallende berichten hier zijn die paar die deze film een lage beoordeling geven als een statement tegen Facebook. Nou heb ik zelf geen account op Facebook en heb ik überhaupt niet veel met dergelijke netwerksites, maar het is duidelijk een vooroordeel als je deze film afzijkt puur omdat het over een online functie gaat die je niet bevalt. Deze film gaat namelijk niet echt over Facebook (is het überhaupt mogelijk om een film te maken over een website). Ook gaat het niet werkelijk over rechtzaken, waar andere klachten ook wel eens over gaan. The Social Network is een spannende, meeslepende en haarscherpe film over ambitie, vriendschap en boven alles status. Status is in het studentcircuit en status bij vrouwen. Aziatische vrouwen, blijkbaar. Die houden van Harvardstudentjes als ik deze film mag geloven.

Toegegeven, toen ik hoorde dat er een film gemaakt ging worden over Facebook werd ik ook niet meteen enthousiast. Dat David Fincher het ging regiseren vond ik aanvankelijk ook jammer. Had die niet beters te doen. Na het voor mij persoonlijk tegenvallende Zodiac en de simpelweg suffe, vreemde zaak van Benjamin Button was Fincher wat mij betreft op zoek naar iets pakkenders. Wie had gedacht dat hij het hier zou vinden? Persoonlijk vind ik dat Finchers werk in veel recensies wat tekort wordt gedaan. Sorkin krijgt de meeste eer, gevolgd door de acteurs. Die verdienen hun pluimen ruimschoots, maar dit is Finchers film. Misschien hebben sommigen er problemen mee dat dit niet het meest flitsende is wat Fincher ooit gedaan heeft, aangezien de filmstijl soms vreemd genoeg als niet bijzonder wordt genoemd. Ik zie echter een regisseur op de top van zijn kunnen, iemand die alles onder controle heeft en werkelijk eruit haalt wat erin zit. De cinematografie is geweldig op een niet opdringerige manier. De montage is bijzonder meeslepend en misschien stiekem het beste aan de film. En niets ontsnapt aan Finchers oog voor detail. Fight Club fans hadden misschien iets extremers gehoopt, maar die raad ik aan eens te kijken hoe Fincher veel scènes filmt. Subtiel en toch ook weer bombastisch. Dit is denk ik mijn favoriete Fincher geworden.

Verder kunnen we alle andere medewerkers prijzen. Ik heb een enorme zwak voor scherpe dialogen, daarmee heb je me al snel om in een film en ik zit er vaak sneller door op het puntje van mijn stoel dan door geweld. Dus Sorkins script is een plezier voor mij. De acteurs die de teksten mogen uitspreken zijn perfect. Eisenberg en Timberlake worden het meest geroemd, zeker in het geval van Eisenberg terecht, maar vergeet Andrew Garfield niet als de ziel van de film, wiens langzaam opbouwende wanhoop geweldig neergezet wordt. Verder opvallend sterke bijrollen van Hammer als de Winklevoss-tweelings en Rooney Mara in twee scènes als Zuckerbergs ex. De muziek van Trent Reznor maakt het af.

Verder is er gewoon enorm veel dat me bevalt. Erg leuk dat de twee rechtzaken een andere toon lijken te hebben. Er zit humor en drama in beide verhaallijnen, maar het kwam op mij over dat de Winklevoss-zaak een meer komische variant was op het complete verhaal en de Eduardo-lijn de dramatische versie was (overigens vind ik de genre-aanduiding komedie hier wel te veel van het goede, maar dat terzijde). Ook goed was dat iedereen begrijpelijk was. Eduardo Savarin was de enige echt sympathieke persoon, maar de keuze van Zuckerberg om hem achter te laten voor Parker was vanuit zijn doelen gezien gewoon een slimme zet. Dit is een zeldzame film waarin het kiezen voor Mephisto misschien wel degelijk slim is, al is het niet menselijk. Een mooi conflict tussen zakelijkheid en vriendschap dat niet te zwart-wit wordt uitgebeeld. Als laatste is het ook een boeiend portret van een van de meest opmerkelijke fenomenen van deze tijd: de opkomst van de nerd als een van de belangrijkste personen op vele vlakken. Met dank aan de computer en met name het internet. Eigenlijk heb ik nog geen film dat zo sterk zien behandelen. Een beetje jammer dat dergelijke genieën zich met hypemateriaal als Facebook bezig houden in plaats van met andere dingen. Het legt ze in ieder geval geen windeieren.

Het enige wat ik miste was een echte climax. Het zou me niet verbazen als Sorkin en Fincher er ook mee zaten. De rechtzaken lopen met een sisser af, dus daar haal je geen klappende finale uit, al was het wel verfrissend om Zuckerberg het zo te zien afhandelen. Nu moeten we het alleen wel doen met Zuckerberg die Erica als vriendin aanmeldt op Facebook en op 'refresh' blijft drukken. Een weinig indrukwekkend eindbeeld en wat te gezocht voor een film als deze.

Maar verder een zeer indrukwekkende prestatie. De hype meer dan waard.
4,5*

Weinig films heb ik zo uitgesteld als Soldaat van Oranje, een klassieker die er ooit van moest komen, maar dat kon me niet lang genoeg duren. Ik had er ook hier en daar wel al eens wat fragmenten van opgevangen die mij niet hoopvol stemden. Of ik er nu wat meer open voor stond of dat het allemaal wat overtuigender is als je het gewoon in zijn geheel ziet laat ik in het midden, maar feit is dat Soldaat van Oranje me toch erg goed bevallen is.

Het beste is wellicht het epische gevoel, dat niet zozeer bereikt wordt door middel van grootse beelden, maar van de schaal waarop het verteld wordt. Weinig films weten zoveel facetten van een oorlog te belichten. Door de grote cast aan personages die allemaal hun eigen weg volgen krijg je een beeld van verzetshelden, landverraders, pacifisten en alles daartussenin. Het is hierbij ook extra fijn dat dit allemaal heel organisch en echt aanvoelt, in plaats van dat het een te schematische verdeling is geworden van die groepen. Ik meen ooit eens een synopsis gelezen te hebben waarin stond dat het verhaal draaide om drie vrienden, waarvan er één bij de NSB ging, één in het verzet en één (Hauer) zich gewoon mee liet slepen met wat er voor handen was. Gelukkig ligt het allemaal niet zo simpel en is de vriendengroep ook wat groter dan drie personen.

De beschrijving van Hauers personage op die manier is wel interessant, want de manier waarop hij van de ene situatie in de andere beland hangt er vaak vanaf dat hij toevallig ergens op een bepaalde plaats is of dat iemand anders een keuze voor hem maakt (al staat hij wel overduidelijk aan de kant van het verzet). Zelfs de manier waarop hij bepaalde situaties overleefd hangt meer dan een af van geluk. Die nadruk op toeval zou een zwakte kunnen zijn, maar in het oorlogsbeeld van Verhoeven speelt willekeur absoluut een rol. De film is nog net niet onverschillig, maar het is opvallend hoe weinig patriottisme er in het verhaal zit. De NSB-ers en nazi's zijn nog altijd echte schurken en Verhoeven ziet de bevrijding van Nederland uiteraard als heldhaftig, maar hij durft ook de spot te drijven met zijn helden. Een leuke grap vond ik dat Wilhelmina op een bepaald moment een speech aan het houden was waarin ze verklaarde dat de verzetsstrijders de nieuwe adel zijn, terwijl Hauer bij haar uit het zicht probeert te houden dat één van die 'nieuwe adel' op het moment seks heeft. Verhoevens wereldbeeld dat alles op de eerste plaats smerig en rommelig is werkt beter in oorlog dan op andere plaatsen.

De toon is ook erg goed, een knappe mix van serieus drama, avontuurlijke spanning en humor. De manier waarop het geheel wisselt van jongensavontuur naar een reeks gebeurtenissen met een werkelijke impact is gewoon heel goed gedaan. De cast is wat wisselvallig (geen idee waarom velen Rijk de Gooyer prijzen, ik vond hem totaal over-the-top), maar Hauer speelt hier een van zijn betere rollen en de muziek is terecht bekend. De grootste zwakte is de manier waarop het vaak in beeld gebracht is. Erg rommelig en ik vroeg me af of het werkelijk zo donker gefilmd was of dat dit aan de televisie-uitzending lag. Hoe dan ook, als visueel regisseur heb ik Verhoeven sowieso niet zo hoog staan en dat blijkt hier ook maar weer. Hij weet nog duidelijk te maken wat er gebeurt, maar bij enkele scènes had ik de indruk dat de film werkte omdat het basismateriaal zo sterk was en dat Verhoeven daar weinig aan bijdroeg, al is zo'n scène als die met Wilhelmina die ik noemde wel weer typisch Verhoeven op een goede manier. Hetzelfde geldt trouwens ook voor scenarist Soeteman, die hier enerzijds wel een goed gestructureerd en boeiend verhaal weet te vertellen, maar die bepaald geen grote dialoogschrijver is.

Niettemin een film die zijn status als een van de beste Nederlandse films absoluut waard is.

4*

Aardige film. Er valt weinig voer te vertellen, want echt uniek is dit niet. Het is een waargebeurd verhaal dat goed gebracht wordt, maar wel zonder ook maar enigzins ergens iets origineels te proberen. Zelfs voor een waargebeurd verhaal is dit niet bepaald uniek: die lopen altijd ongeveer zo af als ze over homoseksualiteit gaan. Al zegt dat helaas wel iets over de acceptatie van homo's in de VS. Verder degelijk geacteerd, zeker door Lee Pace al is de hoofdpersoon net iets te zwak. Het gevoel overheerste bij mij dat ik naar een televisiefilm leek te kijken en dat bleek achteraf ook gewoon het geval te zijn.

3*

Lage score hier. Jammer, want ik vond hem zelf best sterk. Oké, het is geen groot meesterwerk. Het is een puur op dialogen en karakter steunende film, waarbij de camera zich beperkt tot het schieten van acteerprestaties. Dit is echter geen probleem als je een boeiende hoofdpersoon hebt en goede dialogen, zoals hier. Voor sommigen is Ben Kalmen kennelijk een te onuitstaanbare hoodpersoon, maar voor mij persoonlijk was juist de kracht van de film dat ik nooit een hekel kreeg aan Ben, hoe ver hij ook ging. Een deel daarvan komt doordat Douglas (in zijn beste rol?) hem speelt als een talentvolle charmeur, maar ook omdat dit niet het type film is dat een oordeel velt over sympathieke of onuitstaanbare personages. Er wordt gekeken hoe ze zijn en bij Ben wordt daarbij onder de huid gegraven. Dit vind ik altijd wel een fijne aanpak. Slappe karaktereigenschappen worden niet afgezwakt, maar er is ook geen wijzend vingertje.

Ik vond het erg boeiend om te zien hoe Ben die verkoperspersona bleef vasthouden door alle tegenslagen heen en tegen alle adviezen in. De bijrollen worden allemaal goed vertolkt, met Imogen Poots (wat voor een naam is dat overigens?) als uitschieter. Ook leuk om DeVito weer eens te zien, was ik al lang niet meer tegengekomen. Het komediegenre herkende ik hier nauwelijks in, op wat ironie na. De enige serieuze zwakte is de flauwe laatste scène op het bankje. Vond ik slap geschreven en Bens verklaring voor zijn gedrag (zijn mogelijke ziekte) kwam als te kort door de bocht over.
Verder een fijn filmpje, dat goed is voor vier kleine sterren.

Ontzettend moeilijke film om in te komen. Dit vooral omdat het allemaal wel érg donker gefilmd is. Ik snap het doel en wellicht werkt het op een groot doek beter, maar in feite zat ik geregeld gewoon naar niets te kijken, omdat het zo onderbelicht was dat het nauwelijks te zien was of er iets bewoog. Dat had spannend kunnen werken, maar aangezien ik vooral aan het begin van de film de context niet goed bevatte is het toch vooral saai om naar het niks te staren. Ik waardeer het experiment, maar echt geslaagd vind ik het niet. Het grootste probleem is dan ook dat het vooral heel lelijk is. Het is overigens niet het enige experiment. Af en toe wat Brakhage-achtige gewapper van gras of haren ontbreekt ook niet en dat vind ik al stukken hypnotiserender.

Pas in de tweede helft kwam ik echter pas echt in de film. Ik heb er nog steeds genoeg op aan te merken, want het verhaal komt toch net wat te onzinnig over en het is allemaal wat langdradig, maar tegelijkertijd moet ik toch toegeven dat die vreemde stijl van Grandrieux af en toe de juiste snaar raakt. De scènes rond het meer en in de disco hebben de juiste sfeer. Er ontstond ook meer onderhuids drama en spanning, maar die valt moeilijk te verklaren. Een groot deel van de film keek ik wat verveeld, maar tegen het einde was ik geïntrigeerd. Heeft denk ik een herziening nodig.

3*

Some Came Running is een ietwat onderschatte film en makkelijk de beste die ik tot nu toe zag van Vincente Minnelli. Je moet even door een zwakte heen, het absurde tempo waarin Sinatra verliefd wordt op Hyer en hoe snel en direct hij haar ook de liefde verklaard. Dat is waarschijnlijk het gevolg van een heel dik boek terugbrengen naar 137 minuten. Maar dit is ook de enige vergissing die er gemaakt wordt op dramatisch gebied wat mij betreft. Melodrama's waren bijzonder populair in de jaren '50 (zie vooral Douglas Sirk), maar geen een die ik gezien heb uit dat decennium heeft zulke interessante en driedimensionale personages.

Let alleen al op Sinatra's Dave, die zichzelf tussen wal en schip bevind aangezien hij niet behoort tot de lagere of hogere klassen, maar in beiden betrokken raakt en in beiden herkenning zoekt en niet vind. MacLaine die verliefd wordt op Sinatra ondanks dat ze hem totaal niet begrijpt en uiteindelijk haar leven voor haar geeft. Sinatra die meer uit sympathie en verwarring met haar trouwt dan uit liefde. Dean Martin die dat doorheeft en hem probeert te waarschuwen, maar het verpest door zijn persoonlijke afkeer voor haar de boventoon te laten voeren. Hyer die tegelijkertijd aangetrokken en afgestoten wordt door Sinatra en zich niet aan haar gevoelens kan overgeven, omdat ze te lang afgeschermd van de wereld heeft geleefd. Het is allemaal nogal wat, al klinkt het als een goedkope soap als ik het zo opschrijf helaas. Zo voelt het niet aan bij het kijken zelf. Een naturalistisch drama wil ik het nou ook weer niet noemen, maar vergeleken met bijvoorbeeld Sirk is dit ingetogen en dat heeft wat meer mijn voorkeur.

Na wat zoekwerk op het internet (en ook hier op MovieMeter) vind ik vrij veel kritiek op de film en die critici nemen vaak voor waar wat ze direct zien, dat Sinatra werkelijk aan het einde verliefd is op MacLaine bijvoorbeeld of dat Hyer gewoon een hypocriet, maar ik zag genoeg hints die erop wijzen dat het allemaal ingewikkelder ligt. Dat maakt goed drama. Sterker nog, het idee dat Hyer hypocriet was kwam pas in me op na het lezen van andere recensies. Ik zag haar meer als een onwaarschijnlijk onzeker iemand die niet weet wat ze moet doen als ze het leven buiten de boeken kan omarmen. Opmerkelijk genoeg wordt Arthur Kennedy vaak als pluspunt aangehaald, maar hij was dan voor mij de enige die eendimensionaal bleef. Hij overtuigd wel als oppervlakkige hypocriet, maar er zit totaal geen nuance in zijn personage, in tegenstelling tot de rest.

De film kwam ik tegen in de top 1000 van They Shoot Pictures, maar dat heeft me altijd wat verbaasd aangezien ik altijd de indruk dat dit vooral een over het algemeen slecht beoordeelde film was. Dat valt mee, hij kreeg goede recensies in zijn tijd en onder andere Peter Bogdanovich, Martin Scorsese en Richard Linklater (die het de beste film ooit vind volgens Sight and Sound) zien er een meesterwerk in. Meesterwerk is misschien overdreven, maar het verdient wat meer aandacht. Sinatra was nooit beter. MacLaine is aanvankelijk irritant, maar uiteindelijk hartveroverend. Dean Martin brengt diepgang in zijn coolheid. En Minnelli's herkenbare stijl komt hier sterker naar voren dan ooit. Niet alleen qua kleurgebruik en de inzet van CinemaScope, maar vooral in zijn spel met ruimte. Let op hoe vaak personages los van elkaar over de ruimte verspreid zitten en we ze in afgescheiden delen van een kamer zien, in één shot. Op een simpele manier erg knap gedaan en buitengewoon gebruik van zo'n schermformaat. Ik heb Minnelli's status niet altijd even goed begrepen (ik vind hem vaak een lege stilist, met ook nog eens een stijl die mij niet altijd ligt), maar hier maakt hij zijn reputatie waard.
4*

Het lijkt wel alsof Sofia Coppola haar eigen Lost in Translation nog eens aanzette en bij haarzelf dacht: "Hier heb ik best een goede film gemaakt, maar het is nog iets te heftig allemaal. Er is teveel plot en emotie. Als ik de romantiek verwijder wordt het pas echt goed." Daar kwam dan Somewhere uitrollen, een film die ontzettend verwant is aan Coppola's bekendste film. Nou staat Lost in Translation niet bepaald te boek als een heftige film en mensen die dat al te minimalistisch vonden zullen nooit door Somewhere heengeraken. Coppola laat plot bijna geheel voor wat het is en zoekt met uitzondering van twee late en korte scènes de grotere emoties niet op.

Het is een van de meest minimalistische films van een grote Amerikaanse regisseur geworden. Verwacht dus veel scènes waarin wat rondgereden wordt, of er wat gewandelt wordt door hotelgangen of scènes waarin Dorff aan de kant van het zwembad ligt of zich inspant om een sigaret aan te steken. Dit wordt afgewisselt met wat 'grotere' scènes, zoals het moment waarop Dorff een masker laat maken voor een filmproductie (een schitterende scène, duidelijk een hoogtepunt van 2010) of in slaap valt tijdens... ja. Het wordt allemaal gebracht met een droog gevoel voor humor waardoor het allemaal nog lichter aanvoelt. Sommigen noemen de film pretentieus, maar ik vind hem juist erg licht en simpel. Ik denk niet dat er veel betekenis in zit. Het is een portret van een man die zich met niemand behalve zijn dochtertje verbonden voelt. Wat Coppola hier doet is erg dicht bij Johnny komen en de scènes zo weer te geven dat je voelt wat hij voelt. Ik kan er geen pretentie in vinden. Dat men het saai zou kunnen vinden is gemakkelijker voor te stellen, maar dit was eigenlijk precies wat ik gisteren wilde: een rustige, sfeervolle film waar weinig in zou gebeuren. En dan kreeg ik en er valt vanuit dat oogpunt weinig te bekritiseren. De uitwerking is gewoon erg sterk.

Ik heb slechts kleine kanttekeningen, zoals dat de faam van Johnny wat onduidelijk is. Aan de ene kant lijkt de film te beweren dat hij een grote ster is, aan de andere kant wordt hij zelden herkent en zou je zeggen dat hij wat meer entourage zou hebben, of op zijn minst een agent of assistent die hem begeleidt. Ik denk dat Coppola dat heeft laten vallen om Johnny wat meer geïsoleerder te maken, maar het voelt als valsspelen. Ook het aantal vrouwen dat met Johnny naar bed wil voor oppervlakkige seks is zo overdreven dat het wat meer doet denken aan James Bond. Daarbij kun je trecht opmerken dat de film niet heel diep in je emoties graaft, maar dat vond ik hier wel even prettig.

Een aangename, kleine film.

4*

Gezien tijdnes de Amsterdam Film Week. Het is een echte praatfilm. Weinig aandacht voor het visuele en soms voelt het meer aan als een theater- of anders wel televisieproductie, maar het scenario een de acteerprestaties zijn zo goed dat Somewhere Tonight ermee weg komt. Turturro is natuurlijk geweldig, maar Borowitz (mij totaal onbekend verder) had het boeiendste personage. De trailer die Kappeuter laat zien geeft wel een goed beeld van wat je kan verwachten: een film over eenzame mensen die een connectie vinden met elkaar via de telefoon. Doordat er diep gegraven wordt in de angsten en fobieën van de personages, zonder iets mooier te maken dan het is werkt het. Oké, het is misschien niet echt een opzienbarend meesterwerk, maar het deed me evengoed wel wat. Ontroerend, pijnlijk en toch ook hartverwarmend op de juiste manier.

3,5*

P.S.: Het origineel van Theo Van Gogh heb ik nooit gezien, maar als ik de plotbeschrijving en de reacties bij zijn film (06) lees dan lijkt me dat toch wel iets totaal anders. Deze film gaat totaal niet over seks en ook vunzige praat hoef je hier niet te verwachten. Waarschijnlijk is alleen het uitgangspunt gebruikt voor de remake.

Eens met Mug, eRCee, Verhoeven en JJ_D. Toch handig, zo'n film die overal dezelfde gevoelens opwekt. Hoef ik minder te typen.

Een kleine noot die ik wil maken is dat het me opvalt dat de telephotolens eigenlijk maar weinig gebruikt wordt in films, of ik zie ze nooit. Bij dergelijke lenzen krijg je een soort platter effect in de beelden, ze worden minder diep. Dat kan erg mooi werken, wat je hier goed ziet bij de shots aan het strand. De zee wordt dan dichterbij gebracht. Mag wel wat meer gebruikt worden in films dus.

Verder inderdaad inhoudelijk niet bijster sterk en persoonlijk kreeg ik gewoon een hekel aan de personages op een gegeven moment. De tweede helft was iets boeiender, maar écht goed wordt het nergens.

2,5*

Niet helemaal mijn ding deze film. De acteurs zijn uitstekend, de beelden zijn schitterend en de film heeft veel sfeer. De film neemt ook de tijd om alles geloofwaardig te brengen. Toch ontbrak voor mij enige binding met de film. Wellicht ben ik te ongelovig hiervoor, want je moet toch wel echt een beetje Christelijk zijn denk ik om dit allemaal te kunnen slikken. De film begint dan ook met een waarschuwing:

"For people who believe no explanation is necessary; for those who don't believe nog explanation is possible."

Ik geloof dan ook wel dat Christenen steun uit deze film kunnen halen en het een meesterwerk vinden.

De bijna overdreven goedheid van Bernadette kan ik ook niet altijd accepteren. Ik vond het ook vreemd dat ze het gewoon nooit doorhad als iemand gemeen tegen haar deed of zo. Bijna constant behoud ze haar glimlach. Dat ze niet al te slim was kan ik accepteren, maar dit gaat vrij ver. Ze lijkt geen flauw benul te hebben wat er om haar heen gebeurt. Een nog pure vrouw moet het zijn, maar juist dit punt was voor mij ongeloofwaardig. Jones zet naar mijn gevoel dan ook zeker geen echt mens neer. De bijrollen zijn daarentegen bijna allemaal goed gespeeld; wat de film toch nog goed bekijkbaar maakt.

Verder moest ik vaak ook nog een hele lading zoetigheid slikken en uiteraard een hoop melodrama, met typische bijbehorende muziek. Helaas, want de film heeft zeker zijn momenten. Het door Mug hierboven beschreven moment met de zuster die omslaat wist mij ook te raken. En zo zijn er wat individuele scènes die ik sterk vond. Maar meer dan een krappe 3 sterren kan ik er niet voor geven.

Hier begon naar mijn gevoel de rek er wel een beetje uit te raken. Loy en Powell houden het wel boeiend en er zitten weer leuke grappen in, maar het geheel voelt wat afgeraffeld aan. Misschien omdat de ontknoping hier wel erg futloos uitgevoerd was. Wel grappig dat Dean Stockwell, bekend van Paris, Texas en Blue Velvet, hier nog heel jong als zoon van Nick en Nora te zien is. Ik mag Gloria Grahame graag zien in andere films, maar haar rol hier was erg klein helaas. Wel een geestige bijrol van Keenan Wynn.

3*, niet de spetterende aflevering waarmee de serie had moeten eindigen, maar het blijft aangenaam tijdverdrijf. De eerste twee zijn de leukste wat mij betrefd.