Opinions

Onderhoudende onzin.

In het superheldengenre best een goede film, met behoorlijk acteerwerk van RDJ en Gwyneth Paltrow. En natuurlijk Jeff Bridges, die met een eng kaal koppie een mooie bijrol mag neerzetten - en dat doet zoals je van hem verwachten mag. Het verhaal doet me dan eigenlijk een stuk minder, Ironman is een beetje een karikaturaal platte superheld, en zijn alter ego is vooral een zelfingenomen idioot.

Maar onderhoudend is het zeker. En, het moet gezegd, het werkhok van Tony Stark maakt wel wat jaloers, en hij bouwt er een mooie iron man.

Af en toe komt er een voorbeeld langs dat de stelling ontkracht dat een tweede deel altijd minder is.

Maar echt beter is deze film nou ook weer niet. Het basisgegeven van de ijzeren man is dan al bekend en heeft geen nieuws meer te brengen. Dus dan maar geïnvesteerd in een paar nieuwe karakters die als tegenspelers kunnen dienen - en daar een paar mooie acteurs voor ingehuurd. Mickey Rourke doet daar een echt mooi stukkie werk voor. Maar Scarlett Johansson kan niet helemaal de show stelen, want ondanks een perfect mooi karakter waar ze prima in past, krijgt ze eigenlijk te weinig screentime om daar echt een draai aan de film mee te geven.

Jammer, want daardoor voelt het toch een beetje als herhaling. Niet minder, maar beter is het ook niet. Verder wel soliede vermaak.

Leuk.

Nazi's op de achterkant van de maan. Wolfenstein-achtige idioterie. Met foute humor die wat mij betreft grotendeels erg geslaagd is. Met knipogen naar een paar beroemde films, steken onder water over de Amerikaanse politiek. Kritiek over timing van de grappen of dat het niet komisch zou zijn snap ik niet - dan heb je niet goed opgelet, denk ik dan. Het enige kritiekpunt dat ik vind is dat er af en toe de suggestie van een vergelijking tussen nazi's en Amerikanen wordt gewekt - niet dat ik Amerikanen zo braaf vind, het is meer dat het naar vergoelijking van de nazi's ruikt wat me daaraan dwars zit. Niet grappig.

Maar aan de positieve kant dan weer de erg knappe effects en vormgeving. De steampunk spacemoffen, met hun Götterdämmerung. Die met een ipad aan de praat geholpen moet worden. En aan de andere kant dan weer de spacecommandant van de Amerikanen. Pure cult, anders kan ik het niet noemen.

Misser.

Het origineel was best leuk en erg origineel. Maar zo leuk en origineel als die film dan was, deze bewijst maar weer eens het cliche dat een tweede deel altijd teleurstelt. Want deze is vooral onleuk, ongeinspireerd, en flauw - maar dan niet zo dat het leuk wordt. De paar ideeen die in theorie leuk hadden kunnen zijn worden zo beroerd uitgewerkt dat er helemaal niets van overblijft.

Waarom dat dan zo hard mislukt is me niet helemaal duidelijk, het is tenslotte niet echt zo dat er zo weinig tijd was dat er iets afgeraffeld moest worden. Het komt meer over alsof Vuorensola er geen zin meer in had, klaar was met de hele boel. Want zelfs als hij door de roem en de eer na deel 1 volledig over het paard getild naast zijn schoenen was gaan lopen, had hij nauwelijks zo'n gedrocht af kunnen leveren als dit.

Misser.

Om maar eens te beginnen, een paar minuten lezen op Wikipedia wijst al uit dat het verhaal niet echt getrouw de werkelijkheid volgt. Sterker nog, er klopt ongeveer helemaal niets van - geschiedvervalsing is nog een vriendelijk woord voor de nonsens die ons hier verkocht wordt.

Stappen we daar over heen, dan is het volgende wel het lelijk en ook niet correct nagebouwde kasteel, de lelijke CGI daaromheen. Ook allemaal echt niet gelukt. De onzin met de wede, die pas in het eindgevecht tevoorschijn komt. De overdreven en onechte open wonden waar iedereen mee rondloopt. Bespottelijk.

Dan komt de gore. Deze film laat toch wel heel duidelijk zien dat er zoiets is als slechte gore. Alsof het nepbloed van de Euroshopper in de aanbieding is, zo wordt er mee rondgesproeid, en het ziet er allemaal even nep en chemisch uit. En let dan ook nog eens op de belachelijke kills. Nee, als je iemand met een zwaard in tweejen hakt, dan springen de helften niet zo uit elkaar - dat klopt niet met de natuurkunde. Belachelijk slecht gedaan - alsof je naar een tekenfilm zit te kijken.

Qua acteren valt er dan niet veel meer te melden dan dat Paul Giamatti volstrekt miscast is - leuk dat hij de film niet heel serieus lijkt te nemen, maar daar is hij wel de enige in zoals ik het zie - de rest lijkt het allemaal bloedserieus te vinden. Maar waar het dan toch echt fout gaat is dat ik niet echt geloven wil dat King John zichzelf niet serieus nam. Kan me niet voorstellen dat de beste man ook maar een grammetje zelfspot gehad heeft.

Tel het op - volgens mij is dit echt een behoorlijk slechte film. Miskleun is er wel een mooi woord voor.

Tegenvaller.

Met zo'n cast had ik toch net een tikkie meer verwacht dan dit wat matte thriller-dingetje. En die malle plottwist doet er dan ook nog eens geen goed aan wat mij betreft. De chemie tussen Sam Neill en de dames ontbrak ook nogal vond ik - eigenlijk is Neill nogal miscast, vind ik.

Ik vind dit echt een volstrekt overschatte film - en ook een heel krampachtige poging om een hoog scorende film te maken. Maar een paar schokkende scenes maken nog niet een goede film - het is wat mij betreft niets meer dan shockeren om het shockeren.

Ten eerste vind ik de omgekeerde vertelling overbodig, en ook afdoen aan de kracht van de boodschap - of is die ondergeschikt aan het shockeren? Ten tweede is de cinematografie - als dat het al heten mag - vooral vreselijk irritant. Het gepruts met de draaiende camera's dat volgens velen hier de desorientatie moet benadrukken was misschien iets geweest voor een enkele scene, maar het duurt echt te lang, wordt tevaak herhaald, en is daardoor alleen maar irritant - maar dan komt het ergste nog, het stroboscoopgepruts in de laatste minuut. Dat vind ik echt te stom voor woorden, en is wat mij betreft de doodsteek voor een al zwakke beeldprent. Derde, de belerende boodschap aan het einde le temps detruit tout komt echt uit het niets - echt, waar slaat het op. Als het nou nog geweest was "de mens maakt alles kapot", maar de tijd kan je in dit verhaal geen verwijt maken - ook niet als je daar het idee van precognitie bijhaalt. Ook daarvoor geldt wat mij betreft dat het niet genoeg is om hier of daar een elitair citaat vandaan te halen - het moet ook nog ergens op slaan, en ik mis toch echt waarop in dit geval. Vierde, de muziek of misschien beter 'de geluidseffecten' in het begin zijn voorbij ergerlijk - daar zal vast wel iemand van vinden dat dat bedoeld is om het gevoel van desorientatie te versterken, maar net als het gehannes met de camera komt het bij mij echt niet aan. Vijfde, de "special effects" in de geweldscene's - je hoeft niet zo heel goed te kijken om te zien dat het hartstikke nep is. In een gewone film zou dat het moment voor een lachsalvo zijn - in deze film is het alleen maar volstrekt onnodig, amateuristisch gepruts. En als laatste dan nog, en wat mij betreft ook ten volle het bewijs dat het echt shockeren om het shockeren is wat deze film brengt, dat ze nog zwanger blijkt te zijn ook. Ik zat me halverwege de film af te vragen: Hoe kunnen ze het er nog dikker opleggen, hoe gaan ze het drama tot het laatste drupje uitwringen? En jawel hoor.

Klaar, af door de zijdeur.

Slordig plot met net een twist te veel. Met een paar slordig uitgewerkte details - de grime van Jeanne lijkt nergens op, bijvoorbeeld. En wat missers in de dialogen. Tot overmaat van ramp dan ook nog eens een slap einde. Dat telt dus niet heel best op - want ertegenover staan alleen de af en toe aardig gevonden locaties en de aardige schilderijtjes. En ik ben natuurlijk altijd al een fan van Halina geweest.

Vrij conventionele politiefilm.

Met als extraatjes dat er wat spanning en wantrouwen heerst tussen de twee russen. Gelukkig wordt niet alles voor je uitgekauwd, en blijft er genoeg van het mysterie zelf in te vullen of als open einde over.

Met wat op zich best mooi creatieve beelden, vooral in het begin maar het trucje komt later nog eens terug. Wat ook wel mooi is is de consequent fletse kleur, waarmee een soort link naar de begin-jaren-80 gelegd wordt - normaal ben ik niet zo positief over dat soort getruc, maar hier klopt het wel mooi.

Geen voor mij bekende acteurs in de film, maar wel prima gespeeld. Mooie sfeervolle soundtrack.

The unbearable lightness of being a tennis pro in paradise.

Je zal toch maar met Stacy Martin op zo’n strand moeten liggen. Man man man wat een ellende. Niet te doen gewoon. Je zou je om minder van kant maken.

Alle punten voor de meesterlijke cinematografie en de geniale color grading. Was er nog iets met een verhaal, een boodschap? Oh ja, iets met een romantisch plotje of zo. Doet het voor mij niet echt, geloof ik. Te veel den Leiermann, te veel das Leiden des Jungen Werthers.

Amai wat een mooie vrouw is Blake Lively toch, en daar maakt deze film dankbaar en vakkundig gebruik van.

Dat is dan ook wel zo’n beetje het positieve nieuws, want narratief vond ik het allemaal niet zo sterk. Vooral omdat het onderwerp niet beslist heel overtuigend wordt verteld - het blijft allemaal wat abstract en luchtledig, je zou juist met zo’n onderwerp iets meer verwachten. Vooral omdat er toch bepaald wel meer films en series over zijn, ik noem maar even een Maid (2021).

Wellicht dat de productie werd dwarsgezeten door wat nu in de media wordt uitgesponnen - de hooglopende ruzie tussen Lively en Baldoni. Nee, daar wordt het geen betere film van, ook achteraf niet.

Mwah.

Op zich is het idee nog niet eens zo heel slecht uitgewerkt, als de film een keer een beetje op gang is en het saaie begin voorbij is wordt het zelfs ergens ietwat intrigerend. Maar het einde is dan weer zo verschrikkelijk flauw, onbevredigend. Het schreeuwt er gewoon om om de ouverture-1812 halverwege de nek om te draaien.

En ohja, de omschrijving is onjuist. Er is helemaal niets hips aan de vier stellen. Ze zijn vooral conservatief, doorsnee, en ook nogal nep.

Perfect.

Een genrefilm, alla, maar dan ook wel een voorbeeld van hoe zo’n film gemaakt dient te worden. Alles klopt, en dan nog de geniale scene voor Michael Caine - ‘you were only supposed to blow the bloody doors off’, kom er eens om. En zo zijn er nog wel wat. Het is dat ik een bloedhekel aan Mini’s heb, en wat een verschrikkelijk slechte autos zijn het tenslotte, tot in de dag van vandaag. Toch wel een teken, dat zelfs de Duitsers van BMW daar niets mee kunnen.

Maar goed, het ging over de film. Geniaal, dat past wel als woord, al is het toch wel wat ongeloofwaardig - de Italiaanse tank die als het er op aankomt een waterkanonnetje heeft, als voorbeeld. Maar wat maakt het uit, het einde is ijzersterk.

Troep.

Met het origineel heeft deze film alvast helemaal niets te maken, en niets van de charme daarvan is er overgebleven voor dit gedrocht. Ja, Theron heeft haar smoeltje meegenomen, en Sutherland is altijd een held - en al zeker in dit deel van Italie. Maar dat is dan ook wel zo ongeveer alles, en waar ik anders het werk van een Statham vaak graag mag zien, hier verdwijnt het kansloos onder de pretentie die niet ingevuld wordt, de belofte die geen antwoord mag krijgen. Ik zei het al in het eerste woord: troep, en dat is het dan ook.

Een film die een beetje hetzelfde bij me oproept als het fenomeen 'straatfotografie' - beelden zonder plan, zonder inhoud, zonder betekenis. Maar dan in filmvorm, met een homeopathisch narratief waar je de wikipedia moet bijhalen om er iets van te snappen - en in dit geval dus nog steeds niet.

Kirby is een erg mooie vrouw, maar zelfs dat redt het niet echt. En dan nog, je kan nog zo mooi zijn, als je je hondje vergeet dan ben je voor mij gewoon af.

In technische zin best mooi - de beelden zijn goed, cinematografie alles ok, en de acteurs draaien hun rollen netjes af. Dat onderdeel heeft Meg Ryan in haar eerste film als regisseur best op orde. Waar ik wat minder mee uit de voeten kan is de nogal loodzware materie die ook nog eens wat stroperig opgedist wordt. Op zich te waarderen dat Ryan een vrij origineel verhaal kiest, maar het had wel wat beter ingekleurd kunnen worden.