Opinions

Wel erg duidelijk dat ik niet bij de doelgroep hoor.

Had niet zozeer moeite om in de film of in het verhaal te komen - ik herinnerde me deel 1 nog best. Wel viel me nogal op dat de acteurs moeite leken te hebben hun rol te vinden - wat christian hierboven het underacten van Woodley noemt, maar ik had het idee dat het voor het grootste deel van de cast gold. Misschien met uitzondering van Teller - die dan het relatieve voordeel heeft dat hij een nogal onsympathieke rol speelt.

Maar het verhaal, daar haak ik dan echt bij af. Voor mij echt veel te onwaarschijnlijk, te rommelig. Met een hoop moeite en veel visueel geweld in de actiescenes wordt dat nog een beetje weggemoffeld, maar het irriteerde me toch behoorlijk - eigenlijk was dat het enige wat me wakker hield. Kan het toch nog steeds niet meer vinden dan apathisch naapen van een kennelijk succesvolle formule, maar de charme die in deel 1 de film nog ietwat draaglijk maakte is hier weg - verdwenen tegelijk met het meisjesachtige kapsel van Woodley. Als de haren van Samson.

Verboden voor honden en Italianen.

Zelfs voor een stop-motion film is dit echt een erg mooi geknutseld werk - overduidelijk het levenswerk van regisseur Ughetto die het verhaal van zijn familie vertelt, van bittere armoede en een hoop op een beter leven ergens anders - en hoe dat door vreemdelingenhaat en het fascisme gedwarsboomd werd. Een verhaal dat melancholisch stemt, en aanleiding geeft te bedenken hoe wrang het is dat de geschiedenis zich herhaalt. Precies dezelfde thematiek speelt tenslotte nu ook weer.

Het verhaal had wellicht wel een tikje spannender verteld kunnen worden, maar wie de moeite neemt zich in te leven in de situatie of iets van de historie kent zal daar makkelijk overheen stappen. En sowieso zijn de beelden zo mooi dat het makkelijk wegdromen is, en je zomaar een deel van het verhaal gemist hebt tijdens het gemijmer en het luisteren naar de stemmetjes in je achterhoofd.

Qua thematiek kan je er ongetwijfeld van alles in zien - het bouwen van bruggen en tunnels tussen de volkeren, om maar een voorbeeld te geven. Maar het is ook gewoon heel simpelweg wat er in die periode speelde. Dat, en een hele serie zinloze oorlogen waarvan de kans steeds groter wordt dat we die nog maar weer eens dunnetjes gaan overdoen, omdat de mensheid kennelijk niet zo goed leert van de geschiedenis.

Veel leuker dan ik verwacht had - ik ben al niet echt een fan van Hathaway, en De Niro rommelt nogal wat bij elkaar de laatste jaren. Maar dit pakt dan wel goed uit, hoewel het natuurlijk wel een flauw cliché-geval blijft - zoals dat hoort in het genre blijkbaar. En wat me ook wel wat irriteert is dat de setting maar weer eens in de glossy modewereld is - er zijn toch nog andere dingen dan kleren.

Maargoed, daar overheen gestapt is het redelijk te verteren. Boven verwachting.

Sidney Pollack.

Misschien ben ik ietwat beïnvloed door de making-of. Maar daardoor wordt wel iets meer duidelijk over het genie van de regisseur die hier achter de schermen aan de touwtjes trekt. Tilt het geheel toch naar een hoger plan.

De film zelf dan, jammer dat er aan het einde een paar stukken overgeslagen worden. Toch is het geheel nog steeds een erg indringend drama, en op een vrij geniale manier gecombineerd met de spanning die bij een thriller hoort. Hoge politiek in confrontatie met de werkelijkheid, idealen in confrontatie met de mens.

Sean Penn lijkt wel ietwat op de automatische piloot bezig, alsof hij iets belangrijkers aan zijn hoofd heeft. Wellicht verklaarbaar uit het plot, maar toch - maar zijn kwaliteiten zijn zodanig dat dat nog steeds een graadje meer is dan je van een acteur verwachten mag. Nicole Kidman is dan wel al gebotoxt, maar hier heeft dat nog het effect wat er mee bedoeld wordt - ze komt over als een breekbaar meisje met een sterke wil en een eigen agenda. Jammer dat ze dat niet heeft weten door te zetten naar een sterke vrouw met een eigen wil en een eigen agenda en heeft gekozen voor de jeugd - maar dat is buiten deze film.

Qua cinematografie wel wat volgens de oude stijl, de leeftijd van Pollack laat zich daar wellicht ietwat gelden. Niks te klagen eigenlijk, want solide vakwerk, maar vernieuwend of opzienbarend wordt het ook niet echt. Waar ik me wel even aan ergerde is de soundtrack - ook de maestro kan zo'n detail over het hoofd zien kennelijk.

Nemen we het geheel voor wat het is, dan is dat een erg soliede film, vakwerk, en een origineel verhaal dat je op het puntje van je stoel houdt. Op een manier die misschien ietwat bij de vorige eeuw past, maar nog steeds waarde heeft - en daardoor juist eigenlijk meer achting verdient.

Mooie beelden met een warrig verhaal. Iedereen blijkt in het plot betrokken te zijn, wat het geheel niet erg geloofwaardig maakt, en sympathie met de personages is ver te zoeken. Ook voor diegene die achteraf misschien de held van het verhaal had moeten zijn.

Maar de beelden maken wel wat goed. Je zou voor minder van een reisje naar de Marokkaanse woestijn dromen.

Overhyped.

Ik had nogal hoge verwachtingen bij deze film, en dan valt het natuurlijk al gauw tegen.

Wat me in het begin wat tegenstond is dat dit weer de zoveelste film is waarin een wanhopig slecht beeld van de toekomst wordt neergezet. Heb het een beetje gehad met al dat zinloze doemdenken, het leidt nergens toe dan tot een spiraal van negativiteit. En dan daar zo'n wat rammelend verhaaltje omheen waaruit de hele reis ontstaat - de manier waarop NASA in het verhaal neergezet wordt vond ik toch wel wat erg ongeloofwaardig, en de gang van zaken nadat Cooper daar terecht komt ook.

Vervolgens lijkt het geheel voor wat betreft relativiteitstheorie voor mij als leek wel aardig in elkaar te zitten, maar zodra dan het plotdevice van de tijdlus langskomt is de teleurstelling wel zo'n beetje compleet. Hoeveel films hebben die truc al niet van stal gehaald. Beetje afgezaagd wel, ondertussen.

Dan doen er een heleboel erg bekende acteurs mee. Leuk om te zien, maar dit was misschien niet de film waarin ik ze had willen zien. En de beelden zijn misschien wel mooi, maar daar staat dan weer tegenover dat de soundtrack me als nagels op een schoolbord in de oren klinkt. Ergerlijk irritant.

Nee, niet mijn film.

Ik lees hiervoor ergens dat er nogal wat in het script geknipt is om het in 90 minuten te laten passen - misschien daarom dat het verhaal er niet erg duidelijk uitkomt, en dat ook een duidelijk verschil is met de remake. Die vind ik sowieso scherper, meer to the point, helderder. Toch is dit ook een heel goede film. Ik kan alleen maar aanraden om ze allebei te zien.

Ben altijd - iig sinds Loos - een fan van Theo geweest, maar ik vind de remake in dit geval duidelijk beter en volwassener dan het origineel. Sterker, deze remake is echt een heel erg goede film. Ik vind de personages veel meer dan in het origineel ook echt een karakter krijgen, en de intrige is ook beter uitgewerkt. Da's geen dis naar Theo - het is altijd achteraf makkelijk om de zwakkere punten dicht te lopen - maar, de motieven van Pierre/Peter en Katja/Katya zijn in deze film indringender en beter herkenbaar. En daardoor hun personages ook.

Meh.

Franco en Rogen draaien teveel op de automatische piloot hun standaard flauwe grappen af. Al te vaak gezien, en de setting in Noord-Korea voegt er veel te weinig aan toe. De grappen die het beste werken zijn die waar het komische duo geen grote rol in speelt - maar helaas zijn dat er niet zoveel.

Absurd dat er over zo'n wanproduct als dit zoveel gedoe ontstaat.

De onderkrochten van het menselijk verlangen.

Tenminste, dat is waarover deze film wil vertellen. Maar het wordt op de een of andere manier niet echt geloofwaardig, de relatie tussen de sjieke gelikte barman en de sjofele wannabe actrice. De vunzigheid kan dan nog net wel ergens uitgelegd worden vanuit de pure wanhoop - als die er al zou zijn, maar dat dat omslaat in een verliefdheid is niet echt meer uit te leggen, een stap te ver.

Wat overblijft is een slecht gebalanceerd onduidelijk drama, waarvan de beweegredenen van de hoofdpersonen niet ingevuld worden met een invoelbare moraal. In theorie een interessant gegeven, maar de uitwerking faalt op meerdere vlakken. Wat overblijft is een grauwe, onsmakelijke bedoening. Alsof het over echte mensen gaat. Want echte mensen doen soms heel rare dingen. Maar dat levert hier nog geen mooie film op.

Troep. Meer kan ik er niet van maken. En aan de acteurs ligt dat niet. Het lijkt er toch vooral op dat de regisseur zich hier een voorstelling van gemaakt had die hij niet waar kon maken.

Teveel hooi op de vork. Van de man die ons La Reine Margot (1994) gebracht heeft. Onwaarschijnlijk. Maar dat is deze film ook.

Aardig filmpje, maar wel erg cliché - alle verplichte ingrediënten komen zonder enige verrassing langs. Echt spannend wordt het daarbij niet, er wordt ook nogal leentjebuur gespeeld met het oude voorbeeld van dit genre - The Deep (1977), maar het niveau van die film wordt nergens gehaald.

Wel leuk kijken, mooie beelden onderwater met mooi blauw water, leuke vissen en Jessica Alba.

Mooifilmerij.

Ik kan op zich het verhaal wel waarderen, in het genre post-apocalyps is het bepaald niet het slechtste en ook wel weer eens verfrissend dat de kommer-en-kwel niet overheerst zoals in nogal veel films. In plaats van flets-blauwe of grauwbruine apocalyptische cinematografie krijgen we hier prachtige beelden van het huis en het omringende bos. Idyllisch haast, afgezien dan van dat het niet precies op eigen initiatief is dat de twee mooie frisse zussen daar rondhangen. En daar begint het een klein beetje mis te gaan al, ze zien er na een jaar los van de beschaving en zonder de gemakken van elektriciteit, stromend water en centrale verwarming nog net zo fris en zuiver uit als daarvoor. Alsof ze een magische voorraad makeup, warm douchewater en waspoeder voor de magische wasmachine hebben. Net zoals het idee van leven van wat het bos oplevert wel wat erg makkelijk gaat. En in de overtreffende trap natuurlijk de geboorte van een perfect schone en frisse baby.

En er zijn nog zo wel wat vraagtekens. Waarom komen de toch best stoere en zelfredzame meiden niet op het idee om het huis een beetje te onderhouden - verder dan een pannetje onder de lekkage komt het niet, lijkt het. Je kan echt ook zonder power tools een dak fixen. Ook het zijdelingse gemak waarmee overbodige bijrollen uit het verhaal verwijderd worden - een sullig ongelukje, een wegloper, en wellicht het toppunt, waarom verdwijnt hun ongewenste bezoeker per auto terwijl er even eerder toch een stevige boomstam over de weg lag, en waarom komt de toch best daadkrachtige Nell niet op het idee om hem met de dubbelloops in de hand achterna te gaan - ze wist tenslotte van die boomstam, dus kans genoeg om hem te achterhalen en eventjes subtiel ter verantwoording te roepen.

Vandaar dus, mooifilmerij - de ambities lijken wat op te houden bij het tonen van Page en Wood in het bos en daarbij misschien nog ietwat hun onderlinge relatie, de rest is echt overduidelijk onderbelicht gebleven. Nouja, er zijn een heleboel mindere films. Het is overigens wel vooral Page die indruk maakt, Wood vond ik toch wat minder sterk. Hoewel ze net die ene sleutelscene wel erg goed doet.

Wat een ongelooflijk stompzinnige film.

Onwaarschijnlijk dat iemand als Billy Bob Thornton zich hiervoor heeft laten strikken. Of zo'n ouwe rot als Scott Glenn. Trieste boel. De crisis slaat wel heel erg hard toe in Hollywood.

Niet alleen het verhaal is te slecht voor woorden, en de karakters zijn dermate stom en onsympathiek dat je gewoon gaat hopen dat de beer het wint - want de beer is de enige held in dit verhaal, en ook de enige 'acteur' die een beetje wat neerzet. Het camerawerk is op zich ook nog best ok, maar daar kan je beter een natuurfilm voor opzetten. Dan hoef je je niet zo te ergeren aan je medemens.

Herzog doet vulkanen.

Erg vergelijkbaar met de 2020-versie over meteorieten, want dezelfde Clive Oppenheimer doet mee als de wetenschapper van dienst, dezelfde droogkrakerige commentaarstem van Herzog zelf die de duiding geeft, en een vergelijkbare aanpak - een beetje wetenschap, een beetje mythisch gedoe, wat buitenbeentjes en mafklappers. Maar waar de meteorietenversie voor mij best goed werkte, doet deze het niet. Eigenlijk gewoon helemaal niet. Nogal een misser ook dat de uitbarsting van Eyafjallajökull van een paar jaar eerder niet meegenomen is. Gemakzucht van Herzog wellicht. Of wellicht gewoon te weinig aandacht, net als de volstrekte misser Salt and Fire uit hetzelfde jaar - ook volstrekt mislukt. Jammer om deze twee missers te zien, goed om te weten dat Herzog zich daarna weer herpakt heeft.

Jatwerk van Twister.

Nou was het verhaaltje in die film al niet zo hoogdravend, maar hier ligt de lat nog beduidend lager. Haast een parodie op zichzelf - zeker het einde geeft nogal die indruk, en ook nog dat de vliegende tankwagen van Twister even spectaculair overtroffen moest worden.

Het found footage gebeuren werkt niet echt - ik kan er ook niet echt found footage in zien. Maar het idee om een time capsule te maken werkt wel een klein beetje om de personages te introduceren. Echt nodig is dat overigens nou ook weer niet, want het verhaal is toch al flinterdun. De dialogen zijn dan wel weer geniaal goed eigenlijk. Vooral als je er een ding van maakt om te turven hoevaak 'we gotta get out of here' wordt gezegd. Wel jammer dat het verhaal zo verschrikkelijk cliche is, alle verplichte onderdelen voor een standaard film komen langs. Om het nog maar niet over het einde te hebben.

Maar toch is het eigenlijk best een vermakelijk filmpje. Mooie effecten, zo flauw en cliche als het allemaal ook is, de vuurtornado was toch wel erg grappig. En zo over the top als de uitsmijter-tornado ook is, het heeft ook wel weer wat grappigs.

En een mooie aanleiding om Twister weer eens op te zoeken. Da's toch net een beetje meer film.

Verrassend goede film. Met toch misschien net iets te weinig claustrofobie in de hut - ik miste het echt tastbare, waardoor je in de setting gezogen wordt. Zoals dat ooit in Das Boot zo geniaal overgebracht werd. Hier blijft de sfeer net iets afstandelijker. Gemiste kans, maar toch nog steeds een erg indrukwekkend verhaal met een paar erg mooie en harde scenes. Goed ook dat iedereen hoofdzakelijk de goeie taal spreekt.

Rupert Grint verdient een vermelding - goed bezig, die jongen. Goeie acteur, je zou haast vergeten waar we 'm van kennen.

Het ijzersterke verhaal van Jon Krakauer over het leven van Christopher McCandless, en ijzersterk verfilmd door Sean Penn. Met een heleboel A-lijsters in kleine bijrolletjes, weinig dialoog en heel veel vrijwel ongerepte natuur in de weidse staten van de VS. Een dromerige soundtrack met de stem van Eddie Vedder om het helemaal af te maken.

Zo had het tenminste kunnen zijn, maar het is wel een beetje een langdradige film geworden. Bruikbaar voor als je in een stemming bent waarin je je irriteert aan de grenzeloze onbeschaamdheid van het kapitalisme en erover droomt dat achter je te laten - met de scene waarin Alex Supertramp zijn overgebleven geld in de fik steekt als subtiele waarschuwing. Als signaal even subtiel als de bus waarin hij uiteindelijk terecht komt - hoe ongerept is de natuur als daar een complete bus staat. Wellicht is dat de boodschap die de film onbedoeld brengt: er is geen ontsnappen meer aan de beschaving, het beste wat er nog te bereiken valt is aan de zelfkant daarvan te leven.

Ondertussen is de beschaving alweer 40 jaar voortgekabbeld, is de bus verwijderd omdat daar teveel clueless toeristen op af kwamen die dan weer met veel moeite gered of geborgen moesten worden, en is er nog steeds niet echt duidelijk wat er nou eigenlijk precies met McCandless gebeurd is. Ook dat geeft wel een kleine reality check - waarmee de film uiteindelijk ook wel ietwat gedateerd is, want het hele verhaal komt er toch niet echt uit zo. Tijd voor een kleine update en wat extra titeltjes.

Creatief fiasco.

Ik leen de woorden maar even van Insignificance, want hij slaat de spijker daar wel echt mee op de kop. Want waar de film er wel ietwat in slaagt om het oude bekende en teveel uitgekauwde verhaal spannend te houden, is het gegeven te onorigineel - de film brengt domweg niets nieuws.

Of Kidman nou wel of niet goed speelt is dan een matter of opinion. Het is in ieder geval wel heel makkelijk om haar emotieloze blik aan de botox toe te schrijven. Dat is de prijs die ze betaalt voor haar karikaturale makeover, denk ik dan. Craig daarnaast heeft eigenlijk maar weinig scenes waarin iets van hem gevraagd wordt. Ietwat teleurstellend, want deze film was me juist aanbevolen om eens te zien hoe hij meer kan dan een James Bond smoeltje opzetten. Dat komt er wat mij betreft toch niet echt uit.

Qua filmen, cinematografie, geluid, kwaliteit van de productie is het allemaal wel in orde. Jammer dat de originaliteit zo volkomen vergeten is.

Het basisidee is origineel en leuk gevonden. Maar te weinig om de hele film mee vol te krijgen, en daardoor wordt het af en toe nogal gezocht en nogal flauw. Toch wel een paar erg goede grappen - die eerste over Pepsi bijvoorbeeld. Daar had de film wel wat meer van kunnen hebben - en wat meer scherpte zou ook geen kwaad gekund hebben. Maar dit zal voor Amerikaanse begrippen wel al heel ver gaan - de implicatie dat het geloof is ontstaan uit leugens is niet erg makkelijk te verteren in de bible belt, denk ik.

Cult of personality.

Vanavond leek me een mooi moment om deze film eens te gaan zien - ik had hem al een tijdje liggen, vanwege een cursus waar een paar scenes werden gebruikt om de manier van spreken die Mandela - Morgan Freeman hier - gebruikt om zijn overtuiging over te brengen. Op zich zijn dat niet de sterkste scenes uit de film, want ze komen wat onderkoeld en te geregisseerd over. Maar toch zijn het wel krachtige momenten in het verhaal. Tenslotte is Mandela een van de belangrijkste, meest invloedrijke politici van de recente geschiedenis - en zeker een van de meest indrukwekkende. En hoewel het verhaal dat we hier te zien krijgen wel wat erg veel een cult of personality bouwt, zelfs als er maar 10 procent echt van waar is, dan nog dwingt het bewondering af.

Waar de film erg sterk in is is op de momenten dat de regie minder sterk voelbaar is, en dat is vooral als het ontspannen over rugby gaat. En dat de spanning langzaam oploopt, totdat je net als de 43 miljoen Zuid-Afrikanen in het echt wacht op de uitslag. Dan verdwijnt het wat ongemakkelijke accent van Freeman ook naar de achtergrond, en krijgt het natuurlijkere spel van Damon en zijn rugbymakkers meer de overhand.

Vanzelfsprekend speelt de film op het sentiment, en worden te veel dingen veel te plat en te simpel gemaakt. Een ouderwets simpele film, zoals Clint Eastwood die wel vaker aflevert, zou de geharde filmkritiek dan zeggen. Maar dat ouderwets simpele hoort ook wel een beetje bij dit soort film, het gaat tenslotte vooral om de positieve kant, het feelgoodaspect en om de verbroedering door de sport. Net zoals in het echte leven is dat natuurlijk maar een momentopname. Net zoals de verheerlijking van Mandela wat eendimensionaal is, en een hoog feelgoodgehalte heeft.

Maar wie zal dan zeggen dat hij dat niet verdient? De eerste politicus die gemist zal worden, lees ik. En dat zou best eens zo kunnen zijn.

Rust zacht.

Hipster-sf.

Qua stijl, vormgeving en locaties is het allemaal wel precies goed. En het verhaal past ook vrij aardig in de doemdenkerige klimaatsfeer (waar ik overigens wel achter sta, grotendeels). Jammer wel dat het verhaal ook wat rammelt, en dat het wat zouteloos en wat al te sloom verteld wordt. Met dan nog wat drama dat nou niet echt op een goed moment komt voor mijn gevoel, met de storm en de dode bijtjes. En het motief met de ontbrekende vader, nog zoiets. En het ontbreekt wellicht ook wat teveel aan een evil tegenpartij.

Toch, heel slecht vind ik het dan ook allemaal weer niet. Voor een avond in de bioscoop is het wel veel te mager, maar tussen de series door op Netflix, mwah. Het kan erger.

Aardig maar nergens bijzonder.

De setting is op zich prima, maar in het verhaal en in de beelden daarvan zitten te weinig uitschieters, mist de vonk om er iets meer van te maken dan wat het nu is. En dat lijkt toch wat te veel op kijkvoer om niet ietwat teleur te stellen. Wellicht vooral omdat de naam van Bertolucci toch wat verwachtingen opwekt, en die niet echt duidelijk ingevuld worden. Het is meer een acceptabele film, considering dan een op zichzelf staand meesterwerk geworden. En op dat laatste had ik dan toch wel een beetje gehoopt.

Helemaal kommer en kwel is het dan ook weer niet. Het verhaal nodigt nog steeds wel uit tot wat discussie, de kelderruimte is dan wel wat beperkt maar levert nog steeds mooie beelden op, en het acteren van Tea Falco en Jacopo Olmo Antinori is voldoende om de aandacht vast te houden.

Maar niet echt iets meer dan dat.

Mooifilmerij vind ik wel een goede samenvatting - want van het verhaal moet deze film het toch echt niet hebben. Maar pas op, alleen als je Tilda Swinton een mooie vrouw vindt, anders is deze beeldprent van twee uur toch echt een genadeloze aanslag op je zitvlees.

En jammer van die wending die er na anderhalf uur of zo aan gegeven wordt. Tot dat moment was het een verteerbare verzameling mooie beelden zonder verhaal, daarna wordt het een mislukte poging om een mooie film te maken.

Mislukt experiment, zullen we maar zeggen.

Fijn gespeeld stukje Ossieromantiek met wellicht een diepere, zelfs bijbelse onderlaag erin. Niet dat ik die er in gezien had, maar @jorrit3 hierboven heeft denk ik wel een punt. Net als met zijn twijfel over de historische juistheid overigens - waar ik over struikelde was de vraag of een Trabi wel een stuurslot heeft.

Als zeurpuntjes wil ik nog wel even kwijt dat de color grading wel wat erg aan de groen-gele kant is. Alsof de film daadwerkelijk op DDR-film gedraaid is.

Flauw en wat te laf in de uitwerking - de vonk, het venijn waar de franse film ooit om bekend stond ontbreekt volledig. Evenmin overtuigt Calamy als de hoofdrolspeelster hoewel ze beslist wel aardig speelt. De grote letdown is wel de twist aan het einde, zo ongeveer elk ander einde was beter geweest.

Op herhaling.

Het maffiagenre ligt de hele cast goed, dat is wel duidelijk, en ook Scorsese heeft wel eens vaker met dit bijltje gehakt. Toch komen De Niro en Pacino ook wel wat over alsof ze het maar een beetje makkelijk nemen, echt indrukwekkend kon ik het zeker niet vinden, wat ze hier laten zien. Joe Pesci doet dan in vergelijking een stuk beter zijn best. Wel vrij leuk gedaan hoe met wat CGI de heren af en toe redelijk geloofwaardig jong(er) gemaakt zijn.

De vertelling over Hoffa wordt mooi uitgewerkt met voldoende detail om het geheel goed in de tijd te plaatsen. Dat moet ook wel zo eigenlijk, want het hangt allemaal behoorlijk dicht samen, met de verwevenheid met de andere bekende gebeurtenissen in de VS in die tijd. Voer voor leuk veel speculatie en samenzweringstheorietjes, maar behalve dat ook gewoon interessant en bij ons wellicht niet heel goed bekend - ik moet bekennen dat ik de naam van Hoffa eigenlijk vooral kende van een aflevering van de Mythbusters.

Verder als film vond ik het niet zo'n erg geslaagd vehikel eigenlijk. Het onderwerp - Hoffa - wordt dan wel verteld vanuit het oogpunt van Sheeran, maar dat neemt aan het eind wat mij betreft veel te veel een vlucht en onder andere daardoor is de speelduur aan de achterkant veel te lang. Daar had best een halfuurtje, drie kwartier uit gesnoeid mogen worden. Wat nogal eens vergeten wordt - als mooiste voorbeeld natuurlijk Tarantino - als je een epische speelduur hebt, moet daar ook een episch verhaal in verteld worden. Maar ook iemand als Scorsese maakt die fout kennelijk.

Op zichzelf is Irma Vep (1996) misschien niet de meest briljante film ooit. Maar in combinatie met Les Vampires (1915) en Irma Vep (2022) wordt het ineens een heel ander verhaal. De film en de serie zijn leuk in combinatie - de film als kritiek en observatie van de toestand van de Franse filmwereld van de jaren '90, de serie met eenzelfde benadering over de streaming industrie van nu. Met af en toe wat steken onder water - bijvoorbeeld bij de discussie waarom de serie zo lang is, en Assayas even vergeet dat het origineel Les Vampires ook een uur of 8 duurt.

De film is verder alleen al de moeite door de fijne soundtrack en de aanwezigheid van Maggie Cheung die een heerlijk neutrale versie van zichzelf speelt. Misschien nergens met de diepte en breedte van de verwording die Alicia Vikander in de serie laat zien, maar daar is de tijd in de film ook domweg te kort voor.

Met de twee remakes levert Assayas toch maar mooi een meesterwerk af, een tweedelige kritiek op de filmwereld via een film in een film, en dan vullen de film en de serie elkaar nog heel fraai aan ook. Erg knap.

Ergens tussen Top Gun en Firefox, maar met een veel te kinderachtig plot - ongeloofwaardig wil ik het niet noemen in deze vergelijking. En ja, met Gedrick als hoofdpersoon zet de film zich ook wel op een erg grote achterstand - dat zet de hele film meteen in het genre 'kinderfilm' in plaats van die twee voorbeelden die wel met 'de grote jongens' meedoen. Waarbij Gedrick misschien niet slecht speelt, als je er van uitgaat dat zijn opdracht was om een vervelend over het paard getild eigenwijs kkind te spelen. Maar ja, je moet er maar tegen kunnen.

Aan de positieve kant heeft deze film dan wel de mooiere vliegtuigen - F16's tegenover de Tomcats van Top Gun, en de niet-bestaande toverMIG van Firefox. En Louis Gossett Jr - toch een van de betere acteurs uit die periode, en ondanks een paar erg mooie rollen helaas nooit zo ver doorgebroken als hij wat mij betreft verdiend had. Nouja, we hebben deze film nog, en alle vervolgen. Morgen deel twee, als het een beetje meezit.

Niet zozeer de vage gelijkenis tussen de held van het moment Mark Humphrey en Tom Cruise, maar vooral de gelijkenis tussen Sharon Hacohen en Kelly McGillis overtuigt mij dat deze film probeert mee te liften op het succes van Top Gun (1986). Al was het maar om die vlechtjes. Verder ook een en al nep, vanzelf, maar dat mag geen verrassing zijn. De 'russische' vliegtuigen zijn F4 Phantoms, de 'russische' tankjes zijn een of ander YPR variantje, of wellicht terug naar de Amerikaanse oervorm daarvan, de M113.

Jammer, net als bij het eerste deel, dat Louis Gossett Jr niet een grotere rol heeft - want toch veruit de beste acteur in de hele crew. En behalve dat ook zo ongeveer de enige link naar deel 1 - over het narratief ga ik het maar niet hebben. Of wellicht dan toch alleen om even te melden hoe anders de tijd toen was - Russen waren toen een soort onbekende aliens, maar niet echt onvriendelijk of onwerelds of zo. Net als voor onze hoofdpersoon was het een iets nieuws, iets onbekends, en een uitdaging om vriendjes mee te worden. Hoe anders is dat nu ineens de afgelopen paar jaar weer. Ligt dat aan de 'gewone Rus'? niet helemaal, ik ken er genoeg die het er niet mee eens zijn, hoe het nu loopt. Maar ook genoeg die het wel helemaal ok vinden.

En er is nog een derde deel in deze reeks ook. Zo even gezien aan de cast volgens imdb, is LGJr de enige link. Maar ook Horst Buchholz - zo'n vergeten TV-acteur uit de jaren-80. Mhhm, ik weet nog niet of ik het kan opbrengen, het is toch weer 1:38 uur van mijn leven.

Ruim, heel ruim twintig jaar geleden gaf Diesel al een perfecte samenvatting van deze film. Ja, het verhaal is waardeloos, het script is beroerd, en de acteur die Doug speelt kan er niks van. Net als de andere acteurs, goedbeschouwd. Het blijft toch ietwat raadselachtig wat Louis Gosset Jr. bewogen heeft om nog maar een deeltje te maken, want hij steekt toch met kop en schouders boven de hele productie uit.

Totdat je bedenkt dat het daar niet om gaat. Het gaat om het sentiment, en dat is er wel degelijk. Chappy is gewoon de man, en daar is dan geen speld meer tussen te krijgen. Dan geeft het niet meer dat er niks klopt van de hele film, dat Phantoms als Migs worden gebruikt, dat als een F16 gaat schieten het klinkt alsof je op de kermis bent. Dan geeft het niet meer dat de film op niets trekt.