Opinions

[i]No one has ever accused me of being a clever man![/]

Visueel is het allemaal wel best in orde, en de vormgeving is ook ok al is het wel een beetje erg blauw. En ook aan de acteurs is vrolijk vorm gegeven, het onder getatoeerde smoeltje van Milla ziet er leuk uit, Bautista is gepast stoer en gebutst. Nouja de kaalgeschoren kop van Arly Jover vind ik wel een beetje jammer.

Jammer dat het verhaal grotendeels op niets trekt - en dat ook vanaf het begin al zo duidelijk is dat je nauwelijks je aandacht er bij houdt. Toch, het heeft ook wel zo z'n moment hier en daar, maar als je dat mist is er nog steeds niks aan de hand - dit is echt zo'n film waarin de vormgeving en het beeld veruit belangrijker zijn dan futiliteiten als een zinvol verhaal. Net zoals zo ongeveer alle films van Anderson eigenlijk - dat kunstje heeft hij prima onder de knie.

Er is enorm veel materiaal beschikbaar over de maanlandingen en het Apollo-programma.

Deze documentaire doet een erg standaard benadering - zorgvuldig bij elkaar gezochte beelden afgewisseld met veel ruimte voor talking heads. Gelukkig zijn dat dan nog wel de (toen) nog levende Apollo-astronauten, maar toch, hun verhaal voegt niet direct heel veel toe, en dat doen de beelden eigenlijk ook niet heel erg. Allemaal al eens eerder gezien, en ondertussen ook wel beter. Zo vind ik Apollo 11 (2019) als documentaire veel sterker, en The Last Man on the Moon (2014) veel inhoudelijker in het persoonlijke aspect. En als je je wil verliezen in alle mogelijke details over hoe het nou echt werkte, dan is er nog een paar honderd uur materiaal op het youtube kanaal van CuriousMarc.

Voegt deze film daaraan wat toe, wellicht is het geen eerlijke vraag voor een film die ruim tien jaar voor de andere titels die ik noem verscheen. Maar als je er nu naar kijkt is die vergelijking toch wel opportuun, en dan komt deze er echt als de minste uit voor mij - en grotendeels door de manier van vertellen, die wel erg traditioneel en op safe is.

Niet een echt vrolijke film.

Eigenlijk vooral de moeite door Tommy Lee Jones. Het idee van Haggis was origineel om zijn rol door Clint Eastwood te laten spelen, maar dat had toch denk ik een volstrekt andere film opgeleverd - en eerlijk gezegd denk ik dat Jones ook veel beter past in dit verhaal, met zijn hardhandige doordouwer-kop, als de spreekwoordelijke ruwe bolster waarvan je dan nog maar moet afwachten wat voor pit daar nou in zit. Eastwood heeft toch al gauw iets vriendelijks. In vergelijking dan.

Op het verhaal is wel de nodige kritiek denkbaar. Dat is vaak zo overigens bij films die op echte gebeurtenissen gebaseerd zijn. Van mijn kant eigenlijk niets dan lof, omdat voor zover ik even zie weinig opgeleukt of gedramatiseerd is - dat is meestal wel anders. Zeker met de ontknoping - die wellicht wat ongeloofwaardig overkomt, maar dat toch zeker niet is, en ook behoorlijk in detail de werkelijkheid volgt.

Verder eigenlijk weinig opvallends - er doen nog behoorlijk wat bekende acteurs mee, maar die zijn vooral dienend aan het verhaal lijkt het. Wellicht een onderdeel van de boodschap, in de VS heeft deze film natuurlijk een heel andere lading in zich dan hier.

Leuk en origineel gegeven. Leuk plot van gemaakt. En het rammelt wel wat in de details misschien - de tijd die elke keer net weer op is - maar dat irriteerde me nauwelijks. Want het is toch vooral spannend hoe het verhaal zich ontwikkelt, de film heeft meer dan genoeg vaart en de spanning wordt er aardig in gehouden.

Amanda Seyfried wordt in de berichten hier misschien wel wat erg opgehemeld, en Justin Timberlake wat teveel afgesabeld. Zoals ik het zie doen ze het beiden best aardig - maar niet heel bijzonder. Maar dit is ook niet echt een film die om geniaal mooi acteren vraagt. En, chemie is ook misschien wel wat teveel gevraagd - en als ik het zo even bedenk altijd wel ietwat een probleem met Justin Timberlake.

Visueel vind ik het echt prima in orde. Er zijn best wat creatieve details bedacht voor deze film, en ook best aardig gedaan vind ik - de auto's, inclusief elektrische geluidseffecten bijvoorbeeld. Maarja, er is me dan ook niet echt opgevallen dat de mensen op de verkeerde schoenen lopen.

En voor de rest kan je natuurlijk aan alle kanten kritiek hebben over de oppervlakkigheid en de slechte uitwerking van het basisgegeven. Je kan je ook laten meenemen in het verhaal, en dan heb ik er best een leuke film aan. Welke SF-film heeft er eigenlijk een concept waar geen speld tussen te krijgen is?

Dialoog voor beginners.

Het knapste aan de film is eigenlijk dat het vrij idiote gegeven toch wel wat boeiend blijft. Ongetwijfeld door het charmante acteren van de twee hoofdrolspelers, die met hun dwaas-verliefde glimlach in hun eentje rondlopend wel wat vertedering oproepen. Dat het wel vlot verteld wordt helpt ook wel.

Toch blijft er tijdens het kijken ook wel een zeurend stemmetje in m'n hoofd klagen over het gebrek aan geloofwaardigheid. Kan aan mij liggen. En gelukkig duurt de film niet heel lang.

Superflauwe poep- en plasgrappen. Onleuk. Ongeveer het enige dat een beetje gelukt is is het mooi zonnige beeld. Jammer dat daar het grootste deel van de tijd een stel vervelende pubers doorheen lopen.

Toen kon het dus wel.

Nou moet ik zeggen dat ik een zwak punt heb voor deze film. Het boek ‘van de film’ was al sinds mensenheugenis (nou ja, mijn herinnering) in de familie. Met zoveel fotos er in dat je nauwelijks meer naar de bioscoop hoefde. Hoewel, Willeke van Ammelrooy met bewegend beeld, dat voegt toch nog wel iets toe.

Maar ondertussen ontegenzeglijk erg knap hoe die paar beelden zich toch zo in mijn herinnering genesteld hebben dat de hele film een soort feest van herkenning wordt. Maar daarnaast toch ook zeker op zichzelf een puike film - en het begint al meteen goed met de extreem cliché brandkast scene - maar die is dan ook wel volgens het boekje.

Verder ook nostalgie ten top. De beelden van het oude Amsterdam, de oude auto’s die ik me nog herinner uit mijn jeugd. De gemoedelijke sfeer tussen de mensen, de acceptatie van alles wat niet precies in het mandje paste. Om weemoedig van te worden.

Meest verrassend toch eigenlijk wel dat het kennelijk vroeger (vroegâh!) wel mogelijk was om behoorlijke acteurs voor een film te vinden. Of wellicht is Frans Weisz dan die enige die de over het paard getilde Bekende Nederlanders wel kan laten spelen - ik geloof waarachtig dat ik behalve deze nu net nog geen enkele van zijn films daadwerkelijk gezien heb. Hoe dan ook, nieuw respect voor Rijk de Gooijer, wie had dat gedacht.

Vreselijke gebeurtenissen leveren niet per definitie een goede film op.

Deze film heeft in ieder geval een heleboel issues. De onwaarschijnlijke raamconstructie, bijvoorbeeld, en de overdreven manier waarop die tot stand komt - ik doel op de begrafenis. De wreedheden zelf geloof ik wel, hoe vreemd ook - maar er gebeuren gekkere dingen.

Tussen begin en eind dan een paar ijzersterke scenes - wel vooral die een impact krijgen door de afgrijselijkheid die zich afspeelt - maar ook een heleboel vrij zwakke. Zwalkend tussen een gewoon narratief en een documentaire stijl, twee dieptes flashbacks en de tegenwoordige tijd door elkaar heen. Misschien is het gewoon dat ik er te dom voor ben, maar ik heb moeite om waardering te kunnen opwekken voor zoveel getruc - en het maakt dat het verhaal me niet meer pakt. En dan heb ik het nog niet over net iets te veel details die me te ongeloofwaardig zijn.

Tragisch eigenlijk, want de onderliggende problematiek - wraak maakt wraak, haat zaait haat - is onverminderd actueel.

Meestal heb ik het niet zo met films die erg op effecten leunen - maar deze is best leuk. Mooi gemaakt, en dat het verhaal nergens over gaat geeft niet zoveel, het wordt goed verteld.

Is het te makkelijk, wat deze film doet - partij kiezen voor de zwakkere in het conflict, de metafoor van de Palestijnen op de vuilnishoop van de Israelische settlements? Misschien wel. En de ultieme emotionele troefkaart wordt twee keer gebruikt. Twee keer gebeurt er het meest afschuwelijke dat een mens meemaken kan. En het moment dat alles helemaal echt niet lukt, alles helemaal mis gaat - dat breekt mijn kleine hartje wel. Daarmee is het toch eigenlijk wel heel dichtbij - voor iedereen die iets echt heel graag gewild heeft, alles daarvoor opzij gezet heeft, z'n uiterste best voor gedaan heeft - en het toch niet bereikt heeft. Daar gaat het om, dat verlies probeert de film uit te drukken - en de manier waarop dat in beeld gebracht wordt is denk ik heel integer en naturel. Melodramatisch wordt dat dan nauwelijks, vind ik. Emotioneel wel, maar hoe kan het ook anders.

En daar breekt het me dan toch wel wat. Want als kijker weet je - ondanks dat 'het maar een film is' - dit soort dingen dagelijks gebeuren. Komt niet eens meer in het nieuws. Niks aan de hand, doorlopen mensen. Er zijn alleen wat kinderen dood, niks aan de hand.

De film komt daarin niet verder dan een aanklacht, een kreet om hulp misschien. Zoals gauke dat hiervoor ook al zegt, wordt de complexe relatie buiten beschouwing gelaten, en niet naar antwoorden gezocht. Met het niet beschouwen van de complexe relatie kan ik dan nog vrede hebben - want hoe complexer je de materie maakt, hoe onmogelijker het antwoord. Wil je een oplossing, dan zal je de materie simpel moeten maken. Dat zal toch echt het antwoord moeten zijn - of je dat nou expliciet zoekt of niet, daar zal het moeten liggen. In een conflict zal je van beide kanten uiteindelijk toch de ander de ruimte moeten geven, en moeten gunnen - anders kom je er nooit uit. Maar het is aan de andere kant toch ook wel een conflict dat al zo lang bekend is in de internationale politiek, en zo'n lange en grote rol gespeeld heeft, dat het toch echt volslagen onverteerbaar is dat er nog steeds geen behoorlijke oplossing voor is.

Evelyne Brochu kende ik als het onwerkelijk mooie meisje, de ideale vrouw in Cafe de Flore (2011) en daarna in een vergelijkbare rol in Frisson des Collines (2011). Hier laat ze een veel meer doorleefd en onder druk staand karakter tot leven komen - de wellicht idealistische arts die iets liefdadigs gaat doen in een daarvoor ontvankelijke situatie, die dan toch heel erg weerbarstig blijkt. Dat doet ze zo volkomen natuurlijk dat er geen speld tussen te krijgen valt. Mooi om te zien, en heel aimabel qua idealistische inzet - niemand zal denken met dit soort film een rijke blockbuster te scoren, dus zal het echt uit het idealisme en de overtuiging van het goede zijn. Ook dat heeft iets moois. Fijn mens.

Een ongelofelijk verhaal, zoals de titel al zegt - al is het ook wel meer dan een beetje een tragisch verhaal. Echt gebeurd, vanzelf, en ook vrij neutraal verteld geloof ik, al is het wel een beetje een traditioneel Frans geval vol met nostalgie, traditie en Pagnol-eske romantiek - en daarmee eigenlijk toch meer een formulewerkje dan iets origineels, in de manier van vertellen. Al is het verhaal zelf dan natuurlijk wel origineel.

De cast past daar vanzelf helemaal al in, met oudgedienden als Gamblin en Casta. Maar ze doen dat overigens ook wel echt goed, er is niet zomaar even een speld tussen te krijgen. Ook regisseur Tavernier heeft duidelijk wel vaker met dit bijltje gehakt, al is dat misschien meer als acteur geweest.

Een biografie in een tamelijk documentaire stijl, maar zonder pratende hoofden. Wellicht had dat wat kunnen toevoegen, niet dat er nou veel onderbelicht blijft, maar zonder is in dot geval toch wel wat droog.

Niettemin is het onderwerp erg indrukwekkend. Dit soort films zouden vaker gemaakt en vertoond moeten worden, zeker met de huidige aversie van alles wat naar normaal, beschaafd en sociaal (ofwel woke) ruikt.

Wat een misser in de opening, met hoe slecht de Duitsers Duits spreken. Niet alleen in een bijzonder dialect, wat ze zeggen klopt ook nauwelijks - niet met Duits en niet met de traditie van de evil film-Duitsers. Bijna erger dan wanneer ze gewoon brak Amerikaans of een fake accent gebruikt hadden. Het zet de toon van de film.

Maar Mads Mikkelsen is wel een erg fijne bad guy, en Waller-Bridge is een prima, ahem wel ietwat grandfatherly love interest voor onze hoogbejaarde held - een perfecte echo van de iconische rol van Karen Allen: misschien niet de mooiste, maar wel de leukste. En de schietpartij met de flak op de trein is best leuk gevonden - te mooi om waar te zijn, maar dat hoort er echt bij voor Indiana Jones.

Enorm fijn dan ook dat Rhys-Davies en Allen hun oude rollen weer oppakken, al is het maar kort. Het is dan ook vooral op dat soort nostalgiepunten dat de film echt scoort, al is Indy’s zweep misschien wat al te veel een attribuut en niet een echt gebruiksvoorwerp. Geriatrisch rotsklimmen, jawel, maar wel met het stereotype geklaag waarmee nog maar eens de link met de eerdere delen gelegd wordt. Gedoe met donkere grotten, lantaarns die soms wel en soms niet werken, maar nooit falen als er massale aantallen creepy crawlies in beeld zijn. Al duurt ook dat maar heel kort, de link werkt wel.

Jammer blijft dan wel dat het plot op het concept van tijdreizen hangt. Narratief eigenlijk altijd een enorm zwaktebod, want je kan er alle kanten mee uit - en dat blijkt ook wel weer. Leuk om even wat geschiedenisles door mee te krijgen, maar het laat wel een flauwe nasmaak achter, de mooie baard van Archimedes komt nergens ook maar in de verte in de buurt van de baard van de wachter uit deel III, en de gravitas ontbreekt totaal.

En ook jammer dat het plot uiteindelijk eigenlijk op niets anders trekt dan dat er kennelijk nog maar weer een vervolg moet komen. Hollywood kent geen genoeg, en sterren krijg je pas als je onder het beton ligt. Maar gelukkig is de film financieel een flop, en blijft het ons misschien bespaard. Jammer wel dat Indy dan zo aan zijn einde moet komen.

Harrison Ford en Sean Connery zijn samen een geweldig stel. Geloofwaardig als zoon en vader, vullen ze elkaar prima aan en voeren hele gesprekken zonder woorden. Dat zou op zich al wel genoeg geweest zijn om de film te dragen, maar Alison Doody vult dat nog eens aan als perfecte vamp, van mooie jurk tot kek gesneden uniformpje. En Denholm Elliott als de stereotiepe verstrooide professor. En John Rhys-Davies als de regelaar. En een heel fijne bad guy van Julian Glover.

Dat levert een hele serie memorabele scènes op. Die van het vuur in de open haard bijvoorbeeld, en de manier waarop de telefoniste dan 'Alarm!' roept. Doe ik nog steeds wel eens, als de telefoon gaat of zoiets. Of de scene waarbij Alison Doody valt. Of de vechtpartij bovenop de rijdende tank, en het gedoe als Indy aan het kanonnetje blijft hangen. Of de handtekening van Adolf bij de boekverbranding - hoe verzin je het.

Als er al iets van een kritiekpuntje mogelijk is, dan vielen de puzzels aan het einde me altijd wat tegen. Maar da's maar een heel klein puntje.

Wel een aardige film, maar nauwelijks een volwaardig vervolg op Raiders of the Lost Ark. Moet het toch vooral van het laatste halfuurtje hebben qua actiescenes. Verder eigenlijk nogal flauw - de dinerscene bijvoorbeeld.

Kate Capshaw heeft het ook net niet helemaal. Wat onze held toch in dat zeurderige gillende mens ziet... en Short Round is in de eerste helft toch ook voornamelijk irritant. Harrison Ford zelf heeft dan als enige wel iets positiefs, hij is duidelijk gegroeid in zijn heldenrol. Nog verder.

Frankrijk rekent af met haar koloniale verleden.

Zeker niet pijnloos, en de ernstigere details worden maar even over het hoofd gezien, dat is de indruk die de film op mij achterlaat. Niettemin is er voldoende akeligheid om de sfeer te zetten, ook al wordt dat aan een romantisch plotje opgehangen. En in een revolutionaire situatie gaat het vooral om de stroom van het geld, dat is ook wel de boodschap die de cynici onder ons er uit kunnen halen.

Wel een erg sterke film. Het fin-de-siecle sentiment straalt al vanaf het eerste beeld overal vanaf. Misschien een slappe keuze om daar een plot met zielige moeder en kind aan te hangen, maar alla - zulke dingen gebeuren echt. Voor de kijker wellicht als aangever dat de emoties rondom deze gebeurtenissen nauwelijks sterker hadden kunnen zijn.

Alle acteurs spelen op het best van hun kunnen, cinematografisch is het - geholpen door het natuurschoon - perfect in orde. Catherine Deneuve speelt wellicht de rol van haar leven, moeilijk om daar nog een afweging in te maken.

Een soort half-geschiedenis, half-fictie gebeuren waar het nauwelijks meer mogelijk is om nog een objectief oordeel van te vormen. Als je een van de beide partijen aanhangt al zeker niet, maar als toeschouwer ook nauwelijks. Dat gezegd hebbend, ik vind het een erg indrukwekkende film, over een nauwelijks bekende en slecht begrepen omwenteling in de wereld. Perfect geacteerd en subliem in beeld gebracht. Vandaar.

Mwah, ik weet het niet zo.

Ruffalo speelt iemand die eerder irritant is dan iets anders, en het wordt eigenlijk nergens erg genoeg om daar meteen een dramafilm over te gaan maken. En echt leuk is het ook nergens. Irritant wel - en dat was precies ook waar ik me voor de film begon al zorgen over maakte. Ruffalo wordt wel vaker getypecast als irritant persoon tenslotte. Ik dacht, laat ik het toch een kans geven, en Zoe Saldana doet ook mee. Helaas wel in een klein rolletje.

Het zou wellicht beter zijn als we met z'n allen eens wat toleranter werden. Geen films maken over dit soort mensen, maar ze af en toe een beetje helpen. En misschien ook eens accepteren dat niet iedereen hetzelfde is.

Weer eens herzien.

Het blijft een leuke film. Wat me wel erg aanspreekt - zoals altijd - is de meertaligheid. Dat maakt het geheel zoveel aansprekender dan de te vaak gebruikte truc om iedereen maar met een krom accent te laten praten. Maar. Wat me toch wel ietwat van het hart moet is dat er wel een neergaande lijn in het werk van Tarantino zit. Op zich nog niet eens zozeer merkbaar in deze film, vanwege dat er met een enorme hoeveelheid acteurs altijd wel wat dicht te lopen valt. Maar de muziek is minder, de dialoog is minder, het script is minder. Enkel de acteurs en het budget lijken meer. Dat wordt dan wel wat verborgen onder de lompheid van het script en de geweldsorgieen die twee keer de aandacht afleiden. Maar toch is het er.

Doelloos, stuurloos ronddobberend drama waarin Phoenix als doped-up tandarts-detective een mysterie op te lossen krijgt. Niet dat het daar nou echt om gaat overigens, meer om de absurde situaties rond Phoenix en de kleurrijke figuren die hij tegenkomt. Best leuk. Jammer van de verschrikkelijk cliche soundtrack - films die spelen de jaren-70 of -80 die vooral proberen te drijven op de soundtrack beginnen me ondertussen zo absurd tegen te staan dat ik al vanzelf sacherijnig wordt als ik zo'n plaat langs hoor komen.

Gelukkig zit in deze film ook een heleboel mooi beeld en is de cast leuk aan het spelen. Maakt weer wat goed. Blijft wel een sfeer-over-substance film, en daar moet je tegen kunnen. Kennelijk was ik in een goede bui.

Slappe hap.

Simon Pegg probeert de laatste tijd geloof ik wel vaker andere rollen dan we van hem gewend zijn - nieuwe genres buiten de comedies waar we hem van kennen. Dit is dan de eerste die ik daarvan te zien krijg, en ik geloof niet dat het een succes is - niet de rol, niet het script, niks. En de rest van de cast ook niet eigenlijk. Een volstrekt ongeloofwaardig verhaaltje dat zich naar een oninteressant einde broddelt, en waar ik nog niet eens een classificatie als kijkvoer aan hangen kan.

En Lilly Collins zie ik ook veel liever in een andere film. Bah, wat een draak.

Niet mijn ding.

De ietwat goedkoop uitziende campy-achtige beelden kan ik nog net wel hebben, hoewel het toch wel wat te vaak gewoon echt lelijk is. Maar dat gecombineerd met een stelletje harkende acteurs en een verhaal dat niet op gang wil komen, daarna rammelt? Misschien moet je er voor in de stemming zijn, en ben ik dat vandaag niet. Laten we het daar maar op houden. Gedoe over het budget, sorry - het gaat om de film, niet over hoe die tot stand kwam. Het resultaat heiligt de middelen, niet het doel.

Een erg innemende film over een meiske dat moeite heeft haar plaats in de maatschappij te vinden. Met haar vriendje loopt het niet zo goed, maar toch volgt ze hem naar zijn dorp op het platteland en blijft daar zonder duidelijk plan of motief hangen - nouja, het gaat daar ook allemaal wel erg gemoedelijk en vriendelijk toe. En wie heeft er nou mensen nodig als er ook een echte knuffelbeer is die je even een hug kan geven als je het even niet meer weet.

De cast is even aimabel als de hele film al, en narratief blijft er alle ruimte over om het verhaal zelf in te kleuren. De beelden zijn prettig - niet alleen als het fraaie besneeuwde landschap in beeld is, ook de supermarkt ziet er gemoedelijk en vrolijk uit - als contrast met de verder stijgende onthechting en wanhoop van het meiske. Eens de beer tevoorschijn komt wordt het helemaal poetisch in de cinematografie.

Zo lijkt het dan allemaal voort te dobberen, maar daar komt een abrupt einde aan. Hoe het verder afloopt blijft onbenoemd - wellicht in lijn met de rest van de film maar toch ook wat onbevredigend. Niettemin een erg prettige zij het wat beschouwende film. Het lage tempo zal niet voor iedereen zijn.

Ergens tussen grappig en te flauw, met een irritante Short en een nog irritantere Quaid, maar ook een leuke en stoere Meg Ryan en een heleboel leuke bijrollen, inclusief de heerlijk evil bad guys - en dat laat het nog net op het randje naar de goede kant vallen. En ja, op zich houdt de film het behoorlijk met de tand des tijds, dat moet ook wel gezegd. Wellicht dat ook de hand van Spielberg herkend kan worden, al is hij 'slechts' de producer.

Ik vond dit best een interessante film. Ondanks dat de setting wat statisch is, gebeurt er beslist genoeg om de aandacht vast te houden, en er is een fraai stuk filosofie om nog eens over na te denken, met de tekst die Dafoe op de wand schrijft als handvat. Overduidelijk bedoeld om breder te trekken, symbool te stellen voor de manier waarop we leven en met onze planeet omgaan, tegenwicht voor het hersenloze kapitalisme en het nieuwe kolonialisme waarmee aarde en ruimte nietsontziend geëxploiteerd worden.

Als kritiekpuntje van mijn kant alleen de architectonische onmogelijkheid van de uiteindelijke uitweg - en visueel ook een duidelijke afwijking van de vormgeving van het overigens ernstig mooie appartement. Wellicht zo gekozen omdat het budget niets beters toestond.

Ruim gecompenseerd overigens met de soundtrack tijdens de aftiteling. Blijft toch een mooi liedje. En er komt daarna nog een toespraakje, al is dat wellicht wat al te gemakzuchtig.

Beschouwend introspectief.

Waarbij het narratief wel aanwezig is maar eigenlijk nergens punten weet te maken. Misschien had het beter weggelaten kunnen worden. Liever met de muziek mee, zou ik dan denken, en dat zou de boodschap die de film denk ik probeert te brengen ook beter gediend hebben. Wellicht ten koste van de kat, en dat is wel verreweg de meest interessante acteur in de film - hoewel ik moet zeggen dat de bijrolletjes het ook helemaal niet zo slecht doen. En evengoed doet Isaac het ook helemaal niet zo slecht.

Toch kriebelt het ergens, en op de verkeerde manier. Het is bijvoorbeeld de scene thuis bij de kat, waar het bezoek en de mensen zelf allemaal hun rocket-scientist brillen ophebben. Net niet overtuigend, en dat is een beetje het gevoel dat ik van de hele film krijg. Net zoals de auto's allemaal net niet dat iets hebben, en de liedjes me net niet meenemen.

Spannend.

Hoewel er in het verhaal een paar dingen (te) onduidelijk blijven en een deel van de clou al vrij snel prijsgegeven wordt blijft het toch spannend. Vooral door het de interactie tussen de slimme politieman Washington en de sluwe bankrover Owen. Foster valt wat tegen in een vlak rolletje dat wat veel lijkt op de rollen die ze al eens eerder neergezet heeft - hoewel dat goedbeschouwd voor Owen en Washington ook wel geldt.

De wat donkere beelden - waardoor je niet altijd goed ziet welke bankrover er nu weer bezig is - vullen het plot leuk aan, het is niet de bedoeling dat we alles te zien krijgen overduidelijk. Een van de weinige voorbeelden van functioneel slechte belichting. Jammer wel dat het einde wat braaf en Hollywood-achtig is, en de laatste uitsmijter had helemaal niet gehoeven.

Het verhaal komt over alsof halverwege het geld op was en er daarom maar een eind aan gebreid is. De sfeer komt op een of andere manier heel tv-film achtig over, en onder andere daardoor lijkt het niet echt spannend te worden. En da's op zich jammer, want de hoofdrol wordt prima gespeeld, het basisgegeven is best origineel, en in het begin lijkt het ook nog wel even spannend te worden. Maar dat komt er niet uit. Deels komt dat denk ik ook wel doordat er geen duidelijke keuze wordt gemaakt. Wat wil deze film zijn, een mysterie, een horror, een drama? Nu is het geen van allen.

Er wordt gezegd dat deze film een remake is van Assault on Precinct 13 - waar twee versies van zijn - en daarvan wordt dan weer beweerd dat dat remakes van Rio Bravo zijn. Confuus? Gewoon kijken. Deze versie is in ieder geval best een goede film, vakkundig gespeeld, goed in beeld gebracht, spannend van verhaal, en met een leuke ongeloofwaardige schietscene. Niks mis mee.

Tsja.

Aardig filmpje. Wel heel indrukwekkend geacteerd van Cassel. Maar wat verder me verder bijblijft is dat het vooral een voor Fransen interessante historie is, en dat er toch ondanks alle zorgvuldigheid wel wat stijlfoutjes in de jaren-70 setting gemaakt worden.

Maar wat ik me vooral afvraag is waarom dit verhaal nou zonodig verteld moet worden. Vanuit de historie kan dat wel verklaard worden - maar daar moet je Frans voor zijn. Ben ik niet - dus waarom is dit interessant? Gezeur en jaren-70 onzin, en bah, wat waren de mensen in die tijd lelijk, en wat takelden ze zich afgrijselijk toe met die rare snorren en kroespermanentjes. Wat overblijft is een vrij langdradige film met een heleboel temporale onzin er in. Ga dan wat mij betreft een film over Aage M maken, da's hetzelfde verhaal maar dan in Nederland, en misschien met een iets happier end - die krijgt van mij dan een half puntje extra uit nationalisme.

Goed - verder vind ik het geheel van de twee delen vooral veel te langdradig, niet consistent of duidelijk in stijl, en meer lokaal interessant dan een wereldverhaal. Een documentaire had misschien beter gewerkt - meer de focus op de historie gelegd, in plaats van deze toch niet heel goed werkende vorm die de mens achter Mesrine zichtbaar lijkt te willen maken - maar niet verder komt dan een karikatuur.

Kortom, buiten Frankrijk niet interessant - maar misschien nog net aardig kijkvoer. Deel 1 is daarbij wel wat sterker dan deel 2.

Een heerlijk obscure film. Je kan er alle kanten mee op, en dat zou je dan als iets overpretentieus kunnen beoordelen, maarja, het heeft wel wat als je begint te kijken, en behalve dat al, Alice Krige doet mee. Een eer die maar heel, heel weinig obscure filmmakers toekomt. Kennelijk hebben de gebroeders Quay gezegd dat ze de film liever ofwel veel langer, ofwel veel korter hadden willen maken. Wellicht moeten we ons gewoon gelukkig prijzen met wat er is, en met wat moeite past dat vast ook wel op het motief van de film, al moet ik eigenlijk gewoon eerlijk zeggen dat ik er geen moer van snap.