Opinions

Een nogal vergeten film.

Jammer eigenlijk, want het is best wel wat. Leelee Sobieski is misschien niet de meest gevierde actrice ooit, maar veel van haar films hebben toch iets bijzonders of aparts, en deze ook weer, met het wat vreemde maar toch ook erg geloofwaardige verhaal van de relatie die zich ontspint tussen de verloren gelopen actrice en de oude Chinese heer. Waarbij Sobieski en Hong allebei eigenlijk erg goed spelen, en zeker als je daar de verwachtingen tegen afzet die je van die acteurs hebben kan.

Verder misschien wat te lomp en wat te weinig arty-farty om echt in de kijker te lopen. Zoiets zal het wel zijn denk ik. Aan Leelee ligt het volgens mij niet.

Een film met een duidelijke doelgroep. En daar hoor ik niet bij.

Drama, tranentrekken en puberende kalverliefde-slachtoffers, dat is de makkelijkste samenvatting die ik in mijn hoofd krijg. Met een paar wat op mij als goedkopig overkomende trucs om het tranentrekken tot het maximum op te schroeven - Stacy Keach die tevergeefs probeert zijn tranen weg te bijten, maar daar niet in slaagt. Bijvoorbeeld.

Zoals al gezegd, het is nog uit te houden doordat er erg goed gespeeld wordt. In het begin zijn de beelden ook aangenaam, later neemt het verhaal daar teveel de overhand voor. En daarmee bij mij ook de irritatie. Maar, zoals gezegd, ik hoor niet bij de doelgroep.

Ja, inderdaad - ik wist het. Nederlandse films zijn al vaak niet best, maar romcoms van vaderlandse bodem zijn eigenlijk gewoon altijd om te janken zo slecht.

En deze dus ook weer. Grotendeels door het enorm zwakke verhaal - vanzelf, moet ik haast al zeggen, want ook dat is wel een kenmerk van zowel het genre als de gebruikelijke NLse interpretatie daarvan. Maar het wordt nog erger - de hoofdrol van Ten Napel. Wat een super mooie meid. Maar of ze nou bewust zo’n bloedirritant mens neerzet of dat ze ook echt zo is, het is me om het even. Niet uit te houden. Ik hoop toch in vredesnaam dat zulke mensen niet echt bestaan, ik zou er moordneigingen van krijgen.

Een vreemde film - enerzijds een standaard koude-oorlogplotje dat niet zou misstaan als aflevering van Derrick, aan de andere kant een bezetting waar een gemiddelde regisseur alleen maar van dromen kan. En ondanks dat de waarderingen nu toch best aan de hoge kant zijn - toch ruim 7 op imdb - heeft Heynemann er indertijd kennelijk niet goed mee gescored, want als vervolg mocht hij wat tv-series doen.

Wellicht dat de grootste makke wel het plot is. Op zich is het grotendeels best geloofwaardig, als je er even bij stilstaat dat ‘in het echt’ niet alle geheime diensten werken zoals de Bond-films ons willen laten geloven. Maar het levert dan weer niet beslist een heel boeiende film op. Tenzij wellicht je acteurs als Noiret en Rochefort graag ziet spelen, dan is het ineens een heel andere zaak, en wat zeker wel klopt is de sfeer die de film neerzet. Ongekend sterk, al komt ook dat wellicht door Noiret die als altijd weergaloos is in zijn houding, bewegen, gedrag en dictie.

Overigens gebaseerd op een boek kennelijk, en er schijnt aan het einde wat gesleuteld te zijn. Of dat een goed idee was is een interessante vraag waar ik zo direct het antwoord niet op vindt - voer voor een mooie discussie. Ietwat verrassend is het zeker wel.

Leuke film.

Ik deel wel de kritiek dat er maar weinig diepgang aan de karakters gegeven wordt, het draait eigenlijk allemaal om de trucs van de illusionist, en daarnaast blijft er weinig over. De ontknoping vond ik daarbij ook wel wat aan de flauwe kant.

Tot zover de wat mindere punten, daar staat tegenover dat er bijzonder sterk gespeeld wordt. Van Norton verwacht je dat, en misschien van Giamatti ook wel, maar het is altijd leuk om verrast te worden met een film waarin Jessica Biel ineens ook een behoorlijke actrice blijkt te zijn. En niet alleen om haar looks, hoewel dat natuurlijk wel een beetje helpt.

Het is een mooie film.

In de letterlijke zin - het is fijn plaatjeskijken, alles is perfect in stijl en erg verzorgd. Als er een detail niet in de periode past dan is me dat niet opgevallen, alles is even fraai. Net even goed zijn de acteurs, met vanzelf Voisin die de hoofdrol draagt, Cécile de France die goed is als altijd, en Salomé Dewaels als de bijna even mooie Coralie. En dan alle bijrollen nog. Zelfs Depardieu is van stal gehaald.

En toch werkt het niet echt. De voiceover irriteert, zoals voiceovers dat eigenlijk altijd doen. Maar het zit ook mis met de speelduur die zeker een uur te veel is, het verhaal veel te ver uitrekt. Je begint je af te vragen waar Balzac zijn faam ook alweer aan te danken heeft - en ja, hij had kennelijk 3 boekdelen nodig om deze vertelling af te raffelen.

En toch, journalistieke integriteit is best een interessant onderwerp in deze tijd van fake news, social media en Cambridge Analytica ben ik nog lang niet vergeten. Dan zou je toch denken dat daar een fraaie parallel mee te trekken was, dat daar met wat minder historische integriteit een veel interessantere film uit had kunnen komen. Wellicht zelfs door het geheel heel oneerbiedig naar de tegenwoordige tijd te verplaatsen, wie weet.

Niet echt van onder de indruk... ik vind het geen bovengemiddeld spannende film. Had ook nogal moeite om m'n aandacht er bij te houden op een toch best regenachtige zaterdagmiddag.

Sterke eindscene, maar dat is het dan ook wel.

Tsja, het boek was echt beter.

En misschien was de versie van 1979, met Richard Thomas en Ernest Borgnine ook wel beter - in ieder geval wat dichter bij het boek. Maar toch, al is het toch al gauw een jaar of dertig geleden dat ik het boek las, de openingsscene is gewoon precies zoals ik het me voorstelde toen ik dat stuk las. En nog een paar van die scenes, misschien niet letterlijk uit het boek of uit een van de voorgaande films, maar emotief een regelrechte kopie.

Het weglaten van het verlof, de relatie met de ouders en de meester, dat doet wellicht het meeste af. Of de aanhoudende waanzin van de oorlog, en de korte momenten respijt, het volwassen worden van de soldaten die eigenlijk gewoon nog kind waren. Daarentegen, de scenes van het hoofdkwartier, de five minutes of fame voor Bruhl en wie-ook-weer Foch speelt voegen maar heel weinig toe. Filmisch misschien interessant, hoe een Striesow kennelijk zijn carriere vult met het spelen van wat mijn ouwe vader dan rotmoffen genoemd zou hebben - zoals ik wel eens vagelijks uitgelegd heb, 'mof' is gewoon heel simpel de tweede lettergreep van het woord, er hoort nog iets voor.

Ik verlies mezelf. De positieve boodschap is dat de werken van Remarque niet vergeten zijn, en dat ik nog steeds zijn boeken in mijn verzameling heb. Of deze film daar thuishoort, daar twijfel ik nog wat aan - de intenties zijn geloof ik wel goed, maar de diepte van de vorige versie komt er misschien toch niet echt uit. Teveel concessies aan de vermeende span of attention van vandaag.

Lief simpel filmpje.

Ondanks een tikje drama komen er geen echte problemen langs, en blijven de heldinnen en wij als toekijkers fijn zweven op een rozig zoete wolk. Lena Heady steelt de show, en het enige echte kritiekpunt vind ik wel dat de parallel met Notting Hill net iets te makkelijk is. Hoewel je natuurlijk even makkelijk ook over Crocodile Dundee kan beginnen. En, man, vrouw, hetero of gay maakt er niets aan uit dat het echt een leuk stelletje is. Mag ik graag zien, zo'n filmpje.

Weer een film over Turing die het niet echt redt bij mij.

Vooral eigenlijk omdat er - alweer - behoorlijk een loopje wordt genomen met de feiten. Als de man nou zo'n saai leven had gehad had ik daar nog iets van kunnen begrijpen. Maar dit? Een karikatuur is het, anders kan ik het niet noemen. En ook misselijkmakend ergens - het is al veel te beschamend hoe de Engelse staat met Turing omgegaan is, en het is nog maar net dat daar mondjesmaat iets van spijt over beleden wordt - en vervolgens wordt hij weer even in de hoek gezet als een sociaal onhandig buitenbeentje met het hele autistische spectrum in z'n rugzakje. Iets meer eerbied voor de man had toch wel gemogen, en dat had van mij best de vorm van meer historische zuiverheid mogen hebben.

Of het aan m'n irritatie daarover ligt durf ik even niet te zeggen, maar Cumberbatch irriteert me ook af en toe behoorlijk, het lijkt toch allemaal erg op overacting. De rest van de cast is daar dan wat neutraler in, maar maakt dan ook weer wat weinig indruk - eigenlijk alleen met uitzondering van Charles Dance, die weer eens een uitgesproken rotzak neerzet. Eigenlijk het enige positieve puntje in de film. Afgezien van de machines dan, maar daar zijn op youtube ook wel filmpjes van te vinden.

Buiten de slordige behandeling van Turing is het verhaal op het gebied van de crypto ook eigenlijk veel te zwak, en er blijven teveel verhaallijnen volledig buiten beeld. Gemiste kans.

Flauwe boel.

Het idee op zich is wellicht best goed gevonden, maar het komt er veel te weinig uit - tot en met dat ik de clou hier pas uit de reacties teruglas. Ja, dan is het achteraf wel duidelijk, maar dat maakt het nog steeds niet tot een goede film, en het verhaal rammelt enorm. Wellicht heeft men ook geprobeerd door het weg editen van de essentie de film een beetje spannender te maken, of anders was het bij voorbaat een slecht uitgewerkt plan.

Als horrorfilm werkt het voor mij - als ongelovige - al helemaal niet. Terwijl vergelijkbare films toch wel echt eng kunnen zijn. De sfeer ontbreekt teveel, en dat is in alle richtingen - geen van de karakters is voldoende griezelig, de muziek werkt niet, het verhaal is te suf en te homeopatisch. Alleen het halfdonker maakt het niet tot horror.

Jammer, met dit concept had veel meer gedaan kunnen worden.

Een wat vlak verhaal. Het drama is overduidelijk uit het leven gegrepen, maar de wat ingetogen manier van vertellen maakt dat het wat afstandelijk blijft. De in stemmig bruine toon gefilmde beelden helpen daar ook niet echt bij - deze film kleurt mooi bij de vloer, heb ik ooit eens horen zeggen over iets in een vergelijkbaar donker palet. Niet iets om visueel diep van onder de indruk te zijn.

Prima gespeeld, maar dat mag je ook wel verwachten - maar aan de andere kant ook eigenlijk is er niks bijzonders te zien. En het gebrek aan uitschieters maakt dat het toch wat teleurstellend overkomt als de titels daar zijn. Jammer, er had toch wel wat meer met dit onderwerp gekund. Hoewel misschien het probleem ook vooral wel is dat het allemaal al zo vaak verteld is - hetzelfde soort anemie waaraan veel Draculafilms nu nog ten onder gaan. Niet simpel om nog iets nieuws te maken van een onderwerp wat al zo afgekloven, zo uitgekauwd is.

Als film ben ik er niet zo kapot van eerlijk gezegd. Misschien dat daarbij meespeelt dat Oprah me al nooit zo gelegen heeft, en dat ik haar dan misschien daardoor wat minder gauw mooi spelen vind. Moeilijk om je daar los van te maken, en ze overheerst de film volledig - Rose Byrne is wat sterker in haar rol, maar wordt volstrekt overspeeld. Hoeveel valt soms pas op als Oprah buiten beeld is.

Maar het verhaal is dan wel boeiend genoeg, en deze stijl die voor zover ik dat even denk te begrijpen erg dicht bij de werkelijkheid blijft zonder meteen een documentaire te worden werkt best goed. Zonder daarmee in het ethische debat een keuze in te nemen, en dat is denk ik ook de beste manier om daar een discussie over aan te slingeren. Het is me nogal wat, als de halve medische wereld aan het prutsen is met de cellen die uit je moeder afgeleid zijn - en als dat dan nog met enig respect en eerbied zou gaan, maar dat is toch ook bepaald anders. Schofterig is echt niet een te groot woord, zoals ik het zie.

Stilistisch best mooi - met hier en daar een uitzondering, ik vond de goden best lelijk opgetuigd. En de stijl moet je ook liggen, een soort rare combinatie van echt, nepperig getekend en rare belichting en kleureffecten. Je zou kunnen vinden dat de kleurstelling afgekeken is van 300, het lijkt er tenslotte best op. Maar deze film brengt ook weer een aantal nieuwigheidjes - de helm van Mickey Rourke bijvoorbeeld.

Het niveau van 300 haalt deze film nergens. De stijl is dus best mooi, maar de slordigheidjes in de continuiteit leiden wel wat af. Net als het af en toe toch wel wat twijfelachtige acteren - ook van de hoofdrolspelers. Beide in de sterfscene aan het einde best goed te zien en ook best tenenkrommend, eigenlijk. En dan is er ook nog het toch af en toe wel wat warrige verhaal - zowel te warrig als te simpel, daar moet je toch je best voor doen.

Leuk om gezien te hebben, maar daar blijft het wel bij.

Vakwerk.

Wel wat erg een stereotype 'nieuwe' Franse misdaadfilm - zoals zowat alles uit die hoek met veel zorg voor detail gefilmd, mooie beelden met de juiste kleurtoon, een wat grimmige sfeer, en behoorlijk wat rauwe gebeurtenissen in het verhaal.

Ook nogal stereotype is dat de bijrollen weinig aandacht krijgen, hun karakter wat oppervlakkig blijft. Goedbeschouwd de hoofdrol ook, maar door meer screen time valt dat wat minder op.

Jean Reno speelt een rol die een soort kruising is tussen harde maffiabaas en familieknuffelbeer. En draagt de film. Da's ook nodig in zo'n rol, maar het gaat hem prima af. Maakt dat het gebrek aan verdieping nauwelijks opvalt, niet storend wordt. Niks mis mee, in dit genre.

Vandaar: vakwerk.

Geen rust, geen tempo, geen ritme, geen focus (de woorden van Jeroen Stout).

Als het leven zelf, dus. Daarom juist eigenlijk vind ik het verhaal herkenbaar - is dat het juiste woord wel? of misschien invoelbaar. Als een soap opera, jazeker. Want zo gaan we van de ene dag in de andere.

Daarmee blijft natuurlijk geen vraag beantwoord - net als een soap nooit een antwoord heeft, er is tenslotte een andere dag te vullen. En dat is ook de makke van de film. En toen, en toen. Maar waarom, waarheen?

Toch wel een heel mooie film. Want, een mooi herkenbaar stel dat met hun ups en downs worstelt, zoals iedereen. Tegen de achtergrond van Venetie in de ondergaande zon. Cliche. Zoals bijna alles wat de moeite waard is.

Mooie vormgeving, mooie locaties en prima beelden - allemaal lekker consequent blauwig en stemmig. Helaas is het verhaal wat minder, ondanks dat het afgeleid is van het beroemde werk van Philip K. Dick. Waar de film wel overduidelijk leentjebuur speelt bij de ander Dick-verfilmingen en SF-films uit die periode, is het toch op geen enkel vlak een vergelijk voor, neem, een Blade Runner. Vooral de spanningsboog is onvoldoende, de lange middenhelft is eigenlijk gewoon saai. Wellicht was het beter geweest om wat meer aandacht te geven ook aan de ontwikkeling van de karakters. Van acteren is in ieder geval maar weinig sprake, de grootste rol - die van Gary Sinise - omvat weinig meer dan veel rennen en achtervolgingsgedoe.

Ik kwam de film overigens toevallig tegen, en de naam van Madeleine Stowe op de poster intrigeerde me - indertijd was ze zeker wel een van mijn meer favoriete actrices. Misschien niet vanwege haar acteerprestaties... maar, evengoed wel een reden om deze film een kans te geven. Helaas heeft ze echter maar een erg klein rolletje.

Er zijn wel wat meer verfilmingen van dit boek - ik dacht al na een paar minuten: ik ken dit verhaal toch, maar ik herken de beelden helemaal niet. Kennelijk een andere versie gezien, en wel deze The Turn of the Screw (2009) denk ik. Maar er zijn er zo te zien nog minstens een stuk of vier.

Dit verhaal eindigt inderdaad zoals hierboven ook al genoemd wordt wat vreemd, het lijkt er inderdaad op dat er wat rauw in geknipt is. Wat mij betreft hoeven ze geen moeite te doen om dat met een director's cut of zoiets te corrigeren - lijkt me echt verspilde moeite. Het was toch al veel beter geweest als ze dichter bij het originele verhaal gebleven waren.

Wel aardig gefilmd, mooie locaties, een huis waar ik best in zou willen wonen, en ook zeker twee heel mooie dames. Na het zien van deze film hoef ik Leelee trouwens even niet aan de deur, wat kan dat mens verschrikkelijk eng uit haar ogen kijken. In deze film acteert ze ook nog eens als een opblaaspop - in Night Train laat ze echt wel wat beters zien, dus ze kan het wel. Die andere mevrouw, Tara Fitzgerald maakt dan net wat meer indruk in deze film.

Hollywood probeert zelfkritiek.

Maar is daar niet zo heel goed in. Het overdreven gedoe van de voice-over voor de trailers komt er maar matig vanaf, maar erg leuk wordt het daarbij niet - weinig komedie, daarmee. Wat meer zelfrelativering had wellicht dan nog als alternatief voor komedie of grappige situaties kunnen dienen, maar helaas, het is toch vooral allemaal heel serieus. Geen lachje te bekennen dus.

En zo dobbert het verhaal dan anderhalf uur door. Laat deze wereld maar aan mij voorbijgaan, denk ik dan.

Redelijk onderhoudend.

Dormer en Skrein zijn op zich best redelijk, maar het verhaal is best erg cliche en wordt ook nog eens wat rammelend en onovertuigend uitgewerkt - en er wordt veel te veel bijgesleept. Beter dan om de verhaallijntjes die er wel toe doen wat overtuigender uit te werken.

En de soundtrack is als nagels over een schoolbord, het herhalen van steeds hetzelfde motiefje begon erg snel op m'n zenuwen te werken. Leuk gefilmd, dat wel, maar verder nogal op niveau tv-film/netflix-kijkvoer.

Mooi gespeeld, mooi gefilmd, sterke sfeer. Maar ik mis ergens toch het geniale dat sommige mensen er in zien, en de ledigheid van het bestaan vertaalt zich net ietsje teveel in een ledige film zoals ik er nu tegenaan kijk.

Misschien nog maar eens kijken als ik in een andere bui ben, dat kan wel eens een ander resultaat opleveren. Zo'n film is het wel.

Deze film doet zoveel dingen verkeerd dat ik niet goed weet waar ik beginnen moet. Het interieur van de boten dan maar. Nergens ook maar in de verte geloofwaardig, ze hadden het geheel net zo goed in de St-Pieter kunnen opnemen. Het gedoe met het virus. De torpedo's die kennelijk de laatste Hollywood-update hebben gehad en alleen de bad guys treffen.

Alsof The Asylum een ripoff van Das Boot probeert. Maar toch, de paar beelden van het Amerikaanse oppervlakteschip, leuk om een mark 12 5/38 zo in actie te zien, al is die blauwe granaat natuurlijk echt ver over de grens van nep. En er zijn een paar behoorlijke acteurs ingehuurd - niks mis met Macy, Schweiger of Kretschmann. En ze spreken ook nog eens hun eigen taal.

Jammer dat het niet in een betere film was. En dan al helemaal dat einde, met dank aan de tabakslobby.

Mooi geacteerd, goed verhaal met wat originele situaties er in, goed gefilmd, Scarlett zoals altijd prachtig - er is eigenlijk niets wat ik zo direct als kritiek kan noemen, maar toch levert het een volstrekt vergeetbare film op. En waarom is dat dan zo? Er gebeurt in het verhaal te weinig, en er is te weinig herkenbaar in de personages.

Nog steeds een prima film, maar niet bijzonder.

In Harm's Way - nummer 5 op de lijst 'beste marinefilms' van Ryan Szimanski.

Daar moet ik dan bij melden dat zijn lijstje gaat over films waarin de gang van zaken op een schip in oorlogstijd een grote rol speelt, of de schepen fraai in beeld komen. Deze film scoort op beide aspecten best hoog. Jammer dat het daarbuiten eigenlijk niet zo'n heel goede film is.

Vooral eigenlijk omdat er geen duidelijke keuze in zit over waar de film heen wil. Ronddobberen in oorlogstijd, beetje schieten, beetje passagieren, zeeman loopt amok en maakt averij - het plot gaat alle kanten uit zonder dat daar een lijn in te ontkennen is. Weinig lol aan te beleven voor gewone mensen, des te interessanter als je Szimanski en zijn kanaal volgt - leuk om de schepen in actie te zien, alle details en mechanieken die je in een museumschip kan bekijken te zien worden gebruikt - en voor zover ik kan zien ook best correct.

En anders kan je altijd nog acteurs spotten. Nogal wat bekende namen van toen, en ook nog-niet-bekende namen die dat nog moesten worden. Ook dat maakt het niet echt tot een goede film overigens. Verder dan 'interessant' kom ik er niet mee, en dat is toch niet echt een compliment.

Ik had eigenlijk verwacht dat dit het zoveelste derderangs formulewerkje zou zijn - alleen verteerbaar voor de verstokte fans van mevrouw Diaz. Maar dat valt mee, want vanaf een kwartiertje of zo de film in begon me op te vallen dat er behoorlijk overtuigend gespeeld wordt. Ook door Cameron Diaz. Ze kan het dus wel.

Situationeel hier en daar best grappig, geen rolling on the floor misschien, maar wel leuk genoeg om met een fijn gevoel uit de film te komen. Wel wat zoetig melodramatisch, maar dat past bij het genre.

Jessica Lange zet een geweldige rol neer in deze duistere en grimmige verfilming van het boek van Emile Zola. Elisabeth Olsen is trouwens ook erg goed, net als in de vorige paar films die ik van haar zag - ergens zit dat nog steeds niet goed in mijn hoofd, bij de naam Olsen is dat altijd nog ietwat van een verrassing.

Erg mooi in beeld gebracht, locaties en aankleding zijn perfect op orde en laten de sfeer er vol uit komen. Niet echt een feelgood film, maar van een script naar een boek van Zola zou je dat ook niet moeten verwachten denk ik.

Deze had ik een tijd geleden al gezien, en onthouden dat ik het een prettige film vond. Dus toen ik de Director's Cut zag liggen leek me dat een mooie gelegenheid om nog eens te kijken. Of die DC nou daadwerkelijk wat toevoegt kan ik niet echt zeggen - zo goed herinner ik me de vorige kijkbeurt nou ook weer niet. Maar wel de bevestiging van dat ik het goed onthouden had.

Want het is een mooie film, haast meer een sfeertekening haast dan een verhaal. De sfeer is zo sterk dat dat het verhaal haast op de tweede plaats zet. Terwijl het verhaal er toch wel degelijk is, en zelfs ook spannend wordt - en ook nog eens versterkt wordt doordat je vanwege de sfeer meer in het verhaal meegezogen wordt. Tommy Lee Jones is weer eens heel goed bezig, speelt niet maar is Dave Robicheaux. Leuk om John Goodman eens als de badguy te zien, en Mary Steenburgen zonder kroeskrullen.

Maakt me nogal nieuwsgierig om eens een van de boeken van James Lee Burke te gaan lezen.

The making of Moby Dick.

Een van de beroemdste boeken uit de Amerikaanse literatuur, en eigenlijk vrij voor de hand liggend om daar eens een mooie film van te maken. Howard kiest ervoor om het verhaal vrij klein en simpel te houden, en dat pakt op zich aan de ene kant wel redelijk uit, aan de andere kant ontbreekt misschien ook wel net wat veel de diepgang - er had wat mij betreft wel wat dieper gegraven mogen worden. Zoals het geworden is leunt de film nogal zwaar op spektakel-beelden, en die vond ik niet echt meevallen. Meer iets van 'wel goed' dan dat het echt een reactie opwekt.

Wat me wel opviel is dat er - zeker naar het einde toe - nogal extreme keuzes in de kleuring gemaakt worden. Niet meer de gebruikelijke orange/teal, maar iets wat veel dichter naar groen/geel toe gaat. Ik weet nog niet heel goed of ik het wel mooi vind. In ieder geval weer eens wat anders, en wat mij betreft het meest opzienbarende aan de film.

Indertijd wel gezien, en toen wel redelijke indruk van. Maar ik vond het bij de herziening deze week toch een beetje tegenvallen. Ok, het acteer- en camerawerk is best goed, en er zit zat drama in het verhaal, maar ik vond het deze keer wat weinig loskomen. Wat dan wel weer perfect zit is het heerlijk kalme tempo van de film. Wellicht vreemd om op dat idee te komen met alle dramatische ontwikkelingen, maar toch was dat het eerste dat bij me opkwam.

Niet beslist Clint Eastwood's beste film - het rammelt in het verhaal toch wel bedenkelijk, en in zo ongeveer alle dimensies. Clint zelf mag een ietwat ongeloofwaardig en dun karakter spelen, maar erger dan dat is de bad guy van Malkovich niet zelfs maar in de verte geloofwaardig. Russo dan, op het randje, en haar fraaie verschijning redt de film wel wat, in alle opzichten, al is haar karakter veel te gezocht en de romance ook.

Als kijkvoer bekruipt me dan ook nog eens dat de film toch wat te langdradig is. Leuk om de bekende plekjes in Washington even langs te zien komen, maar dat is het dan ook wel een beetje. Spannend wordt het toch eigenlijk nergens, een film met Eastwood in de hoofdrol weet je wel waar de huis woont.