Ingeborg Bachmann - Reise in die Wüste (2023)

Meine Wüste, meine einzige, meine sanfte Vorhölle, meine Erlösung. Een paar opzichtig mooie beelden - vanzelfsprekend van de woestijn, maar het meest geniale beeld van de hele film is verrassend genoeg als Bachmann een toespraak houdt. Wellicht een klein tikkeltje in scene gezet met dat doel, maar wel effectief, en wellicht ook de kern van het levensverhaal van Bachmann. Maar visueel is wellicht interessanter dan dat de hele film vrij consequent een erg fraaie, gestileerde beeldstijl gebruikt. Knap werk. Krieps slaagt er wonderwel in om Bachmann als een nogal moeilijk en onaangenaam personage uit te beelden, met zo ongeveer als enige redeeming quality dat de mannen in haar leven nóg veel onaangenamer zijn. Of dat de werkelijkheid weerspreekt, ehh, zoals ze dat in de studieboeken zo fraai zeggen is left as an exercise for the reader - maarrrr, de film zet nou niet bepaald aan om je direct en met enthousiasme te verdiepen in haar leven. Interessanter was wellicht geweest om ook iets van haar werk te laten zien - meer dan alleen die ene quote waar de film mee eindigt en mijn verhaal mee begint. Er komen in de film nog wel een aantal erg interessante observaties langs die tot nadenken stemmen, het voelt als een gemiste kans dat daar niet net een klein beetje meer mee gedaan is. De boodschap die Von Trotta kennelijk wil brengen is daarmee belangrijker dan de persoon waar de film over gaat. Dat dat welhaast nòg bevoogdender is dan het verachte patriarchaat valt kennelijk ergens in de marge van het doel dat de middelen heiligt. Dan vind toch ik dat Bachman meer en beter verdiend had dan op deze manier gebruikt te worden - gebruikt, terwijl haar werk nog steeds weggestopt blijft, en haar levensverhaal maar zeer selectief behandeld wordt. Jammer.