Opinions

Matte karakterstudie over een jonge vrouw, die bij een jeugdvriendin een herstart zoekt nadat zij door haar man van de ene op de andere dag in de steek is gelaten. Afgezien van een handvol aardige scènes gebeurt er weinig in deze film, die naar mijn mening veel venijniger òf veel vrolijker had moeten zijn. Geen vlees, geen vis.

Universal was er als de kippen bij om de plotselinge faam van Mae Clarke uit te buiten, nadat James Cagney een grapefruit in haar gezicht had gedrukt in “The Public Enemy” (1931). Ze kreeg prompt een aantal hoofdrollen in zogenaamde B-films. De roem was evenwel van korte duur. Ik begrijp dat niet zo goed. Want Mae Clarke laat o.a. in Waterloo Bridge (1931) zien, dat zij naast een sexy uitstraling niet helemaal gespeend is van acteertalent. Zo ook in dit filmpje met een aardig, zij het voorspelbaar verhaaltje waarin het te verwachten “onverwachte” gebeurt. Best leuk, in weerwil van de aanwezigheid van Ralph Bellamy…

Vlotte actiekomedie met twee aantrekkelijke protagonisten. Door de bank genomen weinig nieuws onder de zon, ware het niet dat de film opgeleukt wordt met een handvol kung-fu gevechten en een paar verrassende scènes, zoals het psychologisch kalmeren van een aantal vechthonden. Dat maakt dat de film op sommige momenten best amusant is. Vooral Ye-won Kang is leuk bezig.

Een deprimerende film over een overbezorgde moeder en haar dochter die moeten overleven in een desolate omgeving, waar zij iedere morgen hun huisje moeten uitgraven. Door de langverwachte thuiskomst van de vader, belanden zij van de regen in de drup. Ik vermoed dat je het een en ander moet weten van de lokale cultuur om de symboliek van de film te doorgronden. Dat is mij niet gegeven en daarom blijf ik achter met nogal ambivalente gevoelen. De beelden van de omgeving zijn vaak spectaculair, maar wat de filmmakers met deze film willen vertellen ontgaat mij helaas.

Formuleachtig kalm voortkabbelend romantisch verhaaltje over een knappe studente met twee bewonderaars, één vlakbij en één op afstand. De dramatische opening, die op het einde als een donderslag bij heldere hemel nog een keer herhaald wordt, heeft inhoudelijk geen enkele relatie met de body van de film.

In eerdere films als Doctor Zhivago en Ryan's Daughter liet Sir David Lean al zien dat hij een meester-verteller is. Ook met deze verfilming van Foster's boek toont hij opnieuw zijn vakmanschap. Een heel mooi, rechtlijnig verhaal over de cultuurverschillen tussen Europeanen en Indiërs, met de nadruk op het misplaatste superioriteitsgevoel van westerlingen.

Dean kan rekenen op een ijzersterke cast met als uitspringers Dame Peggy Ashcroft (hoe kan het ook anders), Victor Banerjee, Judy Davis en duvelstoejager Sir Alec Guinness. Ook de Oscar-winnende muziek van Maurice Jarre is heel erg mooi.

Net als bij de andere films van David Lean opnieuw een lange zit, maar de tijd vliegt. Liefhebbers van een goed boek, zullen deze film zeker appreciëren.

Warrig scenario en tegenvallende acteerprestaties van de beide hoofdrol spelers. Aardig dat ook Bronson's mooie vrouw Jill Ireland nog een paar keer in beeld komt als winkelierster. Verder snel vergeten.

Sfeerrijke film over een alleenstaande moeder, die na de nodige tegenslagen de draad weer probeert op te pakken in het onrustige Parijs van de jaren 80 en en passant niet te beroerd is om zich te ontfermen over een dolende tiener. Fraaie rollen van Charlotte Gainsbourg en Noée Abita.

Stroef drama over een homo die een intieme relatie krijgt met een vrouw en vervolgens van twee walletjes wil eten. Een onaangename film.

Een rechttoe-rechtaan relaas over de gedragingen van een groep eindexamenscholieren in realitystijl, zo’n beetje het handelsmerk van Maurice Pialat. De film (haast een docudrama) schetst een aardig tijdbeeld van de opgeschoten jeugd eind jaren ’70 en is daarmee meer interessant dan goed.

Asghar Farhadi flikt het weer. Met tussenpozen van twee jaar verrast hij ons met ware meesterwerken: About Elly (2009), A Separation (2011) en in 2013 Le Passé.
De film begint met een schitterende openingsscène, waarbij de hoofdpersonages aan weerszijde van een glazen wand elkaar niet verstaan, maar wel begrijpen. De slotscène is nog indrukwekkender, wanneer je als kijker gebiologeerd zit te staren naar twee in elkaar gevouwen handen, speurend naar enig teken van leven.

Daartussenin vertelt Farhadi een beklemmend verhaal over een gezin, waar de verzameling onderlinge relaties eruit ziet als een gordiaanse knoop. Het is een film met twee gezichten. Het eerste deel draait om huisvrouw/moeder Marie en haar haast explosieve banden met haar ex, haar huidige vriend en haar kinderen. In het tweede deel staat een zelfmoordpoging centraal en de schuldgevoelens, die dat bij de diverse (mogelijke) betrokkenen oproept. Terwijl de puzzelstukjes van het verleden van lieverlee in elkaar passen, doet iedereen op zijn of haar eigen manier verwoede pogingen om met dat verleden af te rekenen. Daarbij lopen de emoties regelmatig torenhoog op.
Het is een prachtige film over verwarring, liefde, wanhoop, woede, wantrouwen en schuld. Kortom een film over mensen van vlees en bloed, met hun vertwijfeling en met al hun goede bedoelingen en gebreken.

Aan de hand van een zorgvuldig scenario weet regisseur Farhadi, net als in zijn vorige films, het beste te voorschijn te halen uit zijn acteurs. Dit is voor mij tot nog toe veruit de beste film van 2013. Dus, als het aan mij ligt: zet de Oscars al vast maar klaar voor Asghar Farhadi, Bérénice Bego, Pauline Burlet (de dochter) en de kleine Elyes Aguis.
Net als de twee voorgaande films van Farhadi komt ook deze in mijn Top 10.

De vormgeving is prachtig, het verhaal een stuk minder. Dat komt waarschijnlijk omdat dit soort “eeuwigdurende” ruimtereizen mij niet echt interesseren. Dat ik toch gekeken heb, heeft te maken met de aanwezigheid van Jennifer Lawrence. Ze deed het wel aardig, net als haar counterpart Chris Pratt. Wat mij betreft had de romantische relatie best wat meer uitgediept mogen worden, want intermenselijke relaties vind ik veel leuker dan al dat hightech gedoe.

Het vervalsen van identiteitsbewijzen moet in Nazi-Duitsland een heikele business zijn geweest. Daar is weinig van te merken in deze nogal gemoedelijk voort peddelende film –gebaseerd op de autobiografie van een joodse graficus– met als enige dissonant een manke, niet al te snuggere inspecteur van de Sicherheitsdienst.

Gevoelig drama over twee getinte vrouwen die tijdens de roaring twenties in New York worstelen met hun identiteit in het licht van heersende vooroordelen over niet-blanken. Tessa Thompson en Ruth Negga maken de nodige indruk. Gefilmd in passend zwart-wit. Mooi.

Een temperamentvol drama over ambities. Het verhaal spitst zich toe op de botsingen tussen vader en dochter, maar er is nog een derde persoon in het spel: de zoon. Die hoopt door het vuurtje tussen zijn zus en zijn vader regelmatig op te stoken dat hij mettertijd als enige in aanmerking komt om het aanzienlijk bezit van vader over te nemen.
Een boeiende film, geschoten in een schitterende omgeving. En die loslopende tijgers hebben ook wel wat. Bij wijze van contrast komen liefhebbers van modeshows ook ruimschoots aan hun trekken.

Warme film over een meisjesinternaat, gerund door nonnen, dat door overheidsmaatregelen en door een stuurse houding van de generaal-overste in het nauw gebracht wordt. Prima geacteerd, in het bijzonder door Céline Bonnier en nieuwkomer Lysandre Ménard. Wat vooral blijft hangen is de prachtige muziek. Daar heb ik met volle teugen van genoten. Typisch zo’n film, die ik binnenkort nog een keer zal bekijken om mezelf een heerlijke, ontspannen avond te bezorgen.

Hoewel de verhalen heel anders zijn, riep deze film bij mij sterke herinneringen op aan Yin Shi Nan Nu. Net als in de gastronomische film van Ang Lee uit 1994 is het een schier onafgebroken parade van lekker eten. Je krijgt haast vanzelf trek. De romantische verhaallijn, die min of meer als rode draad dient, komt nauwelijks van de grond maar die is dan ook van ondergeschikt belang, volgens mij.

Krachtige karakterstudie van twee beschadigde vrouwen, die in het moerassige zuiden van Louisiana min of meer door het noodlot tot elkaar veroordeeld zijn. De een vol wrok en zelfmedelijden, de ander weliswaar wat uitgeblust maar nog steeds wilskrachtig. Mooi om te zien hoe deze verschillende persoonlijkheden geleidelijk aan naar elkaar toegroeien. Een mooie, persoonlijke film van John Sayles, die Mary McDonnell een Oscar-nominatie opleverde. Vreemd dat Alfre Woodard niet genomineerd werd, want die doet zeker niet onder voor McDonnell.

Koel filmpje over twee mensen, die te pas en te onpas samen in bed kruipen om de liefde te bedrijven. Een film zonder chemie, zonder romantiek. Ik vraag me af hoe iemand op het idee komt om een dergelijk gedrocht te maken.

Een psychologisch drama over een liefdesrelatie met een hoog “wat als… ?” gehalte. Een bedachtzame, nostalgische film met uitstekende acteerprestaties, vooral van Greta Lee. Opmerkelijk autobiografisch debuut van regisseur Celine Song.

Tegenvallende film van Wim Verstappen, die bij elke herziening een stuk minder lijkt te worden. Het acteren is van een bedroevend niveau: houterig, gepaard aan een hoog declamatiegehalte. Ik was destijds al niet onder de indruk van het boek van Vestdijk en dat geldt in toenemende mate ook voor deze film. Gelukkig is het peil van de meeste Nederlandse films de laatste decennia gestaag verbeterd.

Ten tijde van de Civil Rights Act zorgde deze film voor de nodige opschudding in Amerika en dan vooral in de zuidelijke staten. Inmiddels zijn de allerscherpste kantjes van de rassensegregatie over het algemeen wel een beetje weggesleten, maar het blijft een boeiende film met aansprekende hoofdrollen voor Sidney Poitier en de debuterende Elizabeth Hartman. Shelley Winters brengt als de opvliegende, grofgebekte, vulgaire “moeder” het af en toe benodigde venijn in het verhaal, dat anders toch wel iets te zoetig zou zijn geweest. Een weliswaar ietwat gedateerde maar nog steeds onderhoudende film.

Met de fraai geformuleerde recensie van Donkerwoud d.d. 19 februari 2017 is eigenlijk alles al gezegd over deze film. Ik voel me te beschroomd om daar iets aan toe te voegen. Warm aanbevolen.

Mel Gibson enigszins op herhaling van zijn glasrol in Braveheart, zij het minder glorieus. Ook de gewelddadige gevechtsscènes heb ik inmiddels in andere films al meer dan genoeg gezien om nog indruk te kunnen maken. Maar het drama daaromheen met een ietsiepietsie romantiek maakt het geheel toch best onderhoudend. Voldoende dus.

Ik ben niet thuis in dit drugswereldje en kan dus geen oordeel vellen of deze film een goed beeld geeft van hoe het er daar aan toe gaat. Gezien de grote sommen geld die op het spel staan, kan ik mij voorstellen dat het allemaal wat minder impulsief en hyperactief is.

Wat daar ook van zij, ik vind dit een onwaarschijnlijk rommelig verhaal met veel spektakel, overbodig extreem geweld en welgeteld één lichtpuntje: de bekoorlijke Nora Gharib.

Bepaald niet mijn ding. Veel gedoe om niks door mensen die zichzelf en elkaar in onwezenlijke discussies aanpraten waarom ze wel of niet van iemand houden. Heel onwerkelijk allemaal, bovendien matig geacteerd (niveau van middelbare schooltoneel) en slechts bij vlagen een beetje boeiend.

Het beste deel van de film is de soundtrack.

Emotionele rollercoaster over een deurwaarder, die een klein meisje kidnapt om haar moeder te dwingen een openstaande schuld te betalen. Vanaf dat moment begint het Stockholm-syndroom te werken.

Een geschakeerd drama met een absolute topbezetting. Het niet altijd plausibele verhaal wisselt tranentrekkende en luchtige momenten af. Overall een heel mooie film die je met een goed gevoel achterlaat.

Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat Movsin gelijk heeft dat dit de eerste film is die zich bezighoudt met naoorlogse trauma’s van een overlevende van Auschwitz. Net als in andere films neemt Sidney Lumet de tijd om op zorgvuldige wijze uit de doeken te doen hoe de lommerdbaas langzaam maar zeker gesloopt wordt door schuldgevoelens: “Strange, I could do nothing, there was nothing I could do.”
Diezelfde machteloosheid bekruipt hem opnieuw bij de fatale afloop van de overval bij het einde van de film.
Rod Steiger is fenomenaal in deze rol. Dat hem dat niet verder bracht dan een niet verzilverde Oscar-nominatie, zie ik als een van de vergissingen van de Academy.

De nieuwste film van Paolo Virzì is een psychologisch drama, verpakt als een soort road movie. Centraal thema is de van lieverlee groeiende camaraderie tussen twee vrouwen, die allebei het noorden kwijt zijn en in feite elkaar tegenpolen vormen: de een ‘n extroverte, impulsieve megalomaan, de ander een introvert, nagenoeg apathisch wrak.
De film wordt gedragen door sterke protagonisten, die beide uitstekende vertolkingen neerzetten. Micaela Ramazotti (Virzì’s eigen vrouw) acteert daarbij een stuk subtieler dan Valeria Bruni Tedeschi, die —zoals wel vaker bij haar—van tijd tot tijd haar uitbundige decolleté weer maar eens in de strijd werpt.
Bij de genreaanduiding staat als eerste "komedie", maar er valt weinig te lachen. Het laatste deel van de film (strand en "thuiskomst") is erg ontroerend zonder sentimenteel te worden. Ik sluit niet uit dat er na herziening nog een halfje bij mijn waardering bijkomt.

Haperend drama over een liefdesrelatie, die zich vanwege het leeftijdsverschil en de druk van de buitenwereld met horten en stoten ontwikkelt en voortdurend omgeven is met twijfels. Het acteer- en camerawerk zijn weliswaar goed verzorgd, maar het heeft er alle schijn van dat regisseur Shin ook last had van twijfels en niet durfde doorpakken. De eindmonoloog van de studente ─gevolgd door een ander slot─ zou volgens mij een stukje vroeger in de film beter op zijn plaats zijn geweest.