Opinions

Gedramatiseerde reconstructie over het verzet van een jonge vrouw tegen een min of meer gedwongen huwelijk met haar verkrachter, zoals de traditie voorschrijft. Mooie film al schenkt die vooral aandacht van de rechtszaak ten koste van het achterliggende drama.

Best een geinige romcom over het aan de kaak stellen van uitvergrote, stereotype vooroordelen. Helaas plakken de filmmakers daar een miserabel einde aan vast. Dat slaat de rest film helemaal dood, naar mijn gevoel althans. Jammer, want Thurman, Streep en Greenberg zijn best goed bezig. Ik heb mij in ieder geval goed vermaakt tot aan… de halve * aftrek. Zonde.

Krakkemikkig scenario leidt tot zeer matige film, die enkel interessant is vanwege het debuut van Sissy Spacek.

Interessante film over een curieuze, eigenzinnige lerares op een meisjeskostschool. Maggie Smith vult haar excentrieke rol kundig in, al is het "leuke" van de maniertjes er op d’n duur wel af. Het gedweep met Mussolini en Franco past prima bij haar buitenissig personage, maar is niettemin best pijnlijk. Ondanks dat een onderhoudende film met goed acteerwerk van Pamela Franklin en een aangenaam weerzien na lange tijd met Celia Johnson (Brief Encounter).

We live, not as we wish to, but as we can.

Ik meen mij te herinneren dat vele jaren geleden deze film mij op de gedachte bracht dat Ginger Rogers veel meer was dan alleen maar de danspartner van Fred Astaire. Onderhoudend romantisch drama over een jonge vrouw uit een Tokkie-achtig milieu en haar relatie met de uitbater van een wegrestaurant. Gevatte oneliners maken het drama van tijd tot tijd een stukje luchtiger.

Prima rol van Rogers, die op overtuigende wijze een aanvankelijk wat wereldvreemde jonge vrouw ten tonele voert. Ook de vertolking van Queenie Vassar als de sarcastische grootmoeder, aan wie je binnen de kortste keren een bloedhekel krijgt, mag niet onvermeld blijven.

Het zeer katholieke Spanje is een van de weinige landen, waar geen taboe rust op prostitutie. Een beetje logisch dus dat daar een film gemaakt wordt over de vriendschap en camaraderie tussen hoeren.

En wat voor een film! Het pakkende, rustig opgebouwde verhaal krijgt je tot aan de schitterende slotscène van lieverlee helemaal in zijn greep. Niet in de laatste plaats door de fantastische hoofdrol van Candela Peña. Een stuk imponerender in ieder geval dan de rol van Oscar-winnares Reese Witherspoon voor “Walk the Line”. Maar misschien was het thema van deze film voor Hollywood “te moeilijk”.

Een pluim ook voor regisseur Fernando León de Aranoa, die zelf het scenario schreef en de film nergens laat ontaarden in goedkoop sentiment. Heel erg goed gedaan.

Onbegrijpelijk dat –gelet op het aantal stemmen– zo weinig mensen deze bijzonder boeiende film gezien hebben. Een aanrader.

Merkwaardig filmpje over de leden (moeder, vriend, jonge dochter) van een disfunctioneel gezin, die te pas en te onpas elkaar besnuffelen, dan wel bij elkaar in bed kruipen. Om zichzelf mentaal te beschermen tegen de incestueuze bejegening door de vriend van haar moeder verschuilt het jonge meisje zich achter een mannelijke variant van zichzelf als tweede persoonlijkheid. Klinkt allemaal reuze opwindend, maar dat is het in zijn uitwerking niet. Eigenlijk saai, om niet te zeggen strontvervelend.

De films die Carole Lombard en Fred MacMurray samen gemaakt hebben (vier in totaal) behoren niet tot de beste van hun respectievelijke (en respectabele) carrière. De rode draad van het verhaal is een misdaadmysterie dat aanvankelijk alle kanten opschiet om uiteindelijk opgelost te worden door MacMurray. Verreweg het leukste onderdeel van de film is echter de haast perfecte persiflage van Greta Garbo door Carole Lombard, die zich uitgeeft voor een Zweedse prinses om op die manier een filmrol in Hollywood te bemachtigen. Het tweede deel van de film, waarin het tamelijk slappe mysterieverhaal de overhand krijgt, is een stuk minder leuk dan het eerste deel.

Aantrekkelijke film over de interactie tussen een tiener, die haar seksualiteit begint te verkennen, en haar vrijgezelle tante. Mooi om te zien hoe na een moeizame start de generatiekloof schier achteloos overbrugd wordt en hoe uiteenlopende opvattingen leermomenten opleveren voor hen beiden. Een film zonder uitgesproken hoogtepunten, maar wel aangenaam om te zien.

Leuk vervolg. Net iets beter dan deel 1.

Aangename, pretentieloze tijdspassering met Anne Hathaway goed in vorm. Deel 2 is een fraktie beter, vind ik.

Al sinds de Vietnamoorlog worstelt Amerika met een nijpend veteranenprobleem. Er zijn amper adequate voorzieningen voor soldaten, die beschadigd terugkeren van het slagveld en om die reden er niet in slagen de draad weer op te pakken.

Deze film gaat over zo’n zwaar getraumatiseerde ex-sergeant, die dakloos rondzwerft in de vervallen randen van Los Angeles. Zijn enige steun is zijn jonge tienerdochter, die voor haar verwarde vader wil zorgen ten koste van alles, zelfs van haar eigen welzijn.

Een klein, maar o zo pijnlijk filmpje, waarmee regisseur Van Maximilian Carlson Amerika onverbloemd confronteert met een van zijn maatschappelijke schandvlekken. De vertolkingen van Edi Gathegi en Tayler Buck maken indruk.

Tja, je moet toch wat met Kerstmis. Dus deze maar ‘ns geprobeerd. Het leek soms alsof je door een verzameling kerstkaarten aan het bladeren was. Het viel niet mee om het einde te halen. Volgend jaar met Kerstmis toch maar iets anders uit de hoek zoeken.

Matige romcom over meerdere hogeschoolliefdes. Door het uitrekken en uitmelken van het verhaal duurt de film wel langer, maar hij wordt daar niet per se beter van. Ver van te voren zie je al aankomen hoe de centrale verhaallijn gaat aflopen.

Kasumi Arimura excelleert als een reclasseringsvrijwilligster, die na een traumatische ervaring in haar verleden, gedreven wordt door de overtuiging dat iedereen een tweede kans verdient. Als kijker weet je te vroeg hoe de vork in de steel zit. Jammer, want dat komt de film niet ten goede. Overall toch wel een beetje te mooi om waar te zijn.

Biopic over de vrouw van Elvis, gebaseerd op haar autobiografie. De acteerprestaties van (vooral) Cailee Spaeny en Jacob Elorzi zijn beter dan het verhaal, dat na een veelbelovend, veelzijdig begin (de verkeringstijd) van lieverlee nogal eenzijdig wordt. Ik heb de muziek van “The King” node gemist.

Vooral door de amateuristisch aandoende settings heeft deze film de tand des tijds maar matig doorstaan. Bovendien ontstijgt het verhaal amper het niveau van een spannend jongensboek.

Daar staat tegenover dat Ronald Colman natuurlijk een voortreffelijk acteur is, net als Douglas Fairbanks jr. Ook Madeleine Carroll is met haar “koninklijke” uitstraling perfect gecast, maar ze heeft helaas maar weinig te doen in deze film.

Het weerzien met haar –door Paramount ooit aangeduid als “the most beautiful woman in the world”– heeft me wel op het idee gebracht om weer eens op zoek te gaan naar haar beste film, The 39 Steps van Hitchcock.

Wanneer een misdadiger van zijn gevangenisdirecteur toestemming krijgt om zijn laatste levensdagen te slijten bij zijn vervreemde dochter (en kleinzoon), gaat die confrontatie uiteraard gepaard met de nodige spanningen. Geleidelijk aan verandert de toonzetting van de film, zodat je er toch zoiets als een goed gevoel aan overhoudt. Een sober, ingetogen drama dat mij goed bevallen is, vooral dankzij het optreden van Brian Cox en Kate Beckinsale.

Na zijn schitterende Incendies (2010) komt regisseur Denis Villeneuve andermaal met een erg mooie film. Op meesterlijke wijze vertelt hij een enerverend verhaal over de ontvoering van twee kleine kinderen en welke reacties en emoties dat teweegbrengt bij de respectievelijke ouders en de politie. De diverse wendingen zorgen ervoor dat het tot het einde toe spannend blijft.

Nummer 1 in de top-100 lijst voor 2013. Dat vind ik wat overtrokken, maar dat het een van de betere films van het afgelopen jaar is, daar ben ik het wel mee eens.

Levensecht psychologisch drama over de impact op het gezinsleven van IVF en aanverwante technieken. Ik heb zo’n proces van dichtbij meegemaakt en dat hakt er nogal in.

Het geschakeerde verhaal wordt door Paul Giamatti en Kathryn Hahn, die beiden ideaal gecast zijn, met overtuiging voor het voetlicht gebracht. Nieuwkomer Kayli Carter houdt zich goed staande te midden van hun acteergeweld. Een beklijvende film.

Charmant niemendalletje uit de crisisjaren, toen er mensen waren die naar de bioscoop gingen om hun ellende even te kunnen vergeten. Met een film als deze over rijke jongen krijgt arm meisje achter de kiezen keerden sommigen van hen wellicht weer een beetje hoopvol huiswaarts. Niets bijzonders, maar wel vermakelijk dankzij de beide aangename protagonisten. Patsy Kelly en Basil Rathbone in stereotype bijrollen zijn (vrijwel) altijd leuk.

Eind jaren 70, begin jaren 80 kwam er in relatief korte tijd een verzameling flauwe, platvloerse sekskomedies uit Hollywood. De films hadden een aantal zaken met elkaar gemeen. Vaak vormden kostscholen het decor en meestal ging het om hitsige jongens, die zich in allerlei bochten wrongen om de meisjes te begluren in de doucheruimte of de slaapvertrekken. Veel verder dan het tonen van wat blote borsten en/of achterwerken gingen de filmmakers destijds niet.

Als je er een gezien hebt, heb je ze eigenlijk allemaal gezien want er zit weinig variatie in. Deze film probeert mee te liften met het toenmalige succes van Fast Times at Ridgemont High (1982) –ook met Phoebe Cates, de latere Mrs. Kevin Kline– maar blijft daar kwalitatief ver van verwijderd.

Boeiende biografie over een bevlogen oorlogscorrespondente, die uiteindelijk de hoogste prijs moest betalen voor haar gedrevenheid. Vooral de opening in Sri Lanka en het einde in Syrië zijn zeer heftig.
Rosamund Pike geeft op overtuigende wijze invulling aan een rol, die enigszins doet denken aan die van Juliette Binoche in Tusen Ganger God Natt (2013). Mooie themasong van Annie Lennox.

Laatste van de drie films, die Louise Brooks in Europa maakte na ruzie met de Paramount Studio. Het is tevens de laatste van de films, waarmee Brooks haar iconische plaats in de filmgeschiedenis verdiende. De film is evenwel een stuk minder dan de twee prachtige films, die zij eerder in Duitsland maakte onder regie van Georg Wilhelm Pabst. Brooks straalt als altijd, maar het verhaal is tamelijk zwak en sommige van haar tegenspelers zetten nogal stuntelige bijrollen neer. De film laat andermaal zien, dat gezichtsclose-ups in die tijd erg populair waren.

Kaleidoscoop van korte filmpjes met een keur aan Russische acteurs en actrices, aan elkaar gebreid door John Malkovich, die in Moskou gastspreker is op een workshop. Linksom of rechtsom hebben de verhaaltjes met seks en/of liefde te maken hebben. Ze zijn niet allemaal even sterk, maar er zitten een paar heel aardige bij. Kleurt allemaal keurig binnen de lijntjes.

Andermaal een heel aparte film van Aleksey Balabanov, geschoten in fraai sepia wat de film een aansprekend “belle époque” uiterlijk geeft. De mimiek van de diverse acteurs geeft al meer dan voldoende aan wie de “slechterikken” (en dus de echte freaks) zijn en wie niet. Na een uur of zo had ik het eigenlijk wel gezien, want wat daarna komt voegt weinig nieuws toe aan de film.

Met Dogie_Hogan ben ik van mening dat het niet mee zal vallen om heden ten dage nog zo’n topcast bij elkaar te brengen voor een western. Van het lijstje dat hij opsomt voor een eventuele remake, ben ik in ieder geval niet erg onder de indruk (George Clooney ???).

Hoe dan ook, gezien de kwalitatief sterke bezetting valt de film toch wel wat tegen. Het is meer fun om al die sterren van toen bij elkaar te zien, dan dat het spannend is. Ik heb me niettemin best vermaakt, maar een topwestern vind ik dit zeker niet.

Fascinerende film met de nodige humor en drama over het geschakeerde liefdesleven van de bedenker van “Wonder Woman”, die eerder een leugendetector uitvond. Centraal in de film staat de meervoudige liefdesrelatie van de professor met zijn vrouw en hun beider geliefde.

In zijn Wonder Woman-strips kon professor Marston zijn sensueel getinte fantasieën over zijn vrouw en zijn concubine kwijt. Dat leidde uiteindelijk tot openbare verbrandingen van de stripboeken en een verhoor door een of andere zedencommissie. Puriteins Amerika op z’n smalst.

Dat mag niet verhinderen dat dit een lekkere film is, met de nodige flair en warmte verteld. Enig minpuntje is dat de verhoorscènes het verhaal regelmatig hinderlijk onderbreken. Je ziet dat scriptsjabloon wel vaker. Meestal komt het de film niet ten goede.

Tot slot zij opgemerkt dat deze film heel erg profiteert van de acteerprestaties van Bella Heatchcote en in het bijzonder van een onverbeterlijke Rebecca Hall, in mogelijk de beste vertolking uit haar filmcarrière. In meerdere opzichten een heerlijke film.

Sfeervolle, maar gitzwarte komedie van Dino Risi over een ooit trotse officier, die helemaal aan het eind van zijn latijn is. Hij verkeert graag te midden van mooie jonge vrouwen, maar van de jeugdige, zwaar verliefde Sara, die hem nog kent van vóór zijn ongeluk, wil hij niets weten. Het einde is prachtig.
Voortreffelijke rol van Risi’s lievelingsacteur Vittorio Gassman. Agostina Belli is werkelijk bloedmooi.
Een stuk beter dan de Amerikaanse remake uit 1992, die overigens op onderdelen sterk afwijkt van dit Italiaanse origineel.

De film heeft een serieus geloofwaardigheidsprobleem zoals nagenoeg alle films met een schier onaantastbare held, die –vreselijk toegetakeld of niet– gewoon opstaat en stoer verdergaat met waar hij gebleven is. Afgezien van die onvolkomenheden levert de film vermakelijk kijkvoer. En die slotscène? Tja, er valt wat voor te zeggen. Ik voelde zoiets wel aankomen.