Opinions

Achter de respectabele façade van een appartementengebouw eind 19e eeuw (‘La Belle Époque’) gaat een verhaal schuil over intriges, hebzucht, overspel en verdorvenheid. Centraal figuur daarin is de nieuwe bewoner Octave, die als gewiekste charmeur vanuit Marseille naar Parijs is gekomen met als voornaamste doel zoveel mogelijk mooie vrouwen te versieren. Hij hoeft niet ver te zoeken, want die zijn in zijn naaste omgeving te kust en te keur aanwezig. En… ze vallen een voor een voor zijn innemende praatjes. De naïeve Berthe, die tot over haar oren verliefd is op hem maar door haar tirannieke moeder gedwongen wordt tegen haar zin te trouwen met een ander. Zijn buurvrouw Marie, een jonge moeder die zich bij voortdurende afwezigheid van haar man stierlijk verveelt en behoefte heeft aan intieme genegenheid. En tenslotte ook de hautaine madame Hédouin, zijn werkgeefster die worstelt met haar gevoelens.

De gelouterde regisseur Julien Duvivier heeft over dit konkelende gezelschap een satirische romcom gemaakt, met milde kritiek op het decadente gedrag van de naar buiten toe deftig ogende burgerij. Charmant en luchtig tegelijk en voor die tijd allicht ook een beetje ondeugend. Geen meesterwerk, maar wel aangenaam tijdverdrijf. Dat kan ook moeilijk anders met een film waarin een guitige Dany Carrel, een gereserveerde Anouk Aimée en een statige Danielle Darrieux tussen de regels door als het ware een onderlinge schoonheidswedstrijd houden.

Met deze olijke komedie toont François Ozon andermaal zijn veelzijdigheid. Op beslissende momenten weet hij de spanning erin te houden door een paar verrassende knopen te leggen in het verhaal. Het helpt natuurlijk dat Ozon kan beschikken over een eersteklas cast met Catherine Deneuve en Karin Viard als uitblinkers. Luchtig en leuk.

Warrige mix van romantiek en misdaad. De logica is soms ver te zoeken in het verhaal, dat nogal wat losse eindjes bevat. Al me al niet best.

Ik heb in de loop van de jaren heel wat films van Claude Chabrol gezien. De meeste zijn erg onderhoudend. Dat kan ik van deze film niet zeggen. Een slap misdaadverhaal dat die classificatie nauwelijks verdient. Tot overmaat van ramp is de onderzoekende inspecteur een karikatuur van zichzelf. Allicht komisch bedoeld, maar het slaat in mijn ogen helemaal nergens op.

Heel aardig drama over een begaafde violist, die achtervolgt wordt door nooit verwerkt liefdesverdriet. Realiteit en fantasie worden knap met elkaar verweven. Ik heb weer genoten van Golshifteh Farahani als de verloren liefde van de violist. Wat een uitzonderlijk goede actrice is dat toch en wat jammer dat ze maar een bijrol heeft in deze film.

Aangename misdaadfilm, die op vlotte wijze het verhaal vertelt over het onderzoek naar de onverwachte dood van een plaatselijke schoonheid, die zichzelf de reïncarnatie van Marilyn Monroe vindt. Het zorgvuldige script leidt uiteindelijk tot een toch wel verrassende uitkomst.

Lichtvoetig verhaal, dat best weet te boeien en hier en daar inderdaad wat associaties met Fargo oproept en dat niet alleen door de overvloedige hoeveelheid sneeuw.

Erg spannende thriller, die je naar het puntje van je stoel trekt.

Prima cast met een uitblinkende Vincent Lindon, die ik sowieso een geweldige acteur vind. Hij doet mij een beetje denken aan de vroege rollen van Jean Gabin.

De Amerikaanse remakeThe Next Three Days is overigens gelijkwaardig en dat zeg ik niet vaak over remakes.

Psychodrama dat bol staat van de onderhuidse spanningen. Op het acteerwerk en de cinematografie valt weinig af te dingen, maar het verhaal is tamelijk traag en kent te weinig oprispingen. Tekenend dat de cruciale ontknoping haast achteloos wordt afgedaan. Wat mij betreft doet dat de film geen goed.

In zijn zwanenzang rekent Andrzej Wajda definitief af met ideologen, die kunstenaars voor hun karretje proberen te spannen. Hij doet dat aan de hand van de laatste levensjaren van de gerenommeerde kunstschilder Strzemiński (een indrukwekkende rol van Bogusław Linda) en diens strijd tegen het Stalinistische regiem. Het is een bijtend relaas geworden over de tegenstelling tussen integriteit en communistische ideologie. Impliciet stelt de film de invloed van de hedendaagse conservatieve machthebbers op de Poolse samenleving aan de kaak.

Een waardig afscheidscadeau van een van de grote Europese filmmakers.

Film over egocentrische, manipulatieve figuren die voortdurend met elkaar botsen. Een echte acteursfilm, wat nog eens geaccentueerd wordt door de cameravoering à la Dardenne. Boeiend, in weerwil van het feit dat je op geen enkele wijze sympathie kunt krijgen voor de stuitende personages. Een tour-de-force van een indrukwekkende Luminiţa Gheorghiu als de moeder.

De tands des tijds is niet vriendelijk geweest voor dit drama over een vrouw, die zich gedwongen ziet zichzelf te prostitueren om rond te komen. Het is duidelijk te merken dat de Koreaanse cinema destijds nog een beetje onwennig was met het in beeld brengen van erotiek. Het ziet er een beetje onbeholpen uit. Dat laat onverlet dat het best een boeiende film is met een fraaie rol van de mooie Mi-sook Lee.

Robert Altman's laatste film is een melancholische en tegelijkertijd aanstekelijke feel-good-movie geworden over de zwanenzang van een country radioshow.

Er gebeurt werkelijk van alles en nog wat op de bühne en backstage.

Sommige songteksten en dialogen zijn echt hilarisch.

Showhost Garrison Keillor (tevens screenwriter) is geweldig.

Een aangename verrassing is de mooie stem van Meryl Streep. Die had net zo goed zangeres kunnen worden.

De film is een aanrader voor een avondje luchtige ontspanning.

Op zich een schokkend verhaal over een jongen, die als tiener geestelijk en lichamelijk mishandeld wordt door zijn vader, om zich als volwassene te ontwikkelen tot een kopie van zijn vader. Wanneer er een jonge vrouw in zijn leven komt, vindt er langzaam, langzaam een kentering plaats. Dat laatste deel van de film mist overtuigingskracht omdat het te hap-snap en met te weinig diepgang in beeld wordt gebracht. Over het algemeen genomen niet slecht, maar de film heeft naar mijn gevoel toch teveel kenmerken van een gemiste kans.

Heftig familiedrama dat draait om de ongehuwde zoon met een autistische stoornis en diens obsessie om te laten zien dat hij "even normaal” is als zijn broer en zus en dus gelijkwaardig behandeld wil worden. Het oordeel of dat wel of niet terecht is, laat de film aan de kijker over. Wat vooral opvalt zijn de geloofwaardige karaktertekeningen, die het best tot uiting komen in de interactie van de familieleden met “het zwarte schaap”.

Thomas Blanchard geeft op overtuigende wijze invulling aan een veeleisende rol. Prima regiedebuut van Antoine Cuypers.

Naast Festen (1998) deed het etentje mij denken aan August: Osage County (2013).

Jammer toch dat de leden van dit forum zo weinig belangstelling hebben voor dit soort confronterende relatiedrama's.

Na herziening mijn waardering verhoogd naar 4,5*. Ongekunstelde, mooie en bij vlagen ontroerende film over een doorsnee gezin, waarvan de leden bij toerbeurt in de verschillende episodes de hoofdrol vervullen. Een knap scenario en buitengewoon goed acteerwerk.

Godard heeft een heel persoonlijke stijl van film maken. Zijn films zijn voor mij te weinig toegankelijk. Door het gebrek aan samenhang en de niet te volgen dialogen, heb ik eigenlijk geen flauw idee waar zijn films over gaan. Men zegt dat je zijn films vaker moet bekijken, om de inhoud te kunnen waarderen. Daar kan ik eerlijk gezegd de moed niet voor opbrengen.

Prénom Carmen heeft twee voordelen ten opzichte van andere Godard films. Allereerst zitten er een paar leuke grappen in. En ten tweede het mooie lijf van Maruschka Detmers valt rijkelijk te aanschouwen. Als ik voor beide één * geef, kom ik uiteindelijk op 2*. De logica daarvan is wellicht ver te zoeken, maar dat geldt evenzeer voor de inhoud van de films van Godard.

Vier jaar na het onzinnige Les Valseuses (1974) werden Patrik Dewaere en Gérard Depardieu door Bertrand Blier opnieuw aan elkaar gekoppeld. Deze keer in een film over een apathische jonge vrouw, die de rare bokkensprongen van haar man om haar meer leven in te blazen, schijnbaar gelaten over zich heen laat komen. Vooral door de scherpe tegenstellingen in de karakters is het een kostelijke komedie geworden, zoals Blier die in het begin van zijn carrière wel meer gemaakt heeft. Het verhaal, gevuld met absurde wendingen en verrukkelijke dialogen, verveelt geen minuut. Bijzonder leuk.

Goed voor een Oscar én een Golden Globe!

Docudrama over de grootste gerechtelijke dwaling van de Franse justitie na de Tweede Wereldoorlog. Dit soort rechtbankdrama’s gaat mij niet in de kouwe kleren zitten. Ik kan me geweldig daarover opwinden.

Uitmuntende rol van Philippe Torenton.

De film deed mij denken aan Indictment: The McMartin Trial (1995).

Bijzonder vermakelijke komedie over een man van middelbare leeftijd, die om van het gezeur van zijn familie af te zijn, voor de Bühne op zoek gaat naar een bruid. Het idee is niet nieuw en de ontknoping hartstikke voorspelbaar. Toch springt deze film eruit dankzij het voortreffelijke acteerwerk. Erg leuk.

Vroeger was het heel gewoon dat kinderen van prostituees bij hun moeder in een bordeel opgroeiden en de waarden en normen van hun omgeving met de paplepel ingegoten kregen. Polly Platt, de ex van Peter Bogdanovich, schreef daarover een verhaal, dat als basismateriaal diende voor deze film van Louis Malle. Als specialist van films over kinderen (Au Revoir, Les Enfants) heeft Malle er een mooie, realistisch ogende film van gemaakt, die ik allesbehalve als schokkend heb ervaren.

Regelmatig lees ik in dit forum commentaren van mensen, die jubelend over elkaar heen buitelen vanwege de overdadige, bloederige geweldsexplosies in films van Tarantino en consorten. Dat men dan gaat zeuren over de ingetogen wijze, waarop Malle het naakte lichaam van een jong meisje gedurende hooguit een paar seconden in beeld brengt, kan er bij mij maar moeilijk in.

Een van de betere tiener romcoms uit de jaren ’80. De laatste mooie rol van Molly Ringwald, die na haar successen met Sixteen Candles, The Breakfast Club en deze film snel in de vergetelheid is geraakt, na een ruzie met directeur/producer John Hughes.

Aardig, zij het voorspelbaar verhaal met over het algemeen goede vertolkingen, maar het is Annie Potts die als een jonge surrogaatmoeder annex vriendin op potsierlijke wijze de show steelt.

De film is opgedragen aan Alexa Kenin (de mooie Jenna in de film), die nog voor de première dood werd aangetroffen in haar appartement in Manhattan.

Tegenvallende romcom. Het is niet zozeer dat het verhaal geloofwaardigheid mist, maar veeleer ontbreekt het in de uitvoering aan overtuiging. Het lijkt erop alsof de acteurs zelf niet geloven waar ze mee bezig zijn. Matig.

Regisseur Noel Black was niet bepaald een getalenteerde filmmaker. Voor dit debuut gebruikte hij een stuiversroman over een ontspoorde tiener, die zich aan de zijde van een al even gestoorde jongeman ontwikkelt tot een gewetenloze misdadigster. Klinkt allemaal erg spannend, maar dat is het niet.
Antony Perkins in een rol (die prima bij hem past) en Tuesday Weld proberen er nog wat van te maken, maar het verhaal is te onnozel om hen kans van slagen te geven.

Richard Gere heeft in zijn carrière niet zo erg veel goede rollen gespeeld, maar in deze film is hij uitstekend op dreef. Hij wordt alleen maar overtroffen door een oogverblindende, superverleidelijke Julia Roberts.

"She walked off the street, into his life and.. stole his heart".

Mooie slagzin, die de film in een notendop typeert.

De films, die binnen twee decennia na het uitbrengen al als 'klassieker' bestempeld worden, zijn dun gezaaid. Toch ben ik geneigd dat in dit geval terecht te vinden.

Erg christelijke film over de handel in jonge meisjes en hun reddende engel. Ondanks de nodige tekortkomingen en de gebrekkige uitvoering (met name het acteerwerk) is het verhaal van de film op zich niet onaardig. Duidelijk is wel dat de boodschap voor de filmmakers belangrijker was dan de film zelf. Je hebt dat wel meer met films met een hoog EO-gehalte. Ik heb daar niks mee, maar wie ben ik om daar negatief over te oordelen.

”Dai, your gays have arrived!”

Op de een of andere manier slagen Britten er regelmatig in om van stakingsdrama’s mooie films te maken. Bij het zien van deze film schoten mij spontaan Made in Dagenham (2010), The Full Monty (1997) en Brassed Off (1996) te binnen.

Deze film over Pits and Perverts is een vernuftige mix van drama en komedie, die wonderwel werkt. Terwijl de ondertoon van dit grotendeels op feiten gebaseerde relaas over de ongemakkelijke solidariteit tussen homoseksuelen en stakende mijnwerkers serieus blijft, is het verhaal op de meest onverwachte momenten doordrenkt met humor waarop Britten het patent lijken te hebben. Te midden van alle ellende heb ik dan ook regelmatig in een deuk gelegen. En... kippenvel bij de community singing!

”Where are my lesbians?”

Naast het indringende verhaal zijn de regie en het acteerwerk puntgaaf. Neem daarbij de lekkere soundtrack en je hebt een perfecte film. Ik heb dan ook met volle teugen genoten en ben totaal verrast. Naar mijn smaak een van de beste films van 2014.

Deze biopic over de Amerikaanse baseball-legende en volksheld Lou Gehrig is destijds overladen met maar liefst 11 Oscar-nominaties (slechts één verzilverd). Ik sluit niet uit dat daarbij een rol gespeeld heeft, dat de tragische dood van de zeer aimabele Gehrig bij menigeen toen nog vers in het geheugen lag.

Dat laat overigens onverlet dat regisseur Sam Wood een pakkende film gemaakt heeft over de carrière van Gehrig. Het is in alle opzichten de film van Gary Cooper, die een schitterende prestatie levert. Tegelijkertijd is Cooper echter ook een beetje het probleem. Hij ziet er met zijn ruim 40 jaar naar mijn mening toch iets te oud uit om geloofwaardig over te komen als aankomende student aan de universiteit.

Het plaatje wordt compleet gemaakt door een opnieuw uitermate charmante Teresa Wright, een actrice die eigenlijk nooit verzaakte; een van de allerbeste uit de jaren ’40.

Een erg mooie film met hoogwaardig acteerwerk. Een aanrader, ook voor mensen die niet van sport houden.

Heftig psychologisch drama over de persoonlijke integriteit van katholieke priesters. Regisseur Antonia Bird deinst er niet voor terug om in één film aandacht te vragen voor in die kringen problematische onderwerpen als het celibaat en homoseksualiteit. In een secundaire verhaallijn haalt zij de wrange relatie tussen het biechtgeheim en het fenomeen incest aan.

Knap regiedebuut, dat sterk ondersteund wordt door de bekwame protagonisten Linus Roache en Tom Wilkinson. Laatstgenoemde heb ik altijd al een bijzonder fijne acteur gevonden.

Een sprankelende film, die werkelijk van het scherm spat. In razende vaart wisselen trieste en hilarische momenten elkaar af.

Ik wilde de film vooral zien van wege Stefania Sandrelli, die -vijftig jaar na haar filmdebuut- er nog steeds spectaculair uitziet, maar ik was blij verrast met het acteren van de hele cast, het indringende camerawerk en de mooie soundtrack.

Een juweeltje van Paolo Virzì. Ook zijn vrouw Micaela Ramazzotti levert als de jongere versie van Sandrelli een prima prestatie en dat geldt eveneens voor Valerio Mastandrea.

Als je van films houdt over gewone mensen met hun dagelijkse beslommeringen, met hun verdriet en plezier, dan mag je deze film niet missen. Prachtig!

Film lijkt mij vooral gemaakt voor de binnenlandse Italiaanse markt, voor mensen die de geschiedenis van de terreurorganisatie La Prima Linea een beetje kennen. Ik vond het nogal storend dat het ritme van de beelden regelmatig onderbroken werd om Sergio (Riccardo Scamarcio) in de gelegenheid te stellen om recht voor de camera zijn verhaal te doen. Jammer ook dat het personage van Susanna (Giovanna Mezzogiorno) tamelijk mysterieus blijft.

Het meest bijzondere aan de film is daarom dat het verhaal in grote lijnen echt gebeurd is, maar de uitwerking daarvan had m.i. veel beter gekund. Er zijn over die roerige periode in de recente Italiaanse geschiedenis wel betere films gemaakt, b.v. La Meglio Gioventù (2003).