Opinions

Deze autobiografische film van Lori Petty biedt een harde confrontatie met het leven aan de zelfkant van de samenleving in de jaren 70. Het verhaal schetst de trieste beslommeringen van drie verwaarloosde jonge kinderen gedurende één dag, met als absoluut dieptepunt de verkrachting van de oudste dochter door de pooier van haar moeder, die beiden vinden dat ze amper 14 jaar oud, oud genoeg is om als hoertje geld in het laatje te brengen.. De genoegdoening van de daaropvolgende basketbalwedstrijd weegt niet op tegen deze verschrikkelijke praktijken.
Een rauwe, ongemakkelijke film met goed acteerwerk van de nog redelijk onervaren Jennifer Lawrence.

Aanvankelijk enigszins mysterieuze film, die de puzzelstukjes over gruwelijke gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog langzaam maar zeker in elkaar laat passen. Je moet er niet aan denken dat zoiets weer kan gebeuren, hoewel… op sommige plaatsen in de wereld is het dagelijks praktijk.

De uitstekende cast en sterke regie zetten een beklijvend verhaal neer.

Van mijn eerste kennismaking (zo’n jaar of 20 geleden) met de Andrzej Wajda-oorlogstrilogie herinner ik mij dat ik dit eerste deel destijds veruit de minste vond van de drie films. Het acteer- en camerawerk zijn weliswaar dik in orde, maar de film als geheel is naar mijn gevoel veeleer communistische propaganda verpakt als grauwe verzetsfilm dan een oorlogsfilm. Het is natuurlijk wel zo dat je bij films over het Poolse verzet tegen de Nazi's niet om de communisten heen kunt. Ik heb vanuit het verleden evenwel goede hoop dat de herzieningen van “Kanal” en vooral “Ashes and Diamonds” mij beter zullen bevallen.

Leos Carax is duidelijk niet mijn regisseur. Met uitzondering van Les Amants Du Pont-Neuf spreken zijn films mij niet aan.
Ik zoek graag motieven achter de gedragingen van de personages, maar waarom Pierre zijn comfortabele bestaan opgeeft om met zijn (vermeende) halfzuster aan de zelfkant van Parijs te gaan wonen en werken, is mij absoluut een raadsel.
Maar eigenlijk geldt dat voor heel de film. Ik heb zitten kijken naar de zelfdestructie van een getalenteerd schrijver. Maar wat zijn drijfveren zijn? Ik heb werkelijk geen idee.

Ik vraag me wel af of Carax misschien een beetje semi-autobiografisch bezig is geweest. Hij had toen al enige tijd afscheid genomen van zijn "muze" Juliette Binoche (de Lucie-figuur ?), die in zijn bed plaats had moeten maken voor Yekaterina Golubeva (zichzelf ?).
Hoe dat ook zij, deze film is duidelijk niet mijn ding.

Trieste bijkomstigheid tenslotte, de beide hoofdrolspelers (Depardieu en Golubeva) zijn allebei op relatief jonge leeftijd overleden.

Veel meer een karakterstudie dan een politiefilm. Weliswaar worden de ins en outs van het vreemdelingenbeleid aangestipt, maar de film spitst zich vooral toe op de relatie tussen Virginie Efira en Omar Sy, die een verhouding blijken te hebben. Collega Grégory Gadebois is daarbij het vijfde wiel aan de wagen. Verrassend dat men een grote naam als Peyman Maadi aantrekt voor wat niet meer is dan een bescheiden bijrol.
Er wordt sterk geacteerd (dat kun je Efira en Sy wel toevertrouwen), maar al met al toch een teleurstellende film: veel ophef om weinig..

Indringend docudrama over de afdeling Bescherming Minderjarigen van de Parijse politie. De fenomenale cast zet een indrukwekkend verhaal neer, waaraan naar mijn gevoel nogal wat improvisatie te pas gekomen is. De frustraties bij het aanhoren van de verschillende verhalen, het ongeloof, de woede-uitbarstingen, het stoom afblazen, het onderlinge geruzie; het komt allemaal heel erg authentiek over. Enig minpuntje: de rol van regisseur Maïwenn als fotografe. Haar band met een van de agenten lijkt er aan de haren bijgesleept.

Maar verder? Wat moet je met een snotneus van 14, die je doodnuchter recht in je gezicht vertelt dat het vrij normaal is om een groepje jongens te pijpen om zo haar mobieltje, oh pardon smart phone, terug te krijgen? Of als je van de jongelui te horen krijgt dat je een beetje bij moet blijven via de tv om te weten dat het op haar leeftijd normaal is om te neuken en te pijpen, want zo is het leven tegenwoordig (sic). Schokkende verklaringen, waarbij ik me kan voorstellen dat je om je hart te luchten van de weeromstuit in een niet te stuiten lachbui uitbarst.
Het aantal scènes dat beklijft is te groot om op te noemen: de dakloze moeder met haar zoontje, de kampkinderen in de bus, het aangerande meisje na haar bevalling, de arrogante incestueuze vader en zijn onthutste vrouw, ga zo maar door.

Mijn eerste ervaringen met “cinéma vérité” was een paar jaar geleden met de klas van François Bégaudeau in Entre les Murs (2008). Ik was daar toen erg van onder de indruk, maar de impact van deze film is nog veel groter.

Fascinerend, onthutsend.
Meesterwerk.

Enerverende en energieke actiekomedie over een martial arts-studente die zich geroepen voelt haar zuster te redden van een catastrofaal huwelijk. Het verhaal is bij vlagen zo absurd dat het vanzelf leuk wordt.

Aardige film met een vrij origineel verhaal, maar zonder veel hoogtepunten. Het acteren is niet slecht, maar ook niet bijzonder. De film heeft wel een zeer passende titel (letterlijk vertaald): "politieke keuken", wat nog eens onderstreept wordt door Istanbul consequent bij zijn Griekse naam Constantinopel te noemen. Dat ligt allemaal heel gevoelig in Griekenland (net als de naam Macedonië trouwens).

Verbijsterende, grotendeels fictieve reconstructie van de massamoord op de Technische Hogeschool van Montreal in 1989. Villeneuve laat opnieuw zien een prima regisseur te zijn. Hij toont de gebeurtenissen in sober zwart-wit vanuit het oogpunt van de schutter, een getuige en een overlevend slachtoffer.

Ontstellend.

Elle m’a dit d’apprendre à être contente.

Ontroerende film over het verdriet van een halsstarrig klein meisje over de dood van haar moeder. Knap hoe regisseur Jacques Doillon deze acteerprestaties weet te ontlokken aan kleine kinderen, de piepjonge Victoire Thivisol (wat een dotje) in de titelrol voorop. Een bijzondere film die ongetwijfeld nog enige tijd zal nagalmen.

Sobere film van eigen bodem met een mooi verhaal en ook prima acteerwerk van Monic Hendrickx en Jaap Spijkers. Bovendien is het typisch Nederlandse polderlandschap fraai in beeld gebracht. Opvallend sterk zijn ook de ingebouwde stiltemomenten.

Prima gedaan.

Jammer dat scenarioschrijver Kees van der Hulst zich van de inhoud van deze film distantieert.

Ki-duk Kim, verantwoordelijk voor het script, ontspoort. De film kent niet alleen lachwekkende hoofdpersonages, maar hangt daarnaast aan elkaar van schoonheidsfoutjes en dwaasheden, om van lieverlee te ontaarden in een haast groteske verzameling knok- en schietpartijen. Waardeloos.

Bizarre film over een vrouw met het verstandelijke vermogen van een kind. Als zij seksueel genot ontdekt is het hek van de dam. Deze surrealistische film met wat perverse trekjes is aan mij niet besteed, ondanks de fraaie vormgeving en de onverbloemde hoofdrol van Emma Stone.

Film met een passende titel: luchtig en licht verteerbaar. Als tussendoortje niet slecht dankzij een (overigens beperkt) aantal geslaagde grappige momenten. Het acteerwerk houdt niet over, maar dat mag je van zo’n film eigenlijk ook niet verwachten. Aardig om een keer gezien te hebben.

Het lijkt eeuwen geleden dat ik deze film voor de eerste keer gezien heb. Ik herinner mij dat ik toentertijd nogal onder de indruk was. Nu wat minder. Wellicht kom dat omdat de impact van Zbigniew Cybulski als de Poolse James Dean inmiddels wel weggeëbd is. Niettemin, nog steeds een sterke film van Wajda over de wanorde in Polen ten tijde van de bevrijding voor het Rode Leger.

"Je komt goed weg. Elke nieuwe stiefmoeder, die je krijgt is meer van jouw leeftijd."

Vlotte en luchtige komedie met een simpel verhaaltje over twee tieners, die tegen de zin van hun recalcitrante ouders de laatste wens van hun overleden grootvader willen vervullen. Er zitten een paar aardige verrassingen in het verhaal, dat overigens weinig uitschieters kent of het zou het allerlaatste beeld moeten zijn. Ik weet niet of dat slotbeeld uniek is, maar ik heb –voor zover ik me althans kan herinneren– nooit eerder een film op deze verrassende wijze zien eindigen.

Complete bagger. Eigenlijk zou het maken van dit soort hersenloze prut verboden moeten worden (grapje).

Uiterst bloeddorstige actiefilm, rijkelijk gevuld met zwaardgevechten, rondvliegende lichaamsdelen en naakte vrouwen. Mijn waardering geldt enkel de fraai gevormde vrouwen, Yuriko Hishimi in het bijzonder. De actiescènes zijn niet aan mij besteed. Aanbevolen voor de liefhebbers van stompzinnige, gewelddadige exploitatiefilms.

Saaie en uiterst trage film over een pornofilmer, die na een onderbreking van twee decennia uit geldgebrek weer aan de slag gaat. Hij ontdekt dat de stijl van pornofilms sinds zijn glorietijd veel veranderd is en nu meer het karakter hebben van hardcore videoclips. Er is voor hem geen plaats meer in dat wereldje, terwijl zijn huwelijk op de klippen loopt en de hernieuwde relatie met zijn zoon nauwelijks van de grond komt.
Wanneer men op grond van de titel een seksfilm verwacht, dan komt men bedrogen uit. De
film telt welgeteld één hardcore-scène met de Franse pornoster Ovidie.
Ik heb werkelijk geen idee waarom regissseur Bonello deze film gemaakt heeft en waarom Jean-Pierre Léaud zich leende voor deze inhoudsloze titelrol.

Seks, drugs en… een zwart gat. Sociaal-psychologisch verhaal over een jongeman —nog groen achter zijn oren— die door studiegenoten ondergedompeld wordt in het lege uitgaansleven van de grote stad, waar een bedpartner scoren gezien wordt als het toppunt van mannelijkheid. De film zou bedoeld zijn als komedie, maar er valt verdomd weinig te lachen in deze machofilm, waarin vrouwen afgeschilderd worden als een genummerd lustobject. Naar het einde toe trekt het verhaal ietwat bij, maar onvoldoende om de bagger die eraan vooraf gaat weg te poetsen.

Ik ken Marc Rothemund als een doorgaans degelijke filmregisseur. Met deze komedie slaat hij de plank echter volledig mis. Het is een boel warrige ongein, verzameld onder een “prikkelende” titel die amper iets te maken heeft met de inhoud van de film. Zonde van de tijd.

Een degelijk misdaaddrama van René Clair met hier en daar wat vluchtige humor en romantiek. Uitstekend gefilmd en prima geacteerd, in het bijzonder door Pierre Brasseur en Dany Carrel. Dat én de mooie levensliedjes van Georges Brassens maken het geheel tot een sfeerrijke, aangename film, die boeit van begin tot einde. Ziet er op sommige momenten een beetje verlopen uit (met name als de straatkinderen in beeld komen), maar de film heeft an sich nog weinig van zijn natuurlijke charme verloren.

Een erg mooie film over de liefde tussen twee jonge vrouwen. Een gevoelig romantisch drama, met zorg gemaakt. Een oase van liefde en rust te midden van al die gewelddadige actiefilms, die de bioscopen tegenwoordig overspoelen.

Prachtige rollen van Adèle Haenel en Noémie Merlant (een onbekende voor mij). Ik vond destijds het thematisch enigszins vergelijkbare Naissance des Pieuvres (2007) –ook met Haenel– van regisseur Céline Sciamma ook al een mooie film, maar hier overtreft zij dat.

Ik wist dat ik deze film in een ver verleden al eens gezien had, maar kon mij niets herinneren van het verhaal. Achteraf bezien niet zo vreemd, want de film is eigenlijk niet veel meer dan een poging van producent David O. Selznick om de schoonheid van zijn vrouw Jennifer Jones over het voetlicht te brengen. Daarin is hij m.i. maar matig geslaagd. De betrouwbare Joseph Cotten en Ethel Barrymore zijn goed bezig, maar kunnen de film wat mij betreft ook niet redden.

Psychologisch drama dat een beeld schetst van de morele degeneratie van de Russische samenleving in al zijn geledingen. Ik weet niet of dat beeld klopt, maar het vertoont wel overeenkomsten met de teneur van andere recente Russische films, waarin normbesef afwezig is en onverschilligheid hoogtij viert. Ik sluit allerminst uit dat de film dicht in de buurt komt van de werkelijkheid. Wat daar ook van zij, een rustige film, die bij tijd en wijle opgeschrikt wordt door heftige incidenten en daarmee je aandacht weet vast te houden.

Prima regiedebuut van Angelina Nikonova. Protagonist Olga Dykhovichnaya is niet alleen een uitstekende actrice, maar ook een mooie vrouw.

Iedereen die het Koreaanse origineel Jungdok [a.k.a. Addicted] (2002) gezien heeft, zal met mij concluderen dat deze film een mislukking is. De Amerikanen lijken er een gewoonte van te maken succesvolle Koreaanse films nog eens dunnetjes over te doen. Met de nadruk op dunnetjes, want in vrijwel alle gevallen schieten die films vooral qua acteerwerk kwalitatief veel te kort t.o.v. het origineel. Uit de losse pols nog twee voorbeelden: My Sassy Girl en The Lake House.

Boeiende film over het Pentagon Papers-schandaal en dan met name de potentiële aantasting van de persvrijheid, een van de hoekstenen van een democratisch rechtsbestel. Het paralelle verhaal over de beursgang sprak mij niet zo aan en daardoor is de film niet zo fascinerend als het meesterlijke All the President's Men. Het aardige is evenwel dat Steven Spielberg met de slotscène deze film al dan niet doelbewust tot een nagenoeg naadloze prequel maakt van ATPM. Je kunt de beide films zo achter elkaar bekijken, want de verhalen lopen (ook chronologisch) gewoon door.

Films over onderzoeksjournalistiek —zoals bijvoorbeeld ook Spotlight (2015)— bevallen mij door de bank genomen heel erg. Deze film vormt daarop geen uitzondering, vooral niet omdat zij het laakbare gedrag van de overheid aan de kaak stelt. “The press is to serve the governed, not the governors.”

Het wachten is nu op een film over de strapatsen van Donald Trump, die nog vele malen erger is dan Richard Nixon destijds was.

Rare film over guerrillero’s in Venezuela. Waarom regisseur Mariana Rondón ervoor gekozen heeft om het verhaal te laten vertellen door het dochtertje van een paar guerrillastrijders en het daarbij en passant te laten doorspekken met fantasieën van dat meisje, is mij een raadsel. De toegevoegde waarde daarvan is volgens mij nihil. Integendeel, het doet veeleer afbreuk aan het thema van de film. Erg matig uiteindelijk.

Mooie film over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen een eenvoudige postbode en een wereldberoemde dichter. Een aandoenlijk, simpel en tegelijkertijd rijkgeschakeerd verhaal, vormgegeven met fijne dialogen, fraaie settings, prachtig camerawerk en mooie muziek.

Het is een ware tour-de-force van een meesterlijke Massimo Troisi. Naar achteraf bleek te zwaar zelfs, want enkele uren na het voltooien van de opnamen overleed hij aan een hartaanval.

Het oorspronkelijke verhaal van James M. Cain moest nogal aangepast worden om te kunnen voldoen aan de normen, die destijds (1946) in het toch al preutse Amerika golden voor bioscoopfilms.

Desondanks is het een aardige thriller gebleven, maar de wijze van acteren is inmiddels hopeloos verouderd. Wat de film heden ten dage nog het aanzien waard maakt is de verschijning van de bloedmooie Lana Turner. Zo oogverblindend blond kom je ze zelden tegen.

Mijn 3* zijn vooral voor haar.