Opinions

“Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Aan dat motto moest ik na afloop van deze misdaadkomedie onwillekeurig denken. Een lekker tussendoortje rond de goedlachse Olivia Cooke met andermaal een leuk bijrolletje van Colm Meaney, degelijk als altijd. Alec Baldwin daarentegen zit duidelijk niet lekker in zijn vel.

Net als Cianfrance’s eerdere Blue Valentine (2010) kon deze film mij niet echt bekoren. Het is een redelijk voorspelbaar drieluik over stoere mannen, c.q. stoere jongens, die in hun drang om zichzelf te bewijzen niet of nauwelijks oog hebben voor hun omgeving. Dat wordt nog het best geïllustreerd door de slordige manier waarop Luke en Avery omgaan met hun (ex-)partners. Het acteer- en camerawerk is niet slecht, maar het verhaal is maar zozo.

De Algerijnse actrice Lyna Khoudri is een snel rijzende ster aan het Franse filmfirmament. Schier moeiteloos draagt zij dit sociale drama over identiteitsdiefstal ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. De afsluiting neigt naar de sentimentele kant, maar is niettemin best mooi.

Heel mooie verfilming van de roman "An American Tragedy" van Theodore Dreiser, goed voor maar liefst 6 Oscars. Een van de oudjes, die de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Pas tegen het einde van de filmopnamen vierde Elizabeth Taylor haar 18e verjaardag, maar ondanks haar jonge leeftijd zet ze een bijzonder volwassen rol neer en door haar schoonheid steelt zij met gemak elke scène.

De chemie met Montgomery Clift is geweldig. Van het leeftijdsverschil tussen de twee is weinig te merken.

Best leuk tenslotte om Raymond Burr in een pre-Perry Mason rol te zien.

Het Texaanse platteland tijdens de Grote Depressie. Met de hulp van een dakloze neger tracht een alleenstaande moeder te midden van economische tegenspoed, zinloos geweld en racisme het hoofd boven water te houden.

Sterke hoofdrol van Sally Field, maar ook de bijrollen van Lindsay Crouse (vaak ondergewaardeerd) en John Malkovich klinken als een klok.

Beklijvende film, maar het is geen The Grapes of Wrath (1940).

Grappige road movie over twee frivole tieners. Een verrassend scherpe komedie die tussen de regels door de Amerikaanse gezondheidszorg te kakken zet. Aangename kennismaking met Kuhoo Verma, een aanstormend komisch talent.

In de regel ben ik niet zo van dit genre actiefilms. Ik moet echter toegeven dat ik mij deze keer prima heb vermaakt met deze thriller, die twee spannende verhalen aan elkaar knoopt. Best leuk voor een keer.

Wist regisseur Mitja Okorn mij al eerder aangenaam te verrassen met Listy do M. (2011), met deze vlotte romantische komedie over online daten scoort hij andermaal een dikke voldoende. Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, maar toch leuk. Aantrekkelijke acteurs doen de rest. Best vermakelijk.

Hilarische klucht, zoals ze die schijnbaar alleen in Engeland kunnen maken (Fawlty Towers, Mr. Bean, Keeping Up Appearances, e.a.)

Vroege screwball comedy, die laat zien dat Capra zijn draai als regisseur van dergelijke films toen nog niet echt gevonden had. Zijn meesterwerken zouden evenwel spoedig volgen. De film kent met Loretta Young en Jean Harlow twee grote namen als leading ladies. Zonder enige twijfel is het echter dé film van Robert Williams dankzij een knappe vertolking. Helaas heeft die niet de kans gekregen zijn carrière verder uit te bouwen, want een paar dagen na de première van deze film is hij plotseling gestorven aan complicaties van een blindedarmontsteking.

Beklijvend relaas over een jonge tiener, die opgroeit bij haar gescheiden moeder die zwaar verslaafd is aan cocaïne. Dat leidt ertoe dat de moeder-kind rollen in de praktijk feitelijk omgekeerd worden en de tiener meestentijds aan haar lot wordt overgelaten.
Het ergerniswekkende verhaal is gebaseerd op de autobiografie van Michelle Halbheer. Complimenten voor de beide hoofdspeelsters en voor regisseur Pierre Monnard, die de film een hoog realiteitsgehalte meegeven. Zware kost.
Een van de betere films uit 2020.

Mijn derde kennismaking met de Chileense regisseur Alicia Scherson is mij opnieuw niet meegevallen. De mooie plaatjes van Santiago kunnen niet verhullen dat het een saaie film is, waarin een paar mensen meestentijds doelloos rondlopen —een keer zelfs in indianenpas— en er verder hoegenaamd niets gebeurt. Misschien heb ik wat gemist, maar mij is niet duidelijk geworden wat Scherson met deze film wilde bereiken of wilde vertellen.

Komedie over een groep dertigers, die allerlei scenario’s bedenken om een partner voor een onenightstand te versieren. Wanneer één van hen op zoek gaat naar een serieuze relatie, loopt zij tegen de grenzen van de eigen spelregels aan. Maar… de oplossing ligt binnen handbereik.

“A film by Ice Cube”. Dat had vooraf al een waarschuwing moeten zijn, maar tegen beter weten in de film toch maar gekeken. Jammer, want zonde van mijn tijd.

Een film over een alleenstaande moeder, die in een stripclub gaat werken en daar binnen de kortste keren natuurlijk uitgroeit tot de ster van het showgebeuren. Helaas krijgt zij te maken met een nichtje dat niet wil deugen. Dat is het wel zo’n beetje.

Er zijn handenvol betere films gemaakt over strippers en stripclubs.

Schitterende mozaïekfilm. Geweldige acteerprestaties van de hele cast, zij het met uitzondering van Sean Connery en Gena Rowlands, die ik een beetje uit de toon vind vallen. Tot mijn eigen verbazing trouwens, want doorgaans spelen Connery en Rowlands de sterren van de hemel. Vooral Ryan Philippe en Gillian Anderson zijn in deze film erg op dreef. Dat geldt trouwens ook voor Angelina Jolie én bovendien... she's so fucking beautiful!

Ik heb deze film onlangs voor de 3e (of 4e?) keer gezien. Ik vind hem steeds mooier worden. Niet alleen het kunstige gebruik van zwart-wit en kleur, maar ook de verhaallijn spreken mij erg aan. En niet te vergeten natuurlijk de duidelijke boodschappen: de angst voor het nieuwe en onbekende, de massale aanval op het restaurant, de boekenverbranding, de rechtszaak over de zoektocht naar je eigen identiteit, enz. Wat mij betreft had er wel wat meer jaren ’50 muziek in gemogen. Maar ik ben al blij dat ik weer heb mogen luisteren naar het heerlijke “Tave Five” van Dave Brubeck. De acteerprestaties zijn van een prima niveau met als uitschieter Joan Allen. Maar ja, die is altijd goed. Echt een heerlijke film, die mij weer helemaal terugvoert naar mijn middelbare schooljaren.

Bij vlagen meeslepend relaas over een Zweedse tiener, die naar de andere kant van de wereld reist om een topper te worden in de Amerikaanse porno-industrie, want “I just love cocks”. Ik ben niet thuis in dat wereldje, maar zo op het oog een eerlijke film zonder sensatiezucht, al worden extremen niet geschuwd. Complimenten voor regisseur Ninja Thyberg en voor hoofdrolactrice Sofia Koppel. De bijrollen worden veelal vervuld door mensen uit de pornowereld.

Totaal overbodige remake van Es Geschah am Hellichten Tag (1958). Veel minder spannend dan het origineel, waarvoor auteur Friedrich Dürrenmatt destijds zelf het scenario schreef. Omdat hij niet gelukkig was met het einde van die film, schreef hij het verhaal opnieuw met een ander einde dat voor The Pledge gebruikt is.

Film met een sterrenbezetting, die behalve Jack Nicholson en Robin Wright Penn allemaal tamelijk kleine bijrolletjes vervullen. Al met al een beetje zonde van de moeite, want de originele film is stukken beter.

De beste films van regisseur René Clément stammen naar mijn mening uit zijn beginperiode (jaren 40, begin jaren 50). Daarna is middelmaat veelal troef. Dat geldt ook voor deze tamelijk routineus gemaakte misdaadfilm, die afgezien van een aantal gaten in het plot een paar essentiële onderdelen mist: spanning en verrassing en mede daardoor veel te lang duurt.

Tegenvallende roadmovie over jongeren, die het vooral moeilijk hebben met zichzelf en vanuit die negatieve houding elkaar aantrekken en vervolgens weer afstoten. Zou interessant geweest zijn als de karakters wat meer uitgewerkt waren, maar nu is het een vrij saaie film zonder veel verhaal.

Een film met uitsluitend gebarentaal. Dat went toch vrij snel doordat de beelden voor zichzelf spreken, net als destijds bij de stomme films.
Het is een rauwe, gewelddadige film en dat is niet echt mijn pakkie an. Vooral de abortusscène en de afrekening op het einde zijn zeer heftig.

Ik weet niet goed wat ik moet denken van mijn hernieuwde kennismaking met regisseur Pen-Ek Ratanaruang (Last Life in the Universe, 2003). Het is een trage, steriel ogende film over een kibbelend echtpaar, hun relatie met een goed gemutste tiener én een rendez-vous tussen hotelpersoneel, dat om duistere redenen een eigen verhaallijn krijgt toebedeeld.

Normaal gesproken niet mijn ding, maar ik was geboeid genoeg om te blijven kijken. Na afloop vroeg ik mezelf wel verwonderd af of dat de moeite waard was geweest.

Deze romcom moet het vooral hebben van de scherpe dialogen en Maya Erskine toont zich daar een meester in met perfecte timing en mimiek. Vanaf het moment dat zij (tijdelijk) uit beeld verdwijnt, zakt de film in. Gelukkig is dat van korte duur. Een dikke voldoende. Dat is vooral de verdienste van Erskine.

Na de zeer succesvolle jaren ’30 en ’40 werd het langzaam wat minder met de films van Frank Capra, die in zijn gouden periode met een tiental verrukkelijke films het publiek op uitzonderlijke wijze wist te vermaken. Maar met deze film, een remake van zijn eigen Lady for a Day (1933), heeft Capra op waardige wijze afscheid genomen, mede dankzij de uitgekiende rolbezetting. Het is een kostelijke komedie, zoals die tegenwoordig schijnbaar niet meer gemaakt kunnen worden. Lachen, gieren, brullen. Tijdloos. Heerlijk.

Voorspelbare romantische komedie die van clichés aan elkaar hangt. De innemende hoofdrolspelers Sonia Mietielica en Jakub Sasak weten er desondanks een genietbare film van te maken.

Volgens de openingscredits is deze film gebaseerd op een strijd, die in augustus 1950 plaatsvond tussen een Noord-Koreaanse legereenheid en een groep ongeoefende studentsoldaten. Dat zal best zo zijn, maar de uitwerking in deze film zoekt overduidelijk de grenzen van geloofwaardigheid op en gaat daar, zeker in het laatste deel, overheen. Het is in mijn ogen een patriottisch pamflet met vet aangezette dramatiek, die —afgezien van het realistisch ogende begin— niet weet te overtuigen. Best spannend, maar aannemelijk? Niet echt. Ik heb die twijfels trouwens wel vaker bij Koreaanse actiefilms met veel geweld.

Drew Barrymore spat als het ware van het scherm in deze Lolita-film. Haar nadrukkelijke aanwezigheid overvleugelt het niet erg bijzondere verhaal. Matig.

Ondanks de grote namen een mislukte misdaadfilm. De aanduiding "thriller" is zwaar overdreven, want qua spanning haalt het verhaal zelfs niet het niveau van een jongensboek. Naast de vaak stompzinnige dialogen vormen de op belachelijke wijze geënsceneerde shoot-outs trieste dieptepunten. Snel vergeten.

Matig coming-of-age drama over jonge tiener, die steeds meer met zichzelf in de knoop komt door de verwarring brengende ontwikkelingen om haar heen. Regisseur Quillévéré probeert er een psychologisch drama met meerdere verhaallijnen van te maken, maar het geheel hangt nogal als los zand aan elkaar.

Een intriest drama met een prima geconstrueerd scenario en vlekkeloos, ingetogen acteerwerk van de beide protagonisten. Regisseur Cho weet op knappe wijze te voorkomen dat het verhaal sentimenteel wordt. Jammer alleen dat het einde letterlijk en figuurlijk in feite een dooddoener is.