Opinions

Vooropgesteld zij dat sciencefiction niet mijn favoriete genre is en daarbinnen tijdreisfilms al helemaal niet, een paar uitzonderingen daargelaten. Daar komt nog bij dat deze film vakkundig de nek wordt omgedraaid door het camerawerk. Handgevoerd camerawerk kan soms een meerwaarde hebben, maar wanneer de camera hinderlijk aanwezig is en a.h.w. de hoofdrol dreigt op te eisen dan is het effect averechts.

Al met al een matige film, de enthousiaste cast ten spijt.

Films over de “prom” hebben vaak zoveel dingen met elkaar gemeen, dat de verhaaltjes onderling uitwisselbaar en derhalve voorspelbaar zijn. Meestal gaat het over kalverliefdes en over wie gaat met wie. Een structureel probleem is dat de middelbare scholieren dikwijls gespeeld worden door twintigers, die te oud zijn voor hun rol. Op een enkele uitzondering na heeft ook deze film daar last van. Ik vind dat jammer.

Verrassend leuke tiener-romcom met aangename personages en een aardig verhaal, dat het voor de verandering nu eens niet hoeft te hebben van banaliteiten. Geen topcinema, maar gewoon een lekkere goedgevoel film. Prima tussendoortje.

Vlotte verfilming van een geëngageerde Broadway musical. Ik vind het wel jammer dat regisseur Ryan Murphy blijkbaar niet de verleiding heeft kunnen weerstaan om de sterren van zijn cast meer screentijd te geven dan de twee lesbiennes om wie het verhaal feitelijk draait.

Los daarvan met heel aardige musical met een aantal mooie muziek- en dansnummers. De uitvoering heeft wel wat weg van een doorsnee Bollywoodfilm. En de boodschap is duidelijk. Dat is ook belangrijk, zelfs anno 2020.

Biopic over schrijver/regisseur/acteur Romain Gary met vrijwel exclusieve aandacht voor zijn vaak pijnlijke relatie met zijn allesoverheersende moeder (een mooie rol van Charlotte Gainsbourg). Aan zijn huwelijken met schrijfster Lesley Blanch en actrice Jean Seberg besteedt de film nauwelijks, resp. geen aandacht. Toch wel jammer, vind ik.

Kort maar krachtig verwoord.

Imposante film over de Armeense genocide, een gruwelijk gebeuren van zo’n onvoorstelbare omvang dat het haast onmogelijk is daarover een “mooie” film te maken (net als over de Holocaust). Toch komt Terry George een heel eind met deze tragedie, mede door de vervlechting van een secundaire (romantische) verhaallijn. Die zorgt ervoor dat dit drama menselijke proporties krijgt en dat geeft de film extra cachet.

Deze etnische zuivering is destijds van verschillende zijden uitgebreid gedocumenteerd. Het is een kwestie van beschaving om daarvoor en voor de vele getuigenverklaringen respect te hebben.

Traditionele Italiaanse emigranten in Australië huwelijken tijdens een kraamvisite hun pas geboren dochtertje uit aan het vijfjarig zoontje van vrienden. Ruim 20 jaar later wordt het tijd om die belofte te vervullen. Naar verluidt een semi-autobiografisch verhaal van debuterend regisseur Nick Conidi.

Voorspelbare romcom zonder hoogte- of dieptepunten. Film had best wat pittiger mogen zijn.

Rommelige film over vrouwenhandel in Israël. Er is bij tijd en wijle geen touw aan vast te knopen, mede door de overdaad aan nachtelijke opnamen met belabberd werk van de handcamera. Een dergelijk bitter thema verdient een betere aanpak en uitwerking.

Ik heb mij prima vermaakt met deze feministische wraakkomedie. Dat is vooral te danken aan het intelligente script, dat op gezette tijd wat gas terugneemt, en de scherpe dialogen. Het uitstekende acteerwerk is de spreekwoordelijke kers op de taart. Carey Mulligan is eersterangs als vanouds en ook de bijrollen worden sterk ingevuld. Een lekkere film.

Rauwe gevangenisfilm, die na een uur of zo begint in te zakken door het feit dat de ideeën een beetje uitgeput lijken te raken. Wat daarna nog volgt is eigenlijk meer van hetzelfde, al het is het een aangename verrassing tegen het einde zowaar Leïla Bekhti nog tegen te komen. Neemt overigens niet weg dat Tahar Rahim (Bekthi’s levensgezel) een meer dan voortreffelijke rol neerzet.

Enorme tegenvaller. Vooral het gebrek aan chemie tussen Sandra Bullock en Ryan Reynolds maakt het hele verhaal ongeloofwaardig. Leukste rol is ongetwijfeld die van "granny" Betty White.

Green Card (1990) met Gérard Depardieu en Andie MacDowell over hetzelfde thema is veel leuker.

De goede acteerprestaties kunnen het saaie en warrige verhaal niet beter maken dan het is.

Een regelrechte tegenvaller.

You’re a woman. You’re a cunt; less than nothing.

Destijds geruchtmakende rechtszaak tegen een vrouw uit de Punjab (India), die uiteindelijk zou leiden tot aanpassing van het Britse rechtssysteem. Aishwarya Rai Bachchan (ex Miss World 1994) levert andermaal het bewijs dat ze niet alleen een prachtige vrouw is, maar ook nog eens goed kan acteren. In de onvolprezen Miranda Richardson —in menig opzicht haar absolute tegenpool— vindt zij een volwaardige tegenspeelster. Samen maken zij dit rechtbankdrama tot een pakkende film.

Schokkende film over repressie in een totalitaire staat, in dit geval Polen ten tijde van Stalin begin jaren 50. Het averechtse Stockholm-syndroom in het laatste deel van de film is verrassend, maar doet bedoeld of onbedoeld enigszins afbreuk aan de macabere sfeer van de rest van de film. Ik kan niet zo goed uit de voeten met die wending.

De geschakeerde vertolking van Krystyna Janda is van uitzonderlijke klasse, haast onovertroffen naar mijn gevoel. In alle opzichten een heftige, beklijvende film.

Ik heb alle Hitchcock-films uit zijn Hollywood-periode (1940 en later) één of meerdere malen gezien en ik vind dit toch wel z'n beste (samen met North by Northwest). Het is ook met voorsprong de beste rol, die Janet Leigh ooit gespeeld heeft. Een griezelige Anthony Perkins maakt er een sinister geheel van.

“Don’t sweat it.” Maak je niet druk, staat er op het T-shirt van de dochter te lezen. Die waarschuwing was niet aan mij besteed. Vanaf het keerpunt in de film –de nachtelijke zoektocht naar de dochter tijdens een storm– begon de film van lieverlee onder mijn huid te kruipen, tot en met de sublimerende slotscène.
Een geschakeerd goedgevoel drama met eerste klas acteerwerk en een mooie soundtrack. Een pareltje dat een breed publiek verdient.

Docudrama-achtig verhaal over de jacht op John Dillinger. Valt een beetje tegen, want het wordt nooit echt spannend ondanks of misschien wel dankzij de vele, wilde schietpartijen. Michael Mann heeft betere films gemaakt.

Hoewel ze niet zo'n grote rol heeft, steelt Marion Cotillard duidelijk de show. Niet zo verwonderlijk trouwens want zij heeft veel meer talent dan de rest van de cast.

Dé stereotiepe film over de Prohibition-periode van de Verenigde Staten. Ik kan er niet warm of koud van worden, mede vanwege het feit dat ik nooit een fan ben geweest van driftkikker James Cagney, hooguit een handvol films uitgezonderd. Zijn acteerwerk doet zeker in deze film theatraal en onoprecht aan. Voor Jean Harlow is niet meer dan een onbenullig bijrolletje weggelegd. Wel heeft de fameuze grapefruitscène met Mae Clarke naderhand nagenoeg elke Hollywood-compilatie gehaald.

Regisseur Emilio Estevez (tevens protagonist) confronteert de toeschouwer met de gebrekkige betrokkenheid van de autoriteiten inzake de opvang van daklozen in Amerika. Tussen de regels door stelt hij ook de vooroordelen ten aanzien van deze mensen aan de kaak. Een onderhoudend, sociaal bewogen drama met hier en daar een minuscuul knipoogje. Goed gedaan.

Van de schier eindeloze reeks “National Lampoon”-films heb ik er maar een paar gezien, omdat dat soort banale humor niet aan mij besteed is. Dat geldt ook voor deze film, al moet ik daarbij aantekenen dat het achtergrondverhaaltje over de gedragingen van credit cardmaatschappijen mij wel aanspreekt. Maar het is te weinig om de film boven water te trekken.

Verfilming van Sofi Oksanen’s onthutsende roman “Zuivering” (van harte aanbevolen!) over de confrontatie van een oudere vrouw met haar turbulente verleden ten tijde van de annexatie door de Sovjets van Estland aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Een pijnlijk verhaal over liefde, verraad en gewetensnood en in de zijlijn over vrouwenhandel en gedwongen prostitutie. En... over met jezelf in het reine proberen te komen.

Regisseur Jokinen doet een lovenswaardige poging om de sombere sfeer van het boek in beelden te vatten. De film kent een aantal hartverscheurende scènes, maar wat vooral beklijft is de schitterende rol van Laura Birn als de jongere Aliide, die zich te midden van een overvloed aan fysiek en geestelijk geweld staande probeert te houden.

Ik heb nog maar een tiental films uit Finland gezien. Deze is met voorsprong de beste en tevens de meest schokkende.

Rijk geschakeerde reconstructie van de treinkaping bij De Punt in 1977. Regisseur Smitsman kiest ervoor een kaper, de vader van de omgekomen kaapster, een reiziger, een militair én de verantwoordelijke minister (die allemaal op enigerlei wijze betrokken waren bij de tragedie) hun belevingen en zienswijze te laten vertellen aan de hand van flashbacks. Daardoor ontstaat een afgewogen geheel dat laat zien hoe er aan weerszijde van het drama fouten zijn gemaakt. Het resultaat is een boeiende film, die vooral focust op de rol van Hansina Uktolseja (Noor in de film). Mijn enige punt van kritiek is dat het allemaal wel erg zakelijk gebracht wordt. Wat meer emotie zou van mij best gemogen hebben.

Ik heb aan het commentaar van Movsin niet zoveel toe te voegen. Een oomzegger van mij heeft jaren geleden een kind geadopteerd. Ik weet nog als de dag van gisteren dat dat een heel emotioneel proces was, dat heel de familie raakt.

Regisseur Jeanne Herry heeft over dat proces een bedachtzame en minutieuze film gemaakt met Élodie Bouchez als uitblinker. Bravo.

Zoals de titel al suggereert een onschuldige film over een ontluikende liefde tussen aangename protagonisten. Licht en luchtig, zoals een film over dit onderwerp hoort te zijn.

Coming-of-age film over een middelbare scholier, die onzeker worstelt met haar ontluikende seksualiteit en wier leven in een stroomversnelling komt als zij bevriend raakt met een vroegrijp, vrijgevochten buurmeisje van het type “lang leve de lol”.

Zorgvuldig geobserveerd tienerdrama dat hier en daar voyeuristische trekjes vertoont. Zowel bedachtzaam, als ook openhartig.

Triest relaas over een jonge vrouw, die —aanvankelijk buiten haar schuld— in verkeerde milieus terechtkomt en door een reeks foute of ongelukkige beslissingen steeds dieper wegzinkt in de troebele wereld van prostitutie en porno. Het tij lijkt te keren wanneer ze een relatie krijgt met een jongeman, zij het dat die op zijn beurt een traumatische gebeurtenis uit zijn verleden met zich meezeult. Hun beider onvermogen om de negatieve spiraal te keren is de schrijnende kern van het verhaal.
Jō Odagiri en de debuterende Saki Kagami weten zich aardig staande te houden in dit emotioneel beladen drama, waarin Hiroshi Abe als de puissant rijke flierefluiter een rasechte scènesteler is.

De debuterende Harry Eden en Molly Parker (zijn verslaafde moeder) leveren topprestaties af in deze film over een disfunctionele moeder-zoon relatie in een verslavingsmilieu.

Het script van dit sociaal-psychologische drama had best wat robuuster mogen zijn. En toegegeven, het einde is een tikkeltje melodramatisch, maar er gaat genoeg ellende aan vooraf om daarmee te kunnen leven. Prima film.

Afgezien van de mooie, kleurrijke beelden van Osaka een ronduit zwakke film, die zichzelf gelet op het ridicule plot veel te serieus neemt. Schaarse hoogtepunten (nou ja, hoogtepunten), zijn wanneer Haruka Ayase haar eetlust aan het botvieren is.

Romantisch drama over twee jonge mensen die in een uiterst moeilijk parket zitten en min of meer noodgedwongen van de nood een deugd maken. Uitermate voorspelbaar melodrama met een innemende hoofdrol voor de charmante Sofia Carson, die de film bovendien opluistert met een handvol mooie songs.