Opinions

Deze vet aangezette patriottische spionagefilm speelt tijdens het McCarthy-tijdperk, toen het openbare leven in de Verenigde staten gedomineerd werd door angst voor het communisme. Of dat zulke onlogische consequenties had als deze film wil laten geloven, weet ik niet. Maar het levert —kijkend met de ogen van nu — in zijn ontknoping een merkwaardig misdaadverhaal op, dat ik slechts matig kan waarderen. Daarbij speelt ook een rol, dat ik geen fan ben van de vaak cynische Richard Widmark. Glamour girl Jean Peters ziet er natuurlijk appetijtelijk uit, maar van haar acteertalent ben ik niet onder de indruk. Alle lof overigens voor Thelma Ritter, maar dat kun je geen verrassing noemen.

Ik heb alle films van regisseur Joshua Logan gezien. Met uitzondering allicht van Sayonara (1957) is er niet één bij, die mij bijzonder kon bekoren.

Dat geldt ook voor deze veel te theatrale film. In mijn ogen is Susan Strasberg (Millie) de enige, die een voldoende scoort, want zelfs de vrijwel altijd betrouwbare William Holden vliegt uit de bocht. Dat Kim Novak niet kan acteren, wist ik al langer. Maar ja, die heeft andere pluspunten om in de strijd te gooien.

Een mysterieus verhaal, goed acteerwerk en mooie cinematografie. Toch brengt de som der delen niet díe boeiende film, die ik verwacht had. Film kabbelt een beetje voort zonder ergens echt spannend te worden. Jammer ook dat de verhaallijn over de lesbienne Sara en haar broer Bertie nauwelijks uitgewerkt wordt.
De slotmededeling over de oplossing van het mysterie is 1987 achterhaald door de publicatie van het laatste hoofdstuk van het oorspronkelijke boek. The Secret of Hanging Rock

In een ver verleden, tijdens mijn middelbare schooljaren, heb ik het beroemde boek van Oscar Wilde gelezen. Daar is mij vrijwel niets van bijgebleven. Nu ik voor het eerst een verfilming van het boek gezien heb, begrijp ik weer waarom dat is: het plot spreekt mij totaal niet aan. Het begin over de ontluikende liefde tussen Dorian en de zangeres Sybil is nog best leuk, maar vanaf het moment dat hij haar rücksichtlos aan de kant schuift, gaat het snel bergafwaarts met het verhaal.
Enig hoogtepunt: het leuke liedje “Good-bye, little yellow bird”, mooi gezongen door een lieftallige Angela Lansbury, die nog aan het begin van haar carrière stond. Mijn waardering geldt vooral haar aandeel in deze film. Fans van Donna Reed kunnen zich de moeite besparen, want deze schoonheid heeft niet meer dan een cameo-achtige bijrol.

Aandoenlijke televisiefilm over een vondeling, die na een tocht langs een reeks pleeggezinnen (“They don’t want me here”) eindelijk warmte en genegenheid vindt bij een dementerende kunstenares. Wanneer zij terug bij “af” dreigt te zijn aangeland, gloort er licht aan de horizon. De film krijgt naar het einde toe wat sentimentele trekjes, maar dat laat onverlet dat het een beklijvend verhaal vertelt. Het acteerwerk van heel de cast is dik in orde.

Een onzinnige knokfilm met te pas en te onpas eindeloze, opvallend ridicule vechtpartijen, waarbij ook de dames zich niet onbetuigd laten. Diep verscholen achter alle gewelddadigheden zit zowaar nog iets dat verdacht veel lijkt op een verhaal. Het is wel duidelijk dat de filmmakers dat een stuk minder belangrijk vonden dan al het zinloze geweld. Wat mij betreft de Koreaanse cinema op z’n smalst, ondanks de aanwezigheid van Do-yeon Jeon, toch een van de betere actrices uit Zuid-Korea.

Slappe, uitermate brave romantische komedie over jongelui tijdens de vakantie last hebben van hun hormonen. De film kent hooguit een handvol leuke scènes en dat zijn voornamelijk de scènes met Focus Jirakul, die verliefd is op een Taiwanese popster, én met de Japanse gastactrice Sora Aoi, in deze film een tamelijk vreemde eend in de bijt. Het acteerwerk is over het algemeen belabberd.

Flauwe komedie met een flinterdun verhaaltje en een hele reeks kinderachtige grappen. Er is eigenlijk niemand aan boord om te voorkomen dat de film door het ijs zakt.

Pas na een half uur of zo komt de titel van de film in beeld. Het vormt tevens de scheidslijn tussen een zeer intens openingsgedeelte (de bevalling) en een wat meer gelijkmatig tweede deel (de desintegratie in slow motion van een huwelijk), waarin de emoties nog steeds af en toe hoog oplopen.
Een film met een indrukmakend verhaal en superb acteerwerk. Ik schrijf regisseur Kornél Mundruczó en actrice Vanessa Kirby alvast bij op mijn lijstje favorieten voor een Oscar.

Van de hedendaagse mens wordt verwacht dat hij of zij zich gedraagt volgens de normen, die de samenleving erkent en herkent als normaal gedrag. Een enkeling wenst zich daaraan niet te conformeren en doet de dingen, waar hij of zij zin in heeft.

In deze film, gebaseerd op haar eigen boek, laat Fabienne Berthaud de tegenstelling tussen deze twee levenshoudingen haarscherp zien. Aan de ene kant heb je Lily (Ludivine Sagnier), die haar eigen spelregels heeft, plezier wil hebben in de vrije natuur en gewoon doet wat haar te binnen schiet. Aan de andere kant haar oudere zuster Clara (Diane Kruger), die zich wel aan de regels houdt en geleerd heeft verantwoordelijkheid te dragen. Na het overlijden van haar moeder besluit Clara daarom de zorg voor haar schijnbaar ongeremde zusje op zich te nemen. Waar je zou verwachten dat Clara het weerbarstige gedrag van Lily van lieverlee zou gaan veranderen, gebeurt uiteindelijk precies het tegenovergestelde.

Gesteund door fraai camerawerk maken Kruger en Sagnier er met prima acteerwerk een hele mooie, heel aparte film van. Geen drama zoals hierboven bij de synopsis staat, maar veeleer een romantisch verhaal over de liefde tussen twee zussen, met af en toe wat drama en af en toe wat humor.
En dan de titel: Blootsvoets op naaktslakken. Ik weet niet waar dat op slaat, maar het is wel een heel erg fraaie titel.

Tja, Godard. Sommigen worden daar helemaal idolaat van. Ik niet. Met uitzondering van Vivre Sa Vie kan eigenlijk geen enkele film van Godard mij enigszins bekoren. Ook deze niet. Aanstellerige eigenzinnigheid om het eigenzinnig zijn volgens mij. In al zijn pretenties gekunsteld, saai en uiteindelijk irritant. En dan te bedenken dat ik hiervoor Peter van Straten’s “Vader en Zoon” opzij heb gelegd. Die fout moet ik voortaan maar niet meer maken. Toch nog twee ** voor de fraaie plaatjes en de aanwezigheid van de kittige Anna Karina, maar voorlopig heb ik het wel weer gehad met Godard.

Deze film toont aan dat Nicolas Cage –na een aantal missers– het acteren nog niet verleerd heeft. Ik vind het een misser dat het verleden van de truffelzoeker annex chef-kok tamelijk schimmig wordt gehouden. Het zal wel zo bedoeld zijn, maar ik vind dat toch wel jammer.

De verfilmingen van de jeugdboeken van Carry Slee door de leden van de familie Schram zijn in mijn beleving nogal wisselend van kwaliteit. Deze is weliswaar goed te doen, maar niet een van de beste. Voornaamste manco is dat het verhaal te veel subthema’s kent. Op zich stuk voor stuk boeiend, maar overdaad schaadt ook hier omdat het de evenwichtigheid van de film niet ten goede komt. Niettemin een alleszins aanvaardbaar regiedebuut van Dave Schram's dochter Tessa.

De film kent een aardige soundtrack, maar ik mis een beetje Pat Benatar’s “Love is a battlefield”. Met die song kun je dit high schooldrama volgens mij het best letterlijk typeren. Het draait allemaal om moeizame liefdesperikelen tussen een aantal scholieren onderling en de leider van een jeugdbende. Een onderhoudende film, die er geen geheim van maakt dat (jeugdige) Koreanen nogal van lichamelijk geweld houden. De slotscène is puur plagiaat (An Officer and a Gentleman).

Baskische film over een koppel, dat op zoek is naar een plek (pikadero) waar zij seksueel intiem kunnen zijn. Het idee achter de film is wel leuk, maar de uitvoering is matig. De herhaling van zetten resulteert uiteindelijk in een tamelijk geestdodende geheel. Jammer. Daar had regisseur Ben Sharrock veel meer van moeten maken.

Onderhoudende film over een familie, die bakkeleien als het ware tot een kunst verheffen. Het verhaal is niet bijster interessant en daardoor lijkt de film is ietwat aan de lange kant, maar het acteerwerk en de talrijke grappige situaties maken veel goed. Opvallend genoeg ontbreken in deze Bollywoodfilm de gebruikelijke muzikale intermezzo’s. Zeker geen topfilm, maar best leuk voor een keer.

Rock Hudson was destijds een erg gevierde filmster, maar dat had hij vooral te danken aan zijn ‘good looks’ en niet aan zijn acteertalent, want dat houdt bepaald niet over. Dat is ook in deze film weer erg goed te zien. Doris Day doet het wat dat betreft toch een stuk beter. Maar het is overduidelijk Thelma Ritter, die op de haar vertrouwde manier de show steelt en er voor zorgt dat er af en toe ook nog gelachen kan worden in deze voornamelijk tamme komedie.

Rauw portret van een jonge pooier, die het “vak” geleerd heeft van haar vader. De film richt zich enerzijds op de moeizame band met haar verslaafde moeder en anderzijds op de relatie met haar lesbische vriendin. Een keiharde film in een grauw decor. Je wordt er niet vrolijk van.

Na een vrij rommelig begin ontwikkelt zich vanaf de verkrachting een boeiend, zij het ietwat onwezenlijk verhaal. Jammer dat de regisseur ervoor kiest het ritme van de film regelmatig te verstoren met nietszeggende beelden van Beijing, die er voor het verhaal niet toedoen. Daar staat tegenover dat de vier protagonisten puik acteerwerk afleveren en ook het einde is dik in orde.

Een prachtige film. Tegen de achtergrond van religieuze spanningen ontwikkelt zich aan weerzijde van de scheidslijn een ontvoeringsdrama, dat een enorme impact heeft op de betrokken families. Een rijk geschakeerde film, waarin alles klopt: een heftig verhaal, authentiek ogende settings, een cinematografie om door een ringetje te halen en eerste klas acteerwerk, met als uitschieter Urmila Matondkar als het slachtoffer van de ontvoering. Een lange zit (meer dan drie uur), maar de tijd vliegt want in velerlei opzichten een indrukmakende film.

"No means 'NO'!"

Nadat een aantal notoire verkrachtingszaken in India tot massale protesten leidde en wereldnieuws werd, is in dat land mondjesmaat wetgeving tot stand gekomen om vrouwen beter te beschermen en daders strenger te straffen. In die context past deze film, die mij niet alleen bestemd lijkt voor binnenlands gebruik in India, maar ook ver daarbuiten.

Los daarvan is het een boeiende film over corruptie en over vooroordelen inzake vermeend aanstootgevend gedrag van vrouwen in het openbaar. Vooral het tweede deel, waarin mannelijk chauvinisme beetje bij beetje wordt afgepeld en blootgelegd sprak mij enorm aan. Dat is met name te danken aan de kundige regie van Chowdhury en aan de overtuigende acteerprestaties, die van Taapsee Pannu en van good old Amitabh Bachchan in het bijzonder. Een indrukwekkende film.

Let op! Als de aftiteling begint is de film nog niet afgelopen.

"No means 'NO'!"

Softcorefilmpje over een broer en zus, die samenwonen, wat regelmatig seksuele spanningen oproept. Om stoom af te blazen zoeken zij hun bevrediging elders. Standaard pornofilmpje volgens Japans recept. Hoofdrolspeelster Jun Miho is een bijzonder aantrekkelijke vrouw.

In de jaren na de Tweede Wereldoorlog kreeg Hollywood eindelijk serieus belangstelling voor de rassentegenstellingen in het zuiden van Amerika. Deze film neemt duidelijk stelling in die kwestie, kernachtig samengevat in Pinky’s tijdloze vraag aan haar verloofde: “What's rational about prejudice?”

Aan de box office was deze controversiële film, die in een aantal staten verboden werd, een van de meest succesvolle films uit 1949, dankzij het aangrijpende, rechtlijnige verhaal en de fraaie rollen van Jeanne Crain, Ethel Waters en Ethel Barrymore. Die leverden weliswaar drie Oscar-nominaties op, maar geen van hen werd verzilverd.

Een wat vergeten juweeltje van Elia Kazan met een oorverdovende boodschap.

Prachtig, gevoelig en vooral kraakhelder.

Tot aan de verbijsterende reeks verkrachtingsscènes is dit een interessante film over een tiener, die na een jarenlang verblijf in een opvanghuis voor het eerst op eigen benen komt te staan. Dat gaat redelijk tot zij door de vriend van haar moeder op straat wordt gezet en vervolgens door haar eigen vriend wordt verkocht aan mannen, die op gruwelijke wijze misbruik van haar maken. Het einde heeft zoiets van “eind goed, al goed”, maar niet heus. Een ongemakkelijke film met schokkende beelden, die lang nagalmen.

Mooi hoe regisseur Jacques Deray met weinig dialoog en het gebruik van talrijke stille momenten de spanning steeds verder weet op te voeren. Knap acteerwerk van Romy Schneider en vooral Alain Delon. Een eersteklas psychologische thriller, die de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Totaal onschuldig romantisch niemendalletje dat een geijkt patroon volgt: meisje krijgt jongen, meisje krijgt jongen niet, meisje krijgt jongen. Heel erg braaf allemaal, allicht ingegeven door het hoge snoezigheidsgehalte van protagoniste Mikako Tabe. Wat meer pit zou niet misstaan hebben.

Koorvariant van Bring It On (2000). De fysiek van Anna Camp, Anna Kendrick, Brittany Snow c.s. is meer dan prima ontwikkeld en nadrukkelijk aanwezig, maar qua acteren hebben ze nog een lange weg te gaan en zijn ze niet in staat een film te dragen. Bovendien is het verhaal erg aan de magere kant. Daar staat tegenover dat de a capella-arrangementen van de liedjes over het algemeen best leuk zijn.

Een typische meidenfilm met aardige muziek. Ik behoor duidelijk niet tot de doelgroep, maar toch leuk om een keer gezien te hebben. Dat geldt wat mij betreft dan vooral het vrouwelijk schoon.

Een van de weinige keren dat ik een sequel beter vind dan het origineel. De a cappella covering van allerlei songs is zonder meer erg genietbaar. Om het nog leuker te maken heeft men de moeite genomen de talrijke muziekmomenten met zoiets als een verhaaltje aan elkaar te rijgen. Maar dat verhaaltje doet er verder niet toe, zij het dat de bruuskerende oneliners van John Michael Higgins best aankomen. Klein, maar verdienstelijk regiedebuut van Elizabeth Banks.

De twee voorafgaande Pitch Perfect films vond ik nog wel aardig, vooral vanwege de lekker in het gehoor liggende a cappella liedjes. Dat is bij deze sequel veel minder het geval, terwijl de filmmakers niet eens de moeite hebben genomen om een fatsoenlijk verhaaltje rondom de muziek te breien. Het komt mij voor dat deze formule nog toch wel helemaal uitgemolken is.

Opnieuw een meeslepend familiedrama van de bovenste plank. Daar zijn ze in Italië toch wel erg goed in, al heeft het er wel een beetje van weg dat alle denkbare ellende bij elkaar is gebracht. Maar dat maakt verder niet uit, want het heeft geleid tot een verhaal vol passie, emoties en romantiek, dat je meteen vastpakt en niet meer loslaat.
Voortreffelijk acteerwerk van allen, maar in het bijzonder van de kant van Sandra Ceccarelli: een brok vertwijfeling en ellende als haar huwelijk op de klippen begint te lopen.
Liefhebbers van echt drama en romantiek mogen dit niet missen.