Opinions

Zwakke nieuwe verfilming van Peter Pan, die een jong meisje en haar broertjes meevoert naar het magische Neverland. Iedereen doet maar een dotje en ook de vormgeving is matig. Eigenlijk zonde van de moeite.

Wat de boodschap betreft heeft deze film zijn houdbaarheidsdatum ruimschoots overschreden. Afgezien daarvan is wel een leuke karakterschets van een aantal voormalige studenten, die op het mooie landgoed van een van hen ter gelegenheid van oudejaarsavond na een tiental jaren een soort reünie beleven. Een aardige komedie met hier en daar wat dramatische accenten en veel (inmiddels) bekende gezichten.

Naar mijn gevoel is deze film een vreemde eend in de ‘Mike Leigh’-bijt. Door de documentaire aanpak mist deze film het engagement van Leigh’s andere films. Als historisch document zeer zeker belangrijk, als film echter niet erg geslaagd.

Film gaat vooral over de spanningen tussen orthodoxe opvoedingen en gewoontes (joods en moslim) en de hedendaagse, westerse samenleving. Heel interessant thema, maar van deze film wordt je jammer genoeg niet veel wijzer. Een gemiste kans, volgens mij.

Franse plattelandsfilm volgens een inmiddels geijkt patroon: een wankelmoedig verhaal over een uitgebreide familie in een rustieke omgeving, waar de emoties van tijd tot tijd het kookpunt bereiken. Weinig nieuws onder de stralende zon. Wel moet gezegd worden dat de cast gedegen acteerwerk aflevert.

“Schattig” is het eerste woord dat mij te binnen schoot na het zien van deze charmante film, waarin een klein meisje het hiaat door de plotselinge afwezigheid van haar moeder op fantasierijke wijze invult. Innemend geacteerd door de Sanz-tweeling. Een van de betere films van Céline Sciamma.

Prima film over een dwangmatige dievegge, die zich op weg naar volwassenheid wil laten gelden na een belabberde jeugd.

Laatste scenario van François Truffaut, die daarmee een vrouwelijke tegenhanger van Les Quatre Cents Coups (1959) op het oog had en bij het schrijven deels uit eigen ervaringen putte. Sterke vertolking van de nog jonge Charlotte Gainsbourg (dochter van Serge en Jane: "Je t'aime... moi non plus").

Prachtig! Fascinerend!

Franse versie van The Big Chill (Lawrence Kasdan, 1983), maar dan anders. Net als in zijn vorige film Ne Le Dis à Personne flikt Guillaume Canet het weer om alle spanning in de slotscènes tot uitbarsting te laten komen. Onvoorstelbaar knap gedaan.

Om een dergelijk psychologisch drama —met hier en daar een komische noot— over het voetlicht te brengen moet je wel over de juiste acteurs kunnen beschikken. Nou deze film bewijst eens te meer dat Frankrijk blijkbaar een hele voorraad topacteurs bezit, die dat schijnbaar moeiteloos aankunnen. In dit geval wil ik wijzen op het opnieuw uitzonderlijk acteren van Marion Cotillard en François Cluzet, zonder te kort te willen doen aan de rest van de cast, want tot en met de kinderen was iedereen in topvorm.

Als filmliefhebber loop je zo af en toe eens tegen een film aan, waarvan je nog uren of dagen kunt nagenieten en waarvan je het eigenlijk jammer vindt dat hij is afgelopen, zelfs na 2½ uur. Les Petits Mouchoirs, in het Engels heel treffend vertaald in “Little White Lies”, is voor mij zo’n film.

Prachtig! Fascinerend!

Vermakelijke romcom over een overgeorganiseerde man, die bij toeval zijn absolute tegenpool tegen het lijf loopt. De rest laat zich raden. Een gezellige film met een leuk verhaal en mooie vertolkingen, in het bijzonder van de altijd charmante Ji-min Han. De film is goed voor bijna twee uur gedachteloos vermaak.

Aparte thriller in die zin dat de moordzaak voor de verandering nu eens niet wordt opgelost door een gladde, stoere jongen of meid uit een of ander life-styleblad, maar door een schuchtere, ietwat sloom ogende politiesergeant. Dat maakt het eigenlijk heel bijzonder, want ik mag dat wel. Bovendien geven Pierre-François Legendre en zijn al even bedeesde partner Brigitte Pogonat met hun ingetogen acteerwerk op uitstekende wijze invulling aan hun toch wel opmerkelijke personages. Daarnaast zit het verhaal goed in elkaar en ook de settings zijn fraai. Samengevat: geen echte hoogvlieger, maar wel een erg aangename verrassing.

Dramatisch relaas over een allochtone tiener uit Libanon, die –nog groen achter de oren– kennismaakt met het studentenleven in Parijs. Uiteraard gaat dat met vallen en opstaan. Aangenaam debuut van de mooie Manal Issa.

Eind jaren ’60 wekelijks aan de buis gekluisterd om de (vooral romantische) ontwikkelingen van Allison, Rodney e.a. te volgen. Vreemd genoeg heb ik de lange speelfilm niet eerder gezien. Eigenlijk is het een langgerekte soap met dezelfde personages als in de latere tv-serie, plus een paar nieuwe gezichten. Niet direct hoogstaand, maar niettemin best vermakelijk al was het alleen maar door de nostalgie. Ik heb trouwens nooit geweten dat het verhaal zich afspeelt tijdens de beginjaren van de Tweede Wereldoorlog. Opmerkelijk verder dat Lana Turner —een opvallende schoonheid op wie het ouder worden weinig greep heeft gekregen— het beste bewaarde voor haar moederrollen (zie ook Imitation of Life (1959).

Het idee achter de film is wel aardig, maar de uitvoering belabberd. Dat ligt niet aan de dames, want die zien er sexy genoeg uit. De film mankeert diepgang, waardoor de verhaaltjes stuk voor stuk erg gehaast en oppervlakkig overkomen. Dat geldt in minder mate voor het verhaal over Phoenix en haar rotsvaste vriend Happy. Afgezien van een handvol leuke scènes een middelmatige film, die het vooral moet hebben van de sex appeal van de dames.

Spannende verzetsthriller met een uitstekende bezetting. De wendingen verplichten je bij de les te blijven. De kern van het verhaal is eerder met Chinese settings verfilmd in Feng Sheng (2009). Deze Koreaanse versie haalt niet dat niveau, maar is niettemin erg onderhoudend.

De lieftallige Emmy Rossum en de schitterende settings en kostuums; dan heb ik het wel gehad met het opsommen van de pluspunten van deze zoveelste verfilming van Gaston Leroux’ boek. Met uitzondering van Rossum’s optreden vond ik er niet veel aan. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat regisseur Schumacher zich nogal vertild heeft aan deze film. Dit soort muzikale spektakels lijken mij niet zijn ding.

Het zal wel aan mij liggen, maar afgezien van het vlekkeloze acteerwerk van de protagonisten en het camerawerk heb ik in deze film over een egocentrische couturier weinig boeiends kunnen ontdekken. Het aantal scènes dat eruit springt, zijn op de vingers van één hand te tellen. Het kan ook komen omdat de hele entourage van het verhaal —haute couture, aristocratische kringen— mij (te) weinig aanspreekt. Met veel goede wil krap aan een voldoende.

Klassieke komedie, die het vooral moet hebben van zijn mooie dialogen. Ik vermoed dan ook dat het verhaal beter tot z'n recht komt op het toneel.

Film leverde een Oscar op voor James Stewart, maar dat wordt door velen gezien als een goedmakertje voor het mislopen van deze onderscheiding het jaar daarvoor voor Mr. Smith goes to Washington, waarin hij volgens sommigen veel beter op dreef was. Daar ben ik het wel mee eens.

Tenslotte vind ik de muzikale remake High Society (1956) zeker zo leuk.

Waardeloze film.

Ik ben zo langzamerhand toe aan een Nederlandse film, waarin niet iedereen uit de kleren gaat.

Stephen Frears is een veelzijdig regisseur, die films aflevert die nogal verschillen niet alleen qua genre, maar ook qua kwaliteit. Zijn nieuwste is wellicht zijn beste. Het is het schokkende, waargebeurde verhaal over een Ierse vrouw, die bijna 50 jaar na dato op zoek gaat naar haar buitenechtelijke zoon, die op 3-jarige leeftijd door zusters voor veel geld verkocht is aan een Amerikaans echtpaar.

Het is vooral de film van Judi Dench. Zij is vrijwel altijd een genot om naar te kijken, maar bijna 80 jaar oud speelt ze in deze film werkelijk de sterren van de hemel. Formidabel.

In de commentaren hiervoor wordt terecht verwezen naar de film The Magdalene Sisters (2002), omdat ook in die film de genadeloze houding van Ierse nonnen t.o.v. jonge, ongehuwde moeders aan de kaak wordt gesteld. Het valt volgens mij aan te raden om eerst die film te zien en daarna deze. Dat is weliswaar geen vervolg –want het gaat over andere personages– maar het verhaal van Philomena begint daar waar The Magdalene Sisters ophoudt. Het zijn beide kwalitatief hoogstaande films met een verbijsterend verhaal over uitwassen binnen de katholieke kerk.

Dedicated to the thousands working very hard to stop spread of this virus.

Dramatische Bollywood film zonder de gebruikelijke muziek en balletten. Regisseur Revathy komt met één grote aanklacht tegen de onwetendheid en valse vooroordelen over HIV- en AIDS-besmetting. De boodschap is verpakt in een stevig en duidelijk verhaal, al klinkt het luchtige en vrolijke eerste deel een beetje als een dissonant. Aardig acteerwerk van Abhishek Bachchan en i.h.b. Shilpa Shetty, die laat zien dat ze niet alleen mooi maar ook een prima actrice is.

Door Pawan Kirpalani strak geregisseerde psychothriller over een jonge kunstenares, die na een traumatische ervaring lijdt aan pleinvrees. Naast het spannende verhaal profiteert de film van de haast vlekkeloze vertolking van Radhika Apte. De rol van een jonge vrouw, die geplaagd wordt door beangstigende beelden, lijkt Apte op het exotische lijf geschreven.

Ik heb nu een handvol film gezien van deze rijzende ster aan het Bollywood firmament. Ze smaken naar meer.

À propos: fraaie poster!

Van lieverlee beklemmende post-Holocaust film over een vrouw, die psychisch en fysiek zwaar beschadigd terugkeert uit een vernietigingskamp. Niet wetend wat er ten tijde van haar arrestatie door de nazi’s allemaal gebeurd is, gaat zij in haar naïeve onschuld op zoek naar haar man, culminerend in een schokkende confrontatie.

Een beklijvende film met een subtiele slotscène, die mij nog lang zal heugen. Subliem. Een van de meest verfijnde filmafsluitingen die ik ooit ben tegengekomen.

Daar waar ik hoopte dat dit een biografische film zou zijn over de legendarische wetenschapper Ibn Sina (in het westen beter bekend als Avicenna), blijkt dit een rammelende avonturen- annex actiefilm te zijn zonder veel hoogtepunten, kwistig voorzien van historische onjuistheden. Tekenend voor de film is allicht het secundaire romantische verhaallijntje dat er aan de haren bij gesleurd wordt, maar vervolgens nauwelijks enige uitwerking krijgt.

Derhalve, al met al een teleurstellende film, waarin Ben Kingsley zoals zo vaak de gelegenheid krijgt gewoon zichzelf te spelen, zij in een oosterse setting van duizend jaar geleden.

Een alleenstaande moeder (met een handicap) wordt uitgehuwelijkt aan een man, die zij niet kent, in een modderig ver land waar de tijd schijnt stil te staan. Doodongelukkig zoekt zij troost in haar pianospel, totdat haar piano wordt verkocht aan een man die op zichzelf woont in de wildernis. Dat geeft een onverwachte wending in haar leven.

Een gevoelig drama van Jane Campion met ijzersterke rollen van Holly Hunter en Harvey Keitel.

Drieluik over lesbiennes, die in de verschillende fases van hun leven telkens op een andere manier worstelen met hun seksuele identiteit. Het eerste segment over een blinde zangeres en haar jaloerse zusje is nog wel leuk, maar daarna wordt het gestaag minder. Grappig om in het middengedeelte langs de muren een overdaad aan posters te zien van Zero Chou’s debuutfilm Ci Qing.

Het intense en onthutsende verhaal van een alleenstaande moeder, die er in het hedendaagse Shanghai alles voor over heeft om haar slechthorende zoontje een normale schoolopleiding te geven, maar steeds weer te kampen krijgt met tegenspoed. Schitterende film van regisseur Zhou Sun, die te midden van troosteloze settings een fenomenale Gong Li en Gao Xin als haar zoontje naar grote hoogte stuwt.

Onderhoudend drama over een jong meisje dat –na het vertrek van haar ouders– wordt toevertrouwd aan de zorgen van haar strenge en chagrijnige grootmoeder. Feitelijk draait de film om het onverwerkte en onuitgesproken hartzeer dat binnen de familie leeft en dat geleidelijk aan wordt blootgelegd. De epiloog is overbodig, want die voegt weinig toe aan het verhaal.

De Engelse titel “Alone with her Dreams” is een misser. Een letterlijke vertaling van de oorspronkelijke titel zou veel beter zijn geweest: “Kleine meid – met de voeten in het zand”.

De film roept herinneringen op aan de Siciliaanse films van Giuseppe Tornatore.

Een Lolita-achtig verhaal over een piepjonge tiener die het leven van een gehandicapte oorlogsveteraan gaat beheersen. Het verhaal en de acteerprestaties zijn nogal matig. Volgens mij vond regisseur Cattarinich dat minder belangrijk dan het tonen van expliciete beelden van de nog zeer jonge Katya Berger.

Veel meer dan het op zich trieste verhaal maakt dit regiedebuut van Laura Samani vooral indruk door het fraaie camerawerk in de spectaculaire omgeving van het grensgebied tussen Italië en Slovenië. Het einde had van mij niet gehoeven.

Vermakelijke film over volwassen worden met als hoofdthema’s verliefdheid, achterklap en jaloezie. Een heel aardige highschool driehoeksverhouding met alle verwikkelingen die daar bijhoren. Redelijk doorsnee allemaal, maar niettemin best de moeite waard, niet in de laatste plaats vanwege de leuke titelrol van Mizuki Yamamoto (nieuw voor mij).