Opinions

Neerslachtig drama over rouwverwerking met een paar oprispingen die naar mijn gevoel niet helemaal in het verhaal passen. Het acteer- en camerawerk zijn dik in orde.

Fijne buddy film met een onvoorstelbare chemie tussen Shia LaBeouf en Zack Gottsagen, die beiden een topprestatie afleveren. Dakota Johnson is ook aanwezig, maar dat is vooral als decoratie. Daar is trouwens niks mis mee, want het oog wil ook wat.

Degelijk drama van Truffaut over een klassieke driehoeksverhouding met mooie rollen van Desailly, Dorléac en een magnifieke Benedetti. Erg goed, maar naar mijn smaak niet Truffaut's beste.

Eeuwig zonde dat Françoise Dorléac op zo'n jonge leeftijd verongelukt is, want volgens mij had zij nog meer talent dan haar jongere zus Catherine Deneuve.

Warrig drama over een oversekste tiener, die op allerlei manieren probeert haar aanstaande stiefmoeder te compromitteren. Het verhaaltje ─met een veel te geforceerd einde─ stelt weinig voor.

Uiteraard is de film vooral gefocust op het wulpse sekssymbool Gloria Guida, maar ook dat gaat op d’n duur vervelen, net als de afgrijselijke soundtrack trouwens.

Vlot niemendalletje over de wederwaardigheden van een brave taxichauffeur en een zakkenrollersfamilie, geleid door Vittorio De Sica. Leuke komedie met als voornaamste bijzonderheid dat het de eerste van een twintigtal films is, waarin Sophia Loren en Marcello Mastroianni samen de hoofdrollen spelen en waarin zij laten zien dat zij qua acteertalent aan elkaar gewaagd zijn.

Matig psychologisch drama (met een vleugje romantiek) over een jongeman, die op weg naar volwassenheid door zijn weifelend gedrag in de liefde uiteindelijk van een koude kermis thuiskomt. De heerlijke gerechten, die voorbij komen zien er betoverend uit, maar de rest van de film is niet veel soeps.

Deens-Zweedse tegenhanger van het Italiaanse meesterwerk L'Albero degli Zoccoli. Op gevoelige wijze wordt de schrijnende armoede, de uitbuiting en rechteloosheid van de landarbeiders (haast lijfeigenen) rond de vorige eeuwwisseling geschetst. De beelden van de arbeiders op het land hebben veelal de allure van fraaie schilderijen. Daarnaast puik acteerwerk van Max von Sydow en van de jonge Pelle Hvenegaard in de titelrol. M.i. de beste film tot op heden van regisseur August.

Psychologische thriller over drie yuppievrienden, die hetzij door vertwijfeling, hetzij door onderontwikkelde zelfbeheersing van lieverlee de greep op het leven verliezen. Ik kreeg het idee dat ook regisseur Jhung gaandeweg het noorden kwijtraakte, wat uiteindelijk leidt tot een rommelige film met nogal wat open eindjes.
Tragische bijkomstigheid: actrice Ja-yeon Jang (minnares van de chirurg) pleegt niet alleen in de film zelfmoord. Nog voor de première maakte zij een einde aan haar leven.

Min of meer standaard af en aan romance tussen een populaire muziekster en zijn assistente, c.q. manager. Een gelikte film, die best wat minder voorspelbaar en wat pittiger had mogen zijn. De aantrekkelijk protagonisten vormen een pluspunt.

Vriendelijke en pijnlijke momenten wisselen elkaar af in dit familiedrama over een gezin, dat gebukt gaat onder de traumatische gevolgen van een ongeluk waardoor de moeder half verlamd is. Een jonge vogel, die hetzelfde heeft ervaren als de moeder, komt er uiteindelijk aan te pas om de scherven te lijmen. Een waargebeurd verhaal over affectie en doorzettingsvermogen. Naomi Watts en Griffin Murray-Johnston zijn erg goed bezig.

Een mooie film die onwillekeurig herinneringen oproept aan Kauwboy (2012), al vertelt die film een heel ander verhaal.

Luchtige komedie over een weifelachtige vrouw, die geholpen door een pornoster haar eigenwaarde probeert op de krikken. Vooral de spitse dialogen maken de film tot een grappige kijkervaring.

Zouden de mensen voor en achter de camera echt geld gekregen hebben voor hun werk aan deze film?

Het regiedebuut van Alex Kurtzman bevat voldoende ingrediënten om een mooie film te maken. Helaas verraadt Kurtzman zijn achtergrond niet en giet hij het verhaal, dat deels gebaseerd is op eigen ervaringen, in het hem als tv-producer welbekende sjabloon van een Amerikaanse tv-film. Zodoende ontbreken veelal echte emoties, die pas op het laatst een beetje loskomen nadat Sam (Chris Prine) bijna de hele speelduur van de film nodig heeft gehad om met de waarheid op tafel te komen.

Daar staat tegenover dat Michelle Pfeiffer en in het bijzonder Elizabeth Banks beiden een dijk van acteerprestatie neerzetten. Het is vooral het acteren van die twee, die de aandacht weet vast te houden en de film boeiender maakt dan hij door het nogal gekunstelde verhaal eigenlijk is. Het irritante gedrag van wijsneus Josh moet je maar op de koop toe nemen.

Schrijver/regisseur Mankiewicz heeft te veel ingrediënten in deze film willen stoppen. Het resultaat is navenant: er is geen reuk of smaak aan. Cary Grant en Jeanne Crain doen hun best, maar het materiaal waarmee ze moeten werken is beneden peil. Het is een warrig verhaal dat van onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt en vol zit met moeizame dialogen, die eigenlijk nergens over gaan. Dieptepunt: het belachelijke verhaal over de zombieachtige Shunderson. De vertolking van die rol door Finlay Currie is tegelijkertijd het enige hoogtepunt van deze film.

Na de synopsis gelezen te hebben, verwachtte ik een regelrechte smartlap. Niets van dat alles. Regisseur Ram zet een weliswaar gevoelige, maar tegelijkertijd robuuste en openhartige film neer over de relatie tussen een alleenstaande vader en zijn zwaar gehandicapte dochter. Om die relatie nog ingewikkelder te maken belandt die dochter in weerwil van haar handicap volop in de puberteit met alle symptomen die daar bij horen.

Een bijzondere coming-of-age film met bijzondere acteerprestaties. Allereerst van Mammootty als de zorgzame vader. Het is evenwel Sadhana die de show steelt met een beheerste, nagenoeg vlekkeloze vertolking als de spastische dochter. Ook de keuze van Ram om de rol van een transgender prostitué toe te wijzen aan een daadwerkelijke transgender betaalt zichzelf uit.

Een bijzonder mooie, gedurfde film die niet gespeend is van maatschappijkritiek.

Dertien-in-een-dozijn komedie over twee afgestudeerde jongemannen, die een gouden toekomst zoeken in Berlijn en, zoals te verwachten is, van een koude kermis thuiskomen. Weinig nieuws onder de zon derhalve.

Film met twee gezichten. Het eerste deel gaat over een balsturige filmproducer, die door een opeenstapeling van tegenvallers van lieverlee helemaal aan de grond komt te zitten, geen uitweg meer ziet en zonder iemand ook maar een aanwijzing te geven uit het leven stapt. Het tweede en veel betere deel toont de wijze waarop zijn gezinsgenoten omgaan met zijn plotselinge heengaan. Daarbij komt de focus vooral te liggen bij de puberende dochter.
De eerste helft van de film kon mij op geen enkele wijze bekoren. Het tweede deel vond ik een stuk interessanter, mede vanwege de fraaie rol van Alice de Lencquesaing als de oudste dochter.

Film over illegale bokswedstrijden. Daaromheen een rommelig, flinterdun verhaaltje over een trainer, die wraak wil nemen op haar overspelige vriend. Het is duidelijk dat de filmmakers vooral oog hadden voor het spektakel en dat gaat ten koste van het acteerwerk. Puur voor de liefhebbers van vechtsporten.

Bijtende film over hulpverleners, die in een poging om in oorlogsgebied een waterput te ontdoen van een lijk, aan alle kanten omgeven worden door een muur van wantrouwen, dan wel onwil, dan wel bureaucratie. Sarcasme is een probaat middel om de scherpe randjes weg te poetsen van de frustratie, die dat telkenmale teweeg brengt. Een (k)luchtig gebracht drama met Benicio Del Toro in topvorm. Hij en de cynische oneliners van Tim Robbins plus de fraaie opnamen van de omgeving maken dit tot een onderhoudende film.

Koreaanse remake van het Gina Lollobrigida-vehicle Woman of Straw (1964). Ziet er niet altijd even overtuigend uit. Kijkt niettemin best lekker weg vanwege de interactie tussen de goedgelovige en kwetsbaar ogende Soo-jung Lim als speelbal van de cynische Yeon-seok Yoo, al kun je Lim natuurlijk niet vergelijken met Lollobrigida. De ontknoping kwam voor mij niet als een verrassing, maar was toch weer best spannend. Aardige tijdspassering. Voor zover ik mij kan herinneren minstens zo goed als het Britse origineel, dat ik mettertijd toch maar eens aan een herziening moet onderwerpen.

Vind ik ook.

Ik heb nu vrijwel alle Johansson-films gezien en dit is toch een van de minste, hoewel Scarlett er erg sexy uitziet. Show wordt duidelijk gestolen door Leonardo Nam.

Onderhoudend drama, maar Clint Eastwood heeft als regisseur wel betere films gemaakt.

De film kent een aantal mooie scenes, maar zakt te vaak weg om voortdurend te kunnen boeien. Vooral het einde maakt niettemin indruk.

Een van de weinige films, waarin Kevin Costner als acteur een behoorlijk niveau haalt. De rol van Laura Dern lijkt er aan de (lange) haren min of meer bijgesleept te zijn.

Al met al geen slechte film, maar geen topper.

“Questa è la scatola nera della nostra vita.” (Dit is de zwarte doos van ons leven)

Het is al eerder (maar zelden beter) gedaan. Deze film van Paolo Genovese over een avondje ‘gezellig eten’ met een groep oude vrienden mag er naar mijn mening best zijn. Het script met zijn deels onverwachte wendingen en scherpe dialogen is ronduit verbluffend. Dat geldt evenzeer voor het acteerwerk, dat over de hele breedte eerste klas is. Het helpt natuurlijk dat Italië over een heel scala aan acteurs beschikt, dat dit soort intieme drama’s perfect over het voetlicht kan brengen.

Na een rustig begin ontwikkelt zich vanaf het moment, dat de ‘zwarte doos van ons leven’ op tafel komt, een bijtende (en soms kostelijke) film, waarnaar ik in toenemende mate gefascineerd heb zitten kijken. Het einde vond ik niet zo sterk, maar dat doet nauwelijks afbreuk aan mijn waardering.

Ik kan me voorstellen dat de spiegel die Genovese ons voor houdt voor sommige kijkers tamelijk confronterend is en dat dat zijn weerslag zal hebben op de waardering. Hoe dat ook zij, voor mij is het een van beste films van 2016.

Prachtig, scherpgeschreven coming-of-age drama over liefde, eenzaamheid, zelfrespect, traumaverwerking en kameraadschap. Een ijzersterk, pakkend verhaal dat door schrijver Stephen Chbosky zelf op voortreffelijke wijze vertaald is in boeiende filmbeelden.

Geweldig geacteerd ook door Logan Lerman, Ezra Miller en Emma Watson. Bovendien een uitzonderlijk mooie soundtrack, maar dat Sam (Emma Watson) “Heroes” van David Bowie niet herkende, toen ze uit haar dak ging, dat wil er bij mij niet in.

Zonder meer een van de beste Amerikaanse films van de laatste tijd.

Een absolute aanrader.

Meeslepende film met mooie afsluitingen over een Joodse gevangene in een concentratiekamp, die om zijn hachje te redden een Duitse officier een fictieve taal leert. Het uitermate onwaarschijnlijke verhaal kon niet verhinderen dat ik geboeid heb zitten kijken. Sterk geacteerd door de beide protagonisten.

Deze poging om de Charles Dickens klassieker in een ander daglicht te plaatsen, leek een goed idee. Met de nadruk op “leek” want het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. De film is een springerig, nauwelijks samenhangend geheel met goeddeels mislukte of flauwe grappen.

Enkel de cinematografie en de vertolking van Ben Whishaw (in de rol van Uriah Heep) vormen wat mij betreft de schaarse lichtpuntjes. Jammer.

Tegenvallende televisiefilm met weliswaar een aardig verhaal en een paar spannende momenten, maar die —merkwaardig genoeg voor een Russische film— vooral opvalt door matig acteerwerk. Het camerawerk daarentegen is wel goed verzorgd.

Van de vier films van Olivier Assayas die ik tot nu toe gezien heb, heeft alleen Clouds of Sils Maria mij enigszins kunnen bekoren. Ook over deze duistere film over een jonge vrouw, die op zoek is naar zichzelf, kan ik niet enthousiast worden. Het hoofdpersonage van deze feitelijk plotloze film komt bij gebrek aan mimiek zo afstandelijk over, dat je op geen enkele moment uitgenodigd wordt een band met haar te krijgen. Dat een iPhone in feite de voornaamste bijrol voor zijn rekening neemt, zegt meer dan genoeg.

Ik heb de film op een regenachtige avond gezien tijdens mijn vakantie in New York in een nagenoeg verlaten bioscoopzaal op 6th Avenue. Achteraf gezien verwondert het gebrek aan belangstelling voor deze film mij niet.

Mooi romantisch kostuumdrama volgens de beproefde Jane Austen-formule met onverbloemde kritiek op het pedante streven van min of meer berooide families naar geld en status ten koste van menselijke emoties. Ik heb dit boek niet gelezen, dus kan niet beoordelen in hoeverre deze televisiefilm trouw is aan het verhaal. Wat opvalt is het gezwollen, maar toch wel mooie taalgebruik dat naar mijn gevoel perfect past bij het tijdsgewricht. Sally Hawkins (Happy-Go-Lucky, Made in Dagenham, e.a.) laat andermaal zien een voortreffelijke actrice te zijn.

Binnenkort ook de versie uit 1995 eens bekijken.

Mijn tweede Ishikawa. Vond ik Su-ki-da nog een aardige film zonder dolenthousiast te worden, dat kan ik van Petal dance niet zeggen. Na een half uur heb ik de film uit verveling stopgezet om eerst wat reacties van dit forum te lezen. Die beloofden hier en daar beterschap voor de rest van de film, maar helaas … de grauwe lijn uit het begin wordt gewoon doorgetrokken.

Het is een grijze film met een vier grijze jonge vrouwen over wie we aan het begin niets weten en aan het eind niet veel wijzer geworden zijn. Geen verhaal, geen karakterontwikkeling, weinig dialoog, veel gegiebel. De in dit forum veelgeprezen cinematografie overstijgt naar mijn mening nauwelijks de vakantieopnamen van een wat meer geoefend lid van de plaatselijke videoclub, mits voor hem of haar de juiste locaties voorhanden waren. De minimalistische soundtrack voegt ook al weinig toe.

Kortom, een saaie film die nergens over gaat en ook qua opnamen allerminst tot de verbeelding spreekt. ’n Beetje zonde van mijn tijd.