Opinions

De film was voor mij hard op weg naar de volle 5* tót het moment dat Harry (Ralph Fiennes) ten tonele gevoerd werd. De luchthartige satire met fijnzinnige humor en met Colin Farrell en Brendan Gleeson beide in topvorm, veranderde toen in een ordinaire, onnodig bloederige misdaadfilm. Weliswaar met een knipoog, maar de luchtige ambiance was plotseling verdwenen om plaats te maken voor een grimmige sfeer.

Eeuwig zonde en daarom helaas een vol punt aftrek voor het minderwaardige laatste half uur.

Enigszins tegenvallende verfilming van Truman Capote’s opzienbarende boek over een gruwelijke moordpartij eind jaren ’50. Het bijzondere zit ‘m vooral in de structuur van het verhaal, waarbij de ware toedracht van het gebeuren pas aan de orde komt ná een uitgebreide kennismaking met de hoofdpersonen en wat er gebeurde ná de moorden.

Ik vond het boek spannender en intrigender dan de film, maar dat komt allicht omdat ik het verhaal al kende. Of omdat de haast documentaire aanpak van regisseur Brooks nogal afstandelijk op mij overkwam.

Veertien maanden in een riool wonen met de nietsontziende vijand voortdurend in de buurt. Hoe spannend wil je het hebben?

Iedere keer weer ben ik bij films over de Holocaust verbijsterd door de onvoorstelbaar gruwelijke ellende, die mensen aangedaan kan worden door andere mensen. Met In Darkness voegt Agnieszka Holland een beklijvende film toe aan een gestaag groeiende rij waargebeurde verhalen over de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is goed dat die films gemaakt worden, opdat we niet vergeten. Willen wij er ook wat van leren? Ik hoef ’s morgens de krant maar open te slaan of ’s avonds het 8 uur journaal aan te zetten om te zien dat dat helaas niet het geval is. Nog overal ter wereld wordt onderscheid gemaakt tussen mensen op basis van ideologie, waanideeën en/of vooroordelen.

Deze claustrofobische film over de deels geslaagde pogingen van Leopold Socha om een aantal joodse gezinnen uit de klauwen van de nazi’s te houden, deed me denken aan het gelijkaardige televisiefilm The Courageous Heart of Irena Sendler (2009) over het getto van Warschau. Ook die film wil ik van harte aanbevelen.

Indrukwekkend. Om stil van te worden.

Ingetogen drama over collegialiteit en een sprankje romantiek op de werkvloer van een gigantische supermarkt. Het in wezen sombere verhaal wordt bedachtzaam en luchtig verteld met als uitschieter de vertederende scène tijdens de kerstborrel.

Opvallende rol van Franz Rogowski als introverte magazijnmedewerker. Een mooie, rustige film met een fraaie soundtrack. Vooral “Air on the G string” van Bach doet het natuurlijk altijd goed om een stemmige sfeer te creëren.

Pijnlijke herinnering aan het benauwende leven in de voormalige DDR, waar achterdocht en verraad schering en inslag waren. Een jonge vrouw, die bij toeval wordt ontdekt door een modefotograaf, wordt heen en weer geslingerd tussen hoop op een beter leven en de rauwe werkelijkheid van alledag. Een mooie, informatieve film over hoe het was vóór de val van de muur.

Een film met Shirley MacLaine kan ik maar moeilijk laten liggen. Terecht blijkt maar weer, want dit is een onderhoudend romantisch drama met hier en daar een vleugje humor. MacLaine en ook Toni Collette zijn goed bezig. Dat regisseur Hanson een poging doet om de weelderige voorgevel van Cameron Diaz te pas en te onpas de hoofdrol te laten spelen, neem ik dan maar op de koop toe. De film wordt daar niet beter, maar ook niet slechter van.

Degelijk homecoming drama, dat in het tweede deel geruisloos omslaat naar een goed gedoseerd mysterie. Aanvankelijk een beetje langdradig om niet te zeggen saai, maar het spannende vervolg maakt veel goed. Matthew Macfayden en met hem de rest van de mij totaal onbekende cast zijn goed bezig. Dat mag ook gezegd worden van regisseur/schrijver Brad McGann, voor wie het door zijn vroegtijdig overlijden bij deze ene film gebleven is.

Meeslepend drama over een gedoemde driehoeksverhouding. Film begint heel onschuldig, maar krijgt van lieverlee grimmige trekjes om tenslotte regelrecht op een tranendal af te stevenen, totdat…

Carole Lombard en Cary Grant, beiden vooral bekend geworden met luchtige screwball komedies, laten zien allebei zo veelzijdig te zijn dat ze ook uitermate goed uit de voeten kunnen met dramatische rollen. De verrassing is evenwel Kay Francis (Trouble in Paradise, 1932), de destijds zo goed als afgeschreven ster uit het begin van de jaren ’30, die hier als het ware een laatste kans krijgt. Tot mijn aangename verrassing grijpt ze die met beide handen aan door wellicht haar beste rol ooit neer te zetten als het manipulatieve kreng, dat ten koste van alles haar verworven status in stand wil houden.

Tezamen met deze topcast, aangevuld met o.a. een degelijke Charles Coburn, heeft regisseur John Cromwell een film gemaakt, die als maar boeiender wordt en die ik bij liefhebbers van romantisch drama van harte kan aanbevelen.

Aangename dramafilm over de interactie tussen een bewaker met een duister verleden en een student, die zich amper kan handhaven in een milieu dat het zijne niet is. Beiden hebben redenen om niet boven het maaiveld uit te steken, maar vinden uiteindelijk steun en vertrouwen bij elkaar.

Q.E.D. (quod erat demonstrandum).

De film doet denken aan Good Will Hunting (1997).

Geduld wordt beloond, want na een wat warrig begin ontvouwt zich een (h)eerlijke film met aanstekelige rollen van Scoot McNairy (tevens producer) en de aantrekkelijke Sara Simmonds. Meer dan de moeite waard.

De film moet het —naast de Fellini-fragmenten— vooral hebben van de ingetogen hoofdrol van de bevallige Ksenia Solo (Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets (2017) als het argeloze meisje, dat voor het eerst in haar leven het overbezorgde ouderlijk nest verlaat om haar droom na te jagen. Hier en daar vallen er wat gaten in het verhaal, maar niettemin een mooie film.

Sowieso voor mij reden om binnenkort mijn favoriete Fellini (La Strada) weer eens af te stoffen.

Psychologisch drama, dat mij vreemd genoeg totaal niet wist te raken. Sterk geacteerd weliswaar, maar de film is naar het einde toe tamelijk voorspelbaar en wordt hier en daar “vervuild” met korte, overbodige tussenscènes, die weinig of niets met het verhaal te maken hebben. Bovendien erg traag gemonteerd met langzame overgangen.

Een beetje een tegenvaller na het zien van Field’s Little Children.

Standaard whodunnit over een warrige detective, die tijdens een onderzoek naar een seriemoordenaar verliefd wordt op een getuige. Het verhaal heeft weinig om het lijf en wordt wellicht daarom opgeleukt met een handjevol blootbeelden van Meg Ryan als de sekshongerige lerares. Miss Tyan ziet er leuk uit met en zonder kleren, maar ook zij kan in haar eentje de film niet redden.

Cold case film die profiteert van het gedegen acteerwerk van Jones en Goodman. Ook in zijn Amerikaanse uitstapje slaagt regisseur Bertrand Tavernier er niet in om boven de middelmaat uit te stijgen.

Na de Civil Rights Act van 1964 stonden de rassentegenstellingen in het zuiden van de Verenigde Staten op scherp. Over die tegenstellingen gaat deze film met als moment suprème de niet eerder vertoonde klap van de zwarte Tibbs in het gezicht van blanke katoenbaron Endicott. De mooie afscheidsscène op het perron vormt een passend einde.

Toch wel wat gewaagd om ten tijde van deze verhitte tegenstellingen in die donkere jaren (In the heat of the Night) deze film uit te brengen. Een compliment voor producer Walter Mirisch en regisseur Norman Jewison is dan ook zeker op z'n plaats. Overigens: de Nederlandse titel (De nacht van Inspecteur Tibbs) slaat m.i. helemaal nergens op.

De oplossing van een moord is in deze film niet meer dan de verpakking van het thema.

Prima geacteerd door Rod Steiger, Sidney Poitier en niet te vergeten Lee Grant. Zij heeft maar een bijrolletje, maar laat daarin opnieuw zien wat voor een geweldige actrice zij eigenlijk is.

“Paciencia y Fe” (Geduld en vertrouwen)

Na zijn aardige komedie Crazy Rich Asians (2018) is deze onstuimige musical van regisseur Jon Chu over een Latino smeltkroes in het noorden van Manhattan –daar waar toeristen niet of nauwelijks komen– een geweldige verrassing. Het is een energieke, meeslepende film over teleurstelling en hoop; over mensen die met vallen en opstaan tegen de stroom in hun dromen proberen waar te maken en daarbij steun en genegenheid vinden bij elkaar. Het politieke ondertoontje (DACA), hoe bescheiden ook, is een aangenaam extraatje.

Naar mijn mening de beste musical sinds West Side Story (1961). Ik noteer ‘m alvast in mijn lijstje kanshebbers voor een award komend voorjaar.

Liam Neeson in een vertrouwde rol in dit actiedrama over de “broederstrijd” op het Ierse platteland. Tamelijk voorspelbaar en dus niks van bijzonders.

Politieke klucht met een razende vaart. Af en toe moeilijk om de vlijmscherpe dialogen te volgen. En dat is een beetje jammer, want zijn vooral die dialogen die voor de komische effecten moeten zorgen. Ik heb me aardig vermaakt.

Precies!

Zeer aangrijpend over het voetlicht gebracht door een geweldige cast met als uitschieters Daniel Day-Lewis en Pete Postlethwaite (zonder twijfel een van de beste acteurs van de laatste decennia en helaas afgelopen winter veel te jong gestorven).

Het op zich schokkende verhaal van de Mirabal zusters leidt enigszins onder het feit dat het met te grote stappen verteld wordt en daardoor de nodige diepgang mist. Niettemin is het een boeiende film; niet in de laatste plaats omdat het ons kennis laat maken met de wandaden van het barbaarse regiem van dictator Trujillo.

Aardige bijzonderheid is dat de Verenigde Naties —om de Mirabal zusters te eren— de dag waarop zij vermoord zijn (25 november) hebben uitgeroepen tot de “Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen”.

Traag, zonder veel spanning en tamelijk voorspelbaar. Het motief wordt er echt aan de haren bijgetrokken. Het spel van Jones en Theron (hoewel miscast) maakt het nog een beetje verteerbaar. Een misser.

Bette Davis en Olivia de Havilland (wordt over goed een maand 100 jaar!) hebben samen een handvol films gemaakt, die zonder uitzondering allemaal de moeite waard zijn. Beiden zijn in deze film heel erg getypecast. Davis als de doortrapte, sluwe feeks en De Havilland als haar goedmoedige, ietwat naïeve tegenpool. Het resultaat is een degelijke karakterstudie over twee zussen, waarin de onderlinge verschillen nog eens extra uitvergroot worden na de dramatische twist op eenderde van het einde.
Ik heb wel het gevoel dat de mensen van de Hays Code bij deze film hier en daar een oogje dichtgedaan hebben, maar het einde is weer helemaal in lijn, immers... het kwaad straft zichzelf.

Ten opzichte van andere films over oorlogskampen, die ik eerder gezien heb, brengt deze film een tamelijk origineel verhaal, dat naar verluidt geïnspireerd is door gebeurtenissen die daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. Dat geldt uiteraard niet voor de speurtocht van de Russische commandant naar oorlogsmisdadigers, maar voor de toenadering tussen de krijgsgevangenen en hun bewaaksters (plus een deel van de plaatselijke bevolking). Een soort Stockholm syndroom op grote schaal.

Met de cinematografie en het acteerwerk is m.i. weinig mis, maar wat meer diepgang in de karaktertekeningen zou welkom zijn geweest. Bij teveel personages ontbreekt de context. Dat vind ik een manco, maar afgezien daarvan is het best een interessante film, die in de nasleep van de oorlog een onderwerp aanroert dat ik nog niet eerder ben tegengekomen.

Wazig filmpje over een vrouw, die vastzit in een uitgewoond huwelijk en zoekt naar impulsen om haar leven weer in gang te trekken. Zonder veel effect. Eigenlijk een plotloze film, die enkel waarneemt en diepgang mist. Een bedachtzame Isabella Ragonese voorkomt in haar eentje een onvoldoende.

Vertederende romantische fantasie over de bovennatuurlijke relatie tussen een jonge, getrouwde vrouw en haar absolute tegenpool, een jongeman balancerend op de rand van de zelfkant van de samenleving. In weerwil van het hoge fantasiegehalte en de gaten die hier en daar vallen in het verhaal een boeiende, geloofwaardige film dankzij het voortreffelijke acteren van de opnieuw innemende Zoe Kazan en een al even opmerkelijke Michael Stahl-David. Zonder samen in een scène te zitten, zijn de wisselwerking en de chemie tussen hen beiden van een hoog niveau. De knappe regie van Brin Hill is daar mede debet aan. Een bijzonder aangename verrassing.

P.S. Bij de genreaanduiding wordt de film mede geklasseerd als science fiction, maar met dat genre heeft deze film absoluut niets van doen.

Melodramatische film over een hartstochtelijke relatie tussen een legercommandant en de vrouw van zijn ondergeschikte. Voor het overgrote deel een mooie, pakkende film met een aantal redelijk pittige seksscènes. De film duurt evenwel een paar minuten te lang. De overbodige epiloog is er teveel aan. Die laat mijn waardering voor de film een stuk zakken.

In wezen lijken al die high schoolfilms als twee druppels water op elkaar. Ze gaan in de regel over een groepje nerds, die op zoek zijn naar drank en seks. Ik hoopte dat deze vakantiefilm de uitzondering op de regel zou vormen omdat ie van Britse makelij is, maar niets daarvan. De film is alle even stompzinnig en platvloers als de rest. Wat een bagger…

Een belabberd scenario met soms belachelijke dialogen maken dit tot een ongeloofwaardige film, die te veel dingen tegelijkertijd wil zijn: drama, thriller, romantiek enz. Michelle Williams doet haar best, maar kan in haar eentje de film ook niet boven de middelmaat laten uitstijgen. Jammer dat zo'n interessant gegeven zo knullig wordt verprutst.

Schitterende verfilming van Wajdi Mouawad’s gelijknamige toneelstuk over familie-eer, extremisme en oorlog in het Midden-Oosten en de dramatische impact daarvan op gewone mensen.

Het verbijsterende verhaal, de realistische beelden en het aangrijpende plot laten je geschokt achter. Eerste klas acteerwerk, in het bijzonder van de Belgische actrice Lubna Azabal (Paradise Now, 2005). Daarnaast superieur camerawerk met schitterende opnamen van Jordanië, die het geheel tot een fantastische beleving maken.

Een indrukwekkende film, die blijft hangen.