Opinions

Een fataal bedrijfsongeval leidt tot een donker sociaal drama over manipulatie, (gebrek aan) ethiek en wroeging. Het muzikale intermezzo tijdens het familiediner valt wat mij betreft helemaal uit de toon, maar dat zal wel bedoeld zijn voor het Turkse thuispubliek. De sterke acteerprestaties en het ongemakkelijke verhaal maken dit debuut van regisseur/schrijver Selman Nacar tot een indrukwekkend geheel.

Matige romcom met weliswaar aantrekkelijke hoofdrolspelers, maar dat kan van het halfslachtige verhaaltje niet gezegd worden. Net als in andere films met de mooie Nozomi Sasaki zou meer sjeu de film goed gedaan hebben. Maar helaas, met name de romantiek —toch een essentieel onderdeel van dit soort filmpjes— wil maar niet op gang komen en is bovendien veel te truttig voor 20-plussers om ook maar enigszins geloofwaardig te zijn.

Gelet op de talrijke loftuitingen en hoge scores niet helemaal de film, die ik verwachtte. De ontwikkelingen in het verhaal —of beter het gebrek daaraan met name in het middengedeelte— rechtvaardigen niet de lange speelduur. Daar komt bij dat protagonist Takashi Shimura onder vrijwel alle omstandigheden dezelfde mimiek vertoont.

Mijn derde Kurosawa, een meer dan degelijke regisseur maar naar mijn smaak geen absolute topper.

Twee verhalen over de bejegening van oude mensen, die het einde van hun leven naderen. De raamvertelling over een schier onhandelbare oude man en diens wankelmoedige dochter is gesitueerd in het heden. De binnenvertelling verhaalt in zwartwit de Obasute legende, waarin oude mensen naar een afgelegen bergtop worden gebracht om in afzondering te sterven. Hoewel dat verhaal mij bekend was door de film Narayama Bushikô (1983) sprak dat deel mij het meeste aan. Vooral de fraai uitgelichte scène met de serene oude vrouw op de bergtop vond ik prachtig. Hoewel ons dat allicht een spiegel voorhoudt, begon het hedendaagse verhaal mij al snel tegen te staan vanwege het ergerniswekkende gedrag van de beide protagonisten. Dat kan evenwel niet verhinderen dat ik dit een onderhoudende film vind.

Geestig filmpje over een puberende tiener, die zich —mede door het gedoe met de volwassenen in haar omgeving— geen raad weet met haar hormonen en van de weeromstuit alles in het leven probeert te rationaliseren, totdat de hormonen haar onvermijdelijk de juiste richting wijzen. Leuke karakterstudie, met gevoel voor humor gemaakt. Geen echte topper, maar alleszins onderhoudend door de spitse dialogen en het bedachtzame acteerwerk van de jonge Julia Krohn.

Uitermate sombere karakterstudie van regisseur Nuri Bilge Ceylan en zijn vrouw Ebru. Bijzonder traag (het leek af en toe wel een film van Zvyagintsev) met veel scènes waarin amper wat gebeurt, heel weinig dialoog, maar daarentegen zeer fraaie winteropnamen en goed verzorgde rollen van het echtpaar Ceylan.

Misschien dat ik 'm nog een keer moet bekijken om de film op juiste waarde te schatten. Voorlopig 3*.

Schitterende film met briljant acteerwerk van Kristin Scott Thomas en Elsa Zylberstein.

Van begin tot einde kippenvel!

Met voorsprong de beste Franse film van het afgelopen decennium.

Eigenlijk zijn 5* te weinig.

Nu eerst mijn top10 bijwerken.

De film wordt pas een beetje interessant op het moment dat de baby ten tonele verschijnt. Daarvoor is het een verzameling incidenten zonder veel lijn en met buitensporig geweld als gemeenschappelijk kenmerk. Het zal er in de Londense buitenwijken best extreem aan toe gaan, maar zó extreem? Dat betwijfel ik zeer.

Omdat een aantal hoofdpersonages in het eerste deel op gewelddadige wijze dreigde uit te sterven, moesten de filmmakers zo ongeveer halverwege noodgedwongen wel een nieuwe verhaallijn openen. Gelukkig maar, want met de komst van de baby komt er eindelijk een beetje lijn in. Maar dat maakt het nog geen geweldige film, die in deze vorm volgens mij toch voornamelijk op effectbejag mikt. Het rap-commentaar maakt wel duidelijk dat de film bestemd is voor een bepaalde doelgroep en daar hoor ik niet bij. Jammer dan.

Aangrijpend verhaal over hoe regels een mens kunnen beroven van zijn of haar waardigheid. Toont ook aan dat het met het peil van onze beschaving en mededogen van lieverlee slecht gesteld is. Goed gemaakte, genuanceerde film met een sterke rol van Anne Coesens.

Belle epoque drama over de romantische verwikkelingen rondom een illusionist en diens jeugdliefde. Dit soort rollen zijn de vaak wat onderkoelde Edward Norton op het lijf geschreven. Een sfeervolle film met een boeiend verhaal (incl. een passend einde) en fraai camerawerk. Erg mooi.

Het duurde even alvorens mijn kwartje viel, maar vanaf het moment dat de aspirant-dichter zich frontaal in de wereld van de corrupte journalistiek stort ontwikkelt zich een boeiende film. Hoewel geïnspireerd door de gelijknamige roman van Honoré de Balzac uit het midden van de 19e eeuw, is het thema in deze tijd van verspreiding van nepnieuws verrassend actueel.

Achteraf bezien vond ik het een prima film over standsverschillen, integriteit en manipulatie met een uitstekende rol van Benjamin Voisin. Daarnaast vind ik het sowieso een genot om Cécile de France in actie te zien, ook al is haar bijdrage aan deze film tamelijk bescheiden.

Mijn eerste kennismaking met een film uit Singapore heeft me verrast. Het is een authentiek ogend, zij het fragmentarisch verhaal over een doorsnee gezin dat middenin een financiële en economische crisis worstelt met de nodige tegenslagen. Dat heeft zijn weerslag op de onderlinge relatie tussen man, vrouw en hun rebelse zoontje. De brave Filippijnse huishoudster dreigt nogal eens het kind van de rekening te worden van het hoge stressniveau, maar zij laat zich niet makkelijk uit het veld slaan.

Een enigszins ongebruikelijke film zonder hoogte- of dieptepunten, die met zijn eerlijke vertelstijl neigt naar een docudrama. Het aanzien zeker waard.

Deze komische road movie over een koppel dat elkaar voortdurend kwijt raakt, maar dagen en vele honderden kilometers verder elkaar wonder boven wonder toch weer terugvindt geeft niet wat ik ervan verwacht had. De film begint veelbelovend, maar dat duurt maar totdat de reis door Europa echt aanvangt. Het romantische sausje viel ook al niet mee, want van echte romantiek is nauwelijks sprake. Toegegeven, de film bevat een aantal kolderieke scènes, maar die zijn op de keeper beschouwd op de vingers van één hand te tellen. Nee, ik geef toch sterk de voorkeur aan de drama’s die Akin later gemaakt heeft.

Interessante en boeiende reconstructie van de moeizame voorbereiding van het beruchte Frankfurter proces (1963-1965) tegen voormalige SS-ers, die tijdens de Tweede Wereldoorlog op enigerlei wijze betrokken waren bij Auschwitz. De film richt zich vooral op het cynisme en de tegenwerking en brede weerstand, waarop de onderzoekers steeds weer stuitten. Dat daar ook nog een flutterig liefdesverhaaltje aan vastgeknoopt zit, neem ik maar op de koop toe.

Al in 1946 is er een kritische Oost-Duitse film verschenen over mensen, die na de oorlog gewoon weer aan de slag gingen alsof er niets gebeurd was: Die Mörder Sind unter Uns (1946) van Wolfgang Staudte.

In 1929 schreef Erich Maria Remarque zijn anti-oorlogsroman, deels gebaseerd op zijn eigen ervaringen aan het front tijdens de Eerste Wereldoorlog, deels op de verhalen van lotgenoten in het militaire hospitaal in Duisburg. Regisseur Edward Berger vertaalt het boek in een rauwe en grauwe film, die de zinloosheid van oorlog voeren centraal stelt. Wat dat betreft komt hij dicht in de buurt van wat Remarque met zijn roman beoogde. Als schouwspel is het allesbehalve een genot, maar dat verwachtte ik al na het zien (vele jaren geleden) van de illustere voorganger van deze film: All Quiet on the Western Front van Lewis Milestone uit 1930.

Opnieuw een aansprekende film van Caroline Link. Het emotionele verhaal wordt rustig en vrij sober verteld zonder ergens sentimenteel te worden. Je wordt geconfronteerd met verschillende manieren van verdrietverwerking en hoe interactie dat proces beïnvloeden. Erg mooi.

Uitstekende hoofdrollen van Karoline Herfurth en vooral Josef Bierbichler.

Onmiddellijk na het zien van de Koreaanse remake uit 2018 deze originele versie opgezet om mijn geheugen op te frissen. Hoewel die remake zonder meer de moeite van het bekijken waard is, blijft ie toch achter bij deze superieure versie. Ik heb hier weer buitengewoon van genoten en daarom mijn waardering verhoogd naar de maximale score.

Laat ik nou een man zijn en deze film bijzonder leuk vinden.

Een mooi en lief verhaal, aanstekelijk in beeld gebracht met de nodige humor en zelfspot.

Een op en top romantische komedie, een echte feel good-movie.

Gelukkig een productie van de Ealing Studios, want in Hollywood zouden ze zo'n leuk verhaal onmiddellijk verknald hebben.

Bloemiste Lena Headey kende ik niet en was een aangename verrassing.

De film eindigt met de mededeling dat tijdens de militaire dictatuur (1976-1983) zo’n 30.000 mannen, vrouwen en kinderen spoorloos verdwenen zijn. Wat aan die mededeling voorafgaat is een banale film, die op geen enkele wijze rechtdoet aan al die mensen en hun verwanten, die zo verschrikkelijk geleden hebben (en nog steeds lijden) door toedoen van Videla en zijn trawanten. Het is een film, waarin martelingen, verkrachtingen en executies worden afgewisseld met scènes van een derderangs kermisattractie in de vorm van een paragnost, die in zijn tuin mensen in contract brengt met hun vermiste geliefden. Ik heb mij daar mateloos aan geërgerd. Van de films die ik gezien heb over de “vuile oorlog” is dit in mijn ogen met voorsprong de slechtste. Twee ** voor het optreden van Emma Thompson en Leticia Dolera (als haar dochter) en verder gauw vergeten.

Een degelijke docudrama-achtige film, die mijn hooggespannen verwachtingen geen moment wist waar te maken. Hoewel de film wordt gecategoriseerd als thriller, mist ie in mijn ogen de nodige spanning. Ook als drama of oorlogsfilm komt de film nauwelijks van de grond. Het sterke acteerwerk van Benedict Cumberbatch is eigenlijk het enige opvallende.

Voor het zien van deze film had ik nog nooit van Alan Turing gehoord. Blijkbaar zijn Turing’s activiteiten voor de Britse crypto-analytische dienst een goed bewaard geheim gebleven.

In tegenstelling tot de versie uit 1959 had ik deze verfilming van het feministische boek van Fannie Hurst (dat ik overigens nooit gelezen heb) niet eerder gezien. De film schetst een beklijvend beeld over de realisering van de “American Dream” enerzijds en de schaduwzijde van de rassensegregatie anderzijds. Tekenend voor het denken toentertijd is dat de naam van de donkere Louise Beavers, die naast Claudette Colbert de hoofdrol speelt, pas als vijfde verschijnt in de openingscredits, ná de voornaamste blanke acteurs. Je kunt je daarom afvragen of de boodschap, die Fannie Hurst in haar boek meegaf, wel in z’n geheel doorgedrongen was tot de Hollywood studio.

Dit alles laat overigens onverlet dat de film voor een aanzienlijk deel gedragen wordt door de pakkende vertolking van Beavers, die niet onderdoet voor die van Colbert. Een mooie film, die op sommige momenten nogal ongemakkelijk aanvoelt. Reden te over in ieder geval om de remake uit 1959 nog eens te herzien.

Na het zien van de oorspronkelijk verfilming uit 1934 deze film nog maar eens bekeken. Wat meteen opvalt is dat de voornaamste verhaallijn helemaal herschreven is op het lijf van Lana Turner. Daarmee wijkt dat flink af van het oorspronkelijke verhaal, zoals dat door Fannie Hurst in haar boek wordt verteld. Dat betekent overigens niet dat deze remake minder tragisch is dan het origineel, want de scherpe kantjes over rassenscheiding zijn hetzelfde gebleven. Het probleem zit ‘m vooral in het acteerwerk. Zoals te verwachten valt kan Lana Turner natuurlijk niet tippen aan Claudette Colbert, maar ook Juanita Moore komt een stuk minder voor de dag dan Louise Beavers, haar evenknie uit 1934.

Zonder meer een onderhoudende film, maar de versie uit 1934 is beter; in weerwil van het optreden van de fenomenale Mahalia Jackson tegen het einde.

Is me niet meegevallen. De film is het aanzien best waard, want het verhaal is dramatisch genoeg en ook op het acteren van Marion Cotillard en Joaquin Phoenix valt weinig aan te merken, maar het beklijft allemaal niet. Het is te veel binnen de lijntjes, te braaf... zeg maar té Amerikaans om echt te kunnen boeien. Wanneer deze film in Europa gemaakt zou zijn, dan had hij er naar mijn bescheiden mening veel venijniger, veel meeslepender uitgezien. Jammer, want toch een beetje een gemiste kans.

Niet onaardige biopic over Beethoven, die het vooral moet hebben van de mooie rol van Gary Oldman. Helaas meer fictie, dan werkelijkheid en dubbel helaas dat de prachtige muziek van Beethoven er maar bekaaid vanaf komt. Ik had van te voren verwacht en in ieder geval gehoopt dat er meer aandacht voor zijn muziek zou zijn.

Formuleachtige misdaadfilm over vier ex-commando’s, die hun jaarlijkse reünie gebruiken om een overval te plegen. Een ervaren politie-inspecteur, op de rand van zijn pensioen, begint steeds meer belangstelling te krijgen voor de oorlogsveteranen.

Eigenlijk gaat de film veel meer over de politie-inspecteur —een doorwrochte rol van Nicolau Breyner— en diens vriendin, dan over de voormalige commando’s. Net als bij de andere films van regisseur António-Pedro Vasconcelos, die ik gezien heb (3 stuks), best aardig voor een keer, maar niet erg bijzonder.

Degelijke film noir uit de tijd dat filmscript veelal nog rechttoe-rechtaan verhaallijnen kenden, met hier en daar een (al dan niet verrassende) wending. Altijd geinig om Charles Coburn aan het werk te zien, al wordt hij deze keer afgetroefd door Helen Walker, een rasechte scènesteler.

Shockerende observatie van een aantal aspecten van de moderne samenleving, waarvan iedereen weet dat ze er zijn, maar waarvoor vaak de ogen gesloten worden en waarmee niemand geassocieerd wil worden, zoals armoede, internetporno, zinloos geweld, seksslavinnen, meerwaardigheidsgevoel, industriële verzorgingstehuizen, enz.

Regisseur Ulrich Seidl “trakteert” de kijker op een confronterend docudrama (vooral in het verzorgingshuis), daarbij geholpen door intrieste settings en prima vertolkingen van de protagonisten Ekaterina Rak en Paul Hoffman.

Plotloze film, maar dat heb je al vrij snel niet meer in de gaten.

Redelijk enerverend docudrama, dat het vooral moet hebben van de special effects in het begin. Het heftige verhaal is gebaseerd op de dramatische ervaringen van María Belón, die nauw betrokken is geweest bij het maken van deze film en gediend heeft als adviseur van Naomi Watts. Jammer is wel dat de spanning van lieverlee een beetje wegebt.

Meer een dramatisch liefdesverhaal dan een film noir.

Het leuke aan de rol van Humphrey Bogart is, dat zijn personage tot aan de onthulling van het plot alle kanten op kan. Het verhaal is an sich niet zo bijzonder, maar het acteerwerk is top.

Bogart profiteert in zijn films vaak van het feit dat hij te maken krijgen met sterke actrices als tegenspeelster. Dat is ook hier het geval met de vaak ondergewaardeerde Gloria Grahame. Samen maken zij er een heel degelijke, best spannende film van, die ook na al die jaren het bekijken meer dan waard is.

De film begint heel aardig met fragmenten uit 37°2 le Matin (1986), maar daarna gaat het rap bergafwaarts. Bij Joey King moet ik automatisch denken aan haar luchtige “Kissing Booth”-films. Hoewel geen toppers zijn die bakviskomedies mij beter bevallen dan dit moeizame niemendalletje.