Opinions

Uitermate oninteressante film. Een pretentieuze janboel zonder kop of staart en daartussenin een verzameling beelden, die nauwelijks iets met elkaar te maken lijken te hebben. Met uitzondering van Magnolia ben ik toch al niet enthousiast over de films van PTA. Dat is er met deze film beslist niet beter op geworden. Ronduit vervelend.

Erg mooie film over een in Amerika beroemde rechtszaak (‘Scopes Monkey Trial’) uit 1925, waarin het darwinisme en creationisme tegenover elkaar kwamen te staan. Die tegenstelling duikt ook heden ten dage nog regelmatig op, niet in alleen in Amerika, maar ook hier.

De film wordt gedragen door een (zoals zo vaak) uitmuntende Spencer Tracy. Het acteren van Fredric March is nogal vet aangezet, maar dat kan heel goed de bedoeling zijn geweest, gezien het vaak theatrale optreden van geloofsfanatici.

De beste film van Stanley Kramer als regisseur, zij het onder voorbehoud, want ik heb zijn Judgement at Nuremberg nog niet gezien.

Drie zusters worden voortdurend op de huid gezeten door hun grootmoeder, omdat het volgens haar de hoogste tijd is dat zij een man zoeken. Maar wel in de juiste volgorde. De oudste kleindochter is dus eerst aan de beurt, maar die heeft vooral belangstelling voor lekker koken. Een vlotte musical met liedjes, die lekker in het gehoor liggen.

Ik lees geen Japans en de openingstekst was niet ondertiteld, maar uit de opmerking van Onderhond hiervoor maak ik op dat de film begint met een waarschuwing dat er een twist in zit. Nou zal dat ook zonder die waarschuwing niemand ontgaan zijn, want het verhaal kent een A- en een B-kant met data-aanduidingen, die voor een deel nogalopvallend parallel lopen. De regisseur heeft het nodig gevonden de film af te sluiten met een chronologische index van het verhaal. Net als de kennelijke waarschuwing vooraf wat mij betreft tamelijk overbodig eigenlijk.
Inhoudelijk zijn het twee weinig verrassende romantische verhalen met wat doorsnee ontwikkelingen. De meer gevarieerde B-kant vind ik duidelijk beter en geloofwaardiger dan de nogal gezapige A-kant.

Net als zijn soortgelijke voorganger Benjamin uit 1968 een ondermaatse film met een ongelooflijk melig verhaaltje en dito vertolkingen. Een uitzondering wil ik daarbij maken voor de nog zeer jeugdige Virginie Ledoyen, die leuk debuteert.

Na afloop van een première wordt een bekende filmster gekidnapt door een meedogenloze bende, die eerder al een barkeeper en een serveerster gegijzeld hebben. De filmster denkt aanvankelijk dat het een geintje is. Maar geconfronteerd met het nodige geweld, heeft hij spoedig in de gaten dat het bloed(erig)serieus is.

De film ontwikkelt zich geleidelijk aan tot een regelrechte thriller. Een mix van fiction en reality haast, want de Koreaanse filmster Jeong-min Hwang speelt zichzelf. Dat geeft deze remake van Saving Mr. Wu (2015) toch wel een apart cachet. Mede daardoor ben je eerder geneigd de tekortkomingen van de film voor lief te nemen,

Psychologische thriller over ambities, die leiden tot een haat-liefde verhouding aan de top van een gerenommeerd reclamebureau. De geloofwaardigheid van het nogal rammelende verhaal houdt niet over en dat wordt er met de ontknoping niet beter op. De vertolkingen van de beide protagonisten zorgen niettemin alsnog voor een nipte voldoende.

Sensueel melodrama over de hartstochtelijke relatie tussen een eenvoudige soldaat en de sekshongerige vrouw van zijn impotente commandant. De ongelijkheid in de relatie én de legerachtergrond zijn er debet aan dat de film boordevol onderhuidse spanningen zit. Een mooie film met een bedachtzame regie en prima vertolkingen van de beide protagonisten.

Er zitten nogal wat losse eindjes en onverwachte wendingen in het verhaal. Film had met deze cast volgens mij veel beter kunnen zijn. Een gemiste kans.

Knap hoe Louis Garrel misdaad, romantiek en humor haast naadloos met elkaar vermengt. Het resultaat is een sympathieke film over sympathieke mensen, die niet bang zijn om buiten hun comfortzone te treden. Het acteerwerk van de vier protagonisten, onder aanvoering van de altijd betrouwbare Roschdy Zem, is eerste klas.

Ik kijk graag naar Italiaanse films, maar ik ben nooit een Visconti-fan geweest. Na het zien van deze film weet ik weer waarom. Een traag verteld en futloos geregisseerd verhaal over decadentie binnen de Italiaanse aristocratie: so what else is new? Er was geen reuk of smaak aan, want behalve het verhaal was ook het acteren niet om over naar huis te schrijven.

Ik heb Il Gattopardo en Rocco e... nog op mijn lijstje “nog-te-zien” staan, maar het kan wel even duren voor ik daar aan begin.

Van de films van Anne Fontaine, die ik tot nu toe gezien heb, is dit met voorsprong de beste. Deze prangende film brengt het door ware gebeurtenissen geïnspireerde verhaal over een jonge medische studente, die verzeild raakt in een strenge kloosterorde, waar Russische soldaten in de zomer van 1945 op hun manier hebben huisgehouden.

De regie en het acteerwerk zijn zonder meer eerste klas. Lou De Laâge is een meerdere opzichten een ontdekking voor mij.

Film over de cyclus van het leven met de geboorte van een nieuwe mens aan de ene kant en de dood aan de andere kant. Een vrouw doet tijdens haar zwangerschap een beroep op een voormalige vriend. Terwijl in haar het leven groeit, is voor hem het aftellen begonnen omdat hij ongeneeslijk ziek is. Zware kost, prima geacteerd door de beide protagonisten.

Hartverwarmend muzikaal drama over een voortdurend kibbelend echtpaar, dat –geconfronteerd met vreselijk nieuws– op zoek gaat naar herinneringen uit het verleden, deels met frisse tegenzin. De liedjes, die qua muziek goed in het gehoor liggen, maken er een gezellig geheel van, ondanks de tragiek die op de achtergrond voortdurend aanwezig is. Dat is er mede debet aan dat je er toch een goed gevoel aan overhoudt. Een verrassend leuke film.

De bonus van het kijken naar films uit “onbekende” filmlanden is dat je kans loopt geconfronteerd te worden met tradities en gebruiken die haaks staan op je eigen belevingswereld. Zo ook deze film uit Jordanië over een vrouw (met kind) die na het onverwachte overlijden van haar man een speelbal wordt in een erfeniskwestie. Een opmerkelijk debuut van de Jordaanse regisseur Amjad Al-Rasheed met een geschakeerde rol van de Palestijnse actrice Mouna Hawa (Bar Bahar).

Aangename film —met een authentiek ogende jaren 60 sfeer— over een liedjeszanger, die een professioneel bestaan in de muziekwereld nastreeft. Door zijn eigenzinnige houding zit hij daarbij vooral zichzelf in de weg.

Oscar Isaac zet een prima hoofdrol neer. Bovendien beschikt hij over een mooie stem, die ervoor zorgt dat de film een bijzonder aangename soundtrack bevat.

De bijrollen van John Goodman, Justin Timberlake, Carey Mulligan en Adam Driver zijn goed beschouwd niet veel meer dan wat opgerekte cameo’s. Ze spelen amper een wezenlijke rol in het verhaal.

Geschakeerde karakterstudie van Richard Donner met een mooie mix van drama, romantiek en humor. Het wel en wee van de vreemde verzameling stamgasten van Max’s buurtcafé gaan over loyaliteit, saamhorigheid en liefde. Af en toe een beetje sentimenteel, af en toe een beetje shockerend, maar dat stoort nergens.

De voortreffelijke cast brengt het verhaal dan weer ingetogen, dan weer uitbundig met gepast gevoel voor humor over het voetlicht. De lieftallige Diana Scarwid kreeg een terechte Oscar-nominatie voor haar subtiele vertolking. Pas de tweede film van de daadwerkelijk gehandicapte Harold Russell, 34 jaar (!) na zijn debuut in The Best Years of Our Lives (1946).

Film over de groeiende affectie tussen een alleenstaande jonge vrouw, die wel wat warmte in haar leven kan gebruiken, en een ernstig zieke vrouw, die aan het hoofd staat van een chaotisch gezin. De film voldoet niet helemaal aan mijn verwachtingen, maar scoort toch bovengemiddeld vooral dankzij de mooie rol van Ximena Ayala.

Regisseur Sean Anders —zelf vader van drie geadopteerde kinderen— kon bij het schrijven van het script voor deze film mede putten uit zijn eigen ervaringen. Het heeft geresulteerd in een heel erg Amerikaanse film over adoptie. Het proces is daar heel anders dan hier. Zo kent men er inderdaad “foster care fairs”, een soort kijkdagen waar echtparen kunnen snuffelen aan het kinderaanbod.

Doelbewust heeft Anders bij het maken van deze film ervoor gekozen om het onderwerp “adoptie” te verpakken als een tragikomedie met luchtige en serieuze momenten. Het resultaat is een turbulente, maar alleszins onderhoudende film, waarin plaats is voor een lach en een traan. Ik hield er een goed gevoel aan over. En dat is volgens mij precies wat Anders wil bereiken, opdat meer kijkers een goed gevoel krijgen als ze denken aan “foster care”.

Prima psychodrama over de gespannen relatie tussen een veroordeelde serieverkrachter en een gevangenispsychiater. De film staat vanaf het prille begin bol van de onderhuidse spanningen. Knap werk van Halina Reijn als die als regisseur die spanningen voelbaar houdt.

... of hoe een als belediging ervaren opmerking kan uitgroeien tot een nationaal conflict.
Rechtbankdrama met een politieke achtergrond. Het echte thema van deze film zijn de etnische tegenstellingen in het broeinest Libanon.
Een enerverende film waarin de spanningen en emoties regelmatig hoog oplopen. Het scenario zit knap in elkaar en ook het acteer- en camerawerk zijn prima verzorgd. De film heeft mij aangenaam verrast en ik sluit niet uit dat mijn waardering na een herziening nog hoger zal uitvallen.

Absurde kluchten als deze zijn niet mijn ding, want dit is niet het soort humor dat ik kan waarderen. Ik mis daar (helaas misschien) de juiste antenne voor. Er zitten niettemin een aantal scènes in, die ik best leuk vind. Bovendien werkt het enthousiasme van de cast aanstekelijk.

Slap verhaaltje over wijsneuzerige kinderen, die zich in hun onbeholpenheid aan cyberseks wagen. Waarschijnlijk leuk en/of schokkend bedoeld, maar dat is het beide niet. Gewoon een flauwe film die kant nog wal raakt.

Realistische, claustrofobische film over een familie, die omringd door oorlogsgeweld, het hoofd boven water probeert te houden. De film richt zich vooral op de overlevingsdrang van de moeder. Regisseur van Leeuw weet naast de wanhoop ook de gespannen verhoudingen binnen het appartement prima over het voetlicht te brengen. De heftige verkrachtingsscène is moeilijk te verteren. Zonder twijfel een van de betere drama’s uit 2017, mede dankzij het sublieme acteerwerk van Hiam Abbass en Diamand Bou Abboud.

Trieste film over de teloorgang van een verpleegster, die in haar vrije tijd bijklust als prostituee. Het aanvankelijk redelijk luchtige verhaal wordt allengs zuurder richting het schier onvermijdelijke einde. Met uitzondering van de verpleegster (Elena Yakovleva) en haar moeder (Larisa Malevannaya) is het acteerwerk vrij belabberd, maar dat verhindert niet dat het toch een alleszins genietbare film is.

In haar Hollywood-debuut kopieerde Ingrid Bergman haar rol uit de gelijknamige Zweedse film uit 1936. Ik heb die originele versie (nog) niet gezien en kan daarover dus niet oordelen, maar dit is een slap, zoetsappig liefdesverhaaltje (met de nadruk op –tje) dat helemaal volgens de ongeschreven gedragsregels van toen verloopt en eindigt. Ik hoop dat de Zweedse versie wat meer pit bevat.

Leuke film met een top bezetting.

Er gebeurt van alles, maar de verschillende verhaallijnen zijn knap met elkaar verweven.

Ook het goede acteerwerk zorgt voor prima amusement.

Vlotte, aanstekelijke komedie over de relatie tussen een herintredende senior en zijn veel jongere baas, een ambitieuze workaholic. Hoewel zij in menig opzicht elkaars tegenpolen zijn klikt het op onwaarschijnlijke wijze tussen Robert de Niro en Anne Hathaway. Gewoon een erg leuke film.

Gelikte productie van een matig, stripboekachtig verhaal met een groot aantal slechterikken, die het ondanks hun overtal uiteindelijk toch afleggen tegen de "good guy". Zo'n beetje het niveau van een spannend jongensboek met allemaal eendimensionale figuren, veel actie en weinig logica. Och, moet af en toe kunnen.

Acht jaar na Wedding Crashers worden Owen Wilson en Vince Vaughn opnieuw gekoppeld voor wat eigenlijk niet veel meer is dan één grote reclamespot voor Google. Zag er vooraf niet erg veelbelovend uit, maar het viel uiteindelijk toch niet tegen. Zeker het tweede deel vond ik best vermakelijk. En natuurlijk: San Francisco —naar mijn bescheiden mening een van de mooiste steden ter wereld— is altijd goed voor een paar mooie beelden.