Opinions

Pretentieuze, hippe film, zoals wel vaker bij Nolan. Door zijn lagen onnodig ingewikkeld en daarom niet mijn ding.

De Spaanse Burgeroorlog als decor voor een film over liefde en verraad. Een duister, warrig verhaal over wispelturige karakters. Erg matig.

Ietwat tegenvallende film over het Israëlisch-Palestijnse conflict, waarin een Canadese dokter in gewetensnood komt en uiteindelijk breekt na één schrijnende ervaring te veel. Het verhaal had best wat meer diepgang mogen hebben en ook van het acteerwerk ben ik niet echt onder de indruk geraakt. Zeker Evelyne Brochu (Café de Flore) en Sabrina Ouazani (La Graine et le Mulet) kunnen veel beter.

Ik vind Etz Limon (Lemon Tree) ook over de impact op gewone mensen van het conflict tussen Israël en de Palestijnen een veel betere film.

Aangrijpend drama met een ongewoon en soms ongemakkelijk liefdesverhaal. De film begint heel luchtig. Van lieverlee verandert evenwel het karakter van de film, zeker na de confrontatie van de protagonist met de oorzaak van zijn verdriet en de (verkeerde) conclusies, die hij daaruit trekt. Tot zijn schade en schande met rampzalige gevolgen. Het laatste deel van de film is zonder meer tragisch. Het acteerwerk is uitstekend, naast Sezai Paracıkoğlu met name van de aanstekelijke Melike Güner in een trieste, overtuigende rol. Een erg mooie film.

Niet zo geslaagde komedie over (onder de invloed van Freud) moeizame liefdesrelaties binnen een familie. De tussentitels in Mack Sennett-stijl zijn tamelijk storend en het acteren is hier en daar over de top. Met name de normaal gesproken gedegen Luis Tosar ontspoort af en toe. Leonor Watling daarentegen is goed bezig, maar de film valt al met al flink tegen.

Of dit allemaal waar is, kan ik niet beoordelen. Ik heb daar niet voor doorgeleerd.

Wat ik wel met eigen ogen gezien heb, is dat gletschers in rap tempo aan het slinken zijn. In 1991 heb ik voor de eerste keer een bezoekje gebracht aan het Columbia Icefield in de Canadese Rocky Mountains (halverwege Jasper en Banff). Zestien jaar later, in 2007, ben ik daar weer langsgekomen en toen toch geschrokken van hoeveel kleiner die gletscher in de tussentijd was geworden.

Gelet op de reacties op de documentaire van Al Gore krijg ik de indruk dat veel mensen het liefst de kop in het zand steken of -nog erger- glashard ontkennen dat het met de aarde de verkeerde kant opgaat. Gemakzucht? Dommigheid? Eigen belang? Ik weet het niet, maar ik ben er van overtuigd dat de komende generaties ons die houding niet in dank zullen afnemen.

Ik had voor het zien van deze film nog nooit gehoord van het Rozeneiland voor de kust van Italië. Het toeval wil dat ik in de zomer van 1968 een flink deel van mijn huwelijksreis heb doorgebracht in Rimini, maar ook toen heb ik niks meegekregen van het conflict tussen Giorgio Rosa en de Italiaanse staat. Achteraf bezien niet zo verwonderlijk trouwens, want het was maar peanuts natuurlijk in vergelijking met de andere brandhaarden en conflicten in de wereld in die tijd.

Op zich vind ik het ludieke verhaal wel erg grappig, maar de verfilming ervan valt toch wat tegen. Afgezien van een handvol kostelijke momenten is het een vrij vlakke film. Volgens mij is hier veel meer van te maken.

Jessica Williams is een ware ontdekking in deze leuke romcom over een schrijfster, die een relatie krijgt met een man die nog middenin de rouwverwerking van een recente scheiding zit. Een vlotte en grappige film met meer dan een handvol heerlijke oneliners en aanstekelijke vertolkingen van de energieke Williams in de titelrol en van Chris O’Dowd als haar meer ingetogen counterpart.

Het komt mij voor dat Jessica Williams een natuurtalent is.

Gezien het mediacircus dat Amerikaanse verkiezingen steevast omgeeft, ben ik al sinds All the President's Men (1976) een liefhebber van dit soort politieke / journalistieke thrillers. Niet de allerbeste film in dit genre, maar dankzij het optreden van good old Brian Cox en van Jodie Turner-Smith meer dan boeiend genoeg om de aandacht vast te houden. Ik heb mij prima vermaakt.

”You’re scum."

- "I’m not sure. Is that a yes?”

The Big Chill gaat op zomerkamp. Luchtiger dan het klassieke voorbeeld uit 1983, maar met af en toe toch een dramatisch ondertoontje en verder een handvol hilarische scènes (o.a. het sparren in de boksring). Niet te missen: Allan Sherman’s “Hello muddah, hello faddah” tijdens de aftiteling.

Anything broken can be fixed. Mooi motto van een pakkende film over de gebroken band tussen een vader en zijn rebelse zoon, die door zijn lange afwezigheid totaal van elkaar vervreemd zijn. De reconstructie van een oude motor, inclusief nieuwe onderdelen, is een mooie metafoor voor de poging de relatie te herstellen. Een goed verhaal met een duidelijke boodschap (zie het motto).

Wonderlijk dat er na al die jaren opnieuw een Indiana Jones-film met Harrison Ford is uitgebracht. Net als zijn voorgangers lijkt het op de verfilming van een spannend jongensboek. Ik heb er met genoegen en een forse dosis nostalgie naar gekeken.

Destijds op video opgenomen televisiefilm, inmiddels overgezet op dvd en sindsdien meerdere malen bekeken.

Beklemmend rechtbankdrama, waarin de aanklagers ten koste van alles de waarheid naar hun hand proberen te zetten. Fantastische rollen van James Woods en een gedreven, maar bijzonder ergerlijke Mercedes Ruehl.

Hemeltergend.

Tamelijk doorsnee oorlogsfilm over koloniale soldaten, die toentertijd een aanzienlijke rol hebben gespeeld bij de bevrijding van Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog omdat zij het vuile werk mochten opknappen. Film krijgt een extra lading mee vanwege de discriminerende houding van de Franse officieren tegenover deze soldaten. Stuitend, waardoor ik af en toe last kreeg van plaatsvervangende schaamte. Als tijdsdocument belangrijker dan als oorlogsfilm, met een onopvallend minirolletje van Mélanie Laurent.

Bijzonder interessante coming-of-age film over een getalenteerde en zelfverzekerde student, die van zijn stuk raakt wanneer hij kennismaakt met vrijmoedige medestudente. Eén scène springt eruit: de gaandeweg striemende woordenwisseling tussen de student en de decaan ergens halverwege de film. Gefascineerd heb ik zitten kijken naar deze vlijmscherp geschreven, minuten durende woordentwist. Werkelijk magnifiek. Niet onvermeld mag daarnaast blijven de beklijvende, neerslachtige slotscène.

Naast het goed opgebouwde verhaal en het authentiek ogende tijdsbeeld van begin jaren 50 heb ik vooral genoten van het acteerwerk van Logan Lerman, die in deze film zeker zo goed op dreef is als in The Perks of Being a Wallflower (2012). Zoals gezegd: zijn twistgesprek met Tracy Letts (de decaan) is er een om in te lijsten. Tenslotte wil ik nog wijzen op de luchtige en tegelijkertijd trieste rol van Sarah Gadon, als de sexy vriendin. Ik hou niet zo van beschuitjes, want anders…

Ik voelde mij bij het zien van deze film toch een beetje een voyeur, omdat ik met name benieuwd was hoe dat zou gaan met het acteren van een Siamese tweeling. Dat is mij op zich niet tegengevallen. De film als geheel wel. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig en de paar momenten dat dat wel het geval is, komen niet erg geloofwaardig over (het gerotzooi met de playboy, de bijna verdrinking). Het einde is ronduit zwak: de film dooft uit als de spreekwoordelijke nachtkaars, want wat m.i. hét dramatische hoogtepunt had moeten zijn, wordt er schier achteloos achteraan geplakt.

Episch liefdesdrama, geprojecteerd tegen de achtergrond van de Vietnamese onafhankelijkheidsstrijd tegen de Franse koloniale overheersers. Deze gelaagde film zoekt hier en daar de grenzen van geloofwaardigheid op, maar dat wordt meer dan goed gemaakt door het puike acteerwerk —zeker van Catherine Deneuve¬— en de fraaie scenery en cinematografie. Een prima film.

Mooie film, waarvan het mysterie langzaam maar zeker steeds meer boeit. Omdat sommige plotwendingen erg verrassend zijn, verbaast het me dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten. Het vlekkeloze Vlaams van de boswachter en andere bewoners van het Waalse dorpje blijft niettemin een beetje ongeloofwaardig, omdat dat voor geen meter klopt met mijn eigen ervaringen in de Ardennen.

Het camerawerk laat hier en daar wel wat te wensen over, maar dat wordt aardig gecompenseerd door het acteerwerk van Koen De Bouw, Filip Peeters en Maaike Neuville.

Al met al best spannend en intrigerend.

Het snauwerige begin doet je in de verste verte niet vermoeden, dat je een 100% feel-good movie voorgeschoteld krijgt over een jonge vrouw, die zich door een tijdreis geconfronteerd ziet met haar eigen moeder als leeftijdgenote.

Jammer is dat de film een paar onvolkomenheden vertoont, met als belangrijkste tekortkoming een plausibele verklaring (of iets wat daarop lijkt) voor de fikse karakterverandering van de moeder. Dat laat evenwel onverlet dat dit een warme film is met een bekwame, overtuigende dubbelrol van Do-yeon Jeon.

Een verpauperde, broeierige achterstandwijk van Brooklyn vormt het passende decor voor een rauw verhaal over twee jonge kinderen die zich staande moeten houden in een ondanks de hitte kille, niet bepaald kindvriendelijke omgeving, nadat de ene moeder spoorloos verdwenen is en de andere door de politie gearresteerd wordt.

Drugsverslaving, verwaarlozing, kameraadschap en overlevingsdrang zijn de ingrediënten van deze soms verbijsterende film, die je niet in de koude kleren gaat zitten. De wijze waarop de twee jongetjes invulling geven aan hun rol, is daar mede debet aan. Kinderen van die leeftijd horen onbezorgd naar school te gaan en spelen. Hoe anders kan de realiteit zijn!

Psychologische thriller die er op sommige momenten stevig inhakt. Een sombere film over een vrouw met heftige stemmingswisselingen en een man, die tracht te begrijpen wat er fout is gegaan. Niet alleen het verhaal, maar ook het uitstekende acteerwerk maken dit tot een film die lang nagalmt

Semi-autobiografische film over een jongen die met zijn ouders moet onderduiken tijdens het militaire regiem van Videla in Argentinië eind jaren 70. Uitgerekend tijdens die periode wordt hij verliefd op een klasgenote.

De film is opgedragen aan de moeder van regisseur Benjamin Ávila, die in oktober 1979 spoorloos verdween, net als vele duizenden anderen. De film laat je met een beklemd gevoel achter.

Ontrouw in het huwelijk is intrinsiek een dankbaar thema voor boeken en films. Je kunt dat verpakken als drama of als komedie (of beide). Dan is het onbegrijpelijk dat er toch nog mensen zijn die het klaar krijgen om daarover een film te maken, waar geen reuk of smaak aan is. Onnozelheid troef. De originele Franse versie laat ik graag aan mij voorbijgaan.

Pedanterie en arrogantie binnen de hogere kringen zijn zo’n beetje de trefwoorden, die mij te binnen schieten bij deze film over uitlokking, vreemdgaan, intriges, hypocrisie en chantage, uiteindelijk culminerend in de zelfdoding van een onschuldige, toegewijde dienstmeid. Door de elkaar snel opvolgende ontwikkelingen komt de film aanvankelijk wat warrig over, maar al spoedig wordt de rode draad zichtbaar. Achteraf kun je niet anders dan constateren dat het scenario knap in elkaar steekt.

Het aandeel van Gina Lollobrigida in deze film is aan de zeer bescheiden kant. De voornaamste rollen worden vervuld door de voortreffelijk debuterende May Britt en door Anna Maria Ferrero als haar dienstbode. Klein, maar opmerkelijk bijrolletje voor de nog piepjonge Marina Vlady als de zeer jeugdige minnares van een rijke industrieel, die haar vader had kunnen zijn.

Een mooie film, die geleidelijk aan steeds meeslepender wordt.

Een aantal plottwists proberen het verhaal spannender te maken dan het in feite is. Ondanks de gerenommeerde internationale cast een regelrechte tegenvaller. Tom Hanks, Irrfan Khan en ook regisseur Howard hebben veel betere films op hun conto staan.

Hoe om te gaan met immigranten zonder papieren is al jarenlang een hot item in de Amerikaanse politiek. Dit docudrama biedt inzicht hoe tegenstanders van het beleid het systeem van binnenuit proberen uit te hollen en daarbij zichzelf blootstellen aan grote risico’s.

Een imponerende film, gemaakt met het hart op de goede plaats. Ik ben toch wel benieuwd hoe deze film valt bij het Amerikaanse publiek minder dan een half jaar vóór de presidentsverkiezingen.

Anderhalf uur nihilisten in een verhaal zonder veel samenhang, zonder enige diepgang. De (overigens fraaie) borsten van Amber Heard proberen de boel nog wat op te vrolijken. Tevergeefs. Echt zonde van de moeite en de tijd.

TheBunk verwoordt het kernachtig. Deze gewelddadige allegorie over de primaire driften van de mens is inderdaad een misbaksel, Ki-duk Kim onwaardig. Snel vergeten.

Heerlijke satire over de teloorgang van normen en waarden in moeilijke omstandigheden. Te midden van alle grappige momenten, confronteert de film de kijker met een aantal nare zaken en eigenschappen als verkrachting, egoïsme, harteloosheid en apathie.

Mooi meegenomen dat Comencini in deze film het toenmalige crème de la crème van de Italiaanse, Franse en Spaanse cinema voorbij laat komen, zij het veelal in niet veel meer dan wat opgerekte cameo’s. Grappig dat een autokerkhof het achtergronddecor van de film vormt.

Confronterend, maar heel erg onderhoudend.

Films over domme mensen zijn doorgaans niet leuk. Dit is wellicht de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. Het is een vermakelijk filmpje over een jonge vrouw met een gebrek aan eigenwaarde, die via associatie haar leven een boost wil geven. Het duurt wel wat lang voor de oogkleppen opengaan.

Al met al niet meer dan een verdienstelijk tussendoortje.