Opinions

Film heeft het net niet. Het is niet echt een komedie en ook geen misdaadfilm. Het hangt er allemaal een beetje tussenin. Matig.

Het verhaal over een rijk meisje dat zich afzet tegen haar ouders door te kiezen voor een jongen uit de onderkant van de samenleving bewandelt een min of meer geijkt patroon. Het inbrengen van een rappende opa om de nodige komische scènes toe te voegen, heb ik eerder als storend dan als grappig ervaren. Het eindresultaat ontstijgt al met al de middelmaat niet.

De vormgeving van dit misdaadmysterie is beter dan het verhaal, dat toch een beetje als los zand aan elkaar hangt. Sterkste punten zijn de jaren 80 sfeer en de karaktertekeningen van de beide detectives, die voor de verandering nu eens geen supermensen zijn maar normale mensen van vlees en bloed, ieder met hun eigen tekortkomingen, zelfs duistere kanten. Over het geheel genomen een onderhoudende politiefilm ondanks het wankele scenario.

Dit is het bewijs hoe een zwak scenario en onzinnige dialogen een film tot een karikatuur van zichzelf kunnen maken, in weerwil van een sterrencast. Dat erkende sterren als James Mason en Joan Fontaine overgehaald zijn om mee te werken aan dit gedrocht gaat mijn pet te boven. Met moeite 2* voor de mooie titelsong van Harry Belafonte en de fraaie beelden van Barbados en Grenada.

Het eerste deel van deze film met een origineel, zij het niet erg geloofwaardig verhaal, is best aardig. Ergens halverwege begint de film evenwel stoom te verliezen om uiteindelijk uit te gaan als de spreekwoordelijke nachtkaars. Niet slecht, maar ook niks bijzonders.

Voor zo ver een drama romantisch kan zijn, is dit een prachtig romantisch drama. Cemal Hünal (Alper) en Melis Birkan (Ada) laten acteerprestaties zien, waar je stil van wordt en dat geldt ook voor Yildiz Kültür (Alper's moeder). De fraaie beelden van Istanbul en de mooie soundtrack maken het tot een schitterend geheel.

Een echte aanrader!

Bouquetreeks-achtig verhaal met een ietwat aparte structuur, want het eerste deel van de film blijkt bij nader inzien het tweede deel van het verhaal te zijn..Knappe stelletjes als deze kom je naar mijn gevoel alleen in romantische films tegen.

Klucht over een overspannen legerofficier, die met zijn dominante en irritante gedrag een eenvoudig gezin terroriseert. Film begint heel aardig en kent daarnaast een aantal kolderieke momenten, maar verliest door gebrek aan nieuwe ontwikkelingen van lieverlee aan kwaliteit. Het tweede gedeelte is teveel meer van hetzelfde.

Is that the baby’s father?

- Him? He couldn't even give birth to a suspicion!

In de loop van de jaren heb ik met de nodige scepsis de lovende commentaren over deze film en Clara Bow als de “It-girl” gelezen. Hoe heb ik mij zó kunnen vergissen? Met haar energieke vertolking en haar aanstekelijke emoties spat Clara Bow werkelijk van het scherm, zo zeer dat je eigenlijk alleen maar oog hebt voor haar en nauwelijks voor het verhaal. Zij is daadwerkelijk dé ultieme flapper en daarmee de personificatie van de “Roaring Twenties”.

Ik heb nu in een kort tijdsbestek twee van haar films gezien, naast It ook Wings (1927), en ik kan niet anders dan concluderen dat Clara Bow een echte topper is. Met haar stralende, zelfverzekerde en sympathieke persoonlijkheid maakt zij dit tot een van de meest aansprekende stomme films. Daarin is trouwens ook nog een klein bijrolletje weggelegd voor Gary Cooper als journalist.

Klein drama over het seksueel ontwaken van een tiener. Een sobere film, die het vooral moet hebben van het indringende camerawerk en van het ingetogen acteerwerk van Gina Piersanti.

Aardige voorbode voor Eliza Hittman’s indrukwekkende Never Rarely Sometimes Always (2020) over de achterkant van seksueel ontwaken.

Een van de kroonjuwelen van meester-regisseur Frank Capra. Een geweldige komedie met een op zich simpel verhaaltje, dat aan de hand van Capra meesterlijk in beeld gebracht wordt door de Hollywood-monumenten Clark Gable en de bijzonder getalenteerde en bijzonder lieftallige Claudette Colbert. De scherpe dialogen en de chemie tussen die zijn zonder meer buitengewoon.

Ik heb deze dvd nu zo’n jaar of 5 in mijn bezit en ieder jaar opnieuw tijdens de kerstvakantie trakteer ik mijzelf op een hernieuwde kennismaking met deze film. Ik moet ook wel, want ik geloof niet dat men nog in staat is om een komedie van dit niveau te maken. Geeft niet, want ik geniet hier elke keer weer met volle teugen van.

Deze vlotte komedie over een ambitieuze journalist, die via een medium één dag vooruit kan kijken naar het nieuws, is een alleraardigste mix van fantasie en romantiek. Een leuk verhaal dat door regisseur René Clair luchtig én goed in de hand gehouden wordt zonder overdrijvingen. Dick Powell en Linda Darnell (altijd een feest om naar te kijken) leveren prima vertolkingen af. Bovendien een mooie soundtrack met muziek van Robert Stolz. Al met al heel vermakelijk.

Judy Holliday heeft jammer genoeg maar weinig films gemaakt en dit is zeker niet haar beste. De fotogenieke Holliday straalt als altijd en de film kent een paar leuke momenten en dialogen, maar het verhaal is opvallend mager en heel erg voorspelbaar. Ook regisseur Cukor laat het een beetje afweten.

Film is eigenlijk enkel de moeite waard vanwege het feit dat het de overstap markeert van Jack Lemmon van televisie naar de bioscoop.

Matig.

Het was weer even geleden dat ik nog een film van “La Loren” gezien had. Zoals te zien is in veel van haar Amerikaanse films wordt opnieuw duidelijk dat de Hollywood regisseurs zich eigenlijk geen raad wisten met de natuurlijke sex appeal, die haar in de Italiaanse films zo overweldigend van het doek doet spatten. In deze film beperkt zich dat facet van deze getalenteerde comédienne tot één sexy dansje (“Carina”).

Neem daar bij dat een heel erg uitgewoonde Clark Gable (in zijn voorlaatste film) haar tegenspeler is en het is al gauw duidelijk dat echte romantiek het kind van de rekening wordt. Nog los van het feit dat zowat alle Amerikaanse vooroordelen over het “onordelijke” leven in Italië in het verhaal zijn verwerkt.

Toch nog wel een voldoende als eerbetoon aan Sophia Loren én vanwege de fraaie beelden van Capri.

Alleraardigst niemendalletje. Goed te doen ondanks de vele clichés (natuurlijk is de koningin van het bal een bitch, want dat is ALTIJD zo). Beter dan zijn talrijke soortgenoten dankzij het toch wel verfrissende spel van de twee protagonisten. Geen topper, maar best vermakelijk als tussendoortje.

Typische Ken Loach film. Ik ben bang dat het niet door een breed publiek gewaardeerd wordt en dat is jammer, want Loach laat vrijwel altijd een indringende en actuele boodschap achter. Problematiek met illegalen speelt ook in Nederland en België.

Prachtige, aanstekelijke klassieker van Frank Capra met een voortreffelijke cast, waaronder een uitmuntende James Stewart –in een van zijn beste rollen ooit– en een uitermate charmante en innemende Donna Reed.

Naar mijn mening de ultieme Kerstfilm. Ik heb hem al zeker een keer of tien gezien en ken het verhaal inmiddels van buiten, maar de film blijft me trekken.

Bette Davis en Olivia de Havilland hebben samen een handvol films gemaakt, die dankzij het gedegen acteerwerk van hen beiden allemaal het aanzien meer dan waard zijn. In deze film zorgt Eric Blore voor een bonus door als butler met enige regelmaat een hilarische inbreng te hebben, al gaat hij af en toe een beetje over de top. Bij dat alles steekt het shakespeariaanse optreden van Leslie Howard nogal schril af, maar het kan goed zijn dat dat juist de bedoeling is.

Mooie film over een klein jongetje, dat op een beslissend moment zijn lot in eigen hand probeert te nemen en daarbij stuit op het rauwe bestaan in een boze buitenwereld. Deed hier en daar een beetje denken aan Yeo-haeng-ja (2009) , maar is toch een stukje minder.

Ik heb veel te weinig kennis van Japanse culturen om deze film ten volle te kunnen appreciëren. Wat mij bijblijft is het verhaal over een introverte studente, die vanwege haar plattelandsachtergrond opgezadeld zit met een minderwaardigheidscomplex. Geleidelijk aan neemt zij daar –met hulp van haar collega’s– beetje bij beetje afstand van wanneer zij aan de slag gaat in een dienstmeidencafé.

Het meest opvallende aan dat café vind ik de enthousiaste wijze waarop nieuwe klanten verwelkomd worden. Daar kunnen (sommige) etablissementen in Nederland nog wat van leren.

De shamisenmuziek deed mij niet veel, maar ik vermoed dat je daarmee opgegroeid moet zijn zoals wij opgroeien met draaiorgelmuziek. Hoe dan ook, ik heb een warm gevoel overgehouden aan deze film hoewel er op de keper beschouwd niet zoveel gebeurt. Toch weer een stukje wijzer geworden over cultuuruitingen uit Japan.

Het is jammer dat regisseur Ryūichi Hiroki de diverse personages, die in deze tragikomedie voorbijkomen, niet wat meer uitdiept. Het is naar mijn smaak veel te oppervlakkig. Best een aardige film met een leuke cast, maar Hiroki kan beter.

Twee van de mooiste vrouwen, die Hollywood heeft voortgebracht en voor hetzelfde geld krijg je het spannende jongensboek van Sir Walter Scott er bij: wat meer kun je wensen?
Niet zo heel erg veel zou je denken, temeer omdat de film zich redelijk nauwgezet houdt aan het oorspronkelijke verhaal. Maar ja, als dan de gevangen Rebecca voor het gerecht verschijnt in een jurk die zo uit de collectie van Cardin of Yves St. Laurent had kunnen komen, of wanneer de innemende glimlach van milady Rowena steevast verdwijnt onder een dikke laag lippenstift, dan ontstaat er toch een beetje een onbehaaglijk gevoel. Dat nog versterkt wordt door de amateuristische wijze waarop actiescènes, zoals de verovering van het kasteel door de mannen van Locksley (doorgaans beter bekend als Robin Hood), in beeld wordt gebracht.

Hét probleem van de film is dan ook regisseur Richard Thorpe. De man heeft in zijn lange en zeer productieve carrière van meer dan 40 jaar met bijna 200 films (!) eigenlijk niet één film gemaakt, die boven de middelmaat uitstijgt. Dat geldt ook voor deze film, waarbij hij toch de beschikking had over een heel mooi verhaal én over een topcast met louter sterren: Robert Taylor, Joan Fontaine, Elizabeth Taylor, George Sanders, Finlay Currie, om er een handvol te noemen.

Er is veel goede wil nodig om deze film een ruime voldoende te geven en dat is dan vooral te danken aan het aangename weerzien met al die befaamde Hollywood-gezichten én aan Sir Walter Scott voor zijn verhaal.

Mijn eerste film in het Maya is een aangename verrassing. De film begint als een soort documentaire over indianenboeren op het platteland van Guatemala. De spectaculaire omgeving van de vulkaan levert natuurlijk prachtige plaatjes op. Maar het venijn zit ‘m in het laatste deel van de film, wanneer drama de overhand krijgt culminerend in de opening van het lijkkistje en de nasleep daarvan. Goed gedaan.

Prachtige film over de band van de mens met de natuur in zijn omgeving. De film heeft maar één tekortkoming: hij slaat af en toe doodlopende zijwegen in en duurt daardoor te lang. Door het dor hout te kappen zou naar mijn idee de hoofdlijn met de schitterende beelden die daar bij horen nog meer beklijven, zoals de indrukwekkende openingsscènes nu al doen.

Zvyagintsev hanteert wel een heel eigen stijl om een verhaal te vertellen. Uitzonderlijk traag tempo met veel lange shots (haast stillevens) waarin nauwelijks iets gebeurt, lege landschappen, verlaten straten, weinig dialoog en amper achtergrondmuziek. Het creëert al met al een bijzonder sobere en bijzondere somber sfeer, waarin het verhaal een ondergeschikte rol speelt en een beetje bijzaak dreigt te worden. Bovendien komt de climax in de vorm van een uitgebreide flashback aan het einde van de film naar mijn gevoel als mosterd na de maaltijd. De op zich fraaie openingsscène deed me wel enigszins denken aan de opening van Coup de Foudre (1983).

Ondanks het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Maria Bonnevie - de huilscène op de rand van het bed is fenomenaal - kan ik het enthousiasme van de meeste commentaren hier dan ook niet delen. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind dat er te weinig boeiende scènes zijn om een film van 2½ uur te rechtvaardigen.

À propos: het is wellicht misplaatst, maar ik vond het wel komisch om te zien hoe in een Russische film plotseling een duidelijk herkenbare Belgische trein voorbij komt rijden.

Naargeestige, rauwe film over jongelui, die in een mistroostige omgeving in velerlei opzicht de weg kwijt zijn. Ik houd over het algemeen niet van films over getroebleerde mensen, die uitzicht- en/of inspiratieloos rondhangen, hoezeer die ook de werkelijkheid benaderen. De navrante wetenschap achteraf, dat protagonist Christo Christov overleed aan een overdosis nog voor de opnamen voltooid waren, maakt mijn gevoel bij deze film alleen maar slechter. Het is een soort voyeurisme, die mij totaal niet aanstaat.