Opinions

Het is een miskleun in het scenario om al vroeg te onthullen wie de dader is. Er lopen genoeg louche figuren, c.q. potentiële kandidaten in de film rond om dat lang spannend te houden. Met wat goede wil toch nog een voldoende.

Na ruim de helft van zijn films gezien te hebben, wist ik al wel dat regisseur Ken Loach een meester is in het maken van films over het aan de kaak stellen van maatschappelijk onrecht en sociale misstanden. Dit is zijn beste, vind ik. De film is één grote aanklacht tegen een als vangnet bedoeld systeem, dat met regeltjes en nog meer regeltjes mensen, die het hoofd niet of nauwelijks boven water kunnen houden, definitief laat verzuipen. Tekenend zijn de dialoog onder de openingscredits én de scène, waarin een ambtenaar op haar donder krijgt van haar leidinggevende omdat zij een machteloze cliënt metterdaad aan het helpen is.

Naast het schrijnende verhaal hebben ook het optreden van Dave Johns en Hayley Squires indruk op mij gemaakt.

Gelet op de meningen van o.a. otherfool en Bélon wil ik opmerken, dat het niet zo moeilijk is om vanuit een bevoorrechte positie neerbuigend commentaar te leveren op mensen, die het —om welke reden ook— minder goed getroffen hebben en terechtgekomen zijn in de hoek waar de klappen vallen. Medemenselijkheid misstaat niemand. Daar hoef je geen socialist voor te zijn.

Mensen die zich aangesproken voelen door het thema van deze film wil ik graag wijzen op Techo y Comida (2015), het Spaanse equivalent van deze film.

Mij staat bij dat ik destijds de berichtgeving over een van de grootste schandalen uit de Amerikaanse sportgeschiedenis boeiender vond dan deze film nu. Dat komt vooral door de ingelaste mini-interviews, die de verhaallijn veelvuldig op een hinderlijke wijze onderbreken terwijl ze niets toevoegen aan het relaas. Raar dat de filmmakers voor deze structuur gekozen hebben. Jammer ook, want het verhaal over de opkomst en teloorgang van Tonya Harding is intrinsiek spannend genoeg voor een beklijvende film.

Ondanks het voortreffelijke optreden van Margot Robbie en “redneck”-moeder Allison Janney liet de film mij helaas achter met een enigszins onbevredigd gevoel.

Koel, afstandelijk verslag van een minutieus onderzoek naar de ware toedracht van de moord op een president. Het verhaal is onmiskenbaar geïnspireerd door de moord op Kennedy. Zelfs de naam van de hoofdverdachte (Daslow) is een anagram van Oswald!

Yves Montand is meesterlijk als toonbeeld van de kille, niet te corrumperen magistraat. Daarin ligt meteen ook de zwakte van de film, die elke vorm van emotie ontbeert en daardoor de kijker redelijk op afstand houdt.

Mooie, zij het gekuiste verfilming van het trieste en onstuimige leven van de eens succesvolle zangeres Lillian Roth, gebaseerd op haar gelijknamige autobiografie. Film stopt met haar optreden in de tv-show This is your life in 1953. Ook daarna is in het leven van Roth zoveel gebeurd (ze overleed in 1980), dat een uitgebreide remake niet misplaatst zou zijn.

Susan Hayward zet met een van haar allerbeste rollen treffend een aan lager wal geraakte ster neer. Ze zingt de liedjes zelf en dat gaat haar goed af.

Een heftige film!

Aardige tragikomedie over ouder worden en de pieken en dalen, die daarmee onlosmakelijk verbonden zijn. Op onderdelen zeer herkenbaar. Er gebeurt niet zo veel, maar toch is de film niet saai. Eerder bedachtzaam en dat past goed bij deze levensfase. Blythe Danner laat trouwens zien nog steeds een uitstekende actrice te zijn. Film ziet er ondertussen stiekem wel een beetje uit als een reclamespot voor Chardonnay.

Verrassende misdaadfilm nu eens niet met ongenaakbare superhelden, maar met kwetsbare mensen die tegen wil en dank meegezogen worden in de louche wereld van onderwereldfiguren. Hoewel het script hier en daar een steekje laat vallen een onderhoudende en op sommige momenten spannende film. Mooi dat ook Aretha Franklin (“Natural Woman”) nog even langskomt.

Een ontzettend domme film over drie hongerige vrouwen die ver verwijderd van hun thuisbasis op zoek zijn seks. Afgezien van de openingsscène met het vrijheidsbeeld op Times Square niet één geslaagde grap. In plaats daarvan veel stompzinnige dansmuziek en puberachtig, banaal gedraag. Een aanfluiting.

Mooie avonturenfilm met de Sahara tijdens de Tweede Wereldoorlog als meedogenloos decor. De powerhouse cast zet formidabele vertolkingen neer, Anthony Quayle in het bijzonder. De film heeft ondanks zijn gevorderde leeftijd nog niets van zijn aantrekkingskracht verloren.

Terzijde vraag ik me overigens wel af of er in 1941 Carlsberg geschonken werd in Alexandrië.

Een echte meidenfilm uit de Disney collectie. Het verhaaltje is natuurlijk hartstikke voorspelbaar, maar dat maakt eigenlijk niet zo veel uit. Best aardig als tussendoortje.

Deze Duitse televisiefilm is een equivalent van Lodewijk Crijns' Loverboy (2003). Alleen loopt deze film anders af.

Het acteerwerk is in orde, maar het verhaal laat wel wat te wensen over. Het vertoont sporen van een samenraapsel van waargebeurde feiten. Desondanks een alarmerende film.

Een film met een dergelijk tragisch verloop een mooie film noemen zorgt voor een ambivalent gevoel. Toch is daar hier sprake van. Afgezien van het aangrijpende verhaal komt dat mede door de tour-de-force van Asae Ohnishi. Het gegeven dat de film gebaseerd is op het dagboek van de patiënt, geeft het geheel een extra lading mee.

De scènes met de guitig ogende stripper Hiroko Isayama zijn met voorsprong heeft beste onderdeel van deze softcorefilm. Het optreden van Sayuri Ichijo, die zichzelf speelt, had van mij niet gehoeven. Haar gedoe met kaarsvet ziet er liederlijk uit.

Ik heb in de loop van de tijd een handvol films van Kumashiro gezien, kwalitatief variërend van matig tot bagger. Ik laat het hier maar bij.

Drama over het verleden van een jonge vrouw, die bij gebrek aan een geboortebewijs officieel niet bestaat. De onregelmatige sprongen in de tijd maken de film tamelijk onoverzichtelijk. Wel een mooie vertolking van Hana Sugisaki in de titelrol.

Ik heb een enigszins ambivalent gevoel overgehouden aan deze film. Dankzij het dramatische verhaal is dit in potentie een prachtige film. Maar Pawlikowski doet dat verhaal naar mijn mening ernstig tekort door het wat al te uitbundig te verpakken in een kunstzinnige enscenering. Ik houd er niet van wanneer protagonisten weggestopt worden in de rand van het beeld en amper zichtbaar zijn, alsof zij er niet toedoen. En seconden lang naar een verlaten bosweg kijken hoort ook niet tot mijn favoriete bezigheden. Er zijn meer dan genoeg mensen, die daar dolenthousiast over worden. Het zij hen gegund, want ieder zijn meug. Als simpele filmconsument heb ik daar allicht niet de juiste antenne voor. Het zij zo, maar ik vind het wel jammer. Het is om die reden dat ik het thematisch vergelijkbare Pokłosie (Wladyslaw Pasikowski, 2012) een stuk beter vind.

In zijn kern een leuke film over de tegenstellingen tussen progressieve en conservatieve krachten in Polen. De film kent een aantal geinige ideeën, maar neemt zoveel hooi op de vork dat geleidelijk aan een gordiaanse knoop aan (sub-)plotjes begint te ontstaan. Over het geheel genomen niettemin een aardige satire over de hedendaagse Poolse samenleving.

De grootste verdienste van deze film is het knappe scenario. Maar ik begin een probleem te krijgen met Ryan Gosling. De man is momenteel erg “hot” in Amerika en daardoor kort na elkaar in een reeks van films te zien. Wat dan opvalt, is dat Gosling in alle omstandigheden altijd hetzelfde kijkt. “Dat is cool”, was het commentaar van mijn zoon. Maar ik zou willen dat Gosling dan toch eens een keer wat minder cool is en via zijn mimiek echte emoties toont, zoals een normaal mens ook overkomt.

Verder is het best een goede film over schimmige praktijken bij Amerikaanse verkiezingen. Helemaal niet slecht, maar er zijn in het verleden betere films gemaakt over dit thema.

Een idiote film over een idiote samenleving. Als ik kijk naar wat er de laatste jaren en dan vooral de laatste tijd links en rechts op onze aardkloot gebeurt (Brazilië, VS, China), dan zou dit huiveringwekkende toekomstbeeld wel eens minder hypothetisch kunnen zijn dan we nu voor mogelijk houden. Goed dat wij er tenminste nu nog om kunnen lachen. Of is dat ook een teken van dommigheid?

De laatste van drie films die Norma Shearer en Clark Gable samen gemaakt hebben. Alle aandacht gaat hierin uit naar Shearer met een schier vlekkeloze, haast hilarische imitatie van haar toenmalige rivale Greta Garbo; en natuurlijk naar de alleszins verdienstelijke danspasjes van Gable bij diens vertolking van “Puttin’ on the Ritz”. Dat en de onderlinge chemie zijn wel zo’n beetje de hoogtepunten van deze verder tamelijk onevenwichtige, nogal opgeblazen anti-oorlogskomedie, die aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog wellicht de nodige indruk gemaakt zal hebben, maar inmiddels zijn houdbaarheidsdatum ruimschoots gepasseerd is. Vanwege de beide topacteurs toch leuk om een keer gezien te hebben.

De titel en het acteerwerk van Nana Eikura en Ken Yasuda zijn naar mijn smaak verreweg het beste deel van deze komedie (?). De clou van het verhaal ontgaat mij en dus tast ik in het duister over wat regisseur Toshio Lee met deze film voor het voetlicht wilde brengen. Van de door huisvrouw Eikura in scène gezette doodstaferelen waren pakweg de eerste twee, drie wel leuk, maar daarna begonnen zij mij al gauw te vervelen. Misschien dat commentaren van na mij komende kijkers licht kunnen scheppen in mijn duisternis?

Leuke film met verrassende twists. Goed geacteerd. Meer dan de moeite waard.

Mooi drieluik met Sophia Loren als centraal figuur en Marcello Mastroianni als haar tegenspeler. Samen hebben zij een kleine twintig films gemaakt en dit is een van de betere. In het bijzonder Loren laat zich van haar beste zijde zien. Ze ziet er niet alleen fris en fruitig uit (vooral in het derde deel), maar bewijst andermaal dat zij naast haar schoonheid ook over uitzonderlijk acteertalent beschikt.

Van de drie totaal verschillende vertellingen is de middelste veruit de minste. De tweede andere delen zijn ronduit prachtig en een genot om naar te kijken. Italiaanse cinema op z'n best.

“This country really do not like niggers.” (sic)

Met deze korte zin kenschetst de haast wanhopige Fonny —nog vóór hij onschuldig in de gevangenis belandt— de kern van deze film. Regisseur Barry Jenkins ontvouwt daarin met fraai camerawerk en ondersteund door een mooie soundtrack het aangrijpende verhaal van een jong stel, dat in een wereld vol onwil en onbegrip het hoofd boven water probeert te houden. Het verhaal, met overtuiging voor het voetlicht gebracht door KiKi Layne, Stephan James en vooral Regina King (de moeder van het meisje), houdt je aan je stoel gekluisterd. Te meer omdat de film talrijke scènes bevat waarbij het toch even slikken is, zoals Zwolle84 in zijn commentaar ook al laat doorschemeren.

Het is te lang geleden dat ik het boek van James Baldwin gelezen heb om nu een vergelijking te kunnen maken met de inhoud van de film. De titel van het boek is mij evenwel altijd bijgebleven, dus ik zal het wel een gedenkwaardig boek gevonden hebben. Die kwalificatie wil ik deze film ook meegeven. Dikke kans dat ik ‘m na herziening alsnog het volle pond geef.

Genomineerd voor drie Oscars. Van mij mag de film die nominaties allemaal verzilveren.

Film over het maken van ingrijpende keuzes op jeugdige leeftijd. Op zich een aardig gegeven voor een regelrechte tranentrekker, maar het verhaal komt slechts matig uit de verf door het tegenvallende acteerwerk. Beste scènes zijn die met Stacy Keach als Mia’s opa. De flashbacks zitten beter in elkaar dan het “heden”, waarin door Chloë Grace Moretz veel te veel heen en weer wordt gerend. Met wat goede wil toch net aan een voldoende.

Romantiek, romantiek en af en toe een beetje sentimenteel. De beste rol van Jennifer Love Hewitt tot nu toe. Een must voor de liefhebbers.

Derde verfilming van een boek van Ronald Giphart. Op zich een aardig verhaal, maar net als in de eerdere verfilmingen van Giphart (Ik Ook Van Jou en Phileine Zegt Sorry) ook nu weer een aantal totaal overbodige seksscènes, die weinig functioneel zijn en geen bijdrage leveren aan een betere kwaliteit van de film.

Carice van Houten is een prima actrice en heeft al dat naaktgedoe niet nodig om haar talent te tonen. Bovendien weet ik nu onderhand wel hoe zij er uitziet in haar blootje.

Sterke rol trouwens van Catherine Ten Bruggencate.

Niet goed en niet slecht.

Zoals we van Nederlandse films gewend zijn veel seksscènes, te pas en te onpas.

Bij enkele scènes in het eerste deel waande ik mij terug in Turks Fruit.

Tjonge jonge, dat viel niet mee. Een zwak verhaal dat niet grappig noch romantisch is. En het acteerwerk is ook al niet om over naar huis te schrijven. Erg matig allemaal. Kortom, geen reclame voor de Nederlandse cinema.

Wie van de drie? Ingeleid door een gruwelijk moord wordt de kijker geconfronteerd met drie mogelijke verdachten, elk voor zich met een duistere achtergrond. Het plot zit zodanig knap in elkaar dat de vraag wie het gedaan heeft je door de schaarse aanwijzingen bezighoudt tot het einde. Boeiend.