Opinions

Ik ben bang dat het nooit wat wordt tussen mij en de veelgeprezen regisseur Christopher Nolan. Daar brengt deze epische film over een onbestaanbare ruimtereis geen verandering in. Dat begint eigenlijk al met het basisidee. Wanneer de aarde getroffen wordt door extreme droogte, zou het dan niet veel logischer zijn om wetenschappers daar een oplossing voor te laten bedenken? In plaats van gebruik te maken van een mysterieus gat (???) in ons zonnestelsel voor een onwaarschijnlijk onderzoek lichtjaren bij ons vandaan? Dat verzin je toch niet? Ik weet het, het is fictie en in fictie is alles mogelijk maar de grenzen aan wat een mens kan bevatten worden hier wel heel erg opgerekt.

Ik vind het begin van de film over een boerende ex-astronaut met zijn kinderen en vader nog wel leuk, maar vanaf het moment dat het fysicagebrabbel de overhand begint te krijgen om het gebeuren uit te leggen aan een leek, gaat het bergafwaarts met het verhaal. Wat volgt is veel spektakel waarin niet veel lijn te ontdekken valt of het moet zijn dat ook nu weer de te verwachten slechterik plotseling vanuit het niets opduikt. Ondertussen gaat op aarde het leven gewoon door, ondanks de droogte die al decennia lang voortduurt. De ontknoping, waarvoor we overschakelen naar een vier- en vijfdimensionale wereld, vind ik helemaal tenenkrommend. Pfff, het zal allemaal wel.

Kortom, ik word hier niet warm of koud van. Temeer niet omdat het acteerwerk nogal wat te wensen overlaat, met uitzondering allicht van Mackenzie Foy als de jonge Murph. Anne Hathaway bakt er heel erg weinig van. Ze zit voortdurend te kijken alsof ze op een catwalk de nieuwste creatie van Yves St. Laurent voorbij ziet komen. Mijn waardering geldt dan ook enkel de speciale effecten. De rest van de film ben ik morgen weer vergeten, vrees ik.

Een draak van film. Een komedie die maar niet grappig wil worden met een aantal platvloerse pies- en poepgrappen, die nergens op slaan. Een film met Seth Rogen als protagonist is te vaak een synoniem voor flauw, flauwer, flauwst. Ik heb met deze film mijn dieptepunt voor deze maand weer gehad.

Net als Madecineman vroeg ik mij na afloop af: “Waar heb ik nou naar zitten kijken?” Een warrige film over mensen, die met zichzelf overhoop liggen, rijkelijk gevuld met onsamenhangende dialogen en —om de boel op te leuken?— een handvol expliciete seksscènes. Dat is het wel zo’n beetje. Zonde van mijn tijd dus.

Onzinnige misdaadklucht. De film heeft een paar leuke scènes met daarnaast naar Koreaans gebruik bij misdaadfilms veel grof geweld. Niet bepaald mijn ding, maar het begint te wennen.

Een met veel gevoel voor humor én een vette knipoog gemaakt satire over seksuele frustraties van hedendaagse, intellectuele Moscovieten. De regisseurs deinzen er niet voor terug om in Rusland gevoelige taboes aan te kaarten en al doende de dubbele moraal en hypocrisie inzake seksualiteit bloot te leggen.

De luchtige sfeer en het mooie camerawerk met veel long shots maken dit tot een aardige tragikomedie, die een breder publiek verdient.

Epische miniserie, die het verhaal vertelt over de trek van de kolonisten naar het westen en hun confrontatie met de indianen met alle dramatische gevolgen van dien. Ziet er authentiek uit. De eerste helft van de serie is beduidend beter dan het vervolg, waarin helaas regelmatig veel te grote stappen in de tijd worden gemaakt. Niettemin boeiend tot aan het einde en een stuk realistischer dan eerder pogingen (How the West was won e.a.) om deze donkere bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis te belichten.

Heel middelmatig. Slap verhaaltje dat nergens echt leuk wordt met als dieptepunt het slapstick-achtig gedoe met de huurmoordenaar. Bovendien wordt er zeer matig geacteerd. Snel vergeten.

Deze extravagante film van Griffith is meer bijzonder dan goed, vind ik. Van de vier verhalen spreekt dat over de “moderne tijd” mij het meest aan. Babylon is wel knap gefilmd, maar de settings zijn naar mijn smaak te bombastisch, al denk ik nu wel te weten waarvandaan Cecil B. DeMille in zijn tijd zijn inspiratie haalde. De twee andere verhalen over de Hugenoten en Jezus hangen er maar een beetje bij en zijn naar mijn gevoel eigenlijk overbodig.

Toch best een lange zit en op een gegeven moment betrapte ik mijzelf erop dat ik zat uit te kijken naar de scènes, waarin de impulsieve Constance Talmadge (“The Mountain Girl”) te zien was, omdat zij de enige was wier acteerwerk nog enigszins een beetje indruk op mij maakte. Al met al best aardig voor een keer, vooral vanwege de belangrijke plaats in de filmgeschiedenis, maar daar blijft het dan ook bij. Van de latere drama’s van Griffith, die ik gezien heb —Broken Blossoms en Way Down East— heb ik meer genoten. Of ik ooit nog eens aan Birth of a Nation begin, is maar zeer de vraag.

In deze tijd, waarin vooroordelen een verziekende rol spelen in de maatschappij, is deze door ware gebeurtenissen geïnspireerde film een welgekomen revelatie. De chemie van het zeer onwaarschijnlijke duo François Cluzet – Omar Sy, hun ongedwongen spel en aanstekelijke humor maken er een unieke filmervaring van. Een van de beste films van 2011 en een van de beste komedies van de laatste jaren. Niet geheel verrassend uit Frankrijk, waar ook die andere kostelijke, maatschappijkritische komedie Le Nom des Gents (2010) vandaan komt.

Eerlijk en heerlijk; de sikkeneurige commentaren van een enkeling ten spijt.

Bijna twee uur lang komen de strapatsen voorbij van een man met wie geen land te bezeilen is. Ik werd er zelf onrustig van. Het acteerwerk van de protagonisten Bonnard en Bekhti is indrukwekkend, maar de film wist mij niet echt te vermaken.

In mijn ogen geslaagde biopic over de getalenteerde, bloedmooie, maar tragische actrice/zangeres uit de jaren ‘50, die omdat ze donker was een generatie te vroeg geboren is: "Right woman, right place, wrong time". Halle Berry is in alle opzichten geknipt om deze rol te spelen, exclusief de zangstem die ze van een ander “leent”. Voor mij aanleiding om binnenkort Carmen Jones (1954) te herzien.

Gammel mysterie met een zweverig verhaal, dat bij gebrek aan diepgang moeite heeft om geloofwaardig over komen. Naar het einde toe vallen de puzzelstukjes weliswaar op hun plaats, maar erg plausibel is het allemaal niet. Een tegenvaller.

Melodramatische familiefilm over de (honds)trouwe band tussen een meisje en haar golden retriever, die als puppy in haar leven kwam. Het eerste deel van de film scoort bij mij hoger dan het vervolg waarin de focus meer komt te liggen op de relatie van de tienerdochter met haar vader. Een mooie film die je met een goed gevoel achterlaat.

Luchthartige film over de vrolijke en ontroerende manier, waarop een terminaal zieke patiënt -een echte levensgenieter- afscheid neemt van de van hem vervreemde vrouw en zoon en van zijn vroegere vrienden en vriendinnen. Op de achtergrond levert regisseur/activist Arcand stevige kritiek op het gezondheidsstelsel in Canada. De openingsscènes in het ziekenhuis doen een beetje denken aan het kolderieke Young Doctors in Love (1982).

Mooie hoofdrol van Rémy Girard. Marie-Josée Croze (Maelström, 2000) laat als junkie opnieuw zien dat ze een voortreffelijk actrice is.

Geweldige film, met een fantastische rol van Morgan Freeman als Mandela (zou z'n broer kunnen zijn) en als van ouds een knappe regie van Clint Eastwood.

Ik ben geen liefhebber van rugby, maar in deze context was met name de finale toch een heel meeslepend gebeuren: kippenvel.

Ik ben een enorme bewonderaar van Nelson Mandela; volgens mij de allergrootste persoonlijkheid van mijn generatie. Daarom gaf deze film mij vrijwel vanaf het begin een heel blij gevoel.

Het was echt genieten! Daar kan dat sikkeneurige commentaar van Driello toch echt niets aan veranderen. A propos: Kuk is echt 'het noorden kwijt', want ook Eastwood's Changeling is een prachtige film.

Het bijzondere van deze film is dat ie de buitenechtelijke relatie beschrijft van een van ’s werelds meest geroemde schrijvers, Charles Dickens. Als je die beroemdheid vervangt door een Jan-met-de-pet figuur, blijft er niet veel meer over dan een alledaags kostuumdrama dat zonder noemenswaardige voorvallen naar zijn einde sukkelt. De aankleding van de film is mooi, maar de rest valt tegen. Op de keper beschouwd een film met een "invisible story".

Psychodrama over een onverwerkt liefdestrauma. Een traag drama dat pas laat op gang komt en lang niet alle vragen beantwoordt. De twist in het verhaal betreffende de zoon is minder verrassend dat hij allicht bedoeld is. Geen topper, maar goed te doen voor een keer.

Een reeks vluchtige ontmoetingen van een jong en mooi plattelandsmeisje op zoek naar geluk in de grote stad. Soms zijn die ontmoetingen luchtig en komisch, soms hebben ze een ernstige ondertoon. De mannen die ze ontmoet willen op enigerlei wijze allemaal profiteren van haar goedgelovigheid en inschikkelijkheid en haar neiging om het iedereen naar z’n zin te maken.

Hoewel nog heel erg jong (pas 19 !) laat Stefania Sandrelli tijdens deze tour-de-force zien dat zij niet alleen een schoonheid, maar ook een veelzijdig actrice is. Misschien niet de allerbeste rol uit haar inmiddels imposante filmcarrière, maar zeker één van de betere.

Minder spannend dan ik verwacht had. Film focust vooral op de interactie van de kinderen, waardoor er (te) weinig aandacht is voor de spanningen tussen de volwassenen, die bij de zaak betrokken zijn. Met moeite een voldoende dankzij de fraaie cinematografie.

Een eenvoudige film met een eenvoudig verhaal over eenvoudige mensen, die genegenheid bij elkaar zoeken en vinden totdat de rauwe realiteit van alle dag hun vriendschap komt verstoren. Bij momenten best aandoenlijk. Bovendien een paar schitterende shots van Venetië (niet van die VVV-beelden, die we kennen uit Hollywood). En wat heeft Sherbedgia een prachtige, markante kop: om zo te beeldhouwen.

Ik ben nog maar net begonnen aan de films van Yasuzō Masumura. Wat ik tot nu toe van hem gezien heb bevalt me wel. Het zijn door de bank genomen enigszins bittere, om niet te zeggen grimmige drama’s die je niet onberoerd laten. Zo ook deze wraakfilm met opnieuw een geschakeerde rol van Ayako Wakao. Ik heb tot nu toe een vijftal films van haar gezien en vooralsnog kom ik tot de conclusie dat zij toch wel een van de beste actrices is in de Japanse cinema uit de jaren 50 en 60. Smaakt sowieso naar meer.

Vlotte tragikomedie over een grootmoeder, die ten behoeve van haar kleinzoon “handenarbeid” gaat verrichten in een seksclub. Tja, waar vraag is, ontstaat a.h.w. vanzelf aanbod. Of andersom.

Regisseur Garbarski houdt het ondanks het dramatisch verhaal opvallend luchtig en dat komt de film ten goede. Niettemin toch wel jammer dat naar het einde toe het drama een beetje te veel de overhand dreigt te krijgen. De film duurt bovendien een paar seconden te lang. De slotscène past naar mijn smaak slecht bij het voorafgaande.

Jaren geleden heb ik Marianne Faithfull, die ik toch vooral ken als zangeres en toenmalig liefje van Mick Jagger in de jaren 60, wel eens zien spelen in een film met Alain Delon. Ik weet daar eigenlijk verder niets meer van, maar het moet gezegd in deze film komt ze prima voor de dag. Alleskunner Miki Manojlović (o.a. Cirkus Columbia) is uitermate geknipt voor de rol van seksclubexploitant.

In weerwil van de dramatiek een geinige film.

Matig en voorspelbaar Lindsay Lohan vehicle. Vanaf het incident bij de bagageband weet je hoe het gaat aflopen. Mijn waardering geldt enkel de fraaie beelden van Ierland, i.h.b. de kliffen van Moher.

Laat ik vooropstellen dat naar mijn mening het verhaal de extreem lange speelduur niet rechtvaardigt. De film had met gemak een uur of zo korter kunnen zijn zonder inhoudelijk veel in te leveren.

Van de drie acteerkanonnen, die in stelling worden gebracht, komt Joe Pesci het beste voor de dag. De Niro en Pacino vallen naar mijn smaak teveel terug op de bedachtzame maniertjes, die van hen bekend zijn uit andere films.

Al met al best een goede film, maar niet de kraker die ik gezien alle publiciteit vooraf verwachtte.

Kluchtige verfilming van de gelijknamige, van oorsprong Franse musical met een glansrol voor Shirley MacLaine. Na de problemen met haar bij de opnamen van The Apartment (1960) - ook met Jack Lemmon - wilde Billy Wilder aanvankelijk niets weten van een nieuwe samenwerking met de volgens hem onhandelbare Shirley MacLaine. Achteraf heeft hij daar geen spijt van gehad, want het is vooral dankzij de haast perfecte vertolking van MacLaine, dat deze film wereldwijd een kaskraker werd.

Niet onomstreden overigens, want in het preutse Amerika wekte de film destijds tamelijk veel verontwaardiging vanwege de te luchtige kleding van MacLaine en haar beroepsgenoten. In Nederland leidde dat zelfs tot een liedje, gezongen door Dikke Leo en populair op kermissen en partijtjes.

Hoewel de film naar de maatstaven van nu erg braaf is, is het nog steeds een heel vrolijke en erg grappige film, die in de loop van de tijd nog niets van zijn charme heeft verloren. Een van de betere komedies uit de jaren ’60.

Een waardeloos scenario, matig acteerwerk en slecht camerawerk maken dit tot een futloze poging om een spannende film te maken. Op alle fronten mislukt. Jammer van Bridget Fonda.

Ik ken Jon Stewart als de vroegere presentator van “The Daily Show”, een satirisch programma waarin de Amerikaanse politiek op de hak genomen werd. Ik heb fijne herinneringen aan die show. In dat licht bezien valt deze film van Stewart tegen. Het is weliswaar een politieke satire, maar de echt grappige momenten zijn op de vingers van één hand te tellen. Bovendien mist de film een essentieel onderdeel van satires, t.w. venijn. Jammer.

Film over volwassen worden in de Sovjet-Unie tijdens de jaren 70, toen onder jongeren op het gebied van mode en muziek in toenemende mate een hang aanwezig was naar het kopiëren van jongeren in het kapitalistische westen. Sommige jongeren waren daar zo druk mee dat zij de relatie met hun omgeving (in dit geval een vriendin) verwaarloosden.
Een interessante film met als voornaamste verdienste dat ie een inkijkje geeft in het gedrag van jongeren ten tijde van het communistische regiem, dat langzaam aan op z'n laatste benen begon te lopen.

Diepzinnige film over twee vrouwen die om uiteenlopende redenen met enige tegenzin de trein pakken. De acteerprestaties en de cinematografie zijn van uitzonderlijke klasse. Vooral de spielerei met licht en donker tijdens de treinreis en de beelden via de spiegelende ramen zijn opvallend fraai. Een mooie, rustgevende film, die tot nadenken stemt.

Sterk vormgegeven door regisseur Pelim Esmer, die kon bouwen op twee voortreffelijke actrices.

More than a thousand Ishaqzaades like Parma and Zoya are punished with brutal death in our country every year. Their only sin: falling in love outside their religion or caste.

Met deze onthutsende mededeling eindigt deze Bollywood-variant op het Romeo en Julia thema, geprojecteerd tegen de achtergrond van gewelddadige lokale verkiezingen. De protagonisten Arjun Kapoor en Parineeti Chopra zetten aardige rollen neer, evenals Gauhar Khan als de lokale 5-sterren hoer-met-een-gouden-hart. Maar de rest van de cast is veeleer een verzameling schietgrage randdebielen, die van de film een onevenwichtig geheel maken met van tijd tot tijd overdadig geweld. Niet helemaal mijn ding derhalve.