Opinions

In de herziening!

Stadje wordt overspoeld door gemuteerde vleesetende slakken (die bovendien een soort van kanarie-achtig geluid voortbrengen).

Fantastiche gore-scenes afgewisseld met wat wanhopig bij de instanties aankloppende health-inspector.

Doet wat denken aan de nog betere film Squirm (met pieren) maar toch wel bovengemiddelde horor uit het VHS-tijdperk.

Doeltreffende slasher!! Gebasseerd op een script van literaire lesbische auteur Rita Mae Brown. Al blijft er qua literatuur weinig over in deze verfilming. Er zitten inderdaad wat vreemde dialogen en scenes in die eigenlijk alleen in een parodie zouden kunnen, maar hier volkomen serieus gebracht worden.

Verder: zeer vlot tempo, fikse bodycount, killer met elektrische boor en het slachtvee uit de jaren 80 lijkt heel wat realistischer dan wat er tegenwoordig in horrorfilms wordt opgevoerd.

Topper binnen het slasher-genre!

Slumming had helemaal mijn blikveld gemist totdat het een keuzefilm werd voor het eet-en-film-clubje.

Geweldige Oostenrijkse zwarte comedy.

Met name het lot van Kallmann vormt het hoogtepunt.

Film over zichzelf geweldig vindende nihilistische jongeren vs de odyssee van een verlopen idealist.

Voormalig oostblok blijkt uiteindelijk menselijker dan Westers welvaartsland Oostenrijk.

Meteen maar even de belangrijkste kritiek op deze film: 75 minuten is een veels te korte speelduur!!!

Gelukkig scheelt het wel dat de 75 minuten van hoog niveau zijn.....politieagent in een klein dorpje met waar een groot gedeelte van de bevolking bestaat uit een soort van brabbel-Nederlands sprekende Mennonieten....er wordt een vermoord meisje gevonden en we krijgen te weten dat politieman Walter een geweldadige man was die net bekeerd is tot het geloof.

Verschillende scenes worden aangekondigd door bijbelse teksten die betrekking hebben op de te volgen scene.

Mooi camerawerk, soundtrack en het plot is ondergeschikt aan de sfeertekening en een hoop wordt in het ongewisse gelaten.

Erg mooie film, jammer van de wat korte speelduur.

Kijk dit was amusement ... f**k the police en rij al die politiewagens mooi de prak in .. het moet echt niet leuk zijn geweest politieagent te zijn geweest in deze jaren! Burt Reynolds die mocht je als 12-jarige al wel huren in de videotheek en werd dus een grote held voor ons VHS-kids!

Nog steeds erg leuk om weer eens terug te zien!

Na Louis de Funes en de familie Flodder belanden nu ook de Smurfen in New York.

Best heel aardig gesmurft ... de Smurfen zelf zijn ook in de tekenfilms en strips natuurlijk helemaal niet het leukste, alleen door Gargamel en Azrael zit er nog iets aan spanning in en ik vind deze Gargamel wel heul leuk gedaan.

Redelijk leuke gags ook voor de wat oudere kijkers, alleen die Schotse Smurf die is er volgens mij maar wat bij gesmurft.

Normaal mijd ik dit soort NPS-wereldfilms, maar iets in de beschrijving van deze film trok me toch wel aan en terecht.

Ondanks de ellende en de soberheid van de film ga je toch wel meeleven met deze gebroken overlevenden van de burgeroorlog.

Een kleine microcosmos die moet besluiten of ze als dorp willen blijven bestaan of toch gaan verkopen aan Servische projectontwikkelaars.

Een stuk conventioneler dan verwacht en gehoopt.

Lijkt goed te beginnen, maar nadat Rickman en Weaver elkaar ontmoeten valt alles wel een beetje uit te tekenen. Valt te verkiezen boven die andere autisme-draak vanwege iets meer warmte en de ietwat norsige Rickman, maar op filmisch gebied niet veel beter dan de televisiefilm-standaard.

Dit schijnt nog best een aardig succesvolle TV-film te zijn geweest. Ik vroeg me al af wat voor een soort kanaal dit uit zou zenden in de seventies. Ik gokte op een lokaal omroepje ergens, maar zelfs op de BBC schijnt ie uitgezonden te zijn. Love Boat in de sneeuw en dan met een loslopende Yeti die de skiërs vermoordt. Van die hele Yeti zie je niet veel inderdaad, komt ie al in actie dan gaan we opeens POV. Duffe bedoening in de sneeuw.

Degene die de film nog moeten gaan zien even een tip: lees je van tevoren even in betreffende de Snowtown Murders, 4 daders, 2 medeplichtigen en 11 slachtoffers waarvan een gedeelte ook weer gelinkt is aan de daders en iedereen verschijnt maar in beeld zonder duidelijke introductie dus enige voorkennis is zeer aan te bevelen. Grandioze fout, in ieder geval buiten Australië waar het verhaal bekender zal zijn.

De film zelf heeft de benodigde grimmigheid en is zeer goed geacteerd. Groepje pedofielen-hunters dat hun werkterrein ook uitbreidt naar homoseksuelen (hoewel één van de daders zelf ook homo is), gehandicapten en de familie.
Niet geschikt voor de gevoelige kijkers.
Jammer van de afwezige zijnde karakter-introducties want dat kost de film een vol punt.

Aardige biopic over Mark Zuckerberg en het begin van Facebook.

Het valt te verwachten als het geld begint binnen te stromen wordt het heel lastig je voormalige vrienden mee te laten gaan en een rechtszaak om Facebook-miljoenen is dan ook de kapstok waar het hele verhaal aan opgehangen is.

Redelijk vlot verteld allemaal, maar geen diepgaande karakterstudie.

Filmisch ook typisch de te verwachten flitsende nerd wordt miljardair-beelden.

Voor regisseur Fincher's staat van dienst misschien iets te gewoontjes.

Wel weer met Trent Reznor-soundtrack en de Dead Kennedys' California Über Alles.

Verfilming van de prachtige roman van Johan Daisne (De Trein der Traagheid).

En regisseur André Delvaux heeft er een mooie film van gemaakt, zeker als we halverwege op behoorlijk surrealistisch terrein komen.

Yves Montand spreekt nog wat woordjes Nederlands....en het dansje uit Calvaire lijkt inderdaad uit deze film te komen!

Er valt best het één en ander af te dingen op deze politie aktie met paranormale trekjes, maar in ieder geval de tweede film die ik dit jaar zag waar ik me mee vermaakt heb ... en ja ik weet dat het al half februari is. De aktie is lekker, Anthony Hopkins een tijd ontweken vanwege teveel van het goede en nu toch weer fijn in een typische Hopkins-rol. Tempo is lekker vlot.

Makers wisten waarschijnlijk ook best dat het geen Oscar-materiaal was, maar verder perfect doordeweekse thriller.

Hele spannende giallo-thriller, waar zoals gebruikelijk, weer eens de hele cast in aanmerking komt als de potentiële killer. Scheermessen blijven deze keer achterwege, het is ook zeker niet de bloederigste film in het genre, maar dat wordt gecompenseerd door de fraaie omgeving, iets meer diepgang dan gebruikelijk, spanning en Goblin op de soundtrack.

Mifune in het wilde westen!!
En dat samen met Charles Bronson, Alain Delon en Ursula Andress.
Anno 1971 reden om subiet de bioscoop in te duiken.
Inmiddels staan Bronson en Delon al weer jaren garant voor films die je beter kan mijden, maar hier is het allemaal nog top.
Schitterend camerawerk en geen overdosis humor zoals in die Jackie Chan-wild-west-films. Eerlijk gezegd zat er volgens mij helemaal geen humor in (maar dat zal aan mij liggen).
Toegeven: het verhaal is wat standaard en veel diepgang zit er ook niet in, maar tempo is uitmuntend en dan 4 toppers voor de prijs van één.
Mifune vecht tegen Commanches, Ursula Andress naaktscene en de leukste Bronson-film die niet geregisseerd is door Sergio Leone.
Topvermaak!!

Boek stond al een tijd op de to-read-lijst, maar mijn huidige leestempo is belabberd en dus toch maar gekozen voor de film.

Schijnbaar ben ik één van de weinigen die het ziet, maar ik was ontzettend onder de indruk van deze film die thematisch enigszins verwant is aan La Double Vie de Veronique en in soort van dromerige realiteit aan Los Amantes del Circulo Polar.

Twee hoofdpersonen in hun jeugd fysiek danwel psychisch beschadigd en dat levert jaren later nog meer schade op: fysieke handicap lijdt tot psychische schade en psychische schade lijdt tot fysieke beschadiging en dat ooit bij beiden begonnen als een stomme speling van het lot.

Hoe de film zich precies verhoudt tot het boek kan ik niet beoordelen, maar puur op z'n eigen merites beoordeeld als film kan ik alleen maar concluderen: één van de sterkste films van de afgelopen jaren. Wist mij zeer te raken.

Meesterwerk!

Minder visueel spektakel dan de andere films van Sokurov die ik gezien heb (Days Of Eclipse & Russian Ark), maar op de geluidsband gaat ie wel volslagen tekeer. En dat geeft toch een zekere vreemde sfeer aan de film.

Fantastische rol van Ogata als Hirohito, wiens mimiek en manier van praten overigens akelig veel weg heeft van Hirsch-Ballin.

Keizer Hirohito wordt voorgesteld als een groot onhandig kind dat nergens enige verantwoordelijkheid voor lijkt te hebben. Ga me nog wel wat verdiepen in deze film, want ik kan me voorstellen dat er mensen grote bezwaren hebben tegen deze interpretatie.

Eerste half uur hebben we eigenlijk nog geen idee waar we nou precies naar aan het kijken zijn, maar dan grijpen alle personages en gebeurtenissen flink in elkaar en wordt de sfeer grimmiger.
Doet wel een beetje denken aan zoiets als "Amores Perros" al is deze regisseur duidelijk geen hondenliefhebber: briljante scene met "Another One Bites the Dust" en erdoorheen jankende hond.
Uitermate sterke en beklemmende Braziliaanse film.

Te lang, te wijdlopig en te conformistisch.

Nog afgezien van de verschrikkelijk rol van Shirley MacLaine als uitermate dom wicht en geschminkt alsof ze zo uit De Poppenkraam komt gelopen en de intelligente dame is natuurlijk weer zo seksloos als de neten.

Frankie komt na 16 jaar terug in zijn geboortedorp en dat alleen is als genoeg om de boel in rep en roer te brengen, maar het blijft allemaal zeep.

Enige aardige scenes zijn nog die met Sinatra en Martin, maar de dames krijgen veel meer aandacht dan Dean.

Er zijn veel slechtere horrorfilms gemaakt de afgelopen jaren. Qua het vertellen van een aardig verhaaltje doet deze het best goed. Wat mij hier vooral stoort is dat het allemaal een beetje binnen betamelijke en duidelijke grenzen moet blijven. Vergelijk dit allemaal eens met Carrie uit 1976 en hoe je al die scheidslijnen van goed en kwaad veel onduidelijker kan laten zijn en hoe je daarmee veel interessantere filmstof kan krijgen. Op de helft schakelen we hier gewoon over naar het standaard good vs evil, prima, huur dan Freddy Krueger in, maar ga er dan niet zo'n emo-sausje over heen gooien.

Maar weer eens een meisjes-coming-of-age-verhaal .... degelijk gemaakt, maar weinig verrassend. Heidi loopt weg van huis als haar moeder haar in bed betrapt met de vriend van moeders en dan vlucht ze naar het jongeren-ski-resort Jindabyne.

Blauwfilters voor de sombere scenes, groffee korrel in de clubscenes, we zagen beter in het genre, mischien voor jongere pubermeiden nog wel interessant.

Toch wel een aardige Stephen King-verfilming. Ziet er een beetje uit als een TV-film, maar het verhaal is best heel aardig verteld. Die 1963-nozems zijn ook best fijne griezels. Jammer dan weer van het nogal cheesy eind.

Hele fijne speurtocht naar de geheimzinnige Larry Cravat in de VS vlak na WO2. Doet een beetje denken aan The Maltese Falcon, vol met crooks, femme fatales, havens en schimmige kelderkroegen. Absoluut een must see voor de noir-liefhebbers.

En nog maar weer eens een bijdrage aan die immens grote stapel van matige horrorfilms. Verhaal had nog wel in interessant kunnen zijn, maar filmisch televisiefilm niveau, tempo allemaal veel te bedaard en onderweg tikken we nog even minimaal twee genreklassiekers aan en dan weer gemengd met wat éénoudergezin drama en wat romantiek met de politieman die het hele zaakje onderzoekt. Het type horrorfilm dat je op kunt zeten als je last van slapeloosheid hebt, grote kans dat je hierbij wel in slaap valt.

Erg leuk deze film die speelt in de jaren tachtig net zo op het moment dat First Blood en Yentl in de bioscoop draaien - 1983 that is en kunnen dus in ieder geval de Franse uitwisselingsstudent als leeftijdsgenoot rekenen.

Impopulaire pestkop en onpopulair Jehova's getuige-jongetje treffen elkaar bij toeval en beginnen hun eigen Rambo-sequel.

Ach ja iedereen die wel eens gedroomd heeft van het maken van een film zal hier wel wat in herkennen: ruzies op de set, populairiteit en roem, egootjes en ook nog de problemen thuis.

Be witness to a miracle en ja je wil geen cynicus zijn zoals Vincent Price in deze film. Een echt prachtige film over Bernadette Soubirous en het wonder dat zich afspeelde in Lourdes. Dit is echt een klassieker uit de jaren veertig. Ruim twee en een half uur en al die tijd blijft de film boeiend.

Beetje maf verhaal wel. Professor Karloff heeft van een paar bandrecorders een mindcontrol-apparaat gebouwd, ten faveure van het heil der mensheid. Helaas heeft mevrouw Karloff een leuke bontjas gezien en misbruikt de mind control en daarna gaat het allemaal nog verder bergafwaarts met onze jonge hoofdrol. We zitten in de swinging sixties alleen bij de familie Karloff zitten we nog ergens in een jaren veertig keuken. Beetje maf, maar niet echt heel spannend.

Heerlijke film: zomers, typisch Italiaans, schitterende beelden en prachtige muziek uit begin jaren 60 (Quando Quando Quando, St Tropez Twist).
Prachtig een platenspeler in de auto (zo'n eentje waar je de singles inschuift).
Maar ook een sfeer die langzamerhand serieuzer wordt (uitbundige komedie wordt het zowiso nergens) als ook de levensgenieter niet alles voor elkaar blijkt te hebben.
En een schitterende jonge Jean-Louis Trintignant die gedurende twee dagen uit z'n studiesleur wordt gehaald.
Doet af en toe wat denken aan La Dolce Vita maar dan met gewone mensen.
En regisseur Dino Risi laat uiteindelijk zijn cynisme toch de overwinnaar zijn.
Meesterwerkje!

Puur op plotomschrijvingen beoordeeld zouden we regisseur Koreeda onmiddellijk een contract bij RTL5 aanbieden, maar fantastisch hoe hij er iedere keer weer in slaagt het sentimentele buiten de deur te houden en gewoon oprechte ontroering te brengen. Fantastische kinder-regisseur ook .

Waarom dan deze keer net iets minder hoge waardering? Hoe goed de film ook is, het is wel net de minste Koreeda die ik zag, misschien lag het aan die ene vader als hoofdpersoon, beetje afstandelijke man....en ja we blijven de hele film benieuwd welk kind nou waar terecht komt.

In de herziening.

Prachtig mooie film gesitueerd in de betere middenklasse in Frankrijk in de jaren vijftig.
De twee oudere broers van de hoofdpersoon halen de nodige rottigheid uit waar de jongste ook net zo hard aan meedoet.
In de tweede helft leidt een hartafwijking hem en z'n moeder naar een kuuroord waar hun steeds heviger wordende band uiteindelijk leidt tot de beruchte incest-scene.
Dat katholieke geestelijken hun poten niet van de jongetjes af konden houden wisten ze in 1971 ook al gelukkig viel er te ontsnappen met de muziek van Charlie Parker en Dizzy Gillespie, de boeken van Proust, de gedichten van Goethe, drank en (stiekem) Marquis de Sade.
Meesterwerkje!