Opinions

En daar zijn we weer....lost in the desert....en eigenlijk veel te kort na het briljante "Gerry" van Gus van Sant, maar ook deze film mag er wezen. Twee vrienden die met hun auto een breakdown krijgen en razendsnel wisselen tussen genegenheid en pure haat.
Einde lijkt de film regelrecht de afgrond in te sturen om er daarna met een handige twist toch nog een briljant einde aan te breien.

Tsja wat hier nou weer van te denken...een romantische kannibalen-film?

Of nou ja geen kannibalen, want daar hebben ze ruzie mee...nee dit zijn koppensnellers, die je hoofd als troffee in een hutje hangen.

Vond de gore wel behoorlijk okay en ook wel voldoende - ik hoor niemand over die man die met z'n hoofd vol honing gesmeerd aan de insecten wordt gevoerd en het hoofd van die moeder bungelend aan die stok leek mij overtuigend genoeg.

Maar goed exploitation van jewelste (of het nou daadwerkelijk op ware gebeurtenissen is gebasseerd - die "officiële" politiefilm leek mij niet zo overtuigend - of niet maakt niet zoveel uit).

En ach die romantiek - 't is toch weer wat anders dan "Out of Africa" en hier loopt tenminste iedereen zowat in z'n blootje (inclusief onze titel-heldin).

Mooi drama dat speelt aan het begin van de twintigste eeuw in een klein bergdorpje.

Elias is er de outsider, maar heeft een absoluut gehoor en blijkt een talent voor het spelen op het kerkorgel.

Plattelandsdrama van hoog niveau, nog extra punten voor enkele hele mooie scenes die het verhaal een mytisch tintje geven.

Onbekende Haneke-film (TV-film voor de Oostenrijkse televisie).

Verfilming van de laatste (onvoltooide) Kafka.

Sober, maar doeltreffend camerawerk.

Literaire verfilmingen zijn altijd wat lastig dus hou rekening met veel voice-over-scenes gemengd met de gespeelde dialogen.

Eerlijk gezegd moet ik "Het Slot" nog steeds lezen, maar deze film overtuigd me er in ieder geval van het verzameld werk van Franz Kafka bij pa uit de kast te trekken en alsnog het oorspronkelijke verhaal te lezen want qua plot zou dit weleens één van de toppers uit de literatuur van de vorige eeuw kunnen zijn.

Zeer behoorlijke seventies-horror deze mengeling tussen The Tell Tale Heart, Repulsion en The Omen.

Macabere sfeer en flinke portie dosis sadisme in een film die het niet echt van zijn uiterlijk (saaie 70-ies middelmaat) moet hebben, maar soundtrack werkt goed.

En een aantal briljante shock-momenten.

Tevens een verrassende scene met afbreekmes.

Gore zit er ook in, niet heel veel, maar op die momenten is het effectief.

Blijft ietsje achter bij de meesterwerkjes van Dario Argento, maar liefhebbers kunnen deze poging tot iets soortgelijks van oudere horror-meister beslist proberen.

De gorehound in mij is hevig teleurgesteld.

Weliswaar paar aardige gore-scenes, maar de film als totaal weet totaal niet te boeien.

Hoogstens de paar scenes met de buurvrouw zijn nog een klein lichtpuntje.

Lijkt wel alsof Buttgereit in een hoop dingen niet ver genoeg durfde te gaan. De scene met de opblaaspop behoorde wat mij betreft tot het hoogtepunt van de film. Da's nou een voorbeeld van cinema die dingen laat zien die ik liever niet zou willen zien.

Voor de rest: Oninteressant hoofdkarakter, te veel dodelijk saaie scenes.

Was mijn eerste Buttgereit: De trailers voor Nekromantik en Der Todesking zagen er interessanter uit. Buttgereit krijgt nog wel een keer een herkansing.

Euuh wat moet ik hier nou over vertellen??

Nou ja eerst maar eens de reden om dit uberhaupt te kijken: ooit op de Duitse zender RTL+ (ooit hier op de kabel) op een vrijdagavond eens de serie "Blutjunge Verfuhrerinnen" gezien van regisseur Erwin C. Dietrich ... ongelooflijk fout die serie, maar absoluut 4* waard per deel.

Verder staat die geweldige LP met soundtrack-muziek van Gert Wilden & His Orchestra hier ook nog in de kast.

In het genre natuurlijk klassieke status: succesvolste Duitse film van 1970 en meer sequals dan "Friday the 13th".

Maar dan nu het resultaat: vrij saaie seksfilm met blote borsten en wat schaamhaar en okselhaar (1970 mensen!!) en vooral heel veel gefingeerde straat-interviews.

Paar korte verhaaltjes met o.a. moeder die haar dochter betrapt op masturberen (Warte wenn Vati das erfahrt!!!).

Verder leren we dat meisjes die verkracht worden lesbisch worden, het handig is je zo jong mogelijk te laten ontmaagden liefst door een badmeester of gymleraar, duitse jongens plaatjes met volkstumliche muziek draaien om een meisje in the mood te brengen en het altijd handig is een olifant als knuffeldier te hebben.

Gebracht als voorlichting/aufklarung voor de ouders van 1970, maar trok voornamelijk mannen die tieten wilden zien.

Eén van de grootste succes-stories uit de Duitse filmgeschiedenis.....arme Fassbinder.

Tot deze heeft nog geen enkele DDR-film van mij ooit meer dan 1* gekregen. Maar Oost-Duitse-SF...ik wist niet eens dat het bestond.

Gebasseerd op een roman van Stanislav Lem (oa Solaris) al liet die zijn naam van de credits halen.

Maar in alle opzichten een naargeestige film. Venus (prachtige decors) is een doodse onaangename duistere planeet. Okay het is geen Solaris (en dan denken we dus aan de Tarkovski-film) maar iets van de sfeer en stijl van Lem is wel blijven hangen.

Fijne aflevering weer van de jaren zestig Dr. Mabuse-reeks. Mabuse komt hier in het bezit van een apparaat waarmee hij mensen zijn wil op kan leggen en het doel is een staatsgreep te plegen in de U.K. Duitse inspecteur komt Scotland yard te hulp. Het is een Duitse film dus alle Engelsen spreken Duits, maar dat mag de pret niet drukken. Lekker tempo en niet te veel afleidend komische intermezzo's. Krimi met wat SF en een heel klein beetje horror.

Yes I like .... wat begint als een standaard 1970 Engelse griezel-spionage-politie-thriller-film ontspoort halverwege volledig in een niets minder dan briljant plot. Er is wel een verklaring voor, in het oorspronkelijk boek ging het om aliens en die zijn hier voor het gemak vervangen door communisten, anders was het wat meer standaard SF geworden, nu is het volslagen krankjorem geworden.
De grote drie op één filmposter was natuurlijk te mooi om waar te zijn, het zijn bijrollen, die van Vincent Price is nog wel een belangrijke, Christopher Lee staat in de spits en hoeft maar één keer in het doel te schieten. Peter Cushing, die doet niet meer dan een cameo. De rest zijn de nobele onbekende acteurs en actrices, maar dat mag de pret niet drukken.

En .... jammer!! Geschreven door latere regisseur Larry Cohen. De laatste 20 minuten bevat nog best een heel aardig horrorverhaaltje, maar dat hele eerste uur gebeurt er vrijwel niks. We zien een schilderklasje, we zien wat ruzies tussen Janet en Jason, we nemen even wat acid en gaan naar de dierentuin.

80% niks gevolgd door een op zich best wel leuke 20% kunnen we helaas alleen maar beoordelen met een onvoldoende.

Matthew kan er niet zo goed tegen dat mannen aan z'n moeder zitten, dus rijdt ie met een tractor over z'n vader heen, een "ongeluk" waarbij hijzelf een hand kwijt raakt.
In het mental hospital krijgt ie een haak ipv een hand, maar z'n geestelijke gesteld is nog niet veel verandert: op de dag dat hij thuiskomt is z'n moeder net hertrouwd en het moge duidelijk zijn ook stiefvader gaat er snel aan, maar dan doodt Matthew ook nog ietwat onhandig z'n geliefde moeder.....en dan zitten we pas zo'n 10 minuten in de film.
Anyway dan ontmoet hij een leuk meisje dat hij wel als nieuwe moederfiguur wil hebben, maar 't meisje leeft van de prostitutie.
En zo ergens halverwege gaan we van slasher-horror opeens over naar een variant op The Collector (1965).
Low-budget grindhouse-horrortje, maar redelijk van tempo en Matthew is echt wel een vreselijke enge creep - behoort tot de betere films in het genre (maar je moet er wel liefhebber voor zijn - grootse cinematografie is er natuurlijk niet bij).

Het huis waar het zich afspeelt lijkt zo weggelopen uit The Haunting.

Maar als film doet het wat denken aan de oude Engelse Hitchcock's zoals The Lady Vanishes.

En natuurlijk aan de allerlaatste Hitchcock (Family Plot).

De losgeldscene is opgenomen tijdens het spitsuur in London en lijkt wel een voorloper van de beroemde achtervolging uit The French Connection.

Very British allemaal en dat betekent dat het tempo wat lager ligt dan in de meeste Amerikaanse tijdgenoten.

Wel sfeervol en met een sterke plot.

Tegenwoordig zouden we dit een iets mystieker karakter geven, hier wordt het toch vaak drama met bosjes violen.

Wel af en toe fantastische beelden.

Er werdt voor de buitenopnamen gebruikt gemaakt van de ruïnes van Nazi-Duitsland.

Het jongetje speelt geweldig en wat moet deze film hard zijn aangekomen bij het publiek in 1948.

Af en toe wordt je op z'n E.T. 's iets teveel geleid naar de traantjes, maar daar had Schindler's List ook wat last van.

Deze film is in ieder geval niet minder dan die (in mijn ogen) ietwat overschatte Spielberg-film.

Degelijke documentaire, fantastisch verhaal!!
Rodriguez brengt begin jaren 70 2 albums uit die compleet floppen en daarmee is ook zijn muzikale carriere voorbij, alleen in het door de apartheid van de rest van de buitenwereld afgesloten Zuid-Afrika overtreft Rodriguez het succes van The Rolling Stones, Simon & Garfunkel, Elvis Presley en The Beatles en weet men niet beter dan dat Rodriguez zelfmoord heeft gepleegd (reden dat er slechts 2 albums zijn).
Als de apartheid is gevallen gaan wat journalisten op onderzoek uit naar de dood van deze Rodriguez.
Mooiste moment als voormalig platenbaas Clarence Avant ineens wel erg in een haai verandert als de royalties ter sprake komen.
Maar mooi verhaal.

Herziening na jaar of twintig.

Ooit op het grote doek mogen aanschouwen bij een Science Fiction-week in het Filmhuis Arnhem.

Fascinerende SF-thriller met Rock Hudson (!?!) in de hoofdrol.

Psychedelische elementen spelen een rol in deze film, zowel in de vreemde wijn-orgie-scene, als in het camera-werk door de hele film.

Subliem einde.

Meesterwerk!

Waarschijnlijk wilde de regisseur een intelligente Cronenberg-achtige film maken, maar het resultaat is voornamelijk een ietwat warrige horrorfilm die niet helemaal uit de verf komt.

Bij vlagen schijnen de goede bedoelingen nog wel eens door en die scene met die worm is vies, verder moddert het allemaal een beetje door tot de ontknoping die dan nog wel aardig is.

Zuster en patiënt op een bijna verlaten booreiland....en dan ligt het Libelle-gevaar op de loer, maar gelukkig weet de film dit te vermijden.

Mooie personages, een sfeer in mineur, de geweldige locatie en uiteindelijk een ferme stomp in de maag, die bovendien weer eens even een flinke eye-opener is.

Johnny Depp en John Turturro doen allebei een beetje aan een soort van hysterisch overacten in deze Stephen King-verfilming die wat mij betreft bij de lijst van de slechtste King-verfilmingen mag worden bijgezet.

Geen idee of hier met het bronmateriaal al wat mis was, maar qua plot is het niet veel....de uitwerking nog beroerder...d'r zit werkelijk helemaal niets aan mooie beelden of sterke scenes in deze film.

En in de herziening stijgt ie zowaar een punt!

Veel harder en pijnlijker dan ie in mijn gedachten was.

Lekker geschikt voor de komende periode met een teveel aan familie-toestanden.

Vreemd: Het zal wel iets met de kadering te maken hebben gehad, maar toen ik hem destijds in het filmhuis keek, zag ik in de laatste shot duidelijk de cameramensen zitten.

Dacht dat het een bewuste keus van de regisseur was (Secrets & Lies), maar op de DVD zijn ze niet te zien!

Kijk dit zijn nou aangename vondsten tussen de tweedehands DVD's.

Had er nooit eerder van gehoord, maar schijnbaar baanbrekende Tsjechische avantgarde uit 1966 door een vrouwelijke regisseur.

Tsja we herkennen Bunuel (Viridiana) en Zazie dans le Metro en natuurlijk ander Tsjechisch werk uit die tijd (Jiri Menzel, Milos Forman).

De film heeft schitterende scenes en mooie beelden (en wild geflits met kleurfilters)....wel met enige regelmaat in de slapstick-mode en dat trekt het soms wat teveel in de comedy-hoek en weg van de venijnige anarchistische en feministische film die het ook deels is.

Flora-horror met Andy Warhol-ster Joe Dallesandro als de tuinman, met ontbloot bovenlijf of helemaal naakt. Dames en homoseksuele heren vielen er helemaal voor in de seventies, ik kick d'r niet echt op.
Gelukkig zijn planten dan weer absolute griezels en hier gooit tuinman Dallesandro meteen je hele huis vol met die dingen, hij staat er ook nog mee in een soort van telepathisch contact, dus dan hoort en ziet ie ook nog eens alles. Begint een beetje high-class-milieu-probleempjes maar als Katherine Houghton eens wat op onderzoek uitgaat naar haar tuinman wordt het zowaar nog wel spannend.

Ooops bijna vergeten (zondag al gekeken).

Ligt niet aan de film hoor!

Plot klink redelijk naar Hitchcock (Marnie bv) en samen met de nodige coole Franse jaren zeventig-look zou dat ongeveer op Chabrol-niveau moeten komen.

Doet het helaas net niet: een enkel mindere scene doet nog wel eens iets teveel aan een aflevering van Derrick denken.

Veel kritiek over het algemeen op actrice Mireille Darc, ze had destijds een relatie met de producent van de film en dat zou de voornaamste reden zijn geweest voor haar hoofdrol, maar deze dame brengt het er prima vanaf.

Claude Brasseur speelt af en toe wat te komisch, wat hier eerder misstaat.

Al met al redelijk Frans thriller/drama.

Vroege Oshima (In the Realm of the Senses, Merry Christmas Mr. Lawrence) echoot "Rebel Without a Cause" en "A Bout de Souffle" Japan in.
Verhaal over relatief braaf meisje dat valt voor oudere tough guy en zich, om aan geld te komen, laat oppikken als lifster door oudere heren waarna haar vriend de heren even flink door elkaar husselt en geld afhandig maakt. Relatie begint al snel te rommelen en dan is er ook nog sprake van een ongewenste zwangerschap.
Klinkt inderdaad een beetje wel als iets bekends in de oren en de film moet het dan vooral hebben van de sfeer en een paar mooie scenes.

Toch een hele beste film wat mij betreft.

Stel kids uit een Argentijnse compound zitten een weekje zonder papa's en mama's en brengen de tijd door met gamen, TV kijken, zwembad, joyrides en inbraakjes.

Voorloper van de Waalse film "Les Geants" is veel ingetogener en bevat minder actie, maar de lome sfeer is heerlijk.

Aan geheugenverlies lijdende jonge patiënt die met z'n telepatische gave iedereen in z'n omgeving zijn nachtmerries mee laat beleven. En dat in een psychiatrische instelling die nog vrolijk aan electro-shocks en lobotomie doet. De hele uitwerking had misschien wat beter gekund, maar alleen al door een paar fantastische scenes mag deze subiet mee bij de betere jaren 80-pulp.

In de herziening! met dank aan de budgetprijs-uitgave op DVD!

Patrick Dewaere op z'n meest manisch als man die het nooit verder schopte dan huis-aan-huis-verkoper en lijkt te worden achtervolgd door pech en rampspoed.

17-jarig meisje lijkt de sleutel naar beter leven.

Film Noir verplaatst naar Frankrijk anno 1979 in bizarre mengeling van ultieme troosteloosheid, manie en zwarte humor.

Dat zowel Dewaere (suicide) en Trintignant (moord) vroegtijdig om het leven kwamen geeft de film een nog bitterder nasmaak.

Meesterwerkje!

Aaah Wes Craven-film die er altijd doorheen geslopen was.

Begonnen met genre-klassiekers als "Last House On The Left" en "The Hills Have Eyes" en later hoofdverantwoordelijke voor te veel fantasy in horror (Nigtmare On Elm Street) en horror met te veel knipoog (Scream).

En wat blijkt: Deze film van tussen "Elm Street" en "Scream" blijkt zowaar zijn beste film.

Niet dat we Craven nou echt zo'n heel belangwekkend regisseur vinden hoor, maar toegeven deze film is echt creepy.

Vreemde voodoo-rituelen en enge Baby Doc-mannetjes.

Stemmen van de (on)doden klonken mij erg als Diamanda Galas in de oren..niet verkeerd gehoord bleek op de aftiteling.

Eerste helft van de film is nogal een beetje standaard chantage-drama waaraan ook de nodige suspense ontbreekt. In de tweede helft ontwikkelt het verhaal zich echter enigszins en blijkt het allemaal om meer dan puur chantage te gaan. De spanning neemt daarmee ook ontzettend toe. Matige eerste helft en ijzersterke tweede helft.

Bergman-film die door de critici nogal afgebrand werd niet in de laatste plaats door de hoofdrol van David Carradine (Hé da's geen Max von Sydow!!!).

Gelukkig ben ik af en toe zo eigenwijs om me niks aan te trekken van de critici en zelf wel eens even te bepalen wat goed is of niet.

Toegegeven binnen het oeuvre van Bergman is deze film een uitzondering - veel meer een rechtlijnig thriller verhaal zonder te veel symboliek, al schurkt het wel redelijk tegen Fanny & Alexander aan mede door het prachtige camerawerk.

Het verhaal lijkt zich een beetje in "Berlin Alexanderplatz"-terratorium te begeven: juist Bergman schurkt hier langs Fassbinder en niet alleen voor wat betreft plaats- en tijds-bepaling.

Misschien een mindere film voor de die-hard-Bergman-liefhebbers, maar wel een jaren zeventig-tussen drama en thriller afspelend meesterwerkje- dat erg intens en somber is en nu eindelijk wel eens recht heeft op een groter publiek en meer waardering.