Opinions

We zagen al eerder het uitermate fijne "Visitor of a Museum" en zijn bereid over lijken te gaan om ook nog eens zijn "Dead Man's Letters" te zien, maar ik ben ook uitermate blij (nou ja zo'n opwekkende film is het niet) met deze.

In ieder geval zit die hele Russische SF weer compleet anders in elkaar dan wat we hier zo in het westen kennen, genre uitermate gevoelig voor intelligente bespiegelingen en Stanislav Lem als grote inspirator. En op filmgebied zijn Tarkovsky (Solaris, Stalker) en Sokurov (The Days of Eclipse) ijkpunten.

Hier een fascinerend plot over een schrijver die namens de VN terugkeert naar Rusland, dat geteisterd wordt door onophoudelijke regen, vermoedelijk veroorzaakt door mutanten/aliens die ook kinderen (waaronder de dochter van de schrijver) opvoeden op hun kostschool.

Regisseur hier flink over de schreef met het gebruik van kleurfilters, met name rood heeft een overheersende rol in de film, maar dat geeft het allemaal een onwerkelijke sfeer die wel zeer goed werkt.

Fantastisch einde ook, kunnen we nog paar daagjes in mee gaan.

De special FX: Een paar vuurpijlen en zo'n pop die je buiten zet als iemand 50 jaar wordt.

De dames die het monsterpak hebben gemaakt hebben zichzelf overtroffen.

Plot en acteerprestaties zijn minder om over naar huis te schrijven, maar vooruit we hebben ze wel eens slechter/saaier gezien.

Drol van een film natuurlijk dit, maar wekt bij vlagen wel sympathie op.

Als misdaadfilm is het een onvoldoende, nogal cliché en niets wat je al niet eerder in andere films hebt gezien. Als drama is het meer geslaagd als we belanden in zo'n typisch Amerikaans motel-complex en Roy en Rocky een soort surrogaat familie worden. Te licht voor te bioscoop, maar als TV-film voldoet het. En wat vroeger TV-films waren noemen we tegenwoordig direct-to-AmazonPrime.

Best aardig drama over 3 zusjes die opgroeien zonder vader. Ouders zijn gescheiden (nog redelijk bijzonder in 1970) en pa kennen ze alleen van een foto.

Zolang de film zich beperkt tot 1970 zeker een aantal herkenbare situaties met af en toe zelfs wat hele mooie stukken als de vakantie naar Italië.

De in de tegenwoordige tijd spelende gedeeltes zijn helaas wat minder magisch en halen een beetje de charme uit de film, maar als geheel best aangenaam en de moeite van het meepikken waard voor iedereen die een beetje in de mood is voor wat Frans/Italiaanse jeugdherinneringen.

Atoomontploffing haalt giga-schildpad met straalaandrijving uit z'n winterslaap.

Schildpad gaat a la Godzilla weer eens even Japan slopen.

Lijkt een soort van cheapo-variant op de Godzilla-films en de vernielde schaalmodellen lijken iets minder spectaculair dan bij die serie, daarnaast nog eens zw/w en nogal veel gepraat.

Maar Gammera zelf is dan wel weer de meest geweldige monster-schildpad die we ooit zagen in een film (en bovendien lief voor kinderen).

"Plan Z" is overigens geweldig ... die had zelfs ik nog niet kunnen bedenken.

Mooie film die zich afspeelt in een mooi Iers dorpje.

Helaas ook het saaiste dorp in Ierland waarschijnlijk.

Josie krijgt een 15-jarig hulpje en zijn hele leven verandert.

In Nederland zien we dan meteen karikaturen, hier zien we echte personen.

Fenomenaal acteerwerk in deze grootse "kleine" film.

Ja wat moeten we hier nou weer van denken? Een prisoncamp movie die opeens halverwege toch stiekem een zombiefilm blijkt te zijn. Nogal geïnspireerd door Night of the Living Dead. Het eerste gedeelte is vrij amateuristisch gedaan, maar dan komen de zombies. En dan wordt het toch nog dolle pret met overacting zombies met bijlen en harken. Ze zijn dol op formaldehyde, maar ze kunnen niet tegen licht en eentje roept nog een paar keer: "Kill the living!!!". En dat alles in slechts 58 minuten.

Feel-good-movie voor mensen die van The Shins houden!

Jawel love-interest heeft hier een kamer vol LP's.

Stukken beter te verteren dan die Hugh Grant-dingen.

Verder Nick Drake en Simon & Garfunkel, allemaal niet bepaald heel stoer of heavy, maar lief en mooi gefilmd en fijn.

Hele aangename film...het kan dus: feel-good-movies voor spleen-lijders!

Garfield is zoals we hem kennen uit de strip: dik, lui, egoïstisch, maar waar is het cynisme gebleven?? Vakkundig eruit verwijderd om het een film voor de kleintjes te maken. Die zullen er meer plezier aan beleven. Jammer want Bill Murray was natuurlijk een mooie match voor Garfield.

Roger Corman aan de sixties-hippie-counter-culture en het resultaat is geen Zabriskie Point maar een soort van komisch bedoelde trip door een anarchistische VS, waar de Hell's Angels de country-club hebben overgenomen, de jocks met hot-rods op plundertocht gaan en de hippies een vredelievende commune hebben opgericht.
Af en toe wat mooie beelden, Country Joe & The Fish op de soundtrack, maar veel scenes zijn gewoon erg slecht, vooral waar het humoristisch bedoeld is.
Hoogtepunt is toch wel de titel van de film.

Deze stond ook in de horrorkast van de plaatselijke videotheek, maar er was altijd wel een nog bloederige hoes. Een gat in de tuin waar monsters uit komen en dan met kids in de hoofdrol. Dan kon wel eens wat te kinderachtig zijn. Maar goed alles wat ooit in die videotheek stond heb ik allemaal al gezien, maar deze nog steeds niet. En dan het er toch maar van komen. Inderdaad op mijn 16e had ik dit wat te min gevonden. Maar lekker 80's sfeertje, coole FX, nog wel vrij pittig ook. Stephen Dorff is een beetje zacht ei, maar Christa Denton en Louis Tripp doen het wel leuk. Verhaal heeft een beetje irritant stop/start verloop en het is ook nog eens een minuut of 40 wachten op de eerste actie. Toch wel charmant 12+ filmpje met 16+ scènes.

Meer een slasher dan de typische giallo, moet het dus niet zo zeer hebben van de plot, maar weet de vaart erin te houden.

Groepje Amerikaanse toeristen in Barcelona worden één voor één afgeslacht, hetgeen ons verder niet belet om wat aan toeristische sightseeing te doen.

Stevige bodycount, killer met rode handschoenen en een rood regenpak en lijkt het gemunt te hebben op de ogen van z'n slachtoffers.

Regisseur Umberto Lenzi is een beetje het iets minder getalenteerde broertje van Lucio Fulci, maar weet hier in ieder geval prima te vermaken en er aardig wat gore in te stoppen naar de maatstaven van 1975.

Derde film van Argento die in 1971 nog beschouwd werd als de Italiaanse Hitchcock - pas vanaf Suspiria (1977) ging het definitief de horror-kant op.
Prima thriller dus met een iets lagere body-count en minder gore dan de meesten zullen verwachten bij een Dario Argento. Anderzijds als er dan iemand voor de trein geduwd moet worden of in een liftschacht moet worden gemieterd blijkt al wel wat van z'n latere kunnen op dit gebied.
Prima thriller waar je de moordenaar hoogstens zou kunnen vinden nav de kleur van z'n ogen.

Giallo blijft zich het eerste uur classifiseren als aardige middenmoter, maar gooit er in het laatste half uur, wanneer we ons naar Padua verplaatsen, nog even een stevige mysterieuze sfeer tegenaan die de waardering nog even flink doet stijgen.
Bodycount ligt niet zo heel hoog, maar onze heldin overleeft een moordpoging of vijf!!
Echte hoofdrol is voor Corrado Pani (die wat doet denken aan een jonge Johan Derksen!) en memorabel voor de geweldige moordscene met de doucheslang.
Die kat is er overigens compleet voor de kat z'n viool bij gehaald, volgens mij was het gewoon een tijdje mode om "gatto" in de titel te hebben.

Het filmish testament van regisseur Lucio Fulci.

Middelmatig regisseur van westerns en komedies die in 1979 zijn carriere veranderde in de regisseur van gore, splatter en zombie-films.

Te beginnen met het meesterlijke Zombi 2 en later nog geevenaard met films als The House By The Cemetary en The New York Ripper.

Hier een soort splatter-variant op Otto E Mezzo en La Nuit Americane.

Breekt de film natuurlijk af en toe op dat hij niet de meesterhand van een Dario Argento heeft en zelf nou ook niet bepaald de meest sexy hoofdrolspeler is.

D'r worden wel weer de nodige ontblote vrouwen afgeslacht, d'r zitten weer enkele geweldige gore scenes in en die worden allemaal een keer of drie herhaald.

Interessanter voor diegenen die geïnteresseerd zijn in een marginale regisseur als Fulci dan voor degenen die op een echte volbloed horrorfilm zitten te wachten.

Mij mag je midden in de nacht wakker maken voor Fulci, Umberto Lenzi of Jesus Franco, dus ik vond hem wel aardig deze film.

"Freedom is just another word for nothing left to lose"

Zou het thema kunnen zijn van deze film, die gelukkig nergens ontspoort in "Stand By Me"-achtige sentimentaliteit en Wallonië eruit laat zien als een gruwelijk oord met Amazone-achtige natuurlijke schoonheid.

Plot mag overkomen als de standaard jeugdavonturenfilm, maar dit is een moderne Huckleberry Finn met een Haneke-achtige grimmigheid.

Indrukwekkend en schitterend meesterwerkje!

Johnny & Rijk met een scenario en dialogen van Kees van Kooten. Helaas is het resultaat nogal een chaotische weinig samenhangende film met wat pogingen tot surrealisme. johnny & Rijk beginnen een klusjesbedrijf vanuit het bordeel van Toetje Kluif. De Gooyer hangt natuurlijk de baas uit terwijl Kraaykamp de klusjes mag doen, maar er ontstaat paniek als diverse gegadigden het pand willen overnemen. Eddie Constantine doet ook nog mee. En dan zien we veel bekende koppen die we na 1975 nooit meer terug hebben gezien. Rita Corita en Harry Touw kende ik nog wel qua naam en o ja Jansen & Janssen. 90% van de grappen zie je gewoon mislopen. Alleen het aankijken waard voor de beelden van Nederland uit die tijd. En toch heel bijzonder voor een Nederlandse film uit 1973: geen naaktscènes!

Redelijke krimi...helaas iets meer beschaafd Derrick-niveau dan Schimanski.

Maar gered door goed plot, sterk acteerwerk en bij vlagen erg goed camerawerk van het toch wel redelijk fotogenieke Duitse boslandschap.

Beter dan wat de Duitse TV gemiddeld vertoond aan TV-films.

Verbluffend sterke treinen-actie voor 1926!! Daarnaast weet de film er ook flink tempo in te houden en dan hebben we natuurlijk ook de man die nooit lacht, sterker nog, zo ongeveer maar één gezichtsuitdrukking kent: Buster Keaton. Veel fragmenten van gezien, maar geen volledige films en zijn bekendste film is erg de moeite waard. Anders, maar van hetzelfde niveau als Chaplin.

Erg aangrijpend en qua locatie onheilspellend drama over een gezin dat na de dood van de moeder nog verder verscheurd dreigt te raken.

Don't Look Now maar dan puur drama.

Vreselijk goed geacteerd ook door die hele jonge actrice, die nachtelijke huilbuien ... kippenvel!!

Nog één keer voor Gerrit Komrij!!

Mooiste aan deze documentaire is de blik die we krijgen op het dagelijkse huiselijke leven van Gerrit Komrij en zijn vriend.

Verder is Komrij weer prachtig aan het vertellen, maar mede door de korte duur lijkt het allemaal niet helemaat tot op het bot te gaan.

Maar Komrij kan vertellen, dat blijkt voornamelijk uit het einde waarin hij vertelt wat er misging in hun afgelegen villa diep in het platteland van Portugal.

Het idee voor deze docu is goed, maar het is gewoon te kort en te snel voorbij.

Het meesterwerk van Gus van Sant, fantastische film met lange shots, langzaam tempo en soundtrack met muziek van Arvo Pärt. Onderwijl denken we ook aan Berend Botje, Antonioni, Tarr, Tarkovsky, Lawrence of Arabia en trippen mee in deze helletocht.

Fantastische beelden, meesterwerk!

In de herziening!

Uit mijn geboortejaar het verder weinig belangwekkende 1971 bekend van Manuela en Peter Maffay. Schijnbaar een vrij grijs troosteloos jaar met 8mm pornofilmpjes als voornaamste ondeugd.

Michael Caine gaat terug naar het noorden om het wie en waarom van de dood van zijn broer te onderzoeken en vanaf de scene waarin Michael Caine in z'n blootje met een shotgun de deur uitloopt terwijl de fanfare in de straat loopt zijn alle scenes uit de film klassiekers te noemen.

De soundtrack van Roy Budd op plaat met een aantal dialogen uit de film mag ik graag zo nu en dan opzetten.

Meesterwerkje!

In de herziening voor de vierde (?) keer!

Het begint allemaal zoals gebruikelijk...McQueen zit in de bak maar wordt vervroegd vrijgelaten omdat iemand wil dat hij een bankoverval pleegt...nog niks aan de hand maar na de overval loopt alles helemaal uit de hand en valt Doc McQueen van de ene benarde situatie in de andere.

Geweldige locaties, hoog tempo, hondsgemene achtervolger en klassieke scenes in de trein en in een vuilniswagen.

Wat mij betreft het meesterwerk van zowel Sam Peckinpah als Steve McQueen.

No Country for Old Men valt hierbij in het niet...This is the real deal.

Kon Boris Karloff ook weer een paar biljetten in z'n zak steken voor een uurtje studiowerk. In het allerbeste geval is dit een soort Rocky Horror rockmusical met The Bobby Fuller Four, die van I Fought the Law, in een spookhuis met een motorbende en een ontsnapte gorilla en paar moordenaars en een erfenis. Helaas acteert naast Karloff iedereen alsof die meespeelt in Bassie en Adriaan en dat maakt de film nogal kinderlijk. En dan nog een soort slapstick humor die in 1966 ook al niet meer kon. Best grappig om een keer gezien te hebben, soms wel even lekker maf, maar mij compleet onduidelijk wat voor een publiek hier in vredesnaam naar zou moeten gaan zitten kijken.

Regisseur Lamberto Bava is de zoon van de Italiaanse horrormeister Mario Bava en debuteerde zelf ooit met de genre-klassieker Macabro.
Dus even kijken wat ie er tegenwoordig van brouwt: een horrorfilm over een baby...baby pitbullt zich in moeders borsten, bepotelt moeder, laat moeder van de trap struikelen met z'n badeendje, kotst moeder onder in Exorcist-stijl en vermoordt de babysitter.....nee 't is geen It's Alive en ook geen Troma-film.
De bedoeling is dat we dit allemaal als serieuze horror zien....dat gaat hier dus niet lukken meneer Bava en verder te veel saaie stukken om kandidaat te zijn voor het so-bad-it's-good-genre.

In de herziening. Ja zeker een griezelfilm met Fred Astaire en Douglas Fairbanks Jr. Maakte begin jaren 80 zeer veel indruk, was ook waarschijnlijk één van de eerste horrorfilms die ik ooit zag.

Die ghost stories geloof ik inmiddels allemaal wel, maar dit blijft toch wel een fijn filmpje, in 1981 was dit al een beetje ouderwetse griezelfilm, maar dat is dan ook wel de charme.

Mooie film! En dan acteert de hoofdpersoon vrijwel de hele film gehuld in de klassieke spookuitrusting (wit laken met ooggaten) en zonder dialoog. Ja, we raakten zelfs ontroerd! Mooie monoloog ook nog van Will Oldham. En ja we zien iemand in real time een appeltaart eten en uitkotsen .... wil je iets meer actie, dan zou ik een andere film uitzoeken.

Laatste dag van een weekje vakantie en dus verwennen we ons maar even met een herkijk van deze schitterende film.

Het nogal hoge Wendy-persoonlijksheids-gehalte van hoofdpersonen Enid en Seymour maakt dit nogal een humoristisch inzichtje in mijn eigen persoonlijkheidje.

Als ik al zo'n vraag zou moeten beantwoorden "op welk filmpersonage lijk je het meest?"dan is hier uw antwoord!

Gebasseerd op de graphic novel.

Meesterwerk!

Met een heks en een ogre en poppen, heel veel poppen en H.P. Lovecraft. Wederom een geweldige film van Pascal Laugier. Martyrs was natuurlijk een fikse binnenkomer, met die stomp in je maag, die verder ging dan waar dat soort dingen, zelfs al film, nog leuk zijn, way over, maar briljant.

Hier gaat het er wederom al niet zo heel fijn aan toe, qua stijl doet het ook wel denken aan Martyrs, of iedereen dit soort verhalen kan waarderen, zou voor sommige mensen best heftig kunnen zijn ... maar mogelijk heeft de regisseur zelf ook wel wat traumas opgelopen. Goede film, in principe kan je deze ook gewoon kijken zonder er meerdere dagen ziek van te zijn. Mensen met traumas, kijk wel even uit.