Opinions

Geen must, maar goed we willen natuurlijk wel weten wat er nou precies aan de hand is allemaal. Had een kwartier korter gemogen. De film speelt voornamelijk in de bunker, dat maakt het soms iets te beperkt / closed in qua visuals. De CGI is voor de verandering nu wel eens mooi gedaan. Kleine SF.

Highschool-drama met new kid in town die verliefd wordt op het ex-vriendinnetje van de school-bully en bevriend raakt met de nerd....o ja hij is ook nog een alien met superpowers en leeft samen met z'n warrior-protector...Matthew Star all over.

Spul voor brugpiepers dit, alleen het laatste half uurtje krijgen we nog wat typische superpower-aktie.

Geproduceerd door Michael Bay ... dus dan weet je het wel.

Eerste opmaatje naar nog een deel of 5.....ik geloof het allemaal wel.

En meteen maar de Director's Cut!!

En laten we het maar meteen vertellen Über-cult-flick uit 1970.

Lag vroeger in de plaatselijke videotheek, maar door één of ander vreemd mechanisme heb ik hem heeel vaak in handen gehad, maar destijds nooit gehuurd.

Heb mezelf dus al die jaren tekort gedaan, want dit is één van de allerbeste grindhouse-movies ooit.

Doet wat denken aan een zombie-film, alleen hier hebben we dus satanische hippies die door een klein jongetje vergiftigd zijn met hondsdolheid.

Schuim op de bek dus!!!

En ja ... de champagne mag open!!!
Eerste film die ik in 2015 zie, die we waardig genoeg achten om op 31 december van dit jaar nog in het geheugen gegrift te zitten.
Zware middelen ingezet want regisseur Mike Cahill wist met zijn vorige film (Another Earth) hier meteen vanuit het niets op meesterwerk-status binnen te komen .... hier een tandje minder emotioneel, maar dermate fantastisch bedacht dat we graag even gedurende de speelduur vergeten dat het hele verhaal verzonnen is en geen enkele wetenschappelijke basis heeft, ach geeft niks, het gaat om film, het gaat om het vertellen van fantastische verhalen en op welke manier je ze vertelt.
Minimaal 4 WTF-momenten en voor de laatste moet je de hele aftiteling laten lopen.

Twee tieners doen wat prank-calls en bellen een man die net twee vrouwen heeft vermoord met de mededeling "I Saw What You Did, And I Know Who You Are!".....en dan blijkt het net heel vervelend dat pa en ma de hort op zijn.

Fantastisch zwart/wit-camerawerk in deze thriller die voornamelijk op puber-publiek lijkt te zijn gericht, geen heel ingewikkelde plot, maar best cool en met aardig beeld waar de wat minder brave 15-jarige meiden zich mee bezig hielden in 1965.

Die Frankenstein is zeer zeker geen teenager, wel een afstammeling van de eerdere doktors Frankenstein die er in de jaren 50 achterkomt waar de fout van zijn voorgangers lag: de lichaamsdelen waren te oud, verse teenagers heb je nodig!

Lichaamsdelen komen hier dan ook zichtbaar in beeld. Verder verloopt er ook een hoop volgens het bekende recept, maar dan overgoten met een fifties-sausje.

Vermakelijk filmpje met een lekkere dosis sadisme en de laatste 3 minuten in kleur.

Aaah de sportfilm, meestal ondraaglijk omdat we dan allerlei succesverhalen voorgeschoteld krijgen ... en succes dat is nooit interessant. Nee dan liever de "sportieve" Tonya Harding die haar voornaamste concurrente liet uitschakelen door de knieschijf van Nancy Kerrigan te laten verbrijzelen. Geweldige biopic, kunstrijden op de schaats levert natuurlijk genoeg fantastische actie op, daarnaast lijken de personages zo uit Fargo te zijn weggelopen. De andere kant van topsport, succes en de Amerikaanse droom. Meesterlijk!

Als m'n pa hier langskomt moet ik altijd zorgen dat "Blonde on Blonde" niet teveel in het zicht ligt, anders krijgt ie het schuim op z'n lippen en begint ie heel hard "Judas!! Judas!!!" te roepen.

Kortom Dylan was er altijd al in mijn leven alleen alles na 1965 moest ik zelf nog even aanschaffen (en na 1975 had Dylan wat mij betreft met pensioen mogen gaan) maar gelukkig zag regisseur Todd Haynes in dat we niet met de zoveelste voorspelbare chronologische bio-pic aan moesten komen bij levende legende Dylan.

Meerdere acteurs (en een actrice) als de verschillende Dylans.....o.a. de outlaw, de elektrische 60's Dylan en de jaren zeventig rockster in huwelijkscrisis.

Mooiste gedeelte is het Cate Blanchett-gedeelte met veel gedeeltes uit "Don't Look Back".

Visueel fantastisch...beste biografie die je je maar kan wensen.

Meesterwerk!

Aardig vervolg op de eerste Ice Age, waarin voornamelijk Sid de show steelt.

Allemaal wat minder verrassend dan de eerste film, zodat het nu ook wel opvalt dat de achtergronden qua animatie allemaal wat karig zijn.

Ach ja gezeur, best leuke film als je verwachtingen niet al te hoog zijn, maar deel drie laten we voorlopig nog maar even in de kast liggen.

Even kijken...als vrouwelijke regisseurs de horror-film moeten redden, dan moeten twee vrouwelijke regisseurs wel helemaal de ultieme redding zijn!
In ieder geval goede kritieken voor beide dames en inderdaad een geslaagde poging, al hoop ik dat al die vrouwelijke regisseurs niet iedere keer hetzelfde thema gaan gebruiken.
De film speelt zich af in een behoorlijk gestileerde omgeving, een villa met grote wazige foto's aan de muren en de kamer van de jongens met insecten-behang. Eerste helft is spannend en mysterieus, al vraag ik me op een gegeven moment af hoe ze dat de volle speelduur willen gaan uitspelen. Dan volgt er een wending in de tweede helft waarin de bedoeling van de regisseurs pas echt duidelijk wordt.
Ik weet het niet helemaal zeker, maar dit zou zo maar de beste Oostenrijkse horrorfilm aller tijden kunnen zijn.

Film met veel jeugdherinneringen aan het vakantiehuis bij het meer, gecombineerd met de missende vader, die in 1977 verdween ten tijde van de junta van Videla.
Een enkele mooie scene als het verstoppertje spelen in het bos, maar ook gaan we het filmdoek verspillen aan digitale fotobewerking. Film twijfelt over het algemeen tussen net boeiend en net niet boeiend genoeg.
Slecht werkende scene ook nog met de Renault van de vader, waarschijnlijk bedoeld als ontroerend, maar ik kreeg hier voornamelijk associaties met Herbie. Desondanks niet helemaal onmogelijk dat ik vandaag nog een paar keer Song Sung Blue ga lopen neuriën.

In de herziening!
En dit was ook de Antonioni-film die daar hard aan toe was....enerzijds omdat ie inmiddels zeker bij mijn favoriete regisseurs hoort, anderzijds omdat ik deze film zag toen ik zelf nog niet eens ooit verliefd was geweest....inmiddels zijn we wat relaties en avontuurtjes verder en wat meer op de leeftijd van de personages.
Flinke vergelijk met L'avventura (1960) want ook hier verdwijnt een van de hoofdrolspeelster (op een iets andere wijze) en loopt de zoektocht door in de volgende zich aandienende relatie.
Camerawerk zit helemaal op topniveau, alsmede fijne jaren tachtig soundtrack met o.a. John Foxx, Japan en Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Flinke dosis mystery/thriller-elementen en zelfs nog een heel klein scheutje S.F.
Meesterwerk!

Bij vlagen charmante volkse tragi-komedie met name door Josse de Pauw als de vader die op wel zeer aparte wijze de carriere van zijn dochter een oppepper probeert te geven.

Niet de film die ik een hele week op NPO Cultura zou laten zien om de rijkdom van de Vlaamse film uit te dragen, daarvoor is het wat te lichtgewicht en met wat foutjes zoals te melodramatische elementen.

Vakkundig ingeblikt door regisseur Deruddere.

Rebel Malcolm McDowell dreigt slachtoffer te worden van repressief systeem dat geen plaats heeft voor vrijheidslievende en libertijnse geesten, maar McDowell geeft zich niet zomaar gewonnen.

Debuut van McDowell in een film die A Clockwork Orange overtreft.

Wel heel ander soort film, meer een nieuwe variant op Zero De Conduite van pionier Jean Vigo.

If.... is in tegenstelling tot een hoop andere "Angry Young Man"-films uit dat tijdperk totaal niet verouderd, moet niks hebben van Flower Power en lijkt al een voorbode te zijn van het nihilisme van de punk.

Meesterwerk!

Zie deze materie maar eens in een overtuigende speelfilm te stoppen...gelukkig hebben we de documentaire die ons een blik werpt op een instelling voor verstandelijk gehandicapten, met als hoofdpersoon Peter, die misschien net iets te weinig verstandelijk gehandicapt is, maar ook duidelijk weer niet in een rijtjeswoning kan wonen.
En dan de verandering: de hele instelling moet gaan integreren met de normale maatschappij en dus worden er sjieke koopwoningen op het terrein gebouwd...tevens een bedreiging voor de cliënten: straks komen hier al die gewone mensen die allerlei gekke dingen gaan doen....
Hoofdpersoon Peter is zeker niet alleen maar sympathiek, de overige cliënten ook niet, maar worden ook niet als zielige gevallen neergezet.
Uniek kijkje op de dreigende, opdringende wereld der normale mensen vanuit de instelling voor verstandelijk gehandicapten.
En die normale mensen komen natuurlijk nooit niet naar die koopwoningen.....

Het liep helemaal niet zo lekker met de horror in Frankrijk in de jaren 80. Toch meende een verder volslagen onbekende regisseur in 1985 met deze Devil Story te moeten aankomen. Iets met een gargoyle in SS-uniform, een piratenlegende, een duivels paard en een mummie .... of zoiets .... of eigenlijk wist de regisseur het ook niet .... en helemaal niemand waarschijnlijk.

Inspiratie zou Jean Rollin kunnen zijn of Bad Taste of gewoon goedkoop incashen op de horror-video-rage. Bij vlagen intrigeert het nog wel eens, hele dialoog is nog geen 10 zinnen, we zien minutenlange durende sterfscenes, minutenlang schieten in een wei, 20 mensen met autopech en dat is het dan ook wel zo'n beetje. De bloederige FX zijn wel grappig en de soundtrack van ene J.S. Bach kan er mee door.

In deze film zegt de man van het echtpaar dat ie liever niet naar een Kurosawa-film gaat omdat hij altijd in slaap valt bij Japanse films.

Even later omschrijft iemand Franse regisseur Eric Rohmer als de Racine van de 20e eeuw.

Het moge duidelijk zijn deze film is meer voor de Rohmer-liefhebbers.

Dat betekent men heeft beroepen als literatuur-professor en xenograaf, woont in een grote villa en heeft twee schattige geadopteerde Vietnamese kindjes.

Doelgroep is dus duidelijk de Franse Grachtengordel die prima acteerwerk ziet in een simpel verhaaltje zonder verdere cinematografische waarde.

Ik honger heel erg naar de tijd van Francois Truffaut.

Wendy

38 jaar

vrouw

Prachtige animatie, naar het nooit verfilmde scenario van Tati.

Lief, schattig en met de opkomende cultuur van de televisie, de beat-muziek en de commercie.

Zitten allerlei prachtige details verstopt in de tekeningen.

Ray Bradbury-verfilming uit eind jaren 60.

Verhaal speelt in de jaren 30 maar via de skin illustrations van Rod Steiger gaan we ver de toekomst in: dodelijk speelgoed, eeuwigdurende regen en het einde van de wereld.

De toekomst ziet er erg sixties-cool uit en Bradbury is prima filmstof.

Rod Steiger zoals gewoonlijk weer meesterlijk.

Werdegang van een jonge wetenschapper waarbij regisseur Zanussi meteen in de centrifuge-stand schiet waardoor de eerste helft voornamelijk uit snapshots lijkt te bestaan. Tweede helft pakt een stuk sterker uit waardoor we ons meer kunnen inleven in de hoofdpersoon. Houd wel rekening met de onfrisse dierproeven en psychiatrie die voorbij komen.

Duitsland eind jaren vijftig, Wirtschaftswunder en Caterina Valente op de radio, over WO2 heeft niemand het meer. Jonge officier van justitie stuit dan op een paar namen van Duitsers die in een kamp in Polen hebben gewerkt, een kamp genaamd Auschwitz en begint eens te graven.
150 veroordeelden in Neurenberg, alleen in Auschwitz werkten al 8000 Duitsers in de moordmachine om over die andere 10 miljoen nazi's al helemaal niet te spreken. Duitsers tonen hier flink de ware aard van Duitsland in 1959.
Verhaal is interessant genoeg, filmisch is het degelijk vakwerk met nog wat persoonlijke besognes van de hoofdpersoon om het dramatisch nog wat op te peppen.

In de herziening!

Uitgezonden t.g.v. de 70e verjaardag van de regisseur, en de laatste keer dat ik hem zag was Wenders nog een veertiger en natuurlijk was de enige scene die ik me nog kon herinneren die waarin Rudiger Vogler zit te poepen, gelukkig zitten er mooiere scenes in.

Camerawerk is fantastisch, de mannenvriendschap overtuigend en dit is toch wel de ultieme Duitse roadmovie. Duitsland was in deze tijd zowiso al een geweldig filmland al zien we in één van de bioscoopjes waar we langs komen waar de Duitse filmindustrie vooral op draaide: "Auf der Alm, Da Gibt's Koa Sünd" in Nederland bekend als "Kom met je Waldhoorn tussen m'n Alpen".

Wenders zat hier op zijn top, tien jaar later begon het flink te zwalken qua niveau. Dit is wat mij betreft de ultieme Wenders-film.

Meesterwerk!

Kommisaris Fröbe krijgt de maken met een hele reeks moorden, allemaal gepleegd door gevangenen die al jaren levenslange straffen uitzitten in de gevangenis. Een geheimzinnige macht maakt ze tot willoze zombies aangestuurd door de al lang overleden Mabuse.

Hele prima Dr. Mabuse in kenmerkende West-Duitse jaren zestig-stijl. Er is hier wel één en ander geleend van Das Testament des Dr. Mabuse (1933) en deze keer was het voor het eerst niet meer Fritz Lang die de regie voerde.

Vermoedelijk de beste Italiaanse film van deze eeuw!

Als Marco Ferreri in z'n beste doen.

Dus waarom de MovieMeter-waardering zo laag is?

Te ongemakkelijk kijkvoer voor de meesten?

De Bitten leveren een prima film af over Alan Turing en het kraken van de Enigma-code. Twee uur en geen moment verveeld, hier en daar een niet storend sentimenteel toontje en mooi gefilmd en fijn geacteerd. Gelukkig laten ze ook zien waarom Turing op 41-jarige leeftijd uit het leven stapte en hoe de Britten met deze geniale man zijn omgegaan, postuum eerherstel in 2013 daar heeft hij zelf niets meer aan gehad.

Speelt grotendeels tijdens de periode 1939-1942 en er wordt vooruit geschoven naar 1951 en af en toe teruggeblikt op zijn jongere jaren als jonge puber.

Vakkundig en goed gemaakt drama en interessante materie voor al degenen die zijn naam nog niet kennen.

Dory verlaat zijn IT-baan omdat hij deze niet kan combineren met zijn geloof in God.

In plaats daarvan wordt hij schoonmaker bij een bedrijf dat nieuwe voedingsmiddelen in de markt zet.

Mooi! Daar valt heel wat van te proeven in de "waste".

Alleen hebben die heerlijke voorverwarmde koekjes met name op de mannen nogal vreemde bijwerkingen!

Ik voorspel alvast een geduchte cult-reputatie binnen een jaar vanaf nu.

Forumnerds, It-ers, Om-fans, vage hippie-achtigen: jullie zullen hierin het één-en-ander herkennen!

Porno-fotograaf Fabio Testi wordt verliefd op actrice Schneider wier carriere op dat moment voornamelijk in het teken staat van haar laatste film: Nymphocula...

In een poging haar carriere weer een kwalitatieve boost te geven laat ie avantgardistische regisseur haar rol laten geven in toneelversie van Richard 3, met daarin ook nog miskende theatrale Duitse acteur (Klaus Kinski who else?)

't is een Zulawski-film dus iedereen probeert hier iedereen psychisch kapot te maken en er wordt aardig bij geschreeuwd.

Jammer dat die Zulawski-films zo moeilijk te krijgen zijn, interessante regisseur met zware kost, niet helemaal voortdurend bij-de-strot-grijpend, maar er zitten fantastische scenes in.

Liefdesverhaal met noir tintje.
Bogart en Grahame in een verzengende liefdesrelatie met op de achtergrond de vraag of Bogey nou wel of geen moordenaar is.
Het is lang geleden dat ik een film zag met Humphrey Bogart, maar ver***d - het is toch wel een acteer-kanon - en een soort voorloper van Jack Nicholson.
Heerlijk cynische man.
Probleem met de meeste love-stories is dat het allemaal al snel zoetsappig wordt en romantisch, deze film geeft een beter beeld van hoe destructief liefde kan zijn.
''I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me"

In de derde herziening!

Eigenlijk was het gisteravond de bedoeling om naar de film "Capote" te gaan kijken, maar na een half uur Philip Seymour Hoffman die met een raar stemmetje praat wist ik dat er drastische maatregelen genomen moesten worden om de avond nog te kunnen redden.

Om wel in Capote-sferen te blijven dus maar snel deze film uit de kast gepakt.

En het is toch echt wel één van de allerbeste films allertijden.

Magnifieke zwart/wit-fotografie, een subtiele en doeltreffende Quincy Jones-score en een uitgebreide verfilming van de allereerste true crime novel gebasseerd op een moord in 1959.

Hele grootse moderne Americana en de film is nog ultiemer dan het boek.

Eén van de echt grootse Amerikaanse films.

Meesterwerk!

5 mensen betrokken bij een dodelijk ongeluk, waarvan er drie totaal niets aan konden doen en 2 het te wijten hebben aan een kort moment van onoplettendheid. De impact op de levens van deze mensen lijkt nogal wisselend, waarbij we met enige verbazing kijken naar de enige vrouw in het gezelschap die zich nauwelijks enige rekenschap geeft van het gebeurde en dat staat weer in schril contrast met die jongen die er helemaal doorheen zit.
Interessante materie, omdat het inderdaad iedereen kan overkomen.