Opinions

Eerste moment lijken we nog de kant op te gaan van een HomoLesboBi-versie van Road Trip-achtige humor, maar dan verschijnen er plotseling Lynchiaanse mannen met dierenmaskers en lijkt een vervreemdend mysterie de hoofdmoot van de film te zijn.

Niet zo emotioneel bij de strot grijpend als Mysterious Skin (dat blijft Araki's meesterwerk) wel een soort terugkeer naar z'n oudere love-it-or-hate-it-stijl.

In ieder geval een stuk opwindender dan het merendeel van de Gay Cinema.

Ugur is een soort van femme fatale die overal een spoor van ellende achter zich laat en de rustige Bekir wordt verliefd op haar en gaat daarmee mee in een neerwaartse spiraal.

Aardedonker drama over een verterende liefde waar alleen het begin in een snikheet Istanbul speelt, de rest is herfst en winter en met sprongen van enkele jaren en dwars door Turkije.

Fantastische Turkse film.

Onlangs zag ik een DVD-release-lijst waarin Kaidan stond. Mooi eindelijk een release van het Kobayashi-horror-meesterwerk uit 1964!!!

Helaas te vroeg gejuicht want het bleek te gaan om deze film.

Maar.....ook dit betreft een meesterwerk. Geheel ander verhaal dan het vierluik uit 1964, maar wel een akelig griezelige ghost story.

Met Jappen-horror a la Ring of Ju-On heeft het niets te maken. En al helemaal niets met de tiener-horror uit de VS. Dit is literaire horror, waarbij het verhaal het belangrijkste is en er slechts af en toe een schrik/gruwel-moment in zit.

Wat mij betreft mag de standaard die deze film zet wel meer navolging krijgen. De meeste horror de laatste jaren is een mengeling van schrik-effecten die we al sinds Halloween kennen of weer het zoveelste gore-filmpje. Deze film laat maar weer eens zien dat het genre horror en een goed verteld psychologisch verhaal elkaar niet uit hoeven sluiten.

In Nederland uitgegeven op het Asiamania-label, maar een stuk meer ingetogen dan het merendeel van hun titels. En meer geschikt voor een arthouse-publiek dan voor mensen die wachten op een flinke dosis actie. Laat deze titel alstjeblieft niet tussen wal en schip vallen!

Meesterwerk!

Japanse SF die me deed denken aan Star Trek, Flash Gordon, Godzilla en James Bond.

Heerlijke onzin. Het lot van de mensheid is in handen van een groep militairen die zich niet bij de Japanse overgave wilden neerleggen.

Met vliegende onderzeeer en een zeeslang van Godzilla afmetingen.

Prima thema...twee mannen afgesloten van de rest van de wereld en hun onderlinge relatie is ook niet al te best.

Een belangrijk radiogram wordt niet helemaal goed doorgegeven en dan veranderd de film in een soort van thriller.

Doet behoorlijk denken aan Zero Kelvin van een aantal jaren geleden.

Typisch een film waarin de schitterende beelden belangrijker zijn dan het verhaal zelf.

Ik hou er wel van - zo'n langzaam filmtempo - plot zelf zou zich prima lenen voor een Hollywood-film (en het zou me niks verbazen als we hier straks een US-versie van gaan krijgen) maar ja dan zal het tempo gaan overheersen en dat zou de sfeer van isolatie en eenzaamheid verpesten.

Film die het niet moet hebben van mooi camerawerk, special FX of gore. De leeftijdsaanduiding 12 jaar en ouder wijst er ook op dat het qua gegriezel allemaal binnen de perken blijft en alles ziet er nogal low budget uit.

En toch....die Japanners flikken het weer.

Waar tegenwoordig de meerderheid van de VS-horror-produktie meteen richting vuilnishoop kan straalt dit toch echte kwaliteitshorror uit.

Stijl Kaidan of The Dunwich horror.

Ik kijk dan maar even vergoeielijkend over het lage budget heen.

Maar dit is toch wel het soort film waarvan ik over een jaar of tien weer heel erg nieuwsgierig word naar een herziening.

Een van de populairste films in de Sovjet-Unie. In het westen compleet onbekend, behalve bij Rainer Werner Fassbinder, die hem in zijn top 10 van beste films had staan. Verhaal gaat over een zojuist uit de gevangenis vrijgekomen crimineel die besluit even bij te komen bij de penvriendin waar hij in de gevangenis mee schreef. Het duurt even maar langzaam begint hij het leven in het kleine dorpje te waarderen. Fantastisch mooie camerabeelden en de film heeft ook wel een soort Fassbinder sfeertje. Alleen zitten we hier dus niet in de BRD maar in de USSR. Soms neigt het ook een beetje naar de Toon Kortooms verfilmingen die in Nederland populair waren in de jaren 70 (Help de Dokter Verzuipt etc ). Maar dan toch weer anders, het heeft allemaal iets heel exotisch alsof het uit een compleet andere wereld komt, maar het is toch ook wel plattelandsdrama. Wonderlijk, bedankt voor de tip Rainer Werner!

Eén van de recente toppers uit de Japanse film-industrie.

Uitgebracht in Nederland op het Koinobori-label en dus goed verkrijgbaar voor rond een tientje en Nederlands ondertiteld en all.

Soort van vrouwelijke (en iets sympathiekere) variant op de klassieker "Vengeance Is Mine".

De uitermate timide (en wellicht ietwat retarded) Masako vermoord haar zus en vlucht met onduidelijk einddoel door Japan.

Na ellende met aardbevingen en verkrachting ontmoet ze de nodige vriendelijke mensen en lijkt ze een nieuw leven te kunnen beginnen, maar de politie blijft op zoek naar haar.

Roadmovie met mengeling van uitermate wrange en hartverwarmende scenes en prachtige beelden.

Meesterwerk!

Hele aardige moderne Turkse variatie op het vampieren-thema, zeker verrassender qua plot dan we gewend zijn.

Cinematografisch iets minder spectaculair al lijken we door het feit dat de Turken 20 jaar achterlopen qua mode nogal dicht tegen de begin jaren zeventig Argento's aan te schurken, maar visueel blijft het hier wat minder uitgelaten en ook weer het typische horror-probleem van onderbelichte nachtelijke scenes en wat houterige Engelstalige scenes.

Helaas ook nog wat ontsiert door een matige You Tube-kwaliteit en dat via een legale bron (Ximon).

Voor de horror-liefhebbers de moeite van uitchecken waard.

6 jaar voor Satantango en pas de derde Tarr die ik zie, en er nu helemaal van overtuigd dat hij samen met Sokurov behoort tot de laatste grote nog levende regisseurs uit de "oude wereld".

Shots zijn vaak heel erg lang, hou dus rekening met Tarr's trage vertelwijze, maar let ook op de prachtige composities in zwart/wit.

Regisseur verlaat soms een dialoog om even om de hoek te gaan kijken en tijdens een gesprek tussen de hoofdpersonen in de bar zitten we als kijker voornamelijk op de biljarter in de achtergrond te letten. Het huis dat helemaal omgeven lijkt te zijn door de kabelbaan van de kolenmijn en geweldige shots en beelden die refereren aan Tarkovsky.

En een verwijzing naar Gene Kelly? Tuurlijk, regen in overvloed in de film.

Meesterwerk!

Altijd fijn Ghibli, hier wederom prachtige animatie. En ik smelt ook absoluut bij dit fijne lieve moderne sprookje. Hoogtepunt al ergens in het begin als Arrietty en haar vader voor het eerst samen op jacht gaan in onze grote mensen-wereld.

Plot en karakters zijn maar matig, maar veel wordt goedgemaakt door de prachtige landschapsfotografie gecombineerd met de fascinerende soundtrack (Nurse With Wound!!).

Tweede helft bevat aantal aangrijpende scenes (vooral die in de roeiboot).

Te laat om de film nog tot de echte aanraders te laten behoren, maar in ieder geval interessant, zeker voor de liefhebbers van Oostblok-films en mensen die willen weten of Nurse With Wound werkt als soundtrack (en ik zag dat pas bij de aftiteling).

Prachtige film met een mooi idyllisch begin met prachtige beelden van de dierentuin in Jakarta en haar bewoners. Dan komt de goochelaar en wordt het allemaal wat donkerder en ook de dierentuin zelf blijkt opeens vergeven te zijn van zo'n ellendig Efteling-achtig muziekje.

Indonesische film en daarvan hebben we er nog niet erg veel gezien, maar dit is een klein juweeltje.

Het was ergens vlak na 9/11 dat een collega mij wees op Kelly in Big Brother 3. Nu had ik op zichzelf nooit wat met Big Brother, maar zowaar heb ik het nog een paar weekjes gevolgd. Na Big Brother begon het allemaal nog wel even aardig met Barend & Van Dorp en Ivo Niehe, maar toen werd het Robert Jenssen en hoop in shit in de media. In die tijd begon Kelly zichzelf ook nog een beetje erg te profileren als het domme blondje. Blijkt dus ook dat zij het zelf ook absoluut waardeloos vond allemaal.

Kelly anno nu is cynisch, hard, een survivor, absoluut een pioneer en toch snap ik het dat ze niet gelukkig is. Die foute vriendjes helpen ook niet echt. Hopelijk laat ze die echt achter zich en zoekt ze gewoon een leuke nuchtere jongen, misschien was Andries zo gek nog niet.

Probeer deze docu ook echt te zien en probeer een beetje te vatten hoe het was als transgender in die tijd. Lijkt nu wel iets beter qua acceptatie, maar lees maar eens comments op Twitter en Nu.nl als het over transgenders gaat. Normaal mijd ik dit zo docu's en programma's een beetje. Ik ben ook meer een zeemeermin die het leven prima vindt, mits ik maar niet al te veel te maken heb met de hele buitenwereld, maar ik was wel benieuwd hoe het haar vergaan is de afgelopen twintig jaar.

Deze had ik ook nog nooit gezien. Op de één of andere manier verwar ik deze altijd met The Dirty Dozen. Maar nu dan toch eindelijk. Het heroïsme van de oorlogsfilm is hier wel wat verdwenen met de jaren 60 net achter de kiezen. Feitelijk ook een heistfilm midden in WW2. Donald Sutherland als hippie op de Shermantank. Nog even iets verder en dan zitten we al weer in M*A*S*H*. Oorlogsfilms zijn ook niet mijn favoriete genre, dit is gewoon lekker afwijkend, vlotte actie, beetje humor en zo vliegt deze tweeëneenhalf uur voorbij.

Filmmarathon: Alain Resnais, Mark Chapman, giallo, B-film horror, splatter galore, Jean Renoir en als afsluiter Ken Park...we zullen inmiddels wel wat ver heen zijn en geven iedereen onder de 20 de raad deze film te zien, want pas op als ze of het je te pakken krijgt ... volwassenheid.

Pak een skateboard, luister naar wat punk, hiphop, The Shaggs voor mijn part, het nihilisme zit hem niet in wat jullie doen, maar in wat de volwassenen van het leven gemaakt hebben.

Meesterwerkje!

Ietwat vervelende midlifecrisis-film met af en toe een aardige scene.

Vervelende man met vervelende vrouw en kinderen en een hoop vervelende vrienden, collega's en aanstaande schoonfamilie.

Film zanikt maar door, maar de scenes met de verloofde van de dochter en zijn familie waren nog wel pijnlijk leuk.

Zo aan het begin van het jaar loop ik het stapeltje DVD's dat al jaren stof ligt te vergaren nog wel eens na, meestal ooit meegepikt voor een euro of 2 uit één of andere rommelbak of 5-voor-5-euro-bak.

En meestal had ik ze eigenlijk maar beter kunnen laten liggen, zo ook hier.

Soort van chantage-verhaal, maar voor enige thrills of spanning is helaas geen ruimte omdat we vooral met z'n allen in bed moeten gaan duiken, zuipen en ook nog tennissen ... en dat dan bijna twee uur lang om er nog snel even een eind aan te breien.

Dan zitten we ook nog opgescheept met hoofdrolspeler Eric Stolz die de uitstraling van een gebruikt koffiefilter heeft en dan maakt het ook niks meer uit dat James Spader en de dames het best nog wel aardig doen qua acteerwerk.

Snel in elkaar geflanst thrillertje waarvan het mij verder compleet onduidelijk is welke bedoelingen de regisseur hier mee had.

Ongeveer net zo veel briljante scenes als mislukte, maar we kunnen wel iets met de intenties van de regisseur. Wat ik niet helemaal snap is of de volwassenen nu bedoeld zijn als een soort absurdismes of puur als white trash en de vrouw in de put is helaas niet mythisch genoeg.

Toch liever een intrigerende mislukking dan saai standaardvoer en dus mag Kid-Thing een voldoende noteren.

In de herziening!

Uma Thurman in Bruce Lee-outfit op de revenge-tour.

Aan de Tarantino-top en volgens mij ietsje beter dan deel 2 (maar dat kijk ik volgende week nog even na).

Post-modernistisch meesterwerkje ten top natuurlijk net als zo'n beetje alles van Tarantino, maar ja de man zag precies dezelfde films als ik ... geen flauw idee wat je hiermee aan zou moeten als de average filmkijker maar het wordt door een groot publiek gewaardeerd en da's ook prima.

Georghe Zamfir bij Sonny Chiba briljant!

In de herziening:

Minder action-packed dan het eerste deel en tevens wat minder bol staand van de talloze verwijzingen, maar daardoor komt eigenlijk nog hetgeen tot z'n recht waar Tarantino bekend mee werd in de eerste plaats: de geweldige dialogen!

Als geheel misschien nog net wat sterker dan het al fenomenale eerste deel.

En het was fijn David Carradine weer eens uitgebreid in deze film te zien.

Meesterwerkje!

Het was lang spannend waar de waardering op uit zou komen, echt een film die op het laatste moment nog een flinke stomp in de maagstreek dient te leveren om te slagen.

De regisseur neemt hier de full swing ... maar mist!

Verder natuurlijk geweldig om de film rustig te laten beginnen met een half uur huwelijksproblemen en in ieder geval is het allemaal leuk geprobeerd, al is zijn volgende film "Sightseers" veel leuker en geslaagder.

Voor de gore-hounds, de hoeveelheid valt mee cq tegen, maar er zit één klassieke scene in wat dat betreft.

Slechtgemanierde meteoriet springt over naar een bulldozer en die vermoordt alle aanwezige werklui! What's not to like?! Verwacht geen bloederige toestanden, want die werklui springen bijvoorbeeld in een pijp voordat het bulldozer-monster toeslaat .... en dan zien we de bulldozer vakkundig de pijp vermorzelen.

Karakterontwikkeling met 6 man in 77 minuten? Tuurlijk niet.

Spanning? Nou zo hard kan dat ding niet, je moet er bijna voor gaan liggen, wil je overreden worden door de killdozer.

O ja boven mijn bed hangt een grote poster van een bulldozer en Killdozer is een fijne noiseband....dat help wel.

Een mager plot, een niet overtuigende hoofdrolspeler..... en .... weg is je neo-noir!!

50 verhaallijntjes maar alles wordt uitermate summier behandeld, ziet er verder prima uit qua decors en met prima soundtrack en fijne bijrollen, maar toch wil het allemaal maar niks worden.

Zo'n titel verwachten we eerder van Troma dan van MGM, maar dat mag de pret niet drukken en het budget werd dan in ieder geval goed besteed aan de geweldige clowns.

Horrorkomedie, maar een zeer geslaagde, fijne FX, flink tempo, geweldige decors en er valt behoorlijk mee te lachen.

Titelsong door The Dickies.

Toch wel één van de meest afschrikwekkende monsters uit het hele dierenrijk: de spitsmuis!

Okay, deze zijn weliswaar vrij groot, ongeveer het formaat van een hond, sterker nog je zou maar zo kunnen denken dat dit gewoon honden zijn, vermomd als spitsmuis. In close-up blijken ze zowaar hele grote tanden te hebben en heel gemeen te kijken. Is er nog een dier dat geen eigen film heeft gekregen?

(Director's Cut)

Eerst maar even wat geklaag over de Nederlandse televisie:

Het is natuurlijk hartstikke mooi dat HollandDoc deze week stilstaat bij John Cassavetes, maar om vervolgens geen enkele Cassavetes-film uit te zenden!!!!.....

Zo makkelijk is er niet aan zijn films te komen en misschien was het voor met name de wat jongere generatie een mogelijkheid geweest om met deze films kennis te maken.

Maar goed de film zelf: Typisch Cassavetes en met duidelijke shabby jaren zeventig-milieu.

Striptenten, kleine penoses zeg maar de omgeving van Taxi Driver.

Cassavetes gooit hier zijn impro-aanpak in een misdaad-thriller en dat levert een film op die daarmee lekker afwijkt van de iets te vaak vertoonde standaard aanpak.

Ligt hierdoor meer bij de duistere wereld van The Godfather dan het weer toch iets te cleane American Gangster.

Geen grote maffia-toestanden hier.

Het zijn allemaal maar kleine "vrije" jongens van vlees en bloed die betrokken raken in zaakjes die ze net wat boven het hoofd groeien.

Impending doom galore!

Sfeer!

En anno nu een mooie terugblik op een wereld die verdwenen is met de opkomst van grove vrouwenhandel en vercommecialisering.

Verrassend goede heist-film, door de destijds zo goed als onbekende regisseur Stanley Kubrick. Zou pas later echt een grote naam worden, maar hier is z'n talent al goed te zien. Dit steekt toch wel ver boven de gemiddelde jaren vijftig misdaadfilm uit. Noir-elementen zitten er wel in, maar camerawerk oogt een stuk moderner en minder groezelig dan we in het genre gewend zijn.

Eerste echte visitekaartje van de toen 28-jarige regisseur die één van de grote namen zou worden vanaf de jaren zestig.

Teleurstelling deze hooggewaardeerde film: mij deed ie in ieder geval vrij weinig.

Nogal onnozele hoofdpersoon maakt het allemaal nogal kluchterig, maar goed het zal er een beetje aan liggen welk soort humor je kan waarderen.

Het hele concept van het onbewoonde eiland in de Han-rivier is an sich leuk bedacht, maar het had van mij allemaal wat serieuzer mogen wezen.

Yes!!!!! ook deze King Kong-versie blijkt fantastisch.

Net weer wat wijzigingen ten opzichte van het origineel en de Peter Jackson-remake.

Special FX zijn op jaren zeventig-niveau, maar zien er op z'n minst fantastisch uit.

Verhaal, acteurs allemaal prima, tempo helemaal okay.

Meest wonderlijke afwijking is dat het Empire State Building er niet in voorkomt (nou ja is heel even in de verte te zien).

Hier speelt de finale zich af rond de....Twin Towers!!

In retrosperspectief nogal bizar.

Mooi gemaakte King Kong met expressief gezicht ook.