Opinions

Een afdaling naar de hel op aarde....het dorpje Bundanyabba in de outback van Australië waar de keurige beschaafde leraar Gary Bond strandt op weg naar Sydney.

Compleet berooid en in huis bij een voortdurend drinkende Donald Pleasence en z'n vrienden.

Gruwelijke kangoeroe-jacht zal voor de gevoelige zieltjes niet echt goed te verteren zijn.

Inmense hitte wegspoelen met liters drank en er lijkt geen ontsnappen te zijn uit The Yabba.

Laatste film uit de Mr. Horror Halloween Marathon.

De verwachtingen waren niet hoog, film was al een tijdje uit itt de andere films die allen min of meer sneak previews waren en het plot lijkt precies op Pet Sematary.

Werd toch nog een aangename verrassing in de vroege ochtend, niet alleen zien we een belangrijke bijrol van Timothy Spall (die we normaal associëren met Mike Leigh-films), maar ook duidelijke link naar The Wicker Man.

Uitwerking was behoorlijk goed qua acteerwerk, locaties en plot.

Tamelijk scary ook die Alice ... gelukkig was het al weer licht toen ik de bios uitkwam.

Lichtgewicht, maar best wel aardige Ierse schelmenkomedie waarin een klein dorpje de dood van een dorpsgenoot probeert te verbloemen om zijn winnende miljoenenlot te kunnen cashen.
Sommige verhaallijntjes zijn wat mager uitgewerkt, maar de twee hoofdpersonen zijn wel erg leuk.
Leuk vrijdagavond-filmpje aan het begin van het weekend.

Japanners go Star Wars! Stel wel je verwachtingen een beetje bij, want de film valt regelmatig stil met allerlei niet ter zake doende beslommeringen van de bemanning. De maquettes zijn natuurlijk prachtig, daar waren die Japanners geweldig in. Whop daar gaat de Arc de Triomphe en zo nog wat aardse bouwwerken als de UFO's van Venus ons aanvallen. Maar wij hebben een gigantische vliegende duikboot en zullen wel eens even wraak komen nemen op Venus. Zolang er actie is genieten. Chewbacca met gele plastic hoorntjes aan zijn hoofd komt ook nog even voorbij, die is inderdaad goed voor minutenlange lachstuipen. Verder is het een klein beetje behelpen, voorlopig lag Lucas echt mijlenver voor.

Af en toe wat charme dankzij de hoofdrolspelers en het beeld van Tokyo in 1964. als comedy helaas minder geslaagd. Tempo ligt te laag en echt heel snedig wordt het nergens. Beetje makke film deze laatste Carry Grant ooit.

Joe Don Baker keert terug naar zijn geboortedorp en krijgt het aan de stok met de corrupte sheriff. Hij stelt zichzelf verkiesbaar en wordt gekozen tot grote ergernis van de lokale moonshiners, prostitutie en gokbazen en overleeft zo'n half dozijn aanslagen op zijn leven. En na iedere aanslag wordt hij nog iets bozer. Fijne jaren 70 aktie met Joe Don Baker die voornamelijk rondloopt met een grote houten knuppel om er flink op los te slaan.

Mooie film waarin een vrouw afgesloten komt de zitten van de rest van de wereld met een hond, een kat en een koe. Veel dialogen hoef je dan ook niet te verwachten, haar voice-over geeft ons de dagboekfragmenten die we ondertussen in beeld zien.

Mooie sfeer en er wordt nergens SF of zoiets van gemaakt, het gaat over een mens afgesloten van de rest van de wereld en hoe te overleven en hoe zin aan het bestaan te geven.

Film maakt eigenlijk ook wel nieuwsgierig naar het boek want 108 minuten is voor een film en mooie speelduur, maar we zouden best nog wel wat verdieping willen, mooie nog voor de boekenlijst.

Zeer onder de indruk van deze film. Prachtig dat eerste uur van al die mensen aan het zoeken zijn naar die ene herinnering die ze eeuwig willen blijven vasthouden. En op de een of andere manier ga je dan toch ontzettend meeleven met die mevrouw die haar mooiste herinneringen heeft aan een dansje en een jurkje uit de tijd dat ze nog een klein meisje was.

Ook erg goed dat het voorportaal naar het hiernamaals gewoon een oud kantoorgebouw is, dat houdt de hele film mooi in een reeele sfeer.

Indrukwekkend. Meesterwerk.

Aliens zitten niet te wachten op mensen in de ruimte en dus worden alle pogingen gesaboteerd. Korte, maar best aardig uitgevoerde Corman-SF. De eerste helft die op Aarde speelt is wat sterker dan de tweede helft in space.

De laatste fatsoenlijke John Carpenter-film? Dan moeten we toch echt terug naar 1982: The Thing. Inmiddels is het alweer 33 jaar aanmodderen geblazen, maar vooruit deze keer lukt het weer eens een beetje met paar jonge meiden op de gesloten psychiatrische afdeling, waar het personeel en de staf er schijnbaar niet zo van opkijken dat er af en toe patiënten verdwijnen.
Dan blundert Carpenter na een uur door de clou al weg te geven en dan laat ie er ons uiteindelijk toch nog flink instinken.
Een Halloween is het niet, bij lange niet, wel bovengemiddelde score in het vaak zo teleurstellende horror-genre.

Ach ja de eighties constante dreiging van een allesvernietigende nucleaire oorlog in combinatie met de opkomst van videogames en de PC. Matthew Broderick als scholier die denkt wat nieuwe videogames te hacken, maar die per ongeluk de Amerikaanse defensiecomputer uitdaagt voor een nucleaire oorlog. Met floppydisks, modems, Space Invaders en wat we in 1983 helemaal hi-tech vonden. Jeugdsentiment!

Beetje te weinig suspense en mysterie en daardoor zakt het af en toe wat af naar een oninteressant vakantieverhaal...jammer want er had best mee gedaan kunnen worden met dit plot. Nu schurkt het een beetje aan tegen de kwaliteit van de Nederlandse film..regisseur heeft keurig z'n best gedaan en het is allemaal best goed gefilmd, maar het wil maar niet boeien.

Hoofdrolspeler is ook wat erg sullig en voortdurende blikken Enya-achtige-muziek die worden opengetrokken om spanning op te roepen werken na de tigste keer averechts.

De kids vonden hem wel leuk, mooi tevreden zijn Wendy....nou wel ik vond het maar helemaal niks.

Belachelijk snel groeiend monster van Loch Ness in belachelijk cliché-verhaaltje met een zielig jongetje en een aardige en heleboel slechtbedoelenden volwassenen.

Liefdeloos massa-product.

En geweldig idee van SBS6 om deze film voor jeugdig publiek aan te bieden namens een cognac-producent

Soort van B-film-variant op "Close Encounters of the Third Kind" qua verhaal nog helemaal zo slecht niet gedaan, wel bungelen de microfoons regelmatig in beeld.

Die aliens zijn trouwens geweldig bedacht! Lekker goedkoop zo en nog overtuigend ook!

Prima soundtrack van Tangerine Dream.

En de hoofdrolspeelster is Cherrie Currie! De oorspronkelijke zangeres van proto-punks The Runaways.

Dit neigt me net iets te veel naar fantasy. Toegegeven ik zat ook weer niet te wachten op de zoveelste mystery of the wax museum. Het had misschien nog wel wat kunnen zijn als de luikjes wat sterker waren geweest. Dat vampierenluik was nog wel leuk.

De pelgrimsroute naar Santiago de Compostella met creditcards en luxe backpacks: erg veel inspirerender dan de Nijmeegse vierdaagse lijkt het me niet.

Mooie beelden, maar de onderlinge gesprekken van de personages stinken wel heel erg naar new age.

Meest hebben we nog genoten van Joost uit Amsterdam (Yorick van Wageningen): Nederlanders hebben altijd drugs bij zich en kunnen geen kaas weerstaan.

Dan komt Alanis Morissette nog prominent voorbij met "You Oughta Know" en dan concludeer ik maar dat dit voor het grote publiek een heerlijk drama zal zijn....ik kreeg af en toe wat irritatie bij dit Sheen/Estevez-familie-onderonsje.

Oh heerlijk, weer eens een horrorfilm die niet alles met crescendo-geluids-effecten vol moet plempen, hier houden we het lekker rustig en de gruwelen die zijn gruwelijk genoeg.

Amerikaanse remake van 3 jaar oude Mexicaanse horror (en naar wat ik begrijp was het origineel niet echt geweldig qua uitvoering).

Rustig qua tempo, geen full-out-horror, ruimte voor mystery, we raken weer lekker aan de ouderwetse gruwelfilm en wat mij betreft werkt het.

En op maandag hebben we nog een restje over....

13-jarige D. Boon valt uit de boom met verstoppertje spelen en belandt voor de voeten van de eveneens 13-jarige Mike Watt...en zo begint het Minutemen-verhaal.

Tweede artiest die gereleased wordt op het legendarische SST-label (na Black Flag) en spelen een soort van jazzy avantgarde hardcore-punk met psychedelische en traditionele invloeden.

Hoogtepunt dubbelaar Double Nickels on the Dime uit 1984.

Eind 1985 komt er een abrupt einde aan de band als D. Boon bij een auto-ongeluk om het leven komt.

Docu met een hoop bekende (en minder bekende) SST-gezichten, maar ook drummer George Hurley (inmiddels zonder z'n karakteristieke lok) en Mike Watt als voornaamste verteller.

Verder de nodige bekende fans.

Flink wat live-opnames ook (goede geluidskwaliteit, beeldkwaliteit is wat minder).

Alle lof aan de makers om deze legendarische band uitgebreid te documentairen.

Black Flag en Hüsker Dü waren de grootste en bekendste acts uit de SST-stal, The Minutemen werden nooit zo bekend, maar hun invloed strekt ver en hun platen klinken nog altijd geweldig en verrassend.

Do You Want New Wave Or Do You Want the Truth?

Was hier erg benieuwd naar en zie....één van de sterkste films van de afgelopen jaren.

Damn wat is dat jochie dat de jonge Kevin speelt akelig overtuigend....zo vals....zo berekend.

En wat een uitermate gevalletje psychologische oorlogsvoering met ma Tilda Swinton.

En een heerlijke afwezigheid van humor, waardoor alleen het cynisme overblijft.

Film switcht een beetje heen en weer tussen verschillende tijdsperiodes, waardoor de puzzel pas aan het eind helemaal in elkaar past.

Misschien is iedereen de laatste jaren wat te veel gepamperd met altijd wel wat tongue-in-cheek, een verlossing aan het eind of wat luchtiger gedoe in de film ingebakken en kan het grote publiek misschien wat rauw op het dak vallen.

Echt waar Kevin is erger en enger dan wel 10 Hannibal Lecters en ik vermoed dat er meer Kevin's dan Lector's rondlopen.

Meesterwerkje!

Tsja heel vervelend, maar we gaan toch echt weer de zware onvoldoende uit de kast trekken, al zien we wel dat de regisseur in ieder geval nog geprobeerd heeft er iets van te maken, maar ja een hele filmgeschiedenis om tegen aan te boksen en dan is de conclusie gewoon jammer van de moeite.
Gedeelte "Pulp Fiction", een eind waar ze bij "Signs" nog jaloers op worden.....en iets met een asielzoeker of emigrant waar het glazuur spontaan van je tanden barst.
Karikaturen, het foeilelijke Nederlandse landschap, slechte dialogen...het is dat Willeke van Ammelrooy nog ontbreekt, maar mag verder op die enorme grote hoop, die grote hoop met slechte Nederlandse films.

Bepaald niet vrolijk stemmende film over de 10-jarige Adrian die opgroeit bij zijn oma en oom. Hij is verlegen, wordt gepest en kan niet echt goed uit z'n woorden komen.
Film is op twee verschillende manieren te bekijken, afhankelijk van het feit of de buren reëel of imaginair zijn, het tweede geeft de film in ieder geval een diepere laag en maakt het eind sterker.
Traanbuizen slaan hier in ieder geval aan bij de scène met het konijntje.

Ik ben altijd een beetje op m'n hoede met al die prijswinnende films (Oscar, Gouden Palm etc) vaak eerder wat iedereen wel een beetje goed vind dan echte voltreffers.

We hadden dus een beetje een houding van ... eerst maar eens even zien, maar in dit geval is alle lof en succes terecht en van harte gegund.

Waarschijnlijk heeft Haneke nog even Edgar "Heimat" Reitz gebeld om te vragen of die nog wat ging doen met het enige niet belichte stuk in diens 20ste eeuw-saga.

Niet, mooi dan maak ik de opmaat pré-WO1 naar Heimat...ander dorp, andere personages, dezelfde kwaliteit.

Meesterwerk!

Lof overigens voor de Duitsers die deze film dus gewoon uitzenden op prime-time.

In de herziening!

Helaas gaat de waardering dan toch ietsje naar beneden. Voornamelijk een pijnlijk onleuk verslag van het onmogelijke leven van het impopulaire 11-jarige meisje dat er voor een impopulaire 11-jarige nog wel een gecompliceerd liefdesleven op na houdt.

Ongeveer de helft van alle situaties treft doel, maar soms blijft het ook als een losse flodder hangen en al die zuurstokkleurtjes maken het allemaal ook al niet al te realistisch.

In ieder geval vergelijkbaar met "Happiness" al was ik daar ook maar matig over tevreden.

Todd Solonz en ik zullen nooit goede vrienden worden, maar hier kon ik soms nog wel wat mee.

Aardige personages, mogelijkheden voor een goede film qua plot, paar mooie scenes en niet alles wordt dichtgeplemt met vioolmuziek en het is ook goed geacteerd, maar het blijft allemaal een beetje steken in goede bedoelingen....film is toch te moralistisch, te Hollywood, te degelijk en te voorspelbaar.

Jammer, had er meer van verwacht.

Virtual Reality in 1973!!

Eenmalige TV-vertoning in 1973 en verdween in het archief.

Onterecht zo blijkt want zeker een geweldige Fassbinder.

Eerste deel is wat meer filosofisch getint - tweede deel komt waarschijnlijk het dichts dat Fassbinder ooit bij een thriller zat en juist die combinatie maakt het een fascinerende trip.

Decors zijn zo ongeveer wat in 1973 voor moderne interieurs doorging alleen de computer/kantoor-ruimtes lijken wat meer steriel...iedereen rijdt dus ook gewoon in normale auto's rond.

Veel bekende Fassbinder-gezichten dus ook weer (zoals gebruikelijk) en including een klein rolletje van Eddie Constantine.

Oh hemeltjelief! Wie heeft dit bedacht????

Jongeren laten zich meeslepen in Satanisme door iets oudere puber.

Satanisme zoals het alleen bedacht kan worden door EO-medewerkers: een mengeling van rap-muziek, kungfu-films en glaasje draaien...ondertussen zat ik natuurlijk te wachten op iets van het pad afgedwaalde black metal-jongeren.....niet dus.

Hoogstens geloofwaardig voor iemand onder de tien jaar...belachelijk plot.

Qua technische kwaliteiten is er verder helemaal niks mis mee, maar compleet ongeloofwaardig dit opvoedkundige werkje.

Overtuigend stukje West-Duitse geschiedenis dat zich concentreert op de relatie tussen Bernward Vesper en Gudrun Ensslin. Ze beginnen samen ook een uitgeverij die in een moeilijke spagaat zit tussen het publiceren van revolutionair werk en het heruitbrengen van het werk van nazi-auteur Will Vesper (inderdaad de vader van).

Relatie komt echt tot ontploffen als dan ook Andreas Baader opduikt eind jaren zestig en we aan het begin komen te zitten van de RAF.

Op de aftiteling zien we ook dat de regisseur de zoon van Bernward en Ensslin bedankt.

Film neemt verder geen stelling in zijn al dan niet sympathie voor de RAF, al laat die wel het autoritaire gedrag van Baader zien en wordt er op de aftiteling gemeld dat Baader en Ensslin zelfmoord pleegden hetgeen op z'n minst tussen aanhalingstekens had gemogen.

Verder zitten er geweldige archiefbeelden in de film over een aantal historische gebeurtenissen.

Als we eens een rijtje zouden maken van de belangrijkste regisseurs van dit moment: Reygadas, Zvyagintsev, Sokurov en Tarr zouden het worden waarschijnlijk.
Derde Tarr achter elkaar die het volle pond scoort: een hattrick in voetbaltermen.
Circus komt aan in een dorp, bestaande uit twee hoofdattracties: een in staat van ontbinding verkerende walvis en een geheimzinnige freak genaamd de prins en het nieuws is het circus al vooruit gesneld, in voorgaande dorpen bracht de prins rampspoed, klokken die spontaan weer gingen lopen en bomen die subiet uit de grond vielen.
Hoofdpersoon wordt door allerlei ooms en tantes het dorp doorgestuurd en zoals we weten houdt Tarr er van om achter lopende personages aan te zitten.
Redelijk behapbare tijdsduur dit keer al blijft Tarr soms minutenlang op één en hetzelfde gefocust, met als dat resultaat dat we bij die kutkinderen zo haast wel de film in willen stappen om ze op te laten houden!!
Meesterwerk!

De weerwolf en moeilijker hoeft de titel niet te zijn. Al zitten we hier wel in de jaren vijftig en zouden we het ook gehad kunnen hebben over The Atom Age Werewolf. Volle maan, zilveren kogels dit soort poespas is hier niet nodig! Aardig wat drama, 100% pure horror is het zeker niet. Zeer genietbaar als je wat hebt met dit soort jaren vijftig spul. Verrassend leuke film.

Wow! Duikt opeens zo maar op op je Amazon Prime. Dit is toch wel één van de beste Europese films van de afgelopen jaren! Groep Duitsers zijn in Bulgarije bezig me het aanleggen van een stuwmeer. Het is ontzettend warm, het water is op en hierdoor komt het werk stil te liggen.

Onze hoofdpersoon zoekt voorzichtig wat contact met de lokale bevolking in een klein Bulgaars dorpje. Zonder kennis van de taal en de meeste Bulgaren spreken ook niets anders dan Bulgaars. Toch ontstaan er vriendschappen, maar ook vijandigheden. Het al zo kleine Europa, zit ook nog eens boordevol taalverschil, cultuurverschil en toch ook soms met kameraadschap en wie weet vind je ook nog wel eens alles wat je in je eigen land nooit gevonden hebt. En uiteindelijk is het allemaal niet meer dan een klein dorp op onze Planeta. Haast niet te geloven dat dit allemaal geacteerd is, zo echt komt het allemaal over.