Opinions

Dario Argento ooit als puber leren kennen dankzij Inferno en Opera. Bizarre vorm-boven-inhoud-horror, maar intrigerend.

Vervolgens een aantal jaren geleden het sublieme Suspiria en nu binnen een paar weken tijd: Deep Red, Phenomena en nu deze Bird With The Crystal Plumage.

Stuk voor stuk briljante Horror (Suspiria, Phenomena) en Suspense (Deep Red en Bird With..) want deze film zou ook in de smaak moeten vallen bij mensen die de wat stevigere Hitchcock's kunnen waarderen (Psycho & Frenzy).

Godsgruwelijk onmogelijke uitleg aan het einde, maar dat draagt alleen maar bij aan de feestvreugde.

Nog geen 10 minuten in de film en we zitten al met een fijne auto-achtervolging in seventies-stijl.
Maar dan gaan Testi en Wallach apart van elkaar de Canadese grens over om de buit te verdelen in de VS. Helaas Testi strandt net voor de grens in een motel waar femme fatale Ursula Andress zich zit te vervelen. Dan tempert de vaart een beetje en is het wachten op Wallach die zich inmiddels flink belazerd voelt en even zijn deel van de buit op komt eisen.
Geen originaliteitsprijs maar best wel lekkere 70's-sfeertje in deze door de Italianen in Canada gesitueerde thriller.

Niemand die weet dat er zoiets bestaat als The Deer Hunter Part 2, maar jawel hij bestaat en het is een Italiaanse film geregisseerd door de man die voornamelijk bekend is van de film Cannibal Apocalypse (een kannibalenfilm met viet-vets).

Pure pulp dit hoor, maar wel fijne pulp.

Film is geschoten op de Fillipijnen in de sets die over waren van Apocalypse Now.

Duidelijk is dat regisseur Marghereti wel wat ervaring had in het horror-genre en dus zit je hier goed qua ingewanden, ogen, losse ledematen en door de ratten aangevreten lichamen.

Als serieuze oorlogsfilm kan je deze film niet opvatten, maar de sfeer is grimmig en het tempo prima.

Beter te verteren dan Rambo, Missing in Action en dat soort nog ongeloofwaardigere nonsens.

"Last House on the Left" in een trein!
Einde recensie.
Nou nee, vooruit ik zal nog even vertellen waarom deze variant net een streepje voor heeft.
Begint al schrikwekkend als ze we niet beginnen met Ennio Morricone, maar daadwerkelijk Dennis Roussos over de begintitels begint te kwelen.
Nou ja goed, het is dus kerstmis en twee jonge meisjes rijden van Hamburg naar Verona.
Eerste half uur van de film is dan ook net zo spectaculair als van Zwolle naar Groningen rijden met de NS, maar dan gaat het toch even flink de sadisme kant op, zelfs tot over het niveau dat het nog leuk is, maar met geweldige body-dump-scene.
Laatste half uur wordt het geheel dan nog op de bekende "Last House on the Left" wijze afgewerkt, helaas zonder kettingzaag, maar verder bruut genoeg.
Probleem is het gebrek aan een echt spannend verhaal of plot, maar het idee om het grootste gedeelte in een rijdende trein af te laten spelen biedt in ieder geval de ruime gelegenheid nog wat aardige visuals te krijgen.
Verder is dit allemaal vies, voos, naar, ziek, geweldadig....anderzijds is dat natuurlijk precies wat de liefhebber zoekt in dit soort films.

Ruim twee uur een prachtig rustig kabbelend beekje van een film, dan kunnen we heel vervelend cynisch gaan doen, of we laten ons heerlijk onderdompelen in een roze/witte sfeer van kersenbloesem ... en hier kies ik voor het laatste .... oh en er zit ook nog allemaal heerlijk eten in de film.

Voorganger van Fulci's meesterwerk A Lizard in a Woman's Skin met wat thema's uit Les Diaboliques en (in mindere mate) Vertigo.

Grotendeels een soort van ero-thriller (nog niet zo'n heel obligaat genre in 1969) tot de bizarre plotwending aan het eind van de film.

Redelijk groovy sixties-achtig, onderhoudend maar niet over de hele linie ijzersterk, al is het hele complot lekker ingewikkeld.

De van de latere Fulci bekende gore is hier beperkt tot een lekker rottend lijk.

In de basis helemaal geen slecht idee om de horror eens te verplaatsen naar een plek in de moderne geschiedenis waar we nog niet eerder waren: Teheran 1988 tijdens de oorlog met Irak.

Jammer dan dus we na een lange saaie introductie ook weer de standaard scares voorgeschoteld krijgen en al met al weer belanden op de grote middelmatige horror-stapel.

Intrigerend SF-drama (let op drama, dat betekent dus iets anders dan actie...voorkom teleurstelling).
Scarlett Johansson als vrouwelijk roofdier op zoek naar mannen van onze planeet, maar langzaam begint het Aardse leven vat op haar te krijgen.
Hoogtepunt is wel de compromisloze scene op het strand.

En nog maar eens een meesterwerk in de herziening.

Malcolm Lowry's roman (niet gelezen overigens) schijnt redelijk onverfilmbaar te zijn en Huston liep zo'n jaar of 30 met plannen voor de verfilming rond.

24 uur in het leven van ex-consul Albert Finney in een broeierig Mexico op 1 november 1938.

WO2 hangt in de lucht en Finney is een jaar geleden gescheiden van zijn vrouw.

's nachts bezoekt ie met een bevriende dokter een kapel en de dokter vraagt Maria om Finney's vrouw (Jacqueline Bisset) terug te laten keren en 's ochtends komt ze aan in het huis waar Finney inmiddels samenwoont met huisvriend Anthony Andrews.

De dag brengen ze gedrieën door waarbij de alcoholist Finney grote hoeveelheden Tequila en Mezcal gebruikt. En dan is het ook nog eens de dag van de doden.

Scheidingsverhaal is bekend en niet boeiend. De escalerende burenruzie wordt niet echt geloofwaardig voor drama en treft niet de juiste toon voor komedie. De licht absurdistische trekjes maken het nog net geen complete flop, maar echt geweldig vind ik het allemaal niet.

Helaas, bijna de hele film speelt zich binnenskamers af, en dat doet de film de nek om. Jammer want de enige scenes die zich buitenshuis afspelen zijn zowaar briljant. Ik herken zowaar nog een jaren 80 videoclip in de laatste scene! Verhaal is leuk bedacht maar filmisch valt er niet veel te beleven.

Sterke film die op de dicht op de huid zit bij jong pubermeisje en haar ouders die meer met hun illegale deals bezig zijn dan zich om hun kind te bekommeren.
Als ze in een nieuw dorp komen probeert ze contact te krijgen met de andere kids die wel een normaal leven leiden.
Een echt verhaal met begin en eind wordt er niet verteld, maar dat maakt niet uit, de hele film is zo naturel gespeeld dat we af en toe het idee krijgen dat we niet naar een film zitten te kijken, maar daadwerkelijk een inkijk krijgen in het leven van Stevie.
Erg sterke film die zelfs nog even flink ver gaat als Stevie haar verleidingskunsten uitprobeert op één van de inwonenden volwassenen.

Wow!! voor een vermeend anti-racistische film is deze nogal racistisch m.b.t. de native Americans.

Op zich niet verwonderlijk voor een western, maar om dit anno nu te gaan aankondigen als anti-racistisch....zelfs naar western-maatstaven is deze film nogal negatief over de Indianen.

Okay, maar eigenlijk gaat het dus over Audrey Hepburn die ooit als vondeling is geadopteerd door de Lancaster-familie en die al dan niet van Indiaanse afkomst zou zijn.

Met name in het begin wat overacting, maar qua plot best lekkere western.

Prachtig gefilmd ook, edoch beetje weinig John Huston-meester-regie-hand.

En alles wat je maar fout kan doen in een thriller gaat hier zo ongeveer mis: een plot dat we al tig keer zagen (amnesie, identity-theft ... u bedenkt het verhaaltje zelf wel even), oninteressant karakter als hoofdpersoon en de allergrootste fout die je in uberhaupt welk filmgenre nooit mag maken: de film is gewoon saai.
Paar aardige auto-achtervolgingen maar voor die 5 minuten hoef je ook niet te gaan kijken.
Opmerking: Wil de heer Bruno Ganz er voor waken niet (net als eerder Armin Mueller-Stahl) om maar iedere keer dat ze in een Hollywood-film een Duitser of Oost-Europeaan nodig hebben subiet maar op te komen draven...z'n sterfscene was hier zo ongeveer het dieptepunt van de film en dat voor een bijrol die echt helemaal niets toevoegt.
In de allerlaagste regionen van de 2011-film-produktie.

Het op een kruimelzuiger lijkende toestel heeft nogal wat moeite de vulkaanwand te bestijgen, laat staan dat we dan nog even naar het middelpunt van de Aarde moeten gaan graven met dat ding.

Afgezien daarvan en van het feit dat dit een zwart/wit-no-budget-SF voor de drive-in-bioscopen is..toch nog wel een verrassend onderhoudende zeer vroege voorloper van "The Core".

En daar zit je dan alleen in Italië op vakantie met 2 gezinnen. Anna gaat ook liever om met de jongeren dan met haar schoolvriendin en haar neef. Zo langzamerhand verslechteren de onderlinge verhoudingen. Dit soort vakantietaferelen zullen iedereen wel bekend voorkomen, beetje een film voor vrouwen van middelbare leeftijd, maar in het genre nog best aardig door de broeierige vakantiesfeer.

Je kent het wel dat je als kind gevraagd wordt waar voedsel vandaan komt: uit de supermarkt natuurlijk! en voor je het weet wordt je door je ouders meegenomen naar de kinderboerderij (koe, varkentje, kipje), wordt je door de grote grootgrutter nog voorzien van je eigen wortelmoestuintje in een kartonnen bakje, zie je in de STER-reclame nog de bejaarde Italianen vrolijk pastasaus maken en dan heb je een betere voorstelling van de stand van zaken.

Geyrhalter laat zien, zonder commentaar, zonder verdere uitleg dat het kinderboerderijtje, dat moestuintje en die Bertolli-reclame toch ook niet helemaal stroken met de werkelijkheid.

Wist ook wel hoor, toch goed weer even de echte voedselindustrie te zien.

Derde jaren 60 Mabuse-film. En ook deze mag er zijn. Het duurt nog even voordat Jess Franco er begin jaren 70 een duffe boel van mag maken. Dit heeft de typische Fritz Lang/Edgar Wallace-sfeer. Hier is Mabuse uit op de onzichtbaarheidsstralen van een professor. Ondertussen loopt er ook nog een onzichtbare man rond in het Metropole theater, wordt er een lijk van een geheim agent gevonden in een grote hutkoffer. En verder natuurlijk de Mabuse trucs als hypnose en dubbelgangers.

Het lukt slechts zeer zelden de gruwels van WO2 duidelijk over te brengen in de film, maar deze film slaagt erin door zich te focussen op een klein Italiaans dorpje in 1943.
Dorp ligt ingeklemd tussen de bergen en bossen waar de partizanen zich schuilhouden, maar ook Duitse SS'ers zijn aanwezig om op de partizanen te jagen.
In de nacht van 28 en 29 september 1944 leidt het tot het bloedbad van Marzabotto...een beschamende SS-aktie waarbij alle weerloze vrouwen, bejaarden, kinderen en baby's op gruwelijke wijze worden uitgemoord.
Het hele verhaal zien we door de ogen van een 8-jarig meisje en de film heeft een realistische stijl vergelijkbaar met de Taviani's of De Klompenboom.

Prima amnesia-thriller, beetje mengeling van de typische jaren 70 thriller met giallo.

Aandacht ligt meer op het plot dan op de gore al worden Lucio Fulci (Don't Torture a Duckling) en Mario Bava (Reazione a Catena) zo'n beetje letterlijk geciteerd.

Film vergeet daarnaast ook niet om gewoon lekker spannend te zijn.

Senta Berger met kettingzaag...daarom alleen al!

De film start erg leuk en ontroerend, alleen als ze beginnen met dat jungle-avontuur met die honden dan gaat er toch wat van de charme af...okay het blijft allemaal wel aardig, maar ook de charme van Carl en Russel zinkt wat naarmate de film vordert.

We zagen slechtere Disney en Pixar-films, maar ook betere.

Deze is midden-categorie.

In de herziening. Wij hadden vroeger op de MAVO af en toe filmavonden. Kon je voor 2 gulden film kijken op een groot doek in de aula, met de aardrijkskundeleraar als de filmoperateur. Er was zelfs een speciale leerlingen-filmcommissie die de films uitzocht en dat varieerde van West Side Story, Diamonds Are Forever, Private Benjamin, 1941, Police Academy, Son of Godzilla, Escape to Victory tot deze Maak Je Borst(en) Maar Nat. Op de één of andere manier is deze me altijd bijgebleven. Ik vind het destijds één van de meer geslaagde keuzes van de filmcommissie.

40 jaar later, nog steeds leuk! waarschijnlijk om jeugdsentiment-redenen, want het is natuurlijk allemaal heel flauw: scheten, taart in gezicht, hond bijt man in z'n ballen. Hoogstaande humor is het niet. Maar voor zo'n jaren tachtig teen comedy is het allemaal net wat beter gedaan dan gemiddeld. Enige bekende acteur is Higgins uit Magnum, die heeft bijna 2 minuten screentijd. Maar leuk om weer eens te zien!

Meeste Meyer-films vallen tegen, maar deze is geweldig

(net als Beyond The Valley Of The Dolls).

Van bizar (Adolf Hitler!?!) tot een soort amerikaanse Tiroler-humor.

Net op het moment dat de film vanwege een overdosis sexscenes wat saaier dreigt te gaan worden, komen de bijlen en kettingzagen tevoorschijn en gaat het weer Up!

Coole soundtrack (met mooie plaatjes op de jukebox) en Margo Winchester is echt een vreselijk sexy vrouw.

Hoogstwaarschijnlijk de meest bizarre sexfilm allertijden.

Knetter de knetter druk druk druk ... kom op jongens en meisjes van de CGI-effecten: jullie hoeven niet alles helemaal dicht te plamuren!!! Misschien is het mogelijk een soort van Hergé klare lijn af te spreken zodat we een beetje fijn film kunnen kijken in plaats van helemaal tureluurs te worden.
Verder een soort Sci-Fi-versie van 50 First Dates .... inderdaad daar moet je ook maar net zin in hebben. Gelukkig word ik persoonlijk altijd mog wel blij als Timothy Spall in een film zit.

En sinds het meesterlijke "Primer" weten we al dat regisseur Carruth niet echt is van het rechtlijnig verhaaltjes vertellen....in "Primer" ging het dus met duizelingwekkende tijdskrommingen en hier gaat we warempel chronologisch te werk al krijgen we alleen de stenen te zien en wordt de specie weggelaten...ik geloof dat ik ongeveer een idee heb van hoe het verhaal in elkaar zit, maar we zullen zien of er een muur van te maken valt, dat wordt over een jaar weer eens herzien.

De precieze rol of doel van de sampler is me nog niet helemaal duidelijk bijvoorbeeld.

"Primer" begon ooit met 3* maar bleef knagen en heeft er 3 kijkbeurten voor nodig gehad om de volle score te bereiken...we hebben weer even wat te puzzelen.

John Leddy is geweldig als norse oude vader, de rest is weer typisch Nederlands geacteerd en opgezadeld met hopeloze dialogen.

De pointe van de film daar zijn we na 5 minuten ook achter, dus weg mystery en spanning.

De aardige momenten zitten in wat onderonsjes tussen de oud-verzets-mensen met een ontroerende scene op het toilet waarin Leddy z'n oud-strijdmakker verschoond.

Camerawerk is ook in orde, maar de vergelijking tussen de 16-jarigen uit 40/45 met die van nu (krijg ik wel genoeg chips?) te dik erop gelegd.

Enne Maurice Trouwborst er zij al heeeeel erg veel Nederlandse films over WO2 zoek alstjeblieft een ander onderwerp.

Nou nou, de tijd van het eenvoudige Sonny Chiba-actiewerk was schijnbaar niet meer genoeg halverwege de jaren 70. Een weerwolf-reporter is ie hier en heeft allemaal iets te maken met een voormalige zangeres die wraak neemt als tijger. We trekken Sonny's ingewanden er halverwege nog even uit. Veel bloed en bloot, met een stevige cultreputatie.

Yes, overtreft Get Out zelfs wat mij betreft, ontzettend mooi gefilmd ook allemaal. Jordan Peele lijkt momenteel de nieuwe M. Night Shyamalan ... hopelijk gaat ie niet zo zwalken, want dan kunnen we hier de komende jaren nog veel plezier aan beleven.

Ah ja zo stellen we ons dat wel een beetje voor Scandinavië...beetje in je blootje in het bos hangen, vuurtje erbij, terug naar de natuur, blonde haartjes wapperend in de wind, Arvo Part, Elvira Madigan en dat is het ook wel zo'n beetje al wordt er hier nog zowat alle mogelijke ellende tegenaan gegooid, maar het werkt!

Beetje politie-onderzoek, maar vooral de relatie van Janne met de twee broers doorheen de jaren.

Kalm verteld, mooi gefilmd, veel krioelende beestjes en ik maar wachten op de fanfare van gauke.

D'r was ooit eens een (matige) jeugd-serie: Eerie, Indiana.

Deze film doet daar nog wel eens wat aan denken.

Bizar gefilmd, maar het komt soms ook iets te veel over als een film voor Villa Achterwerk.

Naar het einde toe wat het allemaal wat vreemder en luguberder en ook zeker niet geschikt voor kinderen.

Enkele hele goede scenes maar de film kon me niet echt meeslepen.