Opinions

We gaan in op de laatste twee jaar Normaal...dat is even schrikken, maar geruststelling we gaan voornamelijk in de Oerend Harde oerbezetting, dus Jolink, Jolij, Manschot, Terhorst.

Wat onbekende archiefbeelden uit de begintijd, de bezetting die samen nog wat oude nummertjes speelt en dan weten we dat Brekken Jan schampschot inmiddels dodelijk ziek is, we zien nog even zijn laatste optreden en ook zijn begrafenis ... Jan houdt als een echte Achterhoeker de moed erin "Naar omstandigheden geet het goed".

Jolink verteld ook nog eerlijk dat hij destijds Jolij eruit gesodemieterd heeft omdat die als enige weerwoord gaf aan hem...geen schoonheidsprijs geeft ie ook eerlijk toe.

Van ruige boerenband naar caranavalshits naar blues en theater er valt uit de hele Normaal-discografie een prima collectie samen te stellen, maar een ultiem album zat er nooit in, toch altijd blij dat ze er waren en dat is na dit jaar voorbij.

Dan gaan we toch nog net iets te lang door en komen we in het vaarwater van "Ik Kom Altied Weer Terug" inmiddels ook al weer 14 jaar geleden en er is nog niet veel veranderd al zaten we toen met Jolink die wou stoppen, maar een band die door wilde gaan en misschien wel moest dankzij allerlei haaien die er iedere keer met het pensioengeld vandoor gingen.

40 jaar normaal het was mooi, alleen vragen we ons af wat er geworden is van Hendrik Haverkamp.

Bijna gelukte poging tot het maken van een kerstfilm zonder de kleffe zoetigheid die er normaal aan dit genre kleeft, schitterend gefilmd ook nog eens, maar toch gaat het mis en het is vooral het plot dat faalt...te bekend, te weinig en af en toe hinkt het naar het soort Duitse televisiesoaps dat we normaal proberen te mijden.

De juiste intenties zijn er en met een beter verhaal zou deze regisseuse best nog wel eens met een goede film kunnen komen.

En we hebben weer een dorpje waar we maar liever niet op vakantie naar toe gaan.

Eerste half uur lijken we regelrecht weer in Edgar Reitz' Heimat te zitten, maar allengs wordt het toch wel meer iets in de Fassbinder-richting en de eerste echte rol van Hanna Shygulla misstaat dus niet.

Frontale aanval tegen kleinburgerlijke moraal. De scene met het varken zou door Bertolucci zijn nagedaan voor diens Novecento.

Prachtig gefilmd en de filmploeg kreeg in Beieren ook te maken met agressieve dorpelingen die waarschijnlijk niet zo gecharmeerd waren van de filmers, maar leverden daarmee natuurlijk wel weer mooi inspiratie.

Meesterwerkje!

Eerste film die ik zie van India's grootste filmregisseur Satyajit Ray.

Verhaal is enigszins bekend: verarmde aristocraat wil niet onderdoen voor zijn buurman en geeft grote feesten in zijn muziekkamer, maar dat wordt uiteindelijk zijn ondergang.

Camerawerk is subliem, de optredens zijn geweldig en de Criterion-release is in perfecte staat.

Waterpijp, drankje, nestel je op één van de kussens en let op het geweldige voetenwerk van het meisje met de belletjes.

Cheapie uitziende DVD-hoes door firma die voornamelijk gespecialiseerd lijkt te zijn in de verzamelde werken van Pommetje Horlepiep.

TV-film(?) en bio-pic en dat alles maakt de verwachtingen nou niet echt hoog, maar vooruit z'n films kennen we erg goed, maar van de persoon James Dean wist ik erg weinig.

Sympathieker dan ik dacht en misschien ooit een groter acteur dan Brando, al zullen we daar het bewijs nooit meer van krijgen.

Kijkje op de set bij "East of Eden" geeft mooi inkijkje bij het werk van regisseur Elia Kazan.

Jammer dan de Nicholas Ray-rol wat weinig screentime kreeg.

Verder mister Warner Bros himself en maat Martin Landau.

Iets te veel opgehangen aan de afstandelijke relatie tussen Dean en z'n vader, maar van hogere klasse dan de gemiddelde voor TV gemaakte bio.

Bigas Luna in de tijd dat ie nog de hetero-variant op Pedro Almodovar was.

Typische Middelzandse-Zee-gebied-mannen in staat van oorlog met elkaar: de macho en het moederskindje....beiden niet helemaal mijn favoriete types en dat doet wat mij betreft een beetje afbreuk aan de film.

Verder ziet er het allemaal wel geweldig uit (en broeierig) met een paar geweldige er positief bovenuit schietende scenes.

Dat nachtelijke naakt stiervechten vond ik erg mooi (nope geen dierenleed in deze scene).

Jan Cremer-doc in het juiste moordende tempo van de jonge jaren naar de succesjaren, naar de jaren zeventig en via de jaren tachtig (met nog even een piepjonge Büch) naar het heden.

Veel archiefbeelden, Jayne Mansfield, Nico, Karel Appel en in ieder geval wil ik nog veel meer Cremer lezen...die Hunnen-trilogie van 1500 bladzijden dan maar meteen.

Jan eenmans-guerilla "Liever heimwee dan Holland".

In de herziening.

Aantal fijn afgeprijsde klasse-films gekocht afgelopen weekend bij de lokale platenboer en meteen maar vanmorgen Japón maar weer eens in de DVD-speler gedaan.

Debuutfilm van Carlos Reygadas heeft een prachtig overbelicht vervreemdende eerste helft en een wat meer aards tweede deel.

En vanaf de eerste seconde zit ik weer in deze rurale en ietwat vijandige versie van Mexico.

Prachtige beelden en lokaties en man die naar hier is gekomen om een eind aan zijn leven te maken en dan terecht komt als gast bij de oude weduwe Flores.

Meesterwerkje.

Niks mis met deze documentaire over Jules Deelder, met name geconcentreerd op zijn liefde voor de jazz. Speedy dichter die het liefst optreed als deejay en lekker plaatjes komt draaien in de kroeg of strandtent...jointje en gin tonic erbij.

Z'n fascinatie voor WO2-spullen met name van de nazi-kant wordt ook nog even belicht en Johnny Lion (Sophietje) met SS-helm rijdend op het Scheveningse strand.

Paar keer mooie omschakeling naar zwart/wit-beelden en we lijken zo weer terug te zitten in 1954.

Newport Jazz Festival editie 1958. Verslag in iets minder dan anderhalf uur en met de meeste screentijd voor Anita O'Day, Louis Armstrong en afsluitende act Mahalia Jackson.

Thelonious Monk, Sonny Stitt, Big Maybelle, Chico Hamilton, Dinah Washington, Gerry Mulligan, Chuck Berry e.a. komen ook voorbij.

Leuk beelden van al deze artiesten in 1958 en in kleur ook nog! 3 cameramannen, de optredens zijn wat statischer gefilmd dan we tegenwoordig gewend zijn. Voornamelijk close-up van de artiest of solist, maar om het allemaal net wat dynamischer te maken ook beelden van het luisterende en toekijkende publiek. Keurig op stoeltjes toen nog, al wordt er wel degelijk op de plaats geswingd. In de avond zowaar nog wat dansers. Hele vroege festivalregistratie, leuk om eens te zien hoe het er op zo'n festival er aan toeging in 1958. En qua line-up natuurlijk een leuke mengeling van alles wat, inclusief gospel en rock 'n' roll.

Hoogtepunten: Tea for Two door Anita O'Day, Dinah Washington en Louis Armstrong.

Saaie grijze deurwaarder bloeit wat op dankzij de tango-lessen.

Dat klinkt inderdaad niet als een heel origineel thema, maar voor wat aangenaam feel-good-entertainment is dat ook niet zo'n heel belangrijke vereiste.

Wat we wel nodg hebben is megeslepen worden en daar faalt het hier wat in: komt voornamelijk over als een wat saaie grijze TV-film.

Momentjes van opleving zitten met name in de bezoekjes van de hoofdpersoon aan z'n vader.

En Gainsbourg maakt een prachtige brutale jaren zeventig-film van grote kwaliteit.

Het doet een beetje denken aan Les Valseuses, Betty Blue en zelfs aan Spetters van Paul Verhoeven.

Dit is nou zo'n typische schitterende sfeervolle Franse jaren 70 film en het soort film waar ik heimwee naar krijg als ik weer zo'n iets te keurige recente Franse film zie (zoals Il Y A Longtemps Que Je T'Aime).

Het verhaal dat Resnais als basis had, was waarschijnlijk als zelfstandige film niet voldoende geweest, dus krijgen we het verhaal niet chronologisch, maar in "willekeurige" fragmenten als gevolg van een slecht verlopend tijdreis-experiment. Anderzijds hoef je dan bij Resnais natuurlijk ook geen standaard-SF te verwachten.
SF-sausje maakt het trouwens allemaal best nog wel redelijk interessant, niet in de laatste plaats door de geweldige vormgeving (zowel exterieur als interieur) van de machine...die mij deed denken aan een gigantische knoflook.

Scenarioschrijver had goud in handen, maar verprutste het helemaal door het mysterie vrijwel geen rol te laten spelen in de film.
Erg vervelend snel tijdverloop: vanaf het moment dat Lili stopt met eten, naar volledig genezen anorexiapatient in 20 minuten.
En Franse zangers hebben duidelijk de blues: My goldfish died 2 days ago...is dat als grap bedoeld???
Ik begrijp heel goed dat er behoefte is aan degelijk geacteerd beschaafde films om een beetje tegenwicht te bieden aan al dat geschreeuw uit Hollywood, maar dan moet je wel aankomen met een goed geconstructueerd plot en niet dit soort Hallmark-achtige telefilms.

In het begin valt er nog wat te lachen, maar het wordt steeds duidelijker: dit is een rom-com en geen Big Lebowski. En zo halverwege de film raken we alle interesse kwijt en is het nog slechts wachten op het sentimentele eind.

Dit is nogal Carrie revisited. Al is Jennifer iets mondiger, maar goed haar plaageesten zijn ook nog wel een stuk psychotischer dan in het origineel. Vader is hier de godsdienstwaanzinnige en in plaats van de lieve begripvolle lerares krijgen we hier een leraar. Geen psychokinetische krachten, maar Jennifer heeft een bijzondere band met slangen. Aardige Carrie-variatie.

Charmant tijdsbeeld in de allereerste Nederlandse speelfilm in kleur. Verhaaltje over damesroeien, zwangerschap en de aanstaande vader die niet al te blij reageert is wat van onderschat belang. Best heel aardig beeld van Amsterdam in 1958 met optredens in de Carrousel van Max Woiski en Corrie Brokken. Mooi beeld ook van de vrouwelijke studenten eind jaren vijftig. Een jonge Kees Brusse als vrouwenarts en een nog niet zo heel erg oude Ko van Dijk als de Nederlandse toneelacteur en vader van Jenny. 't is wel tamelijk upperclass allemaal. Wel genieten natuurlijk van de prachtige keurige dialogen, ons taalgebruik is er toch wel wat op achteruit gegaan sinds eind jaren 50.

The Postman Always Rings Twice verplaatst naar Duitsland in 2008.

Tegen Lana Turner en John Garfield kan niemand op, maar toch een behoorlijk realistisch drama met thriller-elementen die ook nergens te verouderd of te gemaakt is...blijft ook wel fantastisch thema...en er wordt ook nog wel een klein beetje van het bron-materiaal afgeweken.

Tevens ook het wat mindere punt, want we zouden deze karakters en omgeving een orgineler plot gunnen, tevens had het allemaal iets langer mogen duren, nu iets teveel TV-film, met een paar wat langer uitgepuurde scenes had het wel hoog Tom Tykwer-niveau kunnen halen.

Wel uitermate sympathiek filmpje.

Briljante epische film van Bille August die zelfs zijn Pelle The Conquerer (Pelle Eroberen) overtreft.

Werd door de critici helaas nogal lauw ontvangen. Vreemd dat zo weinigen hem hier gezien hebben.

Schitterende melancholische film...de laatste zomer die neef en nicht samen doorbrengen en geen volwassenen in de buurt. Iets met vrijheid, vuurwerk, graansilo's en wat ziet Kentucky er geweldig uit in de zomer.

Er is gefilmd op een oude restvoorraad film, waardoor de film een aparte look heeft, verder horen we veel afgespeeld op oude cassettebandjes, waaronder een cursus je hersencapaciteit beter te gebruiken.

De boerderij waar gefilmd is, is de oude familieboerderij van de regisseur.

Er zit verder geen dramatisch verlopend plot is, het zijn echt een soort herinneringen of verteld zoals je je later iets herinnert.

Meesterwerkje!

Gruwelijke hersenspoeling van jonge kinderen op Jezus-kamp.

50% zal later vast ook overtuigd het evangelie uitdragen, de andere helft zit dan waarschijnlijk in de psychiatrie.

Schokkend ook hoe hier doodleuk verteld wordt wie de goede politici zijn en wie de slechte.

Bless George W. Bush!!

Wie van jullie is bereid te sterven voor Jezus!! dacht je al dat het vervelend was dat je geen Harry Potter meer mag kijken of lezen.

We zien wel meteen het meest uiterste geval want dat gezinnetje met dat kleine prekertje die zijn met z'n allen de hele dag aan het prediken...en als je je eigen kinderen dan ook nog zelf les gaat geven weet je zeker dat ze niet blootgesteld worden aan onwelvallige opinies.

We gunnen ze een puberteit met veel sex (liefst de wat minder christelijke varianten) en een stuk of wat ongewenste zwangerschappen.

Hopeloos volk, maar ja de VS is helaas niet alleen maar rock 'n' roll, Hollywood en Junkfood, 25% is inderdaad aartsconservatief reborn christian (en compleet zelfverzorgend met eigen radiostations, muziek (ook gewoon Christian Metal), videotheken (vol verknipte Hollywoodfilms), TV-zenders e.d.

Ietsje enger nog dan de EO-jongerendag - en zonder enig gevoel van liefde, empathie of openheid.

Okay, deze schijnbaar toch redelijk bekende Franse film was in eerste instantie helemaal langs me heengegaan.

Blijkt een aardige film over twee kinderen die fanatiek het spelletje pandverbeuren (Truth or Dare) spelen en daar tot ver in hun leven mee doorgaan.

Thema is net iets te simpel om de hele film te dragen, maar ach bij vlagen best plezierig en soms een beetje venijnig en het geheel is ook mooi gefilmd en goed geacteerd.

Aardig, maar net te weinig intens om tot de echt sterke Franse films te behoren.

Bij vlagen zekers charmant, maar de tand des tijds heeft wel een beetje de scherpe randjes er afgesleten.

Feitelijk een lieve kinderfilm spelend aan het begin van de Duitse bezetting van Frankrijk met wat flink wat katholieke invloeden en een jolige burenruzie.

Zal 7 jaar na WO2 een stuk meer emotionele impact hebben gehad al blijft het dieren-kerkhofje erg mooi, maar echt literair is het niet en ook visueel niet echt heel interessant.

Charmante kinderfilm uit de jaren vijftig.

Vreemd horrorfilmpje dat over het algemeen weinig bloederig is, maar dan net een paar scenes heeft die toch net even beyond de gemiddelde horrorfilm gaat.

En dat pakt redelijk uit. Het eten van knoedels krijgt hier toch een behoorlijk YUCK!!-gehalte al krijgen we op enkele momenten ook wat dialogen die meer voor de VIVA geschikt zijn.

Vreemde scene ook nog ergens met die vislucht.

Zeer zeker niet aan te bevelen na het nuttigen van Chinees/Japans voedsel.

Stephen Poliakoff, dat is een beetje de BBC-huisleverancier van kwaliteitsdrama, meestal als schrijver, in sommige gevallen regisseert hij zelf ook de boel.

Misschien niet zijn topwerk deze film, maar Michael Gambon is natuurlijk altijd fijn om naar te kijken en het mystery rondom het huis houdt de hele zaak boeiend genoeg.

Fijne horror-comedy door de regisseur van de Phantasm-films.

Verhaaltje en tempo zijn prima en redelijk origineel naar de huidige horror-maatstaven.

Humor is zowaar vaak echt leuk en niet te flauw.

Daarnaast zien de FX en gore er ook prima uit.

De laatste jaren van Johnny Hoes en zijn Telstar-label dat sinds begin jaren zestig de Nederlandse muziekmarkt voorzag van smartlappen, levensliederen, carnavalshits en pikante plaatjes: De Heikrekels, Zangeres Zonder Naam, Duo Onbekend, Henk Wijngaard, De Slijpers en heel veel meer en via sublabels Sky en Killroy ook cashten met de Nederlandse golf begin jaren tachtig (Doe Maar, Toontje Lager, Frank Boeijen, Normaal, Herman Brood...)

Een gezellig familiebedrijf met eigen studio's, platenperserij, vrachtwagens en wurgcontracten.

Inmiddels staat de firma grotendeels leeg en wordt belaagd door de inhalige kleinkinderen van Hoes, z'n twee dochters en z'n vrouw zijn overleden, de enige artiest die nog wel eens binnenloopt is de krankjoreme Eddy Wally en dan krijgt Hoes het op z'n 90-ste ook nog eens aan z'n prostaat.

Hoes krijgt het één keer duidelijk te kwaad en het heeft allemaal ook wel iets van een smartlap ... de ondergang van Hoes' Telstar-imperium.

Grappigste moment als Telstar de mastertapes herovert op de kleinkinderen en er loodzware verhuisdozen vol mastertapes het pand in worden gedragen: "en dan zeggen ze dat we producenten van lichte muziek zijn".

Loodzwaar drama over een man die het in de jaren tachtig probeert te rooien als clown en/of stand-up comedian, ondanks dat hijzelf met een flink trauma en een Tourette's achtige aandoening worstelt. Ver weg hier van het gebruikelijke superhelden-genre, maar we zitten in Gotham, de kandidaat burgemeester heet Wayne .. ongebruikelijke mengeling van de DC-wereld met de wereld zoals wij die kennen.

West-Duitse poging tot een soort van klassieke vampieren-film ook met nog wat artistieke pretenties. Soms lukt dat heel aardig, maar vaak komen we ook weer in een soort boertige legende, sage, sprookje terecht. Onze hoofdpersoon en zijn missie, daar raken we ook niet echt van onder de indruk, hadden ze toch beter iemand anders kunnen sturen. Onze hoofd vampier is dan wel weer een aardige griezel. Finale is ook al zo dubbelslachtig de eerste slag is lachwekkend amateurisme, de uiteindelijke finale is dan wel weer geweldig gedaan. Soms wel, vaak niet, goedbedoelde poging maar nog net niet half geslaagd.

In het licht van alle recente gebeurtenissen maar eens even licht filmpje tussendoor, probleem is dan wel dat we het dan meteen wel weer echt lichtgewicht vinden.
Hartstikke leuke premisse (nieuw in de buurt komen wonend model-gezin met allerlei mooie spullen blijkt feitelijk een door een sales-firma ingehuurd verkoopteam), maar dan de uitwerking: gladjes, beetje rom-com, moraaltje en een ja-nou-weten-we-het-wel-end.
Wel paar aardige ideetjes hoor en de buren van de familie Jones zijn misschien nog wel interessanter dan onze hoofdrol-familie.