Opinions

Aardig filmpje uit de Roger Corman-stal. Volgens mij hadden de meeste videotheken wel een exemplaar op de horror-afdeling liggen, maar tot nu toe was deze er nog bij in geschoten.

Aardige monsters al duurt het wel wat lang voor hier echt de pret gaat beginnen, maar het politie-onderzoek naar de geheimzinnige verdwijningen weet nog wel enigszins de aandacht vast te houden.

Let op! In de director's cut zien we ook John Goodman nog even voorbijkomen als politieagent.

De man in het zwart (Django) en de man in het wit (Sartana) komen elkaar tegen in een goudzoekers-dorpje waar een corrupte bankier de goudvoorraden onder zijn hoede heeft.

Tiental personen azen op het goud en maken allen met drie verschillende partijen afspraken om het goud te verdelen.

Complexe kluwen van belangen in hele prima spaghetti waarin Django overigens de hoofdrol heeft.

Schitterende film van Ettore Scola.

Vorig jaar al in het top 10 overzicht met La Nuit De Varennes en dit jaar gaat deze film hoog eindigen.

Een schitterende ode aan vriendschap, de liefde die roet in het eten kan gooien en de na-oorlogse Italiaanse cinema.

Het lijkt wel een Fellini-film en Fellini zelf speelt ook mee.

En natuurlijk aan het linkse idealisme (socialisme, communisme) dat zo rond 1974 langzaam plaats maakte voor het materialisme (na nog een korte periode RAF en Rode Brigades).

Schitterende vormgeving en typisch jaren zeventig en nog steeds een meesterwerkje.

Vroegwijze en depressieve 10-jarige worstelt met de huwelijksperikelen van zijn ouders, zijn drang naar vandalisme en zijn gevoelens voor een buurmeisje.

En zo wordt Leon ook geïntroduceerd tijdens één van zijn mislukte suïcide-pogingen.

Film wisselt succesvol hartverwarmend en humoristisch af met tragische gebeurtenissen en is in warme kleuren gefilmd.

Ik had nergens het gevoel dat deze film gericht is op een kinderpubliek.

Oeps! Horror en tongue-in-cheek dat riekt naar "Scream" en daar willen we nog een jaar of dertig niet meer mee lastig gevallen worden (en al helemaal niet met alle offspring die de film opleverde).
Deze film is echter ook zo'n variant-op, een iets boven het gemiddelde variant, maar de gebruikelijke genre-twist levert hier wel het leukste half uur horrorfilm van de afgelopen jaren op.
Behoorlijk over-de-top dat laatste half uur (Pinhead, Pennywise ... ik kon alleen Freddy Krueger even niet vinden en een stuk of honderd andere horror-varianten).
Okay...ik ben aangenaam verrast door deze Cabin in the Woods.

Matigjes...echt overtuigen als psychopaat doet Jim Carrey niet...'t is meer irriteren.

Nou ja als comedy weet zo'n 30% van de grappen doel te treffen, merendeel schiet helaas naast.

Geen hoogvlieger maar er valt naar te kijken.

Niet bepaald vernieuwende cinema, maar onderhoudende zij het wat keurige film. Regisseur laat hier wat zien over zijn familie in 1985 ten tijde van het pausbezoek aan België en van de liefde voor het onderwerp komt hier wel wat over. Jammer dat het accent voornamelijk ligt op de jongste dochter en de oudere kinderen wat weinig diepgang hebben.. Wel verrassende soundtrack met Will Tura, Telex, Vanessa, Risque en tikketak al die uren...

Niet bepaald hoge verwachtingen van deze film, maar tsja je hebt het niet altijd zelf voor het uitkiezen, maar toegeven beter en leuker dan verwacht.

40% van de gags zijn geslaagd en 10% zelfs goed voor een schaterlach.

Soort van gay-variant op "Meet the Parents" en met het hart op de goede plaats, ondanks de af-en-toe-irritant-over-de-top nichterige Serrault, maar de uiteindelijke boodschap: "wees jezelf en trekt je niets aan van wat de anderen van je denken" voert toch de boventoon.

Ugo Tognazzi ook behoorlijk overtuigend als homo!

Niet meer zo baanbrekend als in 1978, maar toch redelijk genietbare komedie.

WIP-film waar een grote studio achterzat.

Betekent wat minder sadistisch, bruut, grof en sexploitation dan gebruikelijk in de jaren zeventig.

Anderzijds: Dat dit op MGM-channel te zien is...!!

Wordt pas echt leuk als ze dit proberen te mengen met pakweg Steven Seagal/Jean-Claude van Damme-klerenkastfilm.

Deze klerenkast lijkt wel weggelopen uit 1972, maar dan met fout jaren tachtig shirtje.

Ongelooflijk stukje C-film bij tijd en wijle, maar net niet erg genoeg voor ferme cult-status.

Dit soort verhaal hebben we al wel eens in andere films voorbij zien komen, dus de originaliteitsprijs zit er vandaag niet in. De film is wel lekker beklemmend qua sfeertje.

Hele aangename verassing op de Belg vanavond.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze film gehoord, maar vooruit "Film van de Dag" in de VPRO-gids en een mooi thema.

Heerlijke tragi-comedy over Amerikaanse NAVO-militairen die door overijverige spoorweg-beamte stranden in klein gehucht in Roemenië.

Prachtige karakters en ondanks de relatieve lange speelduur nergens een inkak-moment.

Lengte van de film is omdat de regisseur verongelukte toen de film nog niet afgemonteerd was.

En het overlijden van deze Cristian Nemuscu (27 jaar!) mag wel een verlies genoemd worden.

Meesterwerkje!

Moedige en grotendeels gelukte poging tot het maken van een goede Nederlandse film.

Zeer zeker sympathieke film en er zijn maar weinig Nederlandse films die er uberhaupt in slagen te boeien.

Film is al uniek in de kijkbeleving.

Is dit nu een fly-on-the-wall-documentaire of toch fictie?

Wordt hierin geacteerd of bestaan deze personages echt?

Grens is hier af en toe zo dun dat ik het ook niet met zekerheid kan zeggen.

Camerawerk/beelden (wordt in de meeste NL-films ook nog wel eens vergeten) is dik in orde.

Eigenlijk is het alleen jammer dat we een paar jaar geleden al de mini-serie Waltz hadden, die ook in een circus speelde en qua verhaal net nog wat meer drama bracht en een magnifieke rol van Aart Staartjes had.

Daar blijft het net iets bij achter.

Maar ga deze film kijken als je de kans krijgt, want laat deze poging beloond worden.

Overtuigende regie en acteerwerk en af en toe een typisch Nederlandse beelden en achtergrondgeluiden.

Paul de Leeuw staat aan op de TV.

Op fout campingfeestje meelallen met Ben Cramer's "De Clown".

De typische Nederlandse burger ("Wilt u dat bord niet bij mij voor het huis plaatsen").

En.....geen Bekende Nederlanders te bekennen!!

Niet helemaal vrij van (s)explotation, maar op zich helemaal geen verkeerde film. 17-jarige José Maria wordt van school gestuurd wegens te weinig jongensachtig gedrag. Op sommige reformistische scholen gaat dat nog steeds zo, maar in het Spanje van net na Franco zeker. Pa boos, moet maar eens een echte man worden, hout hakken en met pa mee naar het bordeel. Daar werkt nou ook net transgender Bibi Andersen, dus dat bezoek wordt op een soort manier toch nog wel een succes.

Eerste helft is eigenlijk voorbeeldig, zelfs een beetje kennen we wel die transgenders, transseksueel noemden we dat nog in de jaren 70. Tweede helft is wat harder en rauwer. Inclusief hormonen, feminization, veel spinazie, drank en een operatie tot besluit. Ik vind het best een hele goede film. Hoofdpersoon is een jonge Victoria Abril, dat is gewoon een cis-actrice. Bibi Anderson is wel echt een trans. Beide dames zagen we later regelmatig terug bij Pedro Almodóvar, die is ongetwijfeld mede geïnspireerd door deze film.

Tuurlijk wist ik wat ik kon verwachten, maar je zou op z'n minst hopen dat Duras nog echt iets heel boeiends te vertellen zou hebben. En dat is het verhaal over de vrouw en de vrachtwagenchauffeur niet echt. Dan wordt er nog één en ander bijgehaald over de verloren idealen van de revolutie. Proletariaat, klassenstrijd, Marx ... of daar iemand in 2020 nog in geïnteresseerd zou zijn ... van mij mag het hoor, maar hier krijg je niemand de barricaden mee op.

Mooie beelden overigens wel van en vanuit de vrachtwagen, op zich nog wel enigszins onthaastende ambient cinema, maar dat gepingel van Beethoven gaat op een gegeven moment ook een beetje tegenstaan.

Ik had Duras meer gegund, op zich wel fijn dat iemand lekker afwijkt van de standaard, maar nee, ik vond er niet veel aan.

Na zo'n beetje legendarisch te zijn geworden als het tienerhoertje in Taxi Driver werd Jodie Foster het tienersterretje van de jaren 70. Hier prima in Disney-setting met weeskinderen, verborgen schat en gemene schurk. Typische Disney-film wat te weinig origineel om echt een topper te zijn, maar het werkt allemaal wel: een lach en een traan, goed tempo en Jodie als tom boy.

Zo, kidnapping, dat zagen we al wel wat vaker al loopt het hier nogal een beetje in de soep allemaal, zelfs niet helemaal onmogelijk dat dit één van de inspiraties was voor "The Big Lebowski" al is het hier allemaal niet humoristisch bedoeld, al wil de toon over het algemeen maar niet grimmig genoeg worden voor pure exploitation. Paar scenes die dan wel weer te grimmig zijn voor een mainstream-film.

Aantal scenes, waaronder de complete laatste tien minuten laten flink wat talent zien al maakte de regisseur nooit meer een tweede film (hij schreef nog wel het verhaal voor Jaws 3-D) en zowel het kidnap-slachtoffer als haar ontvoerders doken her en der nog wel op in andere B-films, TV-series en zelfs nog wat kleine rolletjes in o.a "The Blues Brothers" en "Mask".

Het kleine jongetje (het zoontje van de regisseur) heeft nooit meer iets gedaan in de filmwereld.

Eigenlijk nooit zo heel erg in geïnteresseerd geweest. dacht altijd dat zo'n standaard urban legend horrorfilmpje was, maar ik had pas onlangs door dat het hier gaat om een Clive Barker verfilming gaat. En dan ben ik opeens wel geïnteresseerd. Het is inderdaad niet het standaard urban legend verhaal, tot zover het goede nieuws. Helaas is wat er voor terugkrijgen ook niet zo'n heel boeiend verhaal. In ieder geval wordt het in deze film maar niet echt spannend. Paar goeie scènes, maar als geheel weinig visuele flair.

Ah lekker handig. Onze film geven we even de titel The Covenant mee om kopers wat te misleiden. Ik dacht dus de film van Renny Harlin te gaan zien (okay ooit in een vlaag van verstandsverbijstering op een on-line-huurlijst gezet) bleek dus dit gedrocht te zijn.

Slap op alle fronten: acteren, camerawerk, slappe FX, flutverhaal.

Compleet oninteressant misbaksel.

Claustrofobische gruwel-rit en dat geldt voor zowel de hoofdpersonen als de kijker.
Sadisme op hetzelfde niveau als The Texas Chainsaw Massacre.
Even kijken wat we zo allemaal krijgen: vrouwelijk slachtoffer wordt gedwongen te plassen als twee mannen toekijken, iemand leeft nog de halve film zo'n beetje half door nadat ie een kogel door z'n kop heeft gekregen en geen van de personages is maar enigszins sympathiek - hoogstens die tol-wachter die zich meerdermaals verontschuldigt voor het feit dat ie tol moet heffen.
Italiaans horror-meister Mario Bava geeft Wes "Last House On The Left" Craven en Tobe "Texas Chainsaw" Hooper even een koekje van eigen deeg.
Meesterwerkje!

In de herziening.
Geweldige jaren 70-thriller rond de eerste bemande vlucht naar Mars.
Er is wat mis met de pakken van de astronauten en die worden vervolgens gedwongen vanuit een studio de hele missie te acteren.
Ondertussen ontdekt journalist Elliot Gould dat er iets niet helemaal in de haak is met deze missie.
Film valt een beetje uiteen in het journalist en in de astronauten-story tot de verhalen in een zinderende finale bij elkaar komen.
Hal Holbrook als uitermate gluiperige en akelige NASA-topman en beruchte onschuldige O.J. Simpson als één van de astronauten.
Kleine bijrolletjes van Karen Black en Telly Savalas.

Eerste helft van de film is standaard-thriller die we al honderd keer gezien hebben (meisje krijgt nieuwe vriend, vorige vriendin is spoorloos verdwenen en het lijkt te spoken in huis).
Dan krijgen we opeens halverwege een briljante plottwist en wordt het nagelbijten in de tweede helft, beetje jammer dus dat opbouw iets te veel tijd in beslag neemt.

Één van de grootse mysteries uit de filmgeschiedenis zal altijd wel blijven waarom polanski na 1979 nooit meer een echt verrassende briljante film maakte, nou ja The Ninth Gate kwam nog in de buurt, maar in ieder geval kan ik nu weer eens een hoge waardering geven...niet op filmisch gebied, want meer dan verfilmd toneel is het niet, maar het stuk heeft het venijn van een Who's Afraid of Virginia Woolf?, sterker nog lijkt wel een moderne update ervan.
Kate Winslet gooit er nog een onverwachte kotspartij tegenaan en John C. Reilly mag ik altijd graag zien.
Briljant stuk, verwacht geen briljante cinematografie, maar ik heb er flink van genoten!

Redelijke apocalyps-film die zo handig is al een tijdje na de uitbraak van een dodelijke epidemie te spelen, dat scheelt alvast een hoop massa-scenes.

Toch een vrij aardige low-budget-variant op The Road.

Ach, zeker geen Argento-classic, al zitten er bij zijn latere films wel toppers (The Stendhal Syndrome en Trauma). Toch is The Card Player best wel onderhoudend ondanks het ietwat simpele online-poker-spelletje. De lijken zien er behoorlijk gruwelijk uit en het typische Argento-kenmerk als de killer die weerspiegelt in de glazen asbak en zo nog wel wat fijne verrassingen.
De Italianen die allemaal Engels spreken met elkaar met volvet Italo-accent is vijf minuten storend.
Argento kan misschien beter, maar binnen het horrorgenre is The Card Player nog altijd bovengemiddeld.

Aardige eurospy met Eddie Constantine. Groep misdadigers kan mensen met bloedgroep 0 veranderen in willoze robots en ze besturen met een hypnosebril. Eddie Constatine als Interpol agent met bloedgroep 0 mag er achteraan. Uit de tijd dat Jesus Franco nog redelijk gewone films maakte. Natuurlijk loopt de kwaadaardige dame wel rond in een latex pakje met een zweepje en krijgen we striptease (in bodysuit) begeleid door lounge jazz, dus eigenlijk zitten alle latere Franco-elementen er al wel in. Ook klein rolletje van Fernando Rey die veel met Luis Buñuel werkte.

En daar istie weer!!! De T-killer.
Voor een slasher een speelduur van bijna twee uur is fors, maar het draagt bij aan de spanning, weliswaar weet je na een uur in welke richting te zoeken, maar het aantal verdachten: de regisseuse, de tuinman, de vriendin, de componist zelf - ze gedragen zich op z'n minst af en toe verdacht en dan moet je nog een heel eind tot de ontknopping.
Door de speelduur ligt het tempo wat lager dan gebruikelijk bij een slasher, maar het hele verhaal rond die villa is stijlvol in beeld gebracht.
Klassieke badkamer-scene...doet de wat knullige eerste moord (een afbreekmesje?? die breken af...daar kan je niemand mee doodsteken hoor) al snel vergeten.
Onlangs gezien wat een rommel Lamberto Bava tegenwoordig maakt (Ghost Son) maar dit is nog vintage Bava jr.

Mysterie/horror met relatief rustig verteltempo en origineel gegeven en zonder al te veel gebruikelijke genre-cliché's.

Restaurateur komt een fresco herstellen in een kerkje in een dorpje waar ook de inwoners allemaal een beetje eigenaardig lijken te zijn en iets te verbergen lijken te hebben.

Regisseur Pupi Avati is voornamelijk bekend vanwege een aantal van deze tamelijk intelligente horrorfilms (tussendoor maakte hij ook gewoon comedy en romcom) en dit huis met de lachende vensters zou wel eens z'n beste kunnen zijn.

Machtig mooie woestijn in deze film.

Het verhaal doet helaas een beetje denken aan wat er in de ECI onder het kopje lectuur te vinden is met van die pastel-kleurige boekenkaften.

Episch wordt het dan ook nergens, wel beetje Libelle...jammer want de beelden zijn bij vlagen erg mooi.

Wat een gemier om zo'n lelijk tapijt zeg.
Film heeft verder niet zo veel om het lijf...giallo hoogstens wegens wat bloot en bloed en met die naald in dat oog had nou net weer niet gehoeven!!!
Speelt zich voornamelijk af op één enkele locatie en dat brengt visueel ook weinig boeiends....zeker daar het een lelijk appartement is.
VHS heeft speelduur van anderhalf uur, maar de aloude Speelfilmencyclopedie rept over ruim twee uur....maakt niet uit om zoiets als dit tot een goed einde te brengen heb je een regisseur als Andrzej Żuławski nodig en geen goedwillende maar weinig talentvol regisseur als Lizzani die dit overigens vast niet bedoeld heeft voor de giallo-markt.
Acteur Erland Josephson doet normaliter werk voor Ingmar Bergman en Andrei Tarkovskiy.

En weer onze dosis Ruggero Deodato gehad met deze zieke house-invasion-rape-and-revenge-movie die bij vlagen voorbij het punt gaat dat het nog leuk is, maar goed het werkt allemaal wel en anders moet je ook maar niet kijken. Werd jaren later nog overtroffen door Haneke's "Funny Games".
En met mooie doordreinende thema-song van Riz Ortolani.