Opinions

Drama???...misschien niet helemaal begrepen dan...

Vond het meer een comedy met een licht dramatische ondertoon, komt voornamelijk omdat de personages allemaal wat karikaturaal zijn.

Als soort van tragi-komedie overigens best genietbaar, niet in de laatste plaats vanwege het schitterende Vlaamse taaltje (deze Nederlander moest de TT-ondertiteling erbij aanzetten).

Weer een puntje voor de Belgen t.o.v. de Nederlandse film, zie al precies hoe Nederlanders zoiets gaan verklooien door er allerlei BN-ers in te gooien.

Paar mooie ontroerende scenes, maar vooral erg grappige komische scenes.

Die Jean Rollin begint toch zo onderhand wel één van mijn favoriete regisseurs te worden!

Even uitleggen voor de niet-ingewijden: Buitenbeentje uit de Franse cinema die zich specialiseerde in horror geladeerd met de nodige soft-porno-scenes. Actrices kwamen uit het porno-genre en de rest van de acteurs was zoiets als de plaatselijke toneel-vereniging.

80% van z'n output beteft het vampieren-genre, maar zo af en toe een uitstapje naar zombies kon ook wel...en dan met af en toe wat pogingen tot artistiek zijn.

Grofweg gezegd de Franse Jess Franco, die al met al toch ook best een aardig oeuvre bij elkaar filmde, geen flauw idee overigens wie hier naar ging kijken in de 70's/80's...de "betere" achteraf-bioscoopjes waarschijnlijk.

Overigens is in al z'n goede bedoelingen de film bij vlagen lachwekkend....de zombies lijken meer op de magere broertjes van de Hulk en tot overmaat van ramp laat de make-up regelmatig los.

Verder lijken de zombies specifiek geinteresseerd in al dan niet geheel ontklede jongedames en zombie-vader op stap met z'n dochtertje???

Eén ding moet je Rollin meegeven de film is vanaf het begin één groot genot in al z'n aandoenlijke miskleunerij en in ieder geval nergens vervelend.

Dan wordt door mij ieder niet vampier-geraleteerd filmwerkje van Rollin nog extra toegejuicht...en als je bekend bent met meerdere van Rollins-films is dit in al z'n bizarheid zowaar nog een meesterwerkje.

Niet je geijkte zombie-toestanden verwachten en verdiep je eens in de uitermate bizarre filmografie van Rollin...mijn leven is er mooier van geworden.

Na een bewust gesaboteerde debuutfilm (het 90% onderbelichte Sombre) en een bijna meesterwerk: La Vie Nouvelle was het nu tijd voor de defenitieve derde film van regisseur Grandrieux, maar ongelofelijk wat een tegenvaller...

Thema: indringer in idylle tussen twee mensen is al heel veel gebruikt.

Zwijgzame personages wiens emoties worden getoond in veeltal close-ups, maar meeleven is er niet bij, daarvoor is het allemaal te afstandelijk.

Ongeveer 10 minuten aan schitterende beelden kan de zaak dan ook niet meer redden.

Punkcomedy gerigisseerd door de schrijver van een aantal Sam Cooke-hits, de manager van Jan & Dean en de platenbaas van Carole King. Muziek door The Professionals waarbij de zanger vervangen is door een acteur, maar (S)ex-Pistols Paul Cook en Steve Jones zitten er wel in.

Erg fijn filmpje waarin twee zusjes en hun nichtje zich aansluiten bij een tour van een verlopen hardrock-act (The Metal Corpses) en een Engelse punkband die wil doorbreken in de VS (The Looters). Natuurlijk zijn het uitgerekend de tienermeisjes die een hype worden met hun band The Stains.

Stevige sneer naar de muziekindustrie en een mooie hoofdrol van de toen 16-jarige Diane Lane.

Heerlijk ouderwets, chique Brits drama over twee oude vrijsters waar op een dag een jonge Poolse knul aanspoelt. 't is precies wat het beloofd te zijn en af en toe mag dat best zo'n oudere dames drama.

Judi Dench geeft dan net dat stukje waanzin mee aan haar rol en Maggie Smith is overtuigend als de rationele oudere zus.

Een uur door de studio uit de film gesneden (Sukkels!!!!).

Schijnbaar vonden ze dat Orson Welles het allemaal nodeloos ingewikkeld en te somber maakte.

Helaas is daarmee in potentie een meesterwerk verloren gaan (ligt dat materiaal niet nog ergens in een kluis? Director's Cut. Welles zal toch wel ergens hebben genoteerd hoe de film had moeten zijn?).

Al met al levert het wel een tamelijk briljante film-noir op. Sfeer en de spiegelhuis-scene zijn meesterlijk.

In de herziening!

Ooit artistiek gerespecteerd regisseur verdween de carriere van regisseur Ken Russell tussen de B-horror-films.

Goed nieuws voor de wat artistiekerige fanaten want heeft toch een flink stapeltje fijn van de standaard afwijkende films opgeleverd.

Bij vlagen weer full-out-Russell-stijl en een naar het heden verplaatste versie van een Bram Stoker-verhaal rond de legende van een mythische slang.

Amanda Donohoe is geweldig in deze film.

Lag al jaren stof te happen hier, maar helaas was de TV5-film vanavond niet ondertiteld en moest er snel wat uit de kast getrokken worden....en dit was eigenlijk niet zo'n hele goede keus..

Te heavy en too-close-to-the-bone voor een doordeweekse-avond.

Hetgeen wel betekent dat de film realistisch is en een goed beeld geeft van depressie/psychose/post-natale depressie.

Geproduceerd door de Dardenne-broertjes en een beetje in hun dicht-op-de-huid-stijl.

Maar ik had dit beter kunnen kijken op een zaterdag-ochtend.

Heerlijk eindelijk één van de Arthur-mythes eens niet gepresenteerd als full-out-actie-film.

Toegeven dan is Bresson ook wel meteen weer een hele extreme tegenpool daarvan, maar dat maakt het uitermate verfrissend.

Overigens betekend de sobere aanpak niet dat de film er niet goed uit ziet, maar wordt een tournooi hier wel zodanig gepresenteerd dat we voornamelijk de benen van de paarden zien en de vallende ruiters en niet de actie die zich daarboven afspeelt.

Ook kiest Bresson voor een zowiso al sombere affaire, hoe het ging met de ridders na de mislukte queeste op de heilige graal.

Merlijn al dood, de meeste ridders van de ronde tafel al dood en wat er van rest heeft weinig geloof en vertrouwen meer in elkaar.

En waarschijnlijk ook de enige ridderfilm waar het geklots van al die harnassen duidelijk op de soundtrack te horen is.

Kijk nou ... een kerstfilm ... in maart. Tja binnen dat genre is het allemaal wat minder zoetsappig dan gebruikelijk, er wordt wordt wat drugs gebruikt en Can horen we ook niet zo vaak voorbij komen in dit genre. Kijk hem rond de kerstdagen als alternatief voor de gebruikelijke kerst-onzin, dan zou ie wellicht nog ietsje hoger kunnen scoren.

Ja, ook leuk, al heb ik misschien toch een lichte voorkeur voor The Omega Man vanwege het wat modernere SF-sausje, maar heel veel ontlopen ze elkaar niet. Wel aardig na het coronajaar, niks geen anderhalve meter, mondkapjes, thuiswerken al werd het hier dan wel code zwart in de film. Waarom het begin in het midden is gezet als flashback, had wat mij betreft ook chronologisch gemogen. Veel Vincent Price, dat is natuurlijk zelden vervelend.

Herziening 2: U.S.A. 1951 dat moet voor mij wel zo'n beetje de meest gemiste periode zijn: diners, poolhalls, bioscopen en de radio die de hele dag fantastische muziek ten gehore brengt. Het brave is er inmiddels wel af dankzij pulpboekjes, Hollywood en Hank Williams. Oh en natuurlijk de prachtige vormgeving van alles. Vraag is wel of het ook daadwerkelijk zo mooi uitzag als in het geweldige zwart/wit van deze film. Meesterwerk!

Degelijke, maar weinig verrassende roadmovie/vader-zoon-drama.

Film blijft keurig binnen de lijntjes en doet soms wat denken aan de veel betere Russische film "The Return".

Geschikt als bescheiden festival-filmpje, maar ook sentimenteel genoeg voor RTL5 en Australië is al veel imponerender gefilmd.

In de herziening!

Advocaat Richard Chamberlain verdedigt 5 van moord verdachte Aboriginals en ondertussen is Australië in de ban van vreemde weersverschijnselen.

Peter Weir in de tijd dat ie nog geweldige lichtelijk vervreemdende films maakte.

Vreemd...actiefilms als Die Hard vind ik dodelijk saai, maar als hetzelfde soort films uit Azië komen is het schietpret van jewelste!!

Vermoedelijk moeten die Hollywood-figuren toch veel meer kogels, vernielingen en bloed in hun films stoppen...compleet over-the-top, maar wel non-stop-achtbaan-rit van meer dan 2 uur.

Leuk!!

Jackpot! Full score. Heerlijke noir in de jaren zeventig. Met Art Carney als bijna gepensioneerde private eye, die nog een laatste opdracht krijgt, niet de Maltezer valk, maar de ontvoerde kat van Lily Tomlin. Geproduceerd door Robert Altman en dat is te merken. The Long Goodbye en The Late Show dat is samen met Polanski's Chinatown het mooiste op neo-noir gebied.

Derde en eerste ruime voldoende voor nu 24-jarige regisseur Xavier Dolan...die hier maar meteen bijna drie uur inruimt.

We beginnen in 1989 nog net een tijd dat er niet zes keer per week een transseksueel zijn/haar levensverhaal op TV vertelde, maar gelukkig is het ook niet zozeer een film over transseksualiteit.

De acteur die Laurence speelt laat de soms gebruikelijke hysterie bij transseksuelen-rollen gelukkig ook achterwege.

Voornamelijk is dit een film over een relatie in het tijdvak 1989-2000 en dan nog eens voorzien van geweldige beelden, scenes, soundtrack.

Begin van de film lijkt even wat te blijven steken in het inmiddels overbekende transseksualiteits-drama, maar stevent in de laatste 2 uur af op een wat realistischer versie van Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Formule-western gemaakt met niet zo veel meer pretentie dan wat opvulling te hebben voor de middagmatinee.

Beetje schieten, beetje romantiek.

Veel vaker gezien en in de meeste gevallen veel beter.

Redelijke western uit de tijd dat de Amerikanen al flink voorbijgestreefd waren door de Italianen. Eastwood en van Cleef zaten in Cinecitta en dus mocht Burt Lancaster als oude rot op komen draven.
Hij brengt het er niet slecht af, maar het plot blijft wat steken op het niveau van de gemiddelde matinee-western.
Wel zijn er wat elementjes geleend van de spaghetti, onze held is niet alleen maar de koene ridderlijke held maar heeft ook een duistere zijde (het volslagen nodeloos neerschieten van Duvall).

Mooi gefilmde feel-goed-movie door de Finse veelfilmer Kaurismäki.

Gebruikelijk nadeel is dan weer dat het wederom een leuk fijn filmpje is, zonder dat het echt nagelbijten, naschokken of janken is.

Mooie personages, maar verhaaltje barst van de naïviteit ... ach soms is dat ook best wel eens lekker een film met een mooie humanistische boodschap.

De FX kennen we ook wel een beetje uit films als Hausu of A Chinese Ghost Story ... okay hier dan nog in low budget Indonesia-vorm en zijn tevens het hoogtepunt of nee dat is toch die vechtpartij met het varken. Dat vliegende hoofd toch? Of ... nee zeker niet die akelige lach van die heks die praat als Yoda.
Valt toch een beetje tegen deze Indonesië-horror met fikse cult-status.

Jaren 50 juvenile prisoners on the run-story, maar dan met bloederig geweld zoals we dat ooit zagen in de originele Texas Chainsaw Massacre. Verantwoordelijken voor die film Tobe Hooper en Kim Henkel, zijn er bij als executive producers. Helemaal niet onaardige film over de wording van Leatherface, maar zo mythisch evil als in het origineel komt de familie hier nog niet over.

Leuk is anders, dus mensen die aangenaam filmvoer verwachten: begin er niet eens aan.

Claustrofobisch vanuit een tank gefilmd verhaal over Israëlische soldaten in de eerste dagen na de inval in Libanon. Tsja Libanon, begin jaren tachtig gegarandeerd goed voor een dagelijks item in het NOS-journaal en Israël viel er binnen in 1982 en hier zien we de eerste dagen vanuit een tank die een peloton grondtroepen begeleidt en vastloopt in vijandelijk gebied.

Oorlogsfilms mijden we de laatste tijd vrij bewust, maar vanwege de bijzondere aanpak mocht deze erdoor.

Amerikanen Katherine Ross en Sam Elliott gaan even lekker op vakantie naar Europa en krijgen heel vriendelijk een kopje thee en overnachting aangeboden in een prachtig Engels slot, maar er weer wegkomen blijkt een stuk lastiger. Komen ook nog een paar andere gasten o.a. Charles Gray en Roger Daltrey en dan is er nog die oude zieke man ergens boven....scary allemaal weer, beetje Hammer-sfeer en gewoon een heerlijke ouderwetse seventies-horror. Vanavond weer slapen met het licht aan.

Hey, een spoohui-zzzzzzzzzzzzzzzz-gaap-film. Als je er ééntje hebt gezien, dan heb je ze eigenlijk allemaal wel gezien. Er is nog net doorheen te komen, het einde is zowaar nog wel aardig. Maar goed, tenzij je een wiebelende tafel heel erg eng vind zul je er niet van wakker van liggen.

Hé, dat blonde jongetje heeft mijn tweede pick-upje!!! En we horen "Popcorn" voorbij komen en dus zitten we in de jaren zeventig, in een klein Frans dorpje.

Regisseur lijkt een voorkeur te hebben voor astronomie, wiskunde en natuurkunde.

Er gebeurt niet zo heel veel, toch blijft het redelijk aangenaam kabbelend kijkvoer.

Een tekenleraar, een rally-coureur, twee leergierige jongetjes en een plotselinge aardbeving.

Ietwat een samengeraapt zooitje met nogal wat cliché's en dan is de vrouwelijke hoofdpersoon ook nog eens de achtergrondzangeres bij ..... Plastic Bertrand!!!! ...die in 1982 al zo'n jaar of vijf over z'n houdbaarheidsdatum heen was...Plastic kweelt ook nog iets van "damned" over het beginenergiek, al klinkt dat meer als "Janet".

Niet echt een goede binnenkomer, maar vervolgens worden moeder, vrouw en dochter van Claude Brasseur doodgeschoten bij een aanslag op een politicus en als de politie niets wil doen laat hij zich in met een extreem-rechtse groep waakzame burgers.

Corrupte Franse politie, extreem-rechts dat ook niet echt bijdraagt aan waarheidsvinding, homoseksuele criminelen en Plastic Bertrand...vreemde mengeling, maar toegegeven het is nergens saai of vervelend.

Zal niet de geschiedenis ingaan als onmisbaar meesterwerk, maar als wat sensatie-belust uitlopertje van de jaren zeventig best genietbaar.

Zeg die Space-Lego was helemaal hypermodern in mijn tijd, jammer dat ze die rode astronaut niet in de rol van Benny hadden, die had ik zelf namelijk ook. Ah ja, fantastisch spul dat Lego al gingen bij mij de astronauten gewoon boodschapjes halen in de winkel, dat ruimteschip heb ik welgeteld één keer in elkaar gezet.
Gelukkig bevat deze film wat meer actie dan in mijn Lego-stad, leuke verwijzingen naar o.a. They Live, Close Encounters of the Third Kind, War of the Worlds en vele anderen...Batman-Lego bestaat dat echt?
Leuke humor en ja er wordt ook aan het volwassen publiek gedacht, leuk al die kleurtjes en alle details moet ik nog maar eens verder bekijken want er gebeurt te veel om het allemaal in één keer te kunnen zien.
Erg leuk gedaan deze film en de cliché's in het verhaaltje? ach dat mag best wel bij zo'n soort film.

Na over de eerste gruwels heen te zijn...jaren zeventig kleding eeeeeekkkkk!!

Horrorfilm die het voornamelijk moet hebben van een akelige creepy sfeer, daarbij voornamelijk geholpen door een effectieve soundtrack.

De scene waarin Jessica en het hippie-meisje samen gaan zwemmen - de muziek doet wat denken aan Providence van Sonic Youth (van het album Daydream Nation).

Qua gore en bodycount hoeft deze film het niet te hebben, maar voor wie horror meer mag zijn dan alleen bloed en gore en ook echt een creepy griezelfilm wil zien...probeer deze eens, de cultstatus is niet voor niets.

Eerder dit jaar "The Banishment" nog eens herzien en nog maar eens instant-meesterwerk en dan nu alweer de nieuwste van Zvyagintsev met Oscar-nominatie en al.

Visueel gaan we hier meer in de najaars-tinten zitten en dat levert meer mist, meer regen en minder zon op en dat past natuurlijk weer prima bij het verhaal dat we voorgeschoteld krijgen; de kleine man tegen de corrupte burgemeester en nog veel meer ellende dat voornamelijk wordt weggespoeld met veel wodka.

Imponerend wederom en 140 minuten ijzersterk, alleen durf ik nog net niet aan meesterwerk-status te gaan zitten, misschien dat een herziening over een jaar of twee daar nog verandering in kan brengen. Groeipotentie in ieder geval. Mooiste gedeelte is het picknick-gedeelte, had van mij nog veel langer mogen duren. En stevige kritiek op het Poetin-Rusland van nu, mooi dat er toch nog wat kritische noten gekraakt worden daar.

4*+