Opinions

Film met fantastische beelden, klassieker zelfs in de scenes waarin Ryo voor het eerst in de porno-bioscoop komt, homomannen die als roofdieren op elkaar jagen.

Verder nauwelijks dialoog, de ondertitelaar van dienst was met een stuk of 20 zinnen al klaar, hetgeen niet betekent dat het verder stil is op de soundtrack.

Grootste nadeel is de speelduur van meer dan 3 uur, daarmee saboteert de regisseur een beetje zijn eigen film. Het laatste mythische uur had met gemak een half uur korter gekund en 20 minuten verwijderen uit de eerste twee uur had de waardering flink omhoog kunnen brengen.

Geweldig seventies-smijt-en-stuntwerk!

Regisseur Jack Starrett deed eigenlijk voornamelijk motor-films, maar mocht het hier doen met een luxe camper inclusief kleurentelevisie, vierwegs-stereo en magnetron.

Rustige vakantie valt nogal in het water als de kampeerders het aan de stok krijgen met groep satanisten ergens op het Amerikaanse platteland en dan is het nog een flink eind naar de beschaafde wereld.

Aangename herinneringen van regisseur Allen aan de radio en z'n familie in de periode circa 1940-1944.

Nostalgisch, lichter dan de relatiedrama's van Allen uit die tijd en een prachtig gefilmde ode aan de tijd dat er nog geen televisie was.

Tsja zucht de radio was in mijn jeugd nog zeer alomtegenwoordig al was dat voornamelijk als leverancier van muziek (De Verrukkelijke 15, Dubellisjes, De Wilde Wereld, Het Front, De Nederlandse Top 40, De Tipparde, Curry & van Inkel....).

Ander tijdperk en andere muziek, maar Woody Allen heeft een mooie selectie van 40 populaire nummers uit deze tijd gemaakt en hoorspelseries als The Masked Avenger, Orson Welles beruchte War of the Worlds, WO2 en het live-verslag van het meisje dat in de diepe put viel.

Bovengemiddeld in het uitgebreide oeuvre van Woody.

Nog enigszins beschaafde film binnen het giallo-genre: al is de expositie van het gedeeltelijk verbrande lijk nog wel ietwat bizar, maar wel een één van de mooiste scenes uit de film.

Onderhoudende thriller waarin gepensioneerde Milland zijn collega's mee helpt te zoeken naar de identiteit van de vermoorde dame en naar de dader.

Hoop dikke blubberige mannelijke perverts om er de gewenste ranzigheid aan te geven.

En yes!!! Amanda Lear zingt twee nummers op de soundtrack!!

Eentje alleen voor de echte die-hard-cult-liefhebbers.

Eerste half uur betreft een aantal nogal saaie verhoren, vervolgens een half uur saai politie-onderzoek, maar het laatste half uur gaat het toch nog wat worden in dramatisch opzicht en dan vervolgens een brute verkrachting die gepaard gaat met luidruchtige vingers-over-schoolbord-muziek.

De uiteindelijke dader en motief zijn op zijn minst wel heel ver gezocht, maar doet de film dan wel nipt naar de 3* stijgen.

In de herziening...al was de vorige keer dat ik hem zag zo ergens rond 1983.

Tsja Steven Spielberg's hommage aan de avonturen-matinee-film is zelf eigenlijk ook voornamelijk dat en inmiddels zijn we al weer de nodige Tomb Raiders verder.

Leuke opeenvolging van allerlei actie-scenes, maar het plot past ruimschoots op een bierviltje.

Verrassend weinig erotiek in deze Jean Rollin-film, maar misschien zijn zombies ook wat minder geschikt voor erotiek.

Deze zombies zijn in een zodane staat dat ze zelfs nog wat kunnen converseren (redelijk uniek voor zombies)...zijn feitelijk ook geen ondoden, maar mensen blootgesteld aan een giftig pesticide waardoor ze langzaam wegrotten en agressief worden.

Redelijk sfeervol en Rollin was zo'n beetje de enige Fransman die überhaupt wat deed met horror in Frankrijk in de seventies.

Niet zo all-over-the-top als z'n latere "Zombie Lake", niet z'n beste film, maar toch ook zeker niet z'n slechtste en met erg gave onthoofdingsscene.

Van de regisseur met die onuitspreekbare naam. Dromerig, visueel een pareltje en genoeg WTF-momenten om je volledig bij de les te houden. Thailand als land van tempels, godinnen en bushokjes-reclame voor de EU Wedding Office. Dat ik eenzamere periodes nog wel eens van die glow-in-the-dark-sticks boven mijn bed hing blijkt ook volgens de U.S. Army een weldadige uitwerking te hebben.

Redelijke western van Fritz Lang.

Begin van de film wordt echter wat ontsierd door te veel flashbacks achter elkaar.

Ietwat potsierlijk lied dat gedurende film de gebeurtenissen bezingt is ook iets te veel van het goede.

Grootste gedeelte van de film speelt op een ranch waar Marlene Dietrich de baas is en waar ze onderdak biedt aan outlaws van allerlei pluimage en waar Arhur Kennedy de moordenaar van zijn vrouw hoopt te vinden.

Alleen weet Kennedy niet hoe de moordenaar er uit ziet.

Nou snap ik eindelijk waarom Luna altijd op mijn hoofd gaat zitten i.p.v. op de traditionele schouder! Wij hadden vanavond sperzieboontjes maar Maus gaf al aan d.m.v. het fanatiek blijven hangen en likken aan mijn vinger dat ze liever kip hadden....u begrijpt, dat ratten allerlei culinaire voorkeuren hebben was hier al langer bekend .... en die sperziebonen die eet ik maar mooi zelf op!

De film zelf dan, leuk idee, maar de uitwerking is soms ietsje te langdradig, dat hele testament-gedoe hadden ze er van mij uit mogen laten. Animatie leuk, maar Pixar zagen we al vaker voorbij komen en bij de mensengezichten krijg ik wel een klein beetje heimwee naar ouderwets tekenwerk.

Verder best leuk, vlot tempo, aardige grapjes, lekker eten.

Op zichzelf is dit een prima Italiaanse variant op Night of the Living Dead, maar dan met ratten in plaats van zombies. De Engelstalige dub is lachwekkend houterig, maar mogelijk dat de originele dialogen al niet heel sterk waren. Op zich als so-bad-its-good-film prima te doen. Fijne gore-scenes ook nog! En wat mij betreft een klassiek einde!

Voor de rattenliefhebbers, en ik was er al een beetje bang voor, dit zijn albino-ratten die ze in één of andere bruine smurrie hebben gedompeld, de beesten zijn ook meer bezig zich schoon te wassen, dan met het aanvallen van B-acteurs. De "aanvallende" ratten worden van een paar meter ver richting de acteurs geworpen, dan wel gooien ze van drie meter hoogte een paar zakken ratten leeg. Daarnaast vallen nog enkele ratten ten prooi aan pyro-effects. Ja, die Italiaanse film-makers met hun dierenliefde ook altijd. Wees gewaarschuwd!

Aaah de regisseur van "The Naked Witch", "Bloodthirsty Butchers" en "The Thing with Two Heads en dan vermoeden we al een beetje dat we niet met Oscar-materiaal te maken hebben.

Hier gaat ie een beetje de klassieke Hammer-horror-kant op met een verhaal spelend in 1899 over een familie vervloekt met een weerwolf-virus.

Ho!! Ho!!! en die ratten dan?

Volgens de overlevering kwam de regisseur er na de montage achter dat ie een filmpje had van 72 minuten...te kort voor een feature-film.

Op dat moment was de film "Willow" (met dat Michael Jackson-nummer Ben) een groot succes en dus werd er in allerijl nog maar één van de actrices opgebeld of ze niet snel nog even wat scenes kon doen....gooien we er nog 10 minuten iets met ratten in want dat is nu populair!!

10 minuten in de film die echt geen ene moer met de rest van de film te maken hebben.

En de rest: belachelijke dialogen, slecht acteerwerk en één compleet hysterische scene met weerwolven.

Prutswerk! maar bij vlagen wel vermakelijk voor liefhebbers van zgn turkeys.

Een tijdje geleden stootte ik op de geweldige soundtrack van deze serie (Peter Thomas), dus werd het ook maar eens tijd deze kortlopende TV-serie in 7 delen te bekijken.

Een jaar voor Star Trek had Duitsland al een gelijksoortige serie...team van de Orion krijgt een disciplinaire straf, waardoor ze voorlopig geen militaire acties meer krijgen, maar suffe karweitjes in de ruimte mogen opknappen...hetgeen de Orion niet belemmerd om een 7-tal avonturen te beleven, waar er bij een stuk of 4 de terugkerende Frogs zijn, die er op uit zijn de Aarde over te nemen.

Decors zijn met huis- tuin- en keuken-gereedschap in elkaar gezet, maar zien er fantastisch uit! Okay de robothanden zijn volgens mij van die ijsschep-dingen ... oh en de fantastische kapsels van de dames!

't is wat meer een avonturenserie en de filosofische toon van Star Trek ontbreekt, maar toch een must voor de liefhebber. In 1968 op de Nederlandse televisie uitgezonden door de AVRO.

Behalve de Frogs lijkt de toekomst nog een ernstig zorgelijk element te bevatten: de weirde dansjes in de Venus Bar!!

Hier hebben we iedere zondag patat-dag en ik zou best wel wat minder vlees kunnen eten, maar ja dat vind mijn echtgenote nou éénmaal zo lekker....oh en ik ben dol op chips!

Kandidaten voor een rauw-dieet zijn we zeker niet en de waardering is ook puur voor de documentaire zelf...interessant dilemma.

Die moeder meent het allemaal wel goed te bedoelen, maar Tom lijkt ook wel extreem gepamperd te worden en het weghalen van school lijkt dit ook allemaal nog veel extremer te maken.

En dan ook nog de weigering om het dieet wat aan te passen, al die boterhammen met pindakaas hebben mams toch ook niet zoveel kwaad gedaan.

Nou ja, de keuze ligt bij Tom zelf, maar wat meer opstand tegen zijn moeder zou wenselijker en natuurlijker zijn.

En in de herziening als kleine tribute aan Roger Corman die eerder dit jaar overleed. Die Edgar Allen Poe verfilmingen kwamen met enige regelmaat voorbij op de Duitser. Nu in een leuk boxje op Blu Ray. Voor The Raven altijd wel een kleine zwak gehad. Geen letterlijke Poe verfilming maar een komisch horror met wat elementen uit het gedicht van Poe. Allerleukst natuurlijk vanwege de cast met Vincent Price vs Boris Karloff en als extra toetje Peter Lorre. Yep ook nog met een hele jonge Jack Nicholson die in die tijd in het Corman kamp rondhing. Blijft leuk deze. Vergeet Harry Potter dit zijn de echte tovenaars.

Kijk nou....dit is nou eens een echte kneuk-film.

Een Hitler-look-a-like met bazooka, kannibalistische monikken (jonge meisjes yummie!!!), ninja-zombies, pranha's, veel gevechten en hoop blote meiden.

Ondertussen kan je je nog een beetje verwonderen over het feit dat er ooit iemand zo'n belachelijk plot schreef en dat er schijnbaar publiek voor was in 1982...vermoedelijk uit de VHS-boom van begin jaren tachtig...nog verwonderlijker misschien is dat ik hier 30 jaar na de release nog uitermate lol aan beleef.

We beginnen met een soort variant op de minst gewaardeerde (maar wat mij betreft de mooiste aflevering uit de serie Heimat "Hermannchen"). Oudere vrouw en minderjarige jongen.

Uitermate storend is voornamelijk het feit dat ze in Duitsland schijnbaar Engels spreken (goed idee om deze film te gaan kijken in de Duitse nasynchronisatie-zou zo maar een punt kunnen schelen?)

Echter daarna het allergrootste probleem: de holocaust komt erbij en die is op film haast niet overtuigend te brengen...qua literaire bedoelingen snap ik de schrijver van het boek...qua film heb ik het idee dat er weer eens flink gebagataliseerd wordt.

Film is qua productiewaarden netjes, zij het nergens bijzonder.

Hollywood goes Holocaust...een stuk minder dan Sophie's Choice...de enige x dat Hollywood in de buurt kwam.

Ik vermoed dat het boek een stuk beter is.

Zeer waarschijnlijk Spielberg's leukste film sinds Minority Report. Nadat er iets gruwelijks mis ging in de wereld, leven mensen in 2045 vooral interactief in een soort uitgebreid Second Life. De inmiddels overleden ontwerper heeft een wedstrijd/queeste bedacht met als inzet zijn nalatenschap. De grote concurrent aast natuurlijk op, maar onze helden zijn de echte spelliefhebbers. Ik heb verder niet zo heel met games en virtual reality, maar de film zit ook boordevol verwijzingen naar alles wat leuk was in mijn jongere jaren, zowel qua films en muziek. Toppunt zijn de scenes die zich afspelen in de film waar de ontwerper ooit zijn grote liefde mee naar toe nam, prachtige tribute Spielberg!

Prima kritische docu over Reagan die de zeepbel behoorlijk uiteen laat spatten.

Na 20 jaar kan geconcludeerd worden dat Reagan voornamelijk een giga-staatsschuld heeft opgeleverd en dat ie minstens zou fout was als Nixon (de contra's, Oliver North).

En toch nog altijd zeer geliefd bij conservatief rechts, een zekere acteurscharme had ie wel ja en bepaalde samen Met Thatcher (en bij ons Ruud Lubbers) de jaren tachtig.

Nou was die Jimmy Carter ook wel een erg weinig fleurig persoon.

Z'n benoeming tot Republikeinse presidents-kandidaat was de eerste keer dat ik hem zag en met m'n oudere neef destijds nog die aanslag gezien.

Hoogtepunt zijn de beelden van Reagan als gouverneur eind jaren zestig/begin jaren zeventig:

van die hippies moest ie helemaal niks hebben.

En dan nog een heel klein stukje over z'n geestelijk verval met nog een heelmooie trieste anekdote van z'n zoon.

Waarom kijk ik altijd weer die eindeloze brij van Hollywood horrorfilms?
O ja, natuurlijk, omdat er af en toe een aangename verassing tussen zit.
Dorpje in de Bible Belt lijkt geconfronteerd te worden met de 10 plagen van Egypte, vermoedelijk gestuurd door Satan via een uitgestoten 12-jarig meisje.
Goede thrills, beter geacteerd en geregisseeerd dan het gebruikelijke "We hebben een bekende acteur/actrice en 't is toch maar een horrorfilm dus flans maar wat in mekaar".
Hele prima zaterdagavond-horror!

Engelsen worden vermoord door hun uit het graf heropgestaande familieleden.

Scotland Yard roept de hulp in van professor gespecialiseerd in occulte zaken en die vermoed dat er een voodoo-zombie-meester aan het werk is.

Spaanse jaren zeventig horror die het het meeste moet hebben van de sfeer en die is goed in combinatie met de (jazzy) score.

Plot stelt niet zo heel veel voor, maar best aardig voor de completisten.

Kleine Nederlandse bijdrage ook nog: één van de moordwapens is een flesje Amstel bier.

Toevallig een tijdje geleden tegen dat Cor Jaring-boek aangelopen (Cor was here) en nu dan nog een docu over Provo.
Introductie met de Dijkers en de Pleiners en vervolgens de happenings van de ketting-rokende anti-rook-magiër Robert Jasper Grootveld, die dan weer in aanraking komt met revolutionairen Roel van Duijn en Rob Stolk en dan krijgen we dus Provo dat het flink aan de stok krijgt met de Amsterdamse politie en burgemeester van Hall, maar daar wel een hele flinke publiciteit mee haalt.
Tweede deel beginnen de fricties te ontstaan als van Duijn zich steeds autoritairder als leider begint te manifesteren, er meegedaan wordt met de gemeenteraadsverkiezingen en het politiegeweld toeneemt en er infiltranten op af worden gestuurd.
En dan besluiten Stolk en Grootveld wijselijk de beweging publiekelijk te liekwiederen.
Flink wat goed beeldmateriaal dat er over is gebleven, alleen Stolk was al overleden, maar die wordt vertegenwoordigt door zijn weduwe. Roel van Duijn blijft een soort van vervelende PvdA-achtige-regent-politicus. Provo, het was mooi en legendarisch en het had niet langer meer moeten duren (1965-1967).

Niet geheel foutloos en hevig beïnvloed door Wim Wenders, maar als geheel uitermate fascinerende film gemaakt voor 5000 dollar en prettig afwijkend van de Nederlandse middelmaat en fantasieloosheid.

Film waarin de hoofdpersoon zo dicht op de huid gezeten wordt dat het allemaal weer een beetje te afstandelijk wordt. Beetje deja-vu-gevoel ook vnl naar Le Fils van de Dardenne-broertjes.
Wel mooie beelden van Glasgow en een paar goede scenes, maar als geheel een beetje teleurstellend.

Begint veelbelovend voor de begintitels komen, maar daarna komen ze weer het volslagen stompzinnige slachtvee, duurt nog akelig lang voordat de eerste eraan gaat.

Tja en die Reeker neem me even niet kwalijk, maar hier gaan we toch echt even voor meest stompzinnige figuur uit een recente horrorfilm, mits we hem zien natuurlijk anders begint alleen het beeld wat blurry te worden.

Niet te pruimen cliché-horror inclusief een stuk of drie stompzinnige twists.

Terecht veelgeroemde documentaire van regisseur Schmidt over zijn autistische vriend Matthijs die in de clinch ligt met zijn woningbouwvereniging naar aanleiding van zijn zonder toestemming uitgevoerde werkzaamheden aan de geiser. Matthijs is een uitermate intelligente en aantrekkelijke man, maar zijn waarheidsbevinding botst met de realiteit en de instanties.

Uitermate warm portret van een vriend en Matthijs geeft een helder beeld van zijn denkwijze.

In de vier maanden tijd dat deze documentaire is gefilmd loopt de hele zaak gigantisch in de puin en het gebeurt me niet vaak, maar de tranen knallen je hierbij uit je kop.

Grotendeels een drama waarin de macho echtgenoot er een relatie op na houdt met de homoseksuele broer van zijn echtgenote. Daar voegen we hier nog een hutje met wat Lovecraft-gebeuren aan toe, wat expliciete scenes en we zijn maar weer eens heel blij dat de hele familie vanavond op stap is, terwijl ik wat gezellig aan Mexicaanse arthouse aan het doen ben.

Aardig drama, dat helaas nergens echt bij het strotje grijpt.
Kabbelt verder best aangenaam voort, een beetje zo typisch Frans afspraken in cafeetjes en barretjes.
Ex-geliefden die elkaar na 15 jaar weer ontmoeten en de passie die weer oplaait, al zijn ze beiden inmiddels getrouwd met een ander.
Soms wat vreemde scenes zoals die over-the-top-scene in de drogist (hoewel die best geslaagd is) en als er dan ook nog iemand met een kettingzaag rond gaat lopen!!!
Beetje onevenwichtig, enkele zeer geslaagde stukken, maar in een volgende scene wordt het hem dan weer net niet.

Fantastische animatie die door de stilering en het zwart/wit wel wat aan Sin City doet denken.

Verhaal is inderdaad wat ingetogener en lijkt een beetje op een film noir in 1984-decor.

Helaas is het verhaal wat ondergeschikt aan de beelden en blijft het allemaal wat moeilijk inleefbaar/afstandelijk.

In drie dagen reizen we met de hoofdpersoon mee van Bottrop naar Keulen door naar Brussel en tenslotte naar Parijs. Hotels, stations, treinen en ontmoetingen met een vriendin, haar moeder, een vriend en een aantal vreemdelingen.

Met een beetje goede wil zou je dit een roadmovie kunnen noemen al gaat het er bij regisseuse Akerman allemaal weinig vrolijk aan toe.

Het ietwat vormelijke acteerwerk is heel even wennen, maar is past goed bij de rest van de hele film: koud, afstandelijk, sober....maar zeker een sterk weergegeven wereld.

Pas mijn tweede Akerman-film (en de eerste die overtuigd).

Binnenkort dan maar eens wagen aan Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles de hoogst gewaardeerde Akerman-film (en met een speelduur van een forse 201 minuten).