Opinions

We zouden een beetje oneerbiedig kunnen doen en zeggen dat het een soort kruising is tussen "Russian Ark"en "Die Grosse Stille".

Bijna geen dialoog in dit huis waar de hoofdpersoon rond zwerft en waar ook een hoop anderen zijn. Alhoewel de ware hoofdpersoon is het huis zelf, waar we voortdurend op andere verdiepingen mensen horen lopen, deuren dicht horen gooien en af en toe krijgen we zelfs een blik op de omgeving buiten het huis....en het is geen vrolijk huis, graag waren we dan ook nog wat langer in de duivenkamer gebleven, al is de vuurwerk-scene ook prachtig.

Bijzondere film van aangenaam afwijkende regisseur Sharunas Bartas.

Gelukkig kunnen we een redelijke waardering opbrengen voor deze Nederlandse film, die hoogstens als makke heeft dat de film niet echt komisch is, hetgeen nog wel eens problematisch uit kan pakken bij een komedie.

Echter als drama of met wat beste wil rom-com en natuurlijk als blik op Nederland en de gemiddelde 30-jarige Nederlandse man (ik zie ze wel eens in de trein) is het wel degelijk een geslaagde film.

Top van de Mediamarkt dat ze zo sportief waren om aan deze film mee te werken.

Verder ziet de film er ook gewoon goed uit, is het acteerwerk beter dan wat we normaal zien in de Nederlandse film en zelfs de dialogen zijn minder stroef dan te doen gebruikelijk.

Deze regisseur heeft wel erg vaak naar Tarkovsky-films gekeken en biedt hier een redelijke kruising tussen artmovie en horrorfilm.

Risisco is dat de film daardoor een beetje tussen wal en schip gaat vallen: Te arty-farty voor de horror-liefhebbers, Te veel horror-clichees voor de arthouse-mensen.

Mocht je je in beide groepen thuisvoelen: Hele interessante poging die helaas in het laatste kwartier de mist in gaat door te veel voor de horror-clichees te gaan en daardoor uiteindelijk het mystieke karakter de nek om te draaien.

Edoch: Fijne poging.

Vroeger kreeg ik nog wel eens wat mee van het leven 's nachts, maar tegenwoordig lig ik tussen 1 en 7 uur meestal in bed, betekent echter niet dat het leven in Europa verder stil staat: Oktoberfest, nachtdienst, bemande politiecamera's, de nachtbroeder, de Sensoor hulplijn, de webcam-dames en dan eindigen we zowaar nog in het lokale voetbalstadion waar een grote danceparty aan de gang is....jongens wat een verschil met de feestjes eind jaren 80 en begin jaren negentig...toen deden we aan acid in het zaaltje van het lokale kraakpand en het plaatselijke gesloten zwembad....niemand danst en staat voornamelijk zichzelf belangrijk te vinden...nee dan liever dat oktoberfest, alhoewel daar schijnbaar altijd meerdere gewonden vallen of toch de party op het spoor?

Het nachtleven in een prachtige documentaire meestal stil en sereen soms met het nodige rumour.

Het is een Franco-film, dus het tempo ligt laag, anders moet ie ook veel te veel scenes draaien. Ondanks dat best een aardige zombiefilm. Paar zombies zien er toch wel fijn uit. Zelfs een paar aardige shots. Tempo is het minpunt, anderzijds vergelijkend met 11 seizoenen The Walking Dead is dit natuurlijk gewoon de 100 meter.

Eerste uur blijven we een beetje op onze honger zitten ondanks de vele zuurstok-kleurtjes...nogal soap, maar dan beginnen langzamerhand de betere invloeden binnen te sluipen....Audrey Hepburn, Gone with the Wind, L'Ascenseur pour l'Echafaud, Peeping Tom.

Welgeteld 1 homo, geen transgenders...bepaald niet de allerbeste Almodovar...maar de tweede helft van de film is zeker niet slecht.

Comedy? Volgens mij is het toch puur drama, maar schijnbaar weet er ergens iets niet helemaal goed over te komen.

Doet een klein beetje denken aan "The Wonder Years" maar waar die serie slaagde weet deze film me nergens te raken, nou ja we veren even op bij The Steve Miller Band en Split Enz.

Mooi gefilmd verder, maar daar trek je geen film mee op gang.

Sociaal drama van Billy Wilder en een aanklacht tegen riool-journalistiek en ramptoeristen.

Kirk Douglas en de locatie zijn geweldig.

Toch is het juist het sociaal drama-element en de moraal die er iets te nadrukkelijk op ligt dat hem net iets minder doet uit vallen als de noir en comedy-klassiekers van Billy Wilder.

Maar als aanklacht nog net zo actueel als in 1951.

Blaxploitation meets the maffia in 1972.

Zwarte overvallers beroven een geldtransactie tussen zwarte gangsters en de maffia en leggen ook nog 2 agenten om en krijgen zowel zwarte gangsters, de maffia, Anthony Quinn en Yaphet Kotto achter zich aan.

Verloop is redelijk makkelijk uit te tekenen en de grootste spanning gaat er om wie de daders het eerst vindt, maar het gaat in hoog tempo en met Bobby Womack op de soundtrack.

Fijne achtervolgingen en stevig jaren zeventig sfeertje.

Visueel iets minder spectaculair dan ik verwacht had en dan ook nog 2 uur kijken naar een paar ongelooflijk vreselijke personen. Doel van de docu was natuurlijk deze personen te ontmaskeren en dat lijkt met 1 persoon uiteindelijk te lukken.

Tussen de regels door zien we dan wel dat veel van deze moordenaars uiteindelijk toch niet zo lekker slapen 's nachts (en er ook een flink aantal uiteindelijk in die Klapsmuhle beland zijn).

Mooie scenes als die waarin de minister van Jeugd en Sport zich plotseling realiseert dat zijn aanvankelijk enthousiasme misschien toch niet zo heel goed zal overkomen op de film en ook veel complete meedogenloosheid.

In ieder geval een weinig aangename blik op de donkere kant van het mens zijn.

Laatste scenes zijn fantastisch en bieden nog een klein beetje een gevoel van gerechtigheid.

Indrukwekkende verbijsterende openings-scene.

In visueel opzicht wordt dit niveau helaas niet de hele film vastgehouden, al speelt een groot gedeelte in een mooi vaal plattelandsgebied.

Qua plot grotendeels een ingewikkelde driehoeksrelatie met een verassend aantrekkelijke Geraldine Chaplin.

Redelijk prima standaard-niveau uit de Franse film tussen 1960-1985 en dat ligt minimaal een vol punt hoger dan de het gemidelde van de Franse film tegenwoordig.

Hij is wel leuk hoor...zij het in sommige actie-scenes een beetje erg druk en volgepropt.

Slechts één groot bezwaar: ik heb die Kuifje-albums vroeger stuk gelezen en hier krijgen we een mengeling van "De Krab met de Gulden Scharen" en "Het Geheim van de Eenhoorn" ... ik had wat moeite met deze vermenging...dan was het logischer geweest gewoon met "De Schat van Scharlaken Rackham" te combineren, maar dat gaat dus het vervolg worden en daar ben ik dan best wel weer benieuwd naar (Professor Zonnebloem!!).

In ieder geval beter dan die oude Kuifje-speelfilms en zeker een stuk beter dan die ontzettend statische tekenfilms van de TV.

Kuifje, Haddock en Jansen en Janssen zijn in ieder geval leuk vormgegeven.

Daniel Auteuil is natuurlijk perfect voor een rol als dit.

Tsja wat steekt er achter zo'n krantenbericht over een man die z'n gezin vermoordt als ze er achter komen dat ie al bijna twintig jaar doet alsof hij werk heeft.

En hoe doe je dat met geld en wat doe je dan zo de hele dag als je van huis af bent.

Sobere, maar aangrijpende film.

En hier heeft volgens mij een filmliefhebber gemeend ook maar eens film te moeten maken.

Drie leuke scenes aan mekaar verbonden door flinke citaten van pak hem beet de Duitse Fritz Lang-films, Orson Welles, Hellraiser en vooral heel veel David Lynch (met name Eraserhead).

Had allemaal nog wel aardig kunnen werken, maar met name het toneelmatig acteren maakt meeleven onmogelijk en ook die mindf*ck kan je dan wel vergeten.

Het horroraanbod op Netflix Nederland is zowal qua kwaliteit als kwantiteit zwaar onder de maat, dus goede hoop voor deze Franstalige Canadese horror die (nu in ieder geval nog) een redelijke score op de IMDB heeft. Eerste 5 minuten zijn nog redelijk hoopgevend maar al snel ..... laat maar! Stel Canadezen doen een soort van "The Walking Dead". Ziet er allemaal wat minder amateuristisch uit dan wat we vaak zien in het direct-to-video-horror-genre. Maar pacing, camerawerk, FX zit in het beste geval op ouderwets TV-film-niveau. Charmefactor: 0.

1972 ah mooi jaar was dat ... al was ik nog niet zindelijk en stopten ze net met die Apollo's vlak voor ik met De Fabeltjeskrant begon.

Visueel ziet het er allemaal geweldig uit inclusief product-placement voor Klop Klop, Polaroid, Belinda, Valium en de corrigerende tik ... en oh ja, die geweldige bureaulampen die je aan het bureau kon schroeven, moet ik toch weer eens naar op zoek gaan.

Minder, de gebruikelijke matige dialogen en het wat toneelmatige acteren, positieve uitzondering is de verder compleet onbekende Lotte Proot als moeder Piet.

In ieder geval naar Nederlandse maatstaven een enigszins originele film, het is geen literatuurverfilming en het gaat niet over de Duitse bezetting, en dat stemt al positief.

Meisje dat ooit levend van het Zombi 2-eiland afkwam gaat varen met stel huurlingen en strandt op jawel het beruchte zombie-eiland, waar de levende doden nog steeds rondwaren.

Ze zien er inmiddels wel wat minder spectaculair uit: weerwolven, ninja's, Ewoks en de monikken uit The Blind Dead lopen een beetje door elkaar....en de zombies kunnen rennen, praten en schieten met machinegeweren!!!

Gore-meter slaat soms uit, zij het wel wat minder dan z'n voorgangers.

Maar dikke zombie-pret is het wel inclusief foute jaren 80 soundtrack.

Horrorfilm waarbij we niet bij de 5e minuut al weten hoe het af gaat lopen, dat zien we de laatste pakweg 25 jaar bijna nooit meer, sterker nog de hele film blijft het mysterie voldoende in stand.

Dat zouden ze wat vaker moeten doen in het genre, maar gelukkig blijft het nog steeds mogelijk, lekker eng verhaal en dat zonder veel gore en zonder giga-bodycount.

Goed verhaal, scary, mystery voldoende, zo mag ik het graag zien.

Toneelafkomst is vrij duidelijk...film speelt zich voornamelijk af in een café waar de familie van de eigenaar (moeder, broer en zus met aanhang) iedere vrijdag samenkomen om vervolgens bij het plaatselijke restaurant te dineren.

Deze vrijdag schiet het diner er bij in omdat er plotseling allerlei frustraties naar boven komen.

Herkenbare familiefrustraties en al jaren lang sluimerende irritaties in aangename tragi-komedie.

Plot en acteerwerk op hoog niveau, filmisch wat minder bijzonder.

Verdrinken in een vliegtuig. Nee in de jaren 70 kon alles wel, als het maar een ramp was. Eerlijk gezegd door de combinatie van vliegtuig en water ook nog wel een hele leuke rampenfilm. Natuurlijk met uitgebreid tijd om al onze toekomstige slachtoffers te introduceren: Jack Lemmon, Joseph Cotten, Olivia de Havilland, Christopher Lee, M. Emmett Walsch, George Kennedy en James Stewart. Zuurstof raakt op, vliegtuig bezwijkt onder de waterdruk, hysterische vrouwen. Altijd spannend natuurlijk! Worden ze nog op tijd gevonden en kunnen ze nog gered worden?

De titel Bright Future lijkt me wat ironisch gekozen. Meer een nihilistische film gemaakt door een regisseur met een nihilistische visie op de mensheid. Maar wat is het alternatief? De jongens die in het kantoor werken??
De toekomst ligt in handen van jongeren die - (net als een kwal) iedereen pijn doen cq doden - als men ze aanraakt.
De vader van Mamoru doet weliswaar zijn best om Yuji op een ander spoor te krijgen, maar net als hun baas wordt hij uitendelijk ook gedood.Al met al: Net als zijn film Pulse een fascinerende, duistere film.

Minder dan verwacht en gehoopt. Het genre 80's slasher loop op ik op zich wel warm voor. Dit latertje is alleen een beetje teveel formulewerk. Helemaal waardeloos, nee er zit een nog wel een onverwachte wending in en dat we hier opeens ook de eerste PC's tegenkomen is ook nog wel grappig. Maar wel erg veel aandacht voor de dagelijkse beslommeringen van onze hoofdpersonen en een beetje te weinig voor de killer.

Hup we pakken Henry Miller's "Tropic of Cancer" en we maken er een potje Euro-trash van!!!

Behalve de titel (shock-value) heeft de film overigens niets met het boek te maken.

Regisseur Gian Paolo Lomi beviel het wel in Haïti dus die dacht als ik wat producenten zo gek krijg mij hier een film te laten maken kan ik hier wat blijven hangen. Producenten eisten dan wel spaghetti-western-regisseur Mulargia als bijstand, maar die zag dat het wel lekker liep en ging lekker op het strand liggen. Hoofdrolspeler De Teffè bemoeide zich eigenhandig met het script omdat ie bang was te weinig close-ups en screen-time te krijgen, maar al zijn toevoegingen werden er met de montage weer net zo vrolijk uitgesneden.

Toch werd het wel een heel prima staaltje Euro-trash in Giallo-sferen ... inclusief de kenmerkende onbekende killer met leren handschoenen.

Duuzend doden voor een kwartje!!!...nou ja in ieder geval minstens een lijk of aanslag iedere vijf minuten.

Met literatuur heeft het dan ook niet zoveel te maken, wel met zweterige blanken in een broeierig Haïti ten tijde van Papa Doc en veel voodoo-dreiging.

Het voodoo-ritueel is volgens de regisseur een opname van een echt ritueel en met toestemming ter plekke door hemzelf gefilmd.

Ruim een uur zien we niet zo veel meer dan een derderangs Sly & The Family Stand met dansende hippie-meisjes af en toe onderbroken door een vervelende goochelaar.

Pas in het laatste half uur gaat het echt loos met vampieren op de motor, een negroïde robot die laserstralen uit z'n vingers schiet, een olifant die niet zo van vampieren houdt, een voodoo-priester en een racistische geest.

Laatste half uur dolle pret, maar alles daarvoor is saai en vervelend.

Co-productie van West-Duitsland, UK, Zuid-Afrika en Zimbabwe. Zwarte terroristen onder leiding van een albino plunderen Tericks boerderij en verkrachten en vermoorden zijn aanstaande echtgenote. Manhunt naar deze terroristen dwars door Afrika en dan wordt Terick weer achterna gezeten door zijn blanke vrienden die willen voorkomen dat het hele land in chaos en rassenrellen uitbreekt. Politiek correct 0,0 zeker in Zuid-Afrika zaten ze niet op sympathie voor dergelijke strijders te wachten. Bloed, geweld, vies, voos, maar spannend is het allemaal wel. Including een stapeltje acteerkwaliteit met o.a. Christopher Lee, Sybil Danning en Trevor Howard.

Regisseur Sukorov blijft hier iets te veel in de realiteit hangen, nou geef ik onmiddelijk toe dat ik zelden oma's op legerbases heb gezien, maar het subtiele magisch realisme ontbreekt dit keer.

Dat maakt het een ietsje tegenvallende film voor wat betreft deze regisseur, an sich best wel mooi humanistisch drama dat geen voorkeurs-stelling neemt in het Rusland/Tsjetsjenië-conflict.

Relatie tussen oma en kleinzoon lijkt in één typische scene aansluiting te vinden bij Father and Son.

Paranomaal begaafde speleologe wordt onwel tijdens live-TV-uitzending .
Het lijkt Zomergasten wel!!!
Belet ons niet om weer lekker de grot in te duiken en een vreemde steen mee te nemen die we vonden bij het lokale benzine-pomp-station.
De titel verwijst al wat naar Alien....dus yaks we hebben iets buitenaards meegenomen.
En deze aliens gaan niet voor de maagstreek, maar voor het gezicht.
Klassieke gore-scenes, maar toegeven qua plot en spanning blijft het wat magertjes.
Maar nogmaals: klassieke gore en redelijk goed belicht.....niet full-out uitgespeeld helaas.
En hoe laat je in vredesnaam een film spelend in een grot eindigen op de bowlingbaan????
Briljant staaltje plots schrijven weer!

Goed gefilmd en gespeeld dit verhaal waarin een journalist een eerlijke politicus ontdekt en zich aansluit bij zijn campagneteam. Inmiddels weten we dat het altijd zo gaat ondanks het feit dat er nog best idealisten bestaan zodra ze macht krijgen gaat het onherroepelijk fout, dat zagen we al in meerdere films sinds 1949 en anders hadden we altijd nog wel de werkelijkheid waarin af en toe nog wel eens wat rotzooi naar boven kwam.

3 belangrijke Oscars destijds, waaronder die voor de beste film, begrijpelijk al zal het verhaal nu wat minder impact hebben omdat je het al wel vaker zag, maar de uitvoering is feilloos.

Een leraar op de MAVO had me dit verhaal ooit al eens verteld. Alleen vertelde die dat Getty niet meer wilde betalen nadat ze het oor van zijn kleinzoon eraf hadden gesneden. We lezen het straks nog wel even na, de film is inspired by dus die kan daarin ook afwijken.
Goed gemaakt verder, maar wel een vrij typische ontvoering, echt heel erg veel nieuws zit er niet in. Je hoeft je er zeker niet bij te vervelen, maar sommige lijnen hadden beter uitgewerkt mogen worden en echt nagelbijten wordt het ook niet.

Ietsje minder verrassend en meeslepend dan Boe's Reconstruction.
De Zone komt rechtstreeks overgeheveld uit Tarkovsky's Stalker en wordt zelfs eenmaal letterlijk geciteerd in de scene waarin de hoofdpersoon met Tom naar een beeld uit zijn verleden kijkt.
De zaal heeft een bodem van zand met van die golfjes erin.
In Stalker lopen de hoofdpersonen door een soortgelijke ruimte.
Ik vind het hartstikke fijn dat Boe hier vrijelijk tribute brengt aan Tarkovsky maar dat maakt het deja vu gevoel nog groter.
Afgezien daarvan is de film bij vlagen adembenemend mooi en zit er ook nog wat doeltreffende animatie in.
Hele goede en interessante stijloefening, maar iets te afstandelijk.