Opinions

Lief, bi-curious coming-of-age-film met een pratende teddybeer, een vermiste scholiere, Charles Burns en een wilde hond in de bossen.
Sfeer over het algemeen had van mij nog wat intenser gemogen al geeft de regisseur er in het laatste half uur nog wel een stevige bite aan.
Flink wat alternatieve muziek op de soundtrack, die beer is inderdaad genoemd naar de band.

Fijne Gainsbourg-soundtrack, maar de film had wat mij betreft verder achterwege gelaten mogen worden. Drukdoenerige jaren zestig film en dit zijn net het soort sixties beelden die me eerder hoofdpijn bezorgen, dan dat ik hier van kan genieten. Het zal ongetwijfeld heel leuk zijn geweest op de set.

Mij bevalt deze een stuk beter dan "Hiroshima Mon Amour".

Dat vond ik een interessante film, maar weinig meeslepend.

Hier gebeurt dat wel.

Een soort vreemde surrealistische wereld die af en toe doet denken aan Tystnaden (De Grote Stilte) van Ingmar Bergman en ook een vreemde haast SF-sfeer meekrijgt (Ik moest denken aan Blokken van Bordewijk of zelfs Mondriaan) zo scherp brengt de camera de tuin in beeld (driehoekige boompjes).

Tijdsbesef loopt hier ook compleet door elkaar.

Vaak is het niet helemaal duidelijk wat dit jaar en wat vorig jaar was en regelmatig wordt er in één en dezelfde scene gesprongen.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten uit de Franse new wave.

Hypnotiserend en betoverend.

En daar is de eerste Netflix original die even de volle punten pakt! In ieder geval de beste film sinds Interstellar, wat mij betreft. Minputen zijn wel te bedenken (tempo, diepgang, Сталкер meets Avatar, CGI) maar we bedekken ze hier met de mantel der liefde, omdat deze film gewoon doet wat film moet zijn, een verhaal vertellen door middel van beelden. En die zijn hier prachtige eye-candy.

Twijfelen we nog na anderhalf uur? Ja, dan zitten we met gemak aan een ruime voldoende, maar het is het prachtige laatste half uur dat de bonus definitief binnenhaalt. Meesterwerkje!

Regisseur Alfonso Brescia dacht wel even een Star Wars-achtige film te kunnen maken met nul budget.

Da's dus niet gelukt.

Wel een bizarre variant op Star Trek is het geworden.

Om te besparen op decors is de film afwisselend heel donker en in close-up gefilmd.

Wel mooie achtergronden met kerstlichtjes en dia's.

Mooie rookbommen en overduidelijke schaalmodellen.

De grote boze alien-computer heeft wel wat weg van een fruitautomaat.

En de soundtrack lijkt wel een duel tussen Fokke Asma en Wendy Carlos, daarbij nog opgeleukt met allerlei ruimtechip-apparatuur die voornamelijk heel veel lawaai maakt.

SF-troep, maar van ongekend niveau.

Liefhebbers van zo-slecht-dat-het-weer-leuk-wordt-films zullen hier zeker van genieten.

Overdonderend Dogma-achtig drama met SF-elementen (a la Solyaris, The Fountain, Primer..).

Plot is al briljant bedacht, maar dan weet de film ook nog eens zo'n beetje alle cliché's te vermijden.

Eerste speelfilm voor deze regisseur heeft alle rauwheid die je van een debuut mag verwachten en treft hier rechtstreeks de bullseye.

Deze Mike Cahill (32 jaar oud momenteel) moeten we in de gaten gaan houden dit zou zo maar eens een groots nieuw talent kunnen zijn.

Meesterwerkje!

Relatief weinig actie en vooral wat onduidelijk geswitch van kampen door de hoofdpersoon, zij het dat het behoorlijk waarheidsgetrouw is omdat Kiyokawa voornamelijk in zichzelf geinteresseerd was. Meer dan in keizer of shogunaat per sé.

Meest interessant vanwege het beeld van de laatste stuiptrekkingen van de Samurai en Ronin eind negentiende eeuw.

Mooie scenes, prachtig geacteerde scenes, maar ook een aantal scenes die wat kluchterig aandoen.

Al met al een redelijke Bergman-film. Niet een van zijn meesterwerken, maar wel een film die redelijk vlot van tempo is en nog steeds de moeite waard is.

We gaan zo langzamerhand weer naar de 4e en 5e mei en er zal de komende dagen nog redelijk wat over WO2 op de televisie komen. Hoe vervelend ook, de slachtoffers zijn vaak minder interessant dan de daders en hier krijgen we een inkijk in de dagboeken en brieven van één van die daders en beelden die we niet in alle History Channel-docu's al zo vaak zagen.

Volk, vaderland, reinheid, een voorliefde voor militarisme en een flinke haat jegens de Joden en homoseksuelen en zie hier één van de smerigste figuren uit die hele Nazi-kliek, te laf ook nog eens om zich ooit te verantwoorden. Mister SS en verantwoordelijk voor de holocaust.

Goed familieman? Als je vrouw geen kinderen meer kan baren ga je gewoon verder met het jongere zusje? Wel aardig dat ie z'n kinderen flink wat chocoladerepen stuurde, maar daar ga je geen plekje in de hemel mee halen.

O ja en letten we ook even op toevallige gelijkenissen tussen de benadering van de Joden destijds en andere bevolkingsgroepen waar we nu wat moeite mee hebben, deze man bedacht al vast een manier om dit probleem tot een definitieve oplossing te brengen.

Ja je moet wat als de reguliere filmverhaaltjes je gaan vervelen, helaas is Anti-Clock maar matig geslaagd. Allereerst is er sinds 1979 al een hoop AVE-filmwerk bijgekomen, duurt de film te lang en zijn sommige scenes gewoon slecht. Met name de therapeut met z'n opplakbaard en z'n accent: "Pull the Strings!!!, Bevare!!!" waar doet me dat ook al weer aan denken? Anderzijds dat er ook nog circa 45 minuten aan goede scenes in zitten maakt het net geen complete mislukking.

Kort samengevat: je moet heel erg arty-farty zijn om hier anderhalf uur voor uit te trekken zeker gezien het feit dat we niet meer in 1979 zitten. In ieder geval heb Ik weer iets om af te strepen van mijn dat-moeten-we-ook-ooit-nog-eens-gaan-zien-lijstje.

Debuut feature van de zoon van David Cronenberg en het is helemaal in de lijn van de films van Cronenburg sr.

Even nog iets verder gaan met onze fascinatie voor de sterren en roem en we laten ons injecteren met hun griepjes, herpes en het eten van spierweefsel geïnjecteerd met hun cellen.

Big business en dus zijn de corporate jongens bang voor piraterij.

Onze hoofdpersoon smokkelt voor deze piraten door zichzelf te injecteren met deze virussen en ze zo naar buiten te smokkelen en zit dus goed in de penarie als beroemd fotomodel het loodje legt als gevolg van een onbekend, ongeneeslijk en dodelijk virus.

Lijkt even wat te klinisch te beginnen, maar het laatste half uur is topniveau Cronenberg-horror.

De beruchte slechtste Vlaamse film aller tijden, ja als grootste première-openingsfilm van je filmfestival. Op het allerlaatste moment kwam de regisseur aanzetten met nog geen uur film (met ergens nog een flashback van bijna 10 minuten). Organisator Jan Verheyen en de minister van cultuur vluchten snel weg van de première. Piepjonge regisseur Luc Veldeman was direct de risee van België en toen een onverlaat het ding op VHS uitbracht, ging papa Veldeman heel België af om alle exemplaren op te kopen en te vernietigen.

De film zelf is vreselijk slecht geacteerd en die paar actiescènes zijn inderdaad om te huilen . Met een slasher heeft het ook allemaal niet zo veel van doen. Plot is er vrijwel niet. Toch is het best een aardige film, Antwerpen 1983, met John Carpenter-achtige soundtrack, Cocteau Twins in de kroeg, jaren 80 neon-reclames, dialogen die ter plekke bedacht zijn, een drugs-gerelateerde afrekening die he-le-maal niets met de rest van de film te maken heeft ... Brussels by Night gemaakt door een tiener met een John Carpenter-fascinatie. 96% van de Nederlandse speelfilmproductie scoort wat mij betreft slechter dan deze opmerkelijke jeugdzonde.

Anvil! het enige dat ik er van ken zijn één of twee nummers die ik ooit heb opgenomen bij Vara's Vuurwerk, en toegegeven ook niet helemaal een band die qua metal in mijn straatje past.

Desondanks een geweldige docu en hebben we geweldig respect voor de wijze dat ze inmiddels al een jaar of 30 doorgaan, ondanks alle shit als halflege zalen, niet betalende promotors, slechte managers en de rest van de haaien uit de muziekbusiness.

En zo hoort het ook: muziek maak je omdat je muziek wil maken, niet om de roem of het geld.

De kunst blijft voor altijd, de schulden waarschijnlijk ook, aanrader voor iedereen die droomt van een leven als rockster.

Tsja, soort van "Cidade de Deus" zich afspelend op Corsica, uit de losse pols gefilmd. Er gaat echter in de eerste helft nogal wat mis, een fatsoenlijke introductie van de personages krijgen we niet echt, grotendeels snappen we alleen dat wat kattenkwaad en vandalisme een beetje uit de hand loopt als er jachtgeweren worden gejat naast de stereo en een paar DVD's en dat er wat Franse Corsicanen zijn die dat wel even zullen oplossen zonder politie.

Tweede helft wordt het zowaar nog wel wat, sommige scenes zijn best goed gedaan, maar het faalt in de opbouw, 40 minuten la-maar-waaien redt je ook niet met een aardige tweede helft.

We denken echt even te maken te hebben met een Dardenne-film, zo dicht blijft de camera de hoofdpersoon volgen...eerste kwartier hebben we ook geen idee waar we nou naar aan het kijken zijn: een man wordt wakker in de badkamer en zit onder het bloed, hij gaat toch door naar zijn werk als rij-instructeur, maar verlaat de lesauto en gaat naar door naar de tennisbaan, en dan raken we toch zeer geïntrigeerd en nog wat later bij de scene met de trein concludeer ik maar dat het qua stijl inderdaad doet denken aan de Dardenne-broers, maar dat het verhaal een eigen film rechtvaardigt.

Ga kijken, liefst zonder al te veel voor-informatie. Grappig feitje is: de film is ook in chronologische volgorde gefilmd en acteur Sarri kreeg ook pas voor een scene te horen wat hij moest spelen, de complete plot wist de hoofdrolspeler dus ook pas bij de laatste takes.

Whoa!!! Festijn van slechte special FX!! Wat valt er nou niet aan te vinden?! Goede film, zeker niet, ongeveer het kwalitatieve dieptepunt qua man in monsterpak ramt alles in mekaar-film, maar leuk is het zeer zeker wel. De scene in het weiland met de koe en de paragliders is wat mij betreft een hoogtepunt in de filmgeschiedenis, die scoort Top 10 in de beste slechte FX aller tijden lijst!

Prachtig!!! Fuck CGI, dit echt veel mooier allemaal!

Aparte kannibalen-film die iets teveel twijfelt tussen splatter en drama.
In ieder geval is het qua verhaal en personages allemaal wat op hoger niveau dan gemiddeld in dit genre, wel kan je je afvragen of dat niet wat het tempo uit een potentiële all-out-splatter-movie haalt.
Wel briljant gevonden overigens: besmettelijk kannibalisme!!
Zo komen we tenminste ook eens die jungle uit en voeren onze kannibalen gewoon gesprekken met elkaar (in plaats van het gebruikelijke Unga!! unga!!!).
Film zit niet barstensvol gore, maar die momenten zijn dan wel weer fijn onsmakelijk (tong afbijten, ogen eruit drukken, gat in iemand schieten, iemand met een haakse slijper in mootjes snijden - lastig zo'n ruggenwervel..)
Grootste horror blijft evenwel het modebeeld van rond 1980....eeeeeekkk

Eén van de allerlaatste grote meesterwerken van New Hollywood. In 1980 ging het helaas mis toen 1 flop heel United Artists de afgrond in stortte. In de rewatch meer dan 30 jaar nadit ik hem eind jaren tachtig of begin jaren negentig voor het eerst zag. Dit is toch wel fenomenaal allemaal. Nog veel meer waanzin dan in The Deer Hunter en het meesterwerk van Francis Ford Coppola. 3 uur durende queeste over de rivier in de al jaren slepende Vietnamoorlog. Martin Sheen op weg naar het einddoel, kolonel Brando.

De "found footage" is bij deze Maan-missie nog wel te doen. Uitwerking had wat spannender gemogen. Beetje net-niet, maar ook weer niet heel veel slechter dan die Gravity-film. Leuk voor een keertje tussendoor en als je er ook nog 10 minuten aftiteling afhaalt ben je in 76 minuten klaar.

Film van 82 minuten met een aftiteling van bijna 10 minuten?

Nou ja, niet dat we veel interessants missen: spookhuisfilm nummer zoveel.

Plantjes gaan dood? Aanrecht vies? Vocht en schimmel in huis? Grote kans dat u slachtoffer bent van een parapsychisch experiment....in deze film wordt u het hoe en waarom precies uitgelegd.

Maar eens even wat positief tegengeluid: typische Assayas met wederom een romantisering van de jaren van verzet tegen de gevestigde orde, hier in de naweeën van mei '68 en wel in mijn geboortejaar: 1971.

Niet echt een heel belangrijk jaar verder, wel zien we dat het pacifisme reeds plaats heeft gemaakt voor stenen, stokken en molotov-cocktails, beginnen de gruwelen uit Mao-China duidelijk te worden, is de revolutie vrijwel gesmoord in discussies die niemand meer interessant vindt, en moet de marihuana en LSD wijken voor heroïne en horen we Syd Barrett, Captain Beefheart, Soft Machine en Kevin Ayers op de soundtrack.

Dat gaat 2 uur lang zo door, zonder strikt plot, maar wel vol sfeer en met een aantal prachtige scenes.

En een hele prima Oscar-winnaar deze Argo.

Niet al te sentimenteel en ontzettend spannend.

Goede 1980-look en vergeet ook niet te vermelden waarom de Iraniërs nou zo pissed off waren op die Amerikanen. En John Goodman speelt ook nog een mooi rolletje.

Het fijnste op school .... film!!! Ja op de MAVO hadden we zelfs met enige regelmatig filmavonden in de aula, met een echte filmcommissie en de aardrijkskundeleraar achter de projector. Op de lagere school was het wat sporadischer, maar soms in de aula op vrijdagmiddag. De Aristokatten kregen we onder andere en die was toch wel blijven hangen als een hoogtepunt van mijn lagere schooltijd. Herziening is leuk, net niet top Disney-niveau geef ik toe, met name de eerste helft start wat traag op, maar de jazz-katten en Duchess en O'Malley in de maneschijn maken een hoop goed.

De Amerikaanse Emir Kustarica-film!!

Een nog piepjonge Johnny Depp, Jerry Lewis, Faye Dunaway, schildpadden, vliegtuigen, vissen, Raging Bull, The Godfather, North by Northwest, Quiereme Mucho in bijna twee-en-half-urend en met lange geimproviseerde scenes en hoop visueel verbluffende scenes volgestouwde film.

Dankzij de Amerikaanse achtergrond blijven de soms wat hinderlijke Fellini-trekjes hier afwezig.

Toch wel blij dat ik maar een gewoon kantoorbaantje heb.
Al blijkt 95% van zo'n missie te bestaan uit een beetje rondhangen op de basis.
Toch lijkt het me wel goed als diegenen die overwegen om het leger in te gaan deze docu eens gaan kijken, d'r zitten ook wat minder aantrekkelijke kanten aan, anderhalf been eraf blijf je wel de rest van je leven mee zitten, met het per ongeluk neerschieten van peuters ook waarschijnlijk.
Beetje gecompenseerd door strippers met je uitzwaaiavondje en een flinke dosis porno om de avonden door te komen.
Pijnlijk blijkt ook maar om te zien hoe moeilijk het is je geliefd te maken bij de plaatselijke bevolking, gaat ook beetje lastig als je met je peleton iemands akker net plat hebt gewalst.
En dat allemaal voor een stuk kaal droog land waar ik nog geen dag zou willen blijven.
Docu registreert allemaal perfect hoe dat nou is zo'n half jaartje uitgezonden worden zonder nou heel erg stelling te nemen voor of tegen sturen van militairen naar Afghanistan.
Anderzijds ben ik dat hele Afghanistan-gebeuren ook wel een beetje zat en is het nou niet het onderwerp waar ik heel erg op zat te wachten...dit was dus voor een jaartje of tien het laatste wat ik van Afghanistan wil zien.

Zomaar ineens weg de zomer en de zoveelste grijze dag op rij, de kachel aanzetten lijkt ook net nog wat overdreven en dus hebben we het al 3 dagen te koud, vluchtelingenellende en de zelfgekozen dood van Joost Zwagerman op het nieuws, zelfs Wouter Bos weet het journaal weer te halen!!

En dan is het tijd om naar drastische maatregelen te grijpen: Dean Martin voor de liedjes en Jerry Lewis voor de gags en verder heel veel kleur en niet zo heel moeilijk doen verder ... jaren vijftig Hollywood-amusement op z'n best, de dag is weer gered!

Mijn tweede Parajanov komt op de zelfde waardering uit als The Legend Of The Suram Fortress.

Zijn stijl heeft wel wat weg van de tijd van de stomme film.

Dat maakt het inleven in personages of verhaal haast onmogelijk.

Blijft over de beelden die soms wat kitscherig zijn om dan vervolgens weer tot pure briljantesse te gaan.

Wel helemaal fantastisch is de soundtrack die de hele film overheerst.

Of ik de film nog eens ga bekijken is de vraag, maar ik hoop wel dat die soundtrack ergens op CD te krijgen is. Geweldig!!!

Zal ook niet ieders kopje thee zijn, maar mocht je af en toe voor je plezier iets van Sun City Girls draaien zal je deze film ook wel eens willen zien/horen.

Beetje dubbel gevoel al met al, maar valt zeker onder het kopje "intrigerend".

Matige rip-off van "The Desperate Hours" opgeleukt met travestieten, lesbiennes en een grove verkrachtings-scene.
Voor top-giallo missen we mystery en het aanschurken tegen het horror-genre.
De gebruikelijke twist zit er in, maar is in dit geval nauwelijks origineel.
Er zijn ergere straffen denkbaar dan anderhalf uur kijken naar Margaret Lee anno 1974, maar in het genre zijn veel betere films te vinden.

Hey, dit is best leuk. Vergelijkbaar met die knokfilms met Bud Spencer en Terence Hill, maar in plaats daarvan krijgen we dus Tomas Milan. Knokpartijen, misdaad, beetje platte humor, maar het eindresultaat is best charmant. Soort van het videovoer dat we als 12-jarige massaal huurden in de videotheek.

Matige Euro-sleaze, de naam giallo mag dit echt niet dragen want er is geen mystery en er is geen ingenieuze plot met driedubbelovergehaalde twists.

Nee, hier zien we vooral het knoeiwerk van zo'n beetje de meest onhandige killer aller tijden...okay ja z'n griezelige kop heeft ie mee, maar verder...

Ascenseur pour l'Échafaud op z'n jaren 70 Italiaans, opgeleukt met sexscenes en een beetje bloed, maar verwacht er niet al te veel van.