Opinions

Oeps Italiaanse humor ai dat gaat al helemaal fout hier ... en eerlijk gezegd vind ik de meeste geanimeerde luikjes ook niet echt mooi, een beetje soort van typisch jaren zeventig animatie. Wat mij betreft eigenlijk een grote knoeiboel, maar ja dat tweede luik met Ravel's Bolero is wel fantastisch, een soort parade van het ontstaan van de soorten, ja dat vind ik nou wel erg mooi gedaan.

Psycho's in de inrichting van Donald Pleasence zijn niet erg gecharmeerd van hun nieuwe dokter (Murdock uit The A-Team). Psycho's, blackout, home invasion. Ik vind dit wel een lekker filmpje, goed het is even wennen dat we Murdock in een serieuze rol kunnen zien, maar toch wel flink aantal fijne momenten en lekker tempo.

De tiijd van de Swiebertje-decors lijkt nu definitief achter ons te liggen. Uitermate fraai gefotografeerde rampenfilm waar geprobeerd is ook nog wat redelijke verhaallijnen uit te zetten. De familie Wienesse is het meest geslaagd (en wat jammer dat één van onze beste acteurs Frank Lammers tegenwoordig aan STER-spotjes doet, we konden een "Hallo Jumbo" niet helemaal onderdrukken).

Aart Staartjes doet een mijnheer Aart (okay, dat mag), Gijs Scholten van Aschat een soort van minister-president met Job Cohen-trekjes. Dan hebben we nog de Turkse gevangenenbewaarder (goed gespeeld!) en een wat minder geslaagd Belgisch sub-plot waarin met name Tom Audenaert schittert in een rolletje als Manu.

TV-werk voor het grote publiek en niet vrij van een enkel cliché. Nadruk ligt meer op het drama dan op de ramp, maar de FX zijn effectief. 6 afleveringen met plezier gevolgd. Pluimpje voor de EO en de Belgen.

Politieke thriller van Christoffer Boe?
Lijkt het wel op, maar net als in Reconstruction en Allegro zit alles weer net even iets anders in elkaar dan het in eerste instantie lijkt.
Scriptschrijver met writersblock rijdt iemand aan, neemt tas van slachtoffer mee en verlaat de plek van het ongeval.
Als hij dag later aangifte wil doen van deze hit-and-run blijkt de politie geen slachtoffer te hebben, maar hoofdrolspeler zit wel met onfrisse Deense militaire geheimen.
En dan krijg je allerlei schimmige figuren achter je aan.
Vreemde camerastandpunten (een landend vliegtuig gaat van kop naar staart diagonaal door het beeld) en overviews van straten lijken ontzettend veel op de maquettes uit de filmstudio.
Er wordt weer flink heen-en-weer gehobbeld met werkelijkheid en illusie.
Prachtige slotscene trouwens!

Ha heerlijk cult-film die niet teleurstelt. Ik betwijfel of dit de film is met het meeste bloed, geschreeuw en naakt, zoals de Psychotronic Video Guide beweert, maar het zit er alledrie in.

Ik moest onder het kijken even denken aan Andre Rouvoet. Stel toch dat die arme man per ongeluk deze film zou zien..

Kortom als je moeite hebt met The Exorcist hoef je hier al helemaal niet aan te beginnen.

Fantastische nonnen ook. Ik moest een beetje aan mummies denken.

Deed mij denken aan een soort vrouwelijke versie van The Machinist, eerste uur heeft dan ook vrijwel niets met het horror-genre te maken, laatste half uur gaat de film dan helemaal loos op dat gebied. Film mag dan nog wel eens zwabberen, intrigerend is hij zeker. Tamelijk geweldig ook eigenlijk wel.

Homo-erotische/bi-sexuele variant op "Hans & Grietje" van de veelbelovende Franse regisseur Francois Ozon, die vaker teleurstelt dan echt doel te treft.

Maar hier lukt het dus in een toch ietwat vreemde Almodovar goes Grimmfilm.

Net ietsje minder dan zijn voorlopige hoogtepunt Swimming Pool, maar lekker brutaal, fantastisch camerawerk en geslaagde erotiek.

Eén van de mooiste films die we tegenkwamen in de Public Domain-film-sector.

Sfeervolle B-film waarin een jonge weduwe en haar zusje in de ban raken van de geheimzinnige spiritualist Alexis.

Vriendje schakelt detective in om deze Alexis te ontmaskeren.

Mooie seances..volgens mij was dat rond deze tijd (1948) ook even flinke rage.

Nederland liep 10 jaar achter voor we hier de Greet Hofmans affaire kregen, maar ja daar heeft deze film weer niks mee te maken (al zien we Bernhard nog wel in de rol van argwanende vriend).

Hele goede plottwists, prima geacteerd, mooi gefilmd, mooi van sfeer.

De moeite van het opzoeken waard.

Style over substance ... overduidelijk gevalletje!

Nu hoeft dat nou niet meteen een probleem te zijn, maar dan moet je visueel wel heel briljant bezig zijn.

Gebrek aan plot en aan inlevingsmogelijkheden in de karakters maken het een film die het van enkele briljante scenes moet hebben, daartussen door neigt de aandacht wat te verslappen.

't is natuurlijk ook geen echte giallo meer een arty film die wat stijlelementen gebruikt uit het genre.

Interessant experiment, maar nog geen geweldige speelfilm.

Film met redelijke cult-reputatie en zelfs wat critical acclaim .... en het blijkt een fikse tegenvaller.

Voor een spannende thriller met goede hoofdrol moet je echt uitwijken naar Paul Schrader's "Hardcore" en wil je een lekkere slasher dan kan je beter naar Fulci's "The New York Ripper" kijken want de kills vallen vies tegen. Deze film hangt ergens tussen deze twee in, maar biedt op allerlei gebied te weinig.

In de herziening!

Dit blijft toch wel een geweldige film. Paul Giamatti als Harvey Pekar (R.I.P. 2010), die als sinds 1976 zijn dagelijkse leven uitgeeft als comicstrip. Helpt natuurlijk wel als je zijn werk kent, maar het dagelijks leven van een mopperende neurotische Amerikaan met een lullig baantje, heel herkenbaar (al ben ik natuurlijk geen Amerikaan). En Toby de nerd is natuurlijk ook geweldig!

Samen met Ghost World (en Hate) toch wel mijn favo-comic.

En minstens zo geweldig als de Ghost World-film.

Meesterwerk.

We gaan deze maar eens even uiroepen tot de beste Wenders-film allertijden.

Verslaat zelfs voorganger Im Lauf der Zeit.

Patricia Highsmith's Ripley's Game dient voornamelijk als kapstok voor wat existentialistisch gemijmer en een verhaal over mannen-eer en mannen-vriendschap.

Waar Ganz en Hopper zich in het begin van de film maar mondjesmaat ontmoeten wordt de band tussen hen steeds nauwer.

Een prachtige en ontzettend lange metro-scene die zelfs wat lijkt te verwijzen naar The French Connection.

En prachtig camerawerk van Robby Müller.

Wenders was één van de grootste cineasten van de jaren zeventig en tachtig.

Ontzettend jammer dat ie later zo'n parodie op zichzelf werd.

Na The Million Dollar Hotel definitief (voorlopig) afgehaakt.

Voor wat deze film betreft: meesterwerk

Tevens één van de weinige wat oudere films in die Quality Cinema-reeks.

Zeer goed verkrijgbaar dus.

Een niet al te positieve kijk op de hele mensheid met een zich overal tussenin glippende slang als hoofdpersoon (met het fysiek van Charles Bukowski).

Vorige film Le Conseguenze dell'Amore was een behoorlijk succes en zag ik vorige week of zo voor het eerst.

Deze film is in Nederland niet eens uitgebracht!!??!!

Beide films zijn briljant qua vormgeving.

Deze topt zelfs zijn voorganger.

Meesterwerkje!

Van de originele Amityville Horror was ik destijds niet zo gecharmeerd..vrij standaard spookhuis-film met één tamelijk klassieke scene met vliegen.
Deze versie houdt de vaart er flink in, heeft paar fijne scares en vooral Ryan Reynolds in een geweldige rol, die wel wat weg heeft van Jack Nicholson in The Shining.
Spookhuizen iets te vaak gezien, maar deze mag er wezen.

Lijkt even te beginnen als de standaard western-show, maar vanaf de overval op het kruitmagazijn (en daar trekken we gewoon een half uur voor uit!) begint de film klasse te krijgen.

Daarna volgt nog een hoop verraad en bedrog en dat levert al met al een prima spaghetti op.

Opmerkelijk: In de hele film is geen enkele vrouw te zien.

We beginnen maar eens even positief....als de dood was ik voor een voorspelbaar iedereen-gaat-dit-prachtig-ontroerend-vinden-Libelle-filmhuis-drama ... en in deze val valt regisseur Haneke (verantwoordelijk voor twee handen vol prachtige films) in ieder geval niet.

Vrolijk zal niemand worden van deze film en behaagziek is het ook allemaal niet, maar toch faalt het op ieder gebied.

Iedereen onder de 25....blijf weg van deze film, geniet van je leven...vanaf je 26e gaat de aftakeling beginnen en dat zal de eerste jaren nog wel meevallen, maar dan komen er langzamerhand wat meer rimpels, bultjes, vlekjes, littekens en uiteindelijk eindigt dat ergens met wonden die maar door blijven etteren, poep, urine, vieze luchtjes, doorligplekken, snot, kwijl en je wil allemaal niet weten wat er nog meer mis gaan kan gaan met je lijf....Haneke hint er naar, maar durft het niet te tonen.

Dan krijgen we nog een belangrijke film-wet: film je huis clos dan moet je ofwel waanzinnig cinematografisch te werk gaan, ofwel zo'n briljant scenario in de hand hebben dat het niet meer uitmaakt wat je filmt, anders trap je in de grote val van verfilmd toneelstuk (en daar gaat Michael met zeven sloten tegelijk in).

Verder maken we maar eens wederom bezwaar tegen het feit dat iedereen in de Franse film van de laatste 20 jaar dirigent of pianolerares is ... postbode en degene die familieberichten en sex-advertenties in de krant zet ... dat is hier de dagelijkse werkelijkheid.

Nog een opmerking: lag dat nou aan de uitzending van de NPO of zat er teveel echo en bijgeluid in de film, krakende jassen, boodschappentassen, vloeren, regen en verkeersgeluid op de achtergrond .. de vereniging tegen akoestische vervuiling zou hier moeten ingrijpen!

Ik had de stiekeme hoop dat de combinatie Haneke en Trintignant al mijn angstige vermoedens betreffende een complete sof compleet zouden logenstraffen ... maar het gaat mis, compleet mis om andere redenen dan ik vermoedde, maar desalniettemin roepen we "Amour" uit tot de slechtste film (op de valreep) die ik zag in 2014.

Intrigerend drama met lange tussenshots van nachtelijk bos of compleet zwart.
Simon overlijdt maar is nog geen vijf minuten later weer springlevend en kan zich niets van het gebeurde herinneren.
Kan de liefde tussen Elizabeth en Simon zich toch nog verder ontwikkelen, maar dan gaat Simon weer dood, dit keer defenitief en als laatste had ze beloofd hem te volgen in de dood.
Zelfmoord als daad van liefde en geloof??
Hakt er flink in...zware kost..beetje arty ook wel (maar dat is gebruikelijk bij Resnais)...filosofisch...religieus...zware dobber maar erg goed.

Prachtig gefilmd, maar o wat zonde dat het plot niet meer is dan een soort van Bouquet-reeks-aflevering: Terwijl haar dochter haar eerste vakantieliefde beleeft heeft ma Romy Schneider een affaire met een charmante hotelgast.

Vrij oppervlakkig allemaal en dan kan zelfs het prachtige camerawerk het niet naar een hoger niveau tillen.

Liefdesgedoe van iets te verwende jonge mensen in Quebec allemaal een beetje te afstandelijk gefilmd en geacteerd en geladeerd met verhalen of mislukte liefdes van schijnbaar geinterviewde personages.

Basis gaat echter over een jongen en een meisje die op dezelfde jongen verliefd zijn.

Met name het gezamenlijke uitje naar het platteland heeft charme, maar is het hoogtepunt van de film.

De rest is veel gebazel over liefde en relaties....daar zullen sommigen diepzinnigheid in zien, maar mij ontging het in ieder geval.

Er breekt een Chinese drugsoorlog uit in Hong Kong en Amsterdam. Oude Chinese heroïnebaas wil eruit en benadert ex-narcotica Mitchum voor een deal. yep heroïne-oorlog film speelt het eerste deel met name in Hong Kong, maar in het tweede deel gaan we toch echt naar ons eigen Nederland: Amsterdam, Utrecht en Aalsmeer. En een fijne finale in het Westland. Lekkere 70s actiefilm met Nederlands tintje.

Die Duitse titels zijn natuurlijk wel altijd prachtig: "Knie Nieder Und Friss Staub!".

Mooie spaghetti-western trouwens, lijkt wat minder tempo en actie te bevatten dan gebruikelijk in dit genre, maar hoog op sfeer.

Corrupte witte boorden die met grof geweld hun belangen beschermen, maar dan komt er een zwijgzame vreemdeling waarvan niemand weet waar zijn belangen liggen.

Corruptie, verraad, niemand is te vertrouwen, 105 minuten testosteron.

1842-1844 niet bepaald een goede periode in de geschiedenis van Duitsland (dat toen nog niet bestond eigenlijk zitten we in Pruisen), wel met de grote komeet van 1843 die hier ook nog langs komt.

De voorouders van de Simon-familie uit de overige Heimat-delen en we zien trekjes van hun nageslacht.

Volgens de stamboom is de oude smid Matthias Simon geboren in 1872 dus vermoedelijk is Jakob Simon zijn grootvader.

Hoofdrolspeelster Maria uit de eerste Heimat speelt hier dan haar eigen betovergrootmoeder.

Laten we niet vergeten dat Reitz opnieuw bewijst één van de allergrootste Duitse regisseurs aller tijden is met dit geweldige levenswerk...zo groot ongeveer dan we ook Werner Herzog nog voorbij zien komen in een miniem rolletje als geitenhoeder.

Overval/heist nummer zoveel: inmiddels mag ik me wel een grote expert noemen op het gebied van roven, stelen en overvallen.

Maar naast de educatieve waarde van dit soort films gaat het natuurlijk om de uitwerking en dat gaat hier helemaal goed:

-Coole jaren zeventig sfeer - CHECK

-Paranoïde afluisterapparatuur, geheime diensten etc - CHECK

-Coole soundtrack - Quincy Jones aangevuld met BLIEPs - CHECK

-Piepjonge later bekende geworden acteur in bijrol - Christopher Walken - CHECK

Politie is hier ook nog eens niet dom, Watergate-toestanden (post-Watergate Nixon hangt hier nog vrolijk aan alle muren), de overval gebeurt met Leatherface-maskers (post Texas Chainsaw Massacre), nagelbijten CHECK CHECK CHECK!!!

Al met al een topper in het genre ook nog eens van regisseur Sidney Lumet in z'n topperiode - vergelijkbaar met z'n latere Dog Day Afternoon.

Meesterwerk!

De soundtrack van Coil staat al jaren met enige regelmaat in mijn top 10 lijstje van favoriete albums en nu pas voor het eerst met de beelden van Derek Jarman erbij, er was altijd enige angst dat de film afbreuk zou kunnen doen aan mijn eigen beleving.

Gelukkig valt dat mee en past de film redelijk met mijn eigen beleving van de muziek en de sonnetten van Shakespeare, het is natuurlijk ook geen duidelijk strikt verhaal dat Jarman ons hier toont.

Bevalt mij ook beter dan eerder werk dat ik van Jarman zag (Caravaggio en Edward II) en maar eens op zoek naar andere werken waar ik nog wel benieuwd naar ben (met name The Garden en Blue).

Advies is wel de mogelijke Nederlandse ondertitels af te zetten die leiden alleen maar af.

Bij vlagen heeft het best wel wat hoor, een zekere 70's coolness. Anderzijds doet het wel erg denken aan een aflevering van The A-Team, okay met vrouwen dan, maar je kent de manier wel waarop ze daar kreunend de aftocht blazen nadat ze net met 6 machinegeweren zijn doorzeefd. Geen bloed, geen bloot en daardoor net iets te braaf voor een cultreputatie.

En Ken Loach kleunt hier mis met een tragikomedie die zowel op drama als op comedy niet weet te raken, vlakke personages, te slecht uitgewerkt verhaal en soort van Trainspotting-light met whiskey als substituut voor heroïne.

Een enkel momentje lijkt het even op te leven, maar dan slaat het net zo hard weer dood.

Best bizar en best de moeite van het kijken waard zij het niet zo intens als de films van Haneke, meer een vroege voorloper van "C'est arrivé près de chez vous".
Hoofdpersoon is eerder knullig dan eng en de zowat continue voice-over lijkt zich apart te bewegen van wat we op dat moment zien in beeld.
Al dat gesleep met die lijken, de teckel: soms neigt het zelfs naar komedie, al zou dat best de bedoeling kunnen zijn geweest, en dan opeens een heel plotse overgang naar een flink stuk gruwel.

De eigenlijke debuutfilm van Wim Wenders bleef een paar jaar op de plank liggen omdat Wenders uit alle radio's en jukeboxen z'n favoriete plaatjes liet klinken, maar vergeten was dat er allerlei rechthebbenden waren. Alle clearances kosten net zo veel als de hele film zelf en de helft werd nog door een Duitse studioband nagespeeld omdat het anders helemaal niet meer te betalen was.

De film zelf is een schitterende tocht van het voetbalveld, naar de grote stad en naar een klein dorpje aan de Oostenrijkse/West-Duitse grens. Allemaal schitterend gefilmd door Robby Müller. Latere Wenders-acteur Rudiger Vögler hier nog in miniem rolletje als dorpsidioot.

Kan wat mij betreft mee met de topfilms van Wenders.

We worden bij de begintitels al gewaarschuwd: deze film bevat subliminal messages en mild hypnosis.

Behoorlijk krankzinnige horrorfilm van de heteroseksuele tegenhanger van Pedro Almodovar.

Het start allemaal als een ietwat groteske film over een oogarts met een voorliefde voor het verzamelen van menselijke ogen, die via een schelp een soort telepatisch contact heeft met z'n dominante moedertje en net als je denkt dat het niet veel krankzinniger meer kan zitten we opeens in een bioscoopzaal waar mensen naar deze film kijken.

Hoe het dan precies verder gaat zal ik verder niks over vertellen al krijgen we dus regelmatig een soort van Droste-effect (dat in een echte bioscoopzaal nog een extra dimensie zou toevoegen).

Krankjorem, zelfs lichtelijk arty en ook best flink scary.

Gore zit er wel iets in, maar is niet hetgeen waar de film op draait.

We slaan te weinig echt op tilt bij films uit het horror-genre, maar Bigas Luna krijgt het hier voor elkaar...al vraag ik me af of dat door de gruwels kwam?

Subliminal messages?

Meesterwerk!

Aardig Australisch misdaad-drama dat wel even moeite heeft de juiste toon te treffen, in het begin is het me nog niet helemaal duidelijk welke kant we opgaan: misdaad? drama? comedy?

Blijkt dus voornamelijk de drama-kant op te willen.

Mij best - wat beter dan die iets teveel Hollywood-films met misdaad-drama's.

Halverwege kreeg de film me toch best in z'n greep.