Opinions

En na If... wederom Malcolm McDowell onder regie van Lindsay Anderson en ook hier heet de hoofdpersoon Michael Travis al lijkt me dit niet dezelfde persoon te zijn, want deze Michael Travis brandt van ambitie maar moet onderaan de ladder beginnen als sales-vertegenwoordiger voor koffie.

"The revolution is opium for intellectuals" het revolutionaire vuur lijkt gedoofd te zijn al is de manier waarop Anderson ons door het Verenigd Koninkrijk anno 1973 leidt anarchistisch in aanpak.

Paar songs van Alan Price en z'n band, best aardig maar hier hadden we misschien net even iets heavier rock willen hebben, maar dat is verder een beetje gezeur in de kantlijn.

Weer een sterk staaltje absurdisme uit de Praagse lente en na de invasie door de Sovjets werd de film voor eeuwig in de ban gedaan ... al duurde dat eeuwig niet erg lang.

De film wisselt tussen grimmige en absurdistisch humoristisch, met 71 minuten erg kort voor een feature en ondanks dat er geen Sovjet-Unie meer bestaat is de boodschap nog steeds actueel en geenszins verouderd.

Tamelijk simpel, maar wel onderhoudende aktie-SF waarin Tom Cruise zelf nog even een stukje Top Gun doet.

Lucy en de drones zijn de toppers, Cruise doet het aardig en alleen bij Morgan Freeman verzuchten we: "Nee, niet weer Morgan Freeman". Stelt niks voor verder, maar gewoon lekker veel schieten en ontploffingen ... en in dat genre kan je al gauw slechter treffen dan hier.

En bij die motor moest ik nogal denken aan die jaren 80 nummer 1 hit van Jermaine Jackson & Pia Zadora.

Speelt in swinging London? Tsja daar hebben we wat aan met 5 minuten buitenscenes.

Redelijk standaard gijzelingsdrama (alternatieve Engelse titel: Desperate Moments) en juist wederom The Desperate Hours in de revisie.

Voor zover dit al een giallo is, gaat ie zeker niet mee met de toppers: een beetje geweld, maar geen thrills en geen driedubbel doorgedraaide plottwists.

Fernando Rey is hoogstens een middagje op de set geweest.

Helemaal niks om positief over te zijn? Nou ja een Morricone-soundtrack is nooit weg en shots door de ijsblokjes en de draaischijf van de telefoon.

Vaag voyeuristisch drama waarin Fernando Rey via een ingenieuze periscoop in het appartement van de buurman kan kijken. De buurman laat zich graag nemen door stevige mannen en Rey stuurt Olga Bisera om eens even uit te zoeken hoe homoseksueel de buurman nu precies is.

En dan loopt er ook nog een butler rond die Bisera's schaamhaar uit het doucheputje vist om er lekker aan te ruiken (en een mooie verzameling heeft in z'n schoenendoos).

Tsja de seksuele moraal was flink opgekrikt in de jaren zeventig, al is de film naar huidige maatstaven dan wel weer vrij tam qua wat we nu daadwerkelijk te zien krijgen.

Ik ben een beetje bang dat ik de meest interessant giallo-titels inmiddels al wel gezien heb. Nog wat twijfelgevalletjes hier en daar, zoals deze. We hebben weer een aantal verdachten, maar die houden zich allemaal wel op in dezelfde luxe villa. Beetje het sjieke decadente milieu waarin onze heldin op zoek naar haar vriend, die ze vermoord zag worden in een droom. ik heb ze liever iets meer van de straat.

Wel wat interessante dingetjes, zo komen er geen geweren en pistolen aan te pas, maar werken we alles af met messen en een harpoen. Transgender er nog bij voor wat shock value. LSD ook wel hip rond die tijd. Bekende Bond-slechterik loopt er ook nog rond. Miniem rolletje van een jonge Sybil Dunning. Een kleine dertigjarige acteur die door moet gaan voor weeskindje (vreemde eigenschap ook bij die Italianen). Zeer bedaard qua tempo. Wel wat aardigs qua kills, maar te sjiek en te veel dat we al zagen in andere genreverwanten.

Altijd fijn Jack Lemmon en Walter Matthau al wordt het niet zo geweldig als in "The Fortune Cookie" van 2 jaar eerder, soms lijkt het tempo wat teveel weg te zakken, de aanloop is iets te lang en de clou net wat te flauw. Tussendoor is het natuurlijk wel heerlijk genieten van de botsende karakters in het 8-kamer-appartement.

Hele prima jaren zeventig-thriller naar waargebeurde feiten.

Frederick Forsyth schreef het boek en Simon Wiesenthal zag toe op de feiten.

Okay het is net één slagje minder dan die andere hele bekende Forsyth-verfilming (The Day of the Jackal) maar die is ook nauwelijks te overtreffen.

Prima ingewikkelde plot met Duitse journalist die in 1963 tegen de uit ex-SS-ers bestaande Odessa-groep oploopt en er over wil gaan schrijven hetgeen z'n leven in gevaar brengt.

De Israelïsche geheime dienst komt er zich ook mee bemoeien want Nasser is met Duitsers bezig met een raketprogramma om Israël te bestoken met strontium.

Film doet een beetje Hitchcock-achtig aan.

Wel even rekening houden met het feit dat iedereen in Duitsland en Oostenrijk hier Engels spreekt.

Peter Weller komt oog in oog te staan met het meest vreselijk angstaanjagende wezen dat we ooit zagen in een horrorfilm......een muis!!

Okay, vrij forse rat, maar even bellen met de ongediertebestrijding en ze hadden zich deze film kunnen besparen.

Noteert u maart: op 25 november beleefde wendyvortex het filmkijk-dieptepunt van 2009.

Verfilming van zo'n beetje de meest bizarre gijzelingsactie in Nederland.

Amsterdamse buschauffeur gijzelt de Rembrandttoren in de veronderstelling dat Philips daar zijn kantoor heeft....nope, die waren net een week daarvoor naar een ander kantoor verhuist.

De reden....breedbeeldtelevisie!!!! Inclusief vermeende geheime boodschappen.

Kan haast niet missen om hier een goede film uit te peuren, maar dan hebben we geen rekening gehouden met de Nederlandse filmindustrie!!!

Jan Decleir doet z'n best, maar een Amsterdamse buschauffeur met een Vlaams accent?

Jeroen Krabbé denkt dat ie in een James Bond speelt, maar de man heeft maar één acteer-stand.

Fatsoenlijke dialogenschrijvers doen we in Nederland zowiso niet aan.

Liesbeth List kweelt iets over het beginenergiek alsof ze solliciteert naar het Eurovisie Songfestival.

Qua BN-er en om wat kwaliteit te sugereren zetten we als acteer-kanon in: 2 voor 12 precentatrice Astrid Joosten.....als 2 voor 12 presentatrice Astrid Joosten.

En voor dit hele gebeuren, inclusief een complete Rembrandt Toren kunnen we af met een totaal aantal van wel 10 acteurs en actrices.

Allemaal nog niet zo erg als we dan maar wat meer duidelijkheid kregen in het hoe en waarom van deze actie (We Mislead!!!) gelukkig kunnen we met enige verbeeldingskracht wat puntjes verbinden, maar in hoeverre het allemaal op ware feiten of onderzoek gebasseerd is???

Nog net geen onvoldoende omdat 70% van de Nederlandse filmproductie nog slechter is en het gdzdnk niet weer over WO2 gaat.

Basisgegeven is helaas niet zo origineel: man komt na 7 jaar uit de gevangenis en probeert nieuw leven op te bouwen, maar heeft ook nog een ex en een dochter.

Uitvoering is echter prima, goed gefilmd en geacteerd en boeiend mede door de wasmachines en webcam-sex.

In de herziening.....een jaar of 25 nadat de film eens op de Nederlandse TV was.

Erg grappig dat er een hoop beelden zijn blijven hangen al heeft de film feitelijk ook maar een tweetal lokaties (buiten en binnen)....en echoeën "Stalker" en "Nostalghia" ook nog door in deze laatste Tarkovskiy en misschien door het Zweeds en cameraman Sven Nykvist ook nog wel flink wat Ingmar Bergman.

Erland Josephson wendt de apocalyps af door het brengen van een offer.

Door het beperkt aantal lokaties zou je het makkelijk kunnen omzetten naar een toneelstuk, maar Tarkovskiy en Nykvist maken van ieder beeld een prachtige visual en dus verhogen we de status van Offret naar meesterwerkje.

Vincent Price vertelt 4 verhaaltjes, waarvan er eigenlijk geen enkele echt interessant is. Moeten we ze toch waarderen dan is het beste verhaaltje 3 (de freak-show), verhaaltje 1 (de necrofiel), verhaaltje 4 (creepy kids) en verhaaltje 2 (het levenselixer). Alle vier matig, met een aardige clou, te weinig zelfs voor een anthology.

Bloederige Spaanse riller in de typisch Italiaanse giallo-stijl.

3 vreemde zussen: één in een rolstoel, eentje met een kunstarm en eentje is nymphomaan.

Mooie setting om als ex-gedetineerde een baantje als concierge/love-interest te hebben.

Dan worden er in pure slasher-stijl ook nog een aantal blonde dames met blauwe ogen vermoord aangekondigd op de soundtrack door het prominent aanwezige "Vader Jacob".

Killer met handschoenen, verwijderde ogen, twist-ending, nymphomanen....de Spanjaarden doen hier niet onder voor de Italiaanse genre-genoten.

Erg sterke horror waarbij we een beetje moeten denken aan "Cabin Fever".

Helaas een beetje ontsierd door de low-budget-handy-cam-aanpak.

Eerste 25 minuten is het een beetje behelpen, maar het plot blijkt behoorlijk sterk in elkaar te steken en die handycam nemen we dan ook maar voor lief.

Hoofdrol van Will Oldham in een film met Yo La Tengo-soundtrack.
Enige andere keer dat ik Oldham zag acteren was in Matewan en toen was ie een jaar of zestien.
Ik stel me Oldham altijd voor als een hele stille jongen die af en toe een beetje te veeol drinkt, maar hij zou ook zomaar op zijn filmkarakter kunnen lijken.
Ietwat neurotisch zeg maar.
Filmverhaal doet er allemaal nauwelijks toe.
Een soort van Roadmovie gefilmd in een schitterende omgeving en twee personages die gesprekken voeren afgewisseld met pijnlijke stiltes die verraden dat hun vriendschap niet meer is wat het is geweest.
Vreemde scene als ze hun uiteindelijke doel bereiken en die zowel dreiging als (latente?) homoseksualiteit kan uitdrukken.

Prachtig meesterwerk van Rolf De Heer.

De prachtige locatie, een sluimerend gevaar en hoe je heel veel kan halen uit de Boeket-reeks.

Fantastische rol ook van Timothy Spall als vieze zweterige burgermeester van een kleine blanke nederzetting in de jungle.

Mooi langzaam tempo goed passend bij het leven in de jungle.

Ghibli-anime met flinke girly-feel.

Niet zo heel verwonderlijk aangezien we de hoofdpersoon te zien krijgen als 27-jarige vrouw die als vakantie een weekje gaat werken op het platteland en als 10-jarige in 1966 die een aantal ervaringen opdoet die haar hele leven invloed zullen hebben.

De eerste menstruatie, de onzin van breuken vermenigvuldigen, het eerste vriendje, de eerste ananas....de film neemt overal ruim de tijd voor en heeft een aangenaam dromerige sfeer die je steeds verder de film intrekt ... en dan die formidabele eindscene die de tranen in je ogen doet branden van pure schoonheid.

Prachtige animatie, mijlenver verwijdert van de aliens, robots en fantasty-werelden.

Border Patrol-drama en er zijn al wel heel veel films over dit onderwerp, maar heeft in ieder geval lekker broeierig sfeertje.

David Carradine doet eng met ratelslang en grootste gedeelte van de film speelt zich af aan de Mexicaanse kant van de grens op een plek genaamd Boys Town.

"There is no gold at the end of the rainbow...There's only piss and shit. But to know that: that makes me free."

En qua waardering bij de jongste generatie lijkt deze Kerouac-verfilming al net zo te floppen als Hunter S. Thompsons "The Rum Diary".

Roken, neuken, filosoferen, boeken lezen, plaatjes draaien en dan flink wat benzedrine om daar constant mee door te kunnen gaan....en dan wordt er ook nog gereisd (we zijn tenslotte onderweg) door de VS 1946-1951 inclusief een bezoekje aan Mexico....het lijkt niet de tijdgeest te zijn....helaas.

Mist natuurlijk de unieke Kerouac schrijfstijl van het boek, maar 't is wel een geweldige roadmovie met prachtige soundtrack.

Op zich sterke film met als enige nadeel dat we het allemaal wel eens vaker gezien hebben.

Rebel verzet zich tegen de fascistoïde pikorde in het schoolsysteem.

Het is geen If... helaas en in de wat bekendere stukken krijgen we zelfs wat Ciske de Rat-associaties.

Maar goed gedaan allemaal hoor.

En zo zou de apocalyps er waarschijnlijk ook uit kunnen zien: langdradig, ongemakkelijk en uitzichtloos...en dan zit je dan met z'n vieren en je survival-pakket.

Met een groots gegeven en weinig middelen een goede film maken....die bovenal staat op sfeer en er mooi en dreigend uitziet.

Fraai staaltje Ierse cinema en veel beter en realistischer dan The Road.

Een mengeling van huwelijks-therapie-drama en wat SF-achtige elementen, die hadden we geloof ik nog niet gehad. Jammer, 25 minuten in The Twilight Zone had misschien nog wel een aardige aflevering kunnen opleveren, maar hier lijkt alles nodeloos uitgerekt te moeten worden en het wordt allemaal net niet krachtig genoeg uitgebeeld, zodat we grotendeels het gevoel hebben in het romcom-genre te zitten.

60 statische shots van Milwaukee, al is er wel degelijk één en ander geënsceneerd (desnoods gooit Benning een flesje het beeld in) en zien we minimaal 2x een loop gebruikt worden.

60 statische shots van Milwaukee, al is er wel degelijk één en ander geënsceneerd (desnoods gooit Benning een flesje het beeld in) en zien we minimaal 2x een loop gebruikt worden.

En dan 27 jaar later: zelfde geluidsband en dezelfde locaties 27 jaar later.

Zou nog een extra dimensie geven als je beide delen simultaan zou bekijken, dat is echter organisatorisch een beetje te veel werk voor op de maandagochtend.

Eerste Benning die ik zie en ben benieuwd naar meer van zijn werk.

Heb van een collega die Billy Wilder-box geleend zodat ik aankomende week nog wat hiaten kan opvullen.

Eerste DVD is meteen een voltreffer.

In ieder geval de beste komedie van Wilder (en wie weet heel misschien zijn beste film überhaupt??).

James Cagney is geweldig in z'n rol (die ook jarenlang zijn laatste was).

Komedie is het moeilijkste genre dat er is en Wilder slaagt hier glorieus: satire gemengd met screwball in een sneltreinvaart.

Absolute topklasse.

Meesterwerk!

Hipster-meter slaat hier volop uit: gave gitaren, bandrecorders, optreden van White Hills, we rijden nog even langs Jack White's ouderlijk huis, Joe Strummer en Robert Johnson samen in het rijtje van Adam's helden, paar toffe singles (rock 'n' roll, country, soul), soundtrack door Jozef van Wissem.

Het sub-thema is ietwat... ehm uitgezogen, maar dat mag de pret niet drukken of toch dankzij dat akelige zusje.

Verder wil ik nog even melden dat ik verliefd ben op Tilda Swinton.

Meesterwerkje!

Zwitserland 1978, de eerste RAF-generatie is alweer anderhalf jaar dood, onderwijl doen ze het in Italië met de Rode Brigades en dan zijn er nog de goedwillende amateurs van de Rode Jeugd in Nederland en deze film gaat over een soortgelijk project in Zwitserland, dat er met hun eerste grote actie erin slaagt geen enkele media-aandacht te krijgen, opgescheept te zitten met een gijzelaar en interne onenigheid. Tempo gaat er helaas nogal uit in de tweede helft.
Regisseur lijkt deze stadsguerrilla nogal af te doen als onbezonnen jeugdactie, om vervolgens net weer een andere draai te geven tijdens de aftiteling.

Super-de-luxe melodrama uit de laatste jaren van de Nazi-Duitsland. Geregisseerd door Veit Harlan, die voornamelijk legendarisch berucht bleef dankzij het antisemitische Jud Süß uit 1940.
Dit is echter prachtig mooi UFA/Agfa-kleurenpracht. Met wereldreiziger Albrecht die terugkomt in Duitsland en trouwt met de prachtig mooie Octavia. Helaas wel een somber huishouden met hele dagen Chopin op de piano en het voordragen van Nietzsche, nee dan toch liever de Finse buurvrouw die dol is op naaktzwemmen en paardrijden, maar eigenlijk doodziek is.
Voor wat extra drama gooien we er nog een tyfus-epidemie tegenaan en we passen weer helemaal in de huidige Corona-crisis.

Heel prima BBC-drama (oorspronkelijk een miniserie in 3 delen) over de in een religieus gezin opgevoede Jess die ontdekt dat ze op vrouwen valt, al niet makkelijk in de jaren 60 en al helemaal niet in dit uitermate gelovige gezin ... soort van kleine sekte zelfs.

Volle speelduur boeiend inclusief het eerste uur waar de seksualiteit nog helemaal geen rol speelt, maar de coming-out-thematiek is nogal bekend. Het fanatiek uitgedraagde evangelie is eigenlijk boeiender.