Opinions

Melancholiek horror-drama uit 1968, al heeft het een soort van klassieke sfeer die je minstens 10 jaar eerder zou dateren, een beetje vergelijkbaar met de Britse Hammer-horror uit dezelfde periode.

Hoe de hele vork in de steel zit weten we meteen en het begin lijkt een herhaling van zetten, maar de film bloeit flink op samourai Gintoki op pad gestuurd wordt om de wezens te doden.

Met deze film wordt mij duidelijk waarom Mikio Naruse als een "master of cinema" geldt.
Net als Repast een gezinsdrama, maar de sfeer is hier nog veel donkerder. Dit uit zich ook in het camerawerk. Enkele zeer duistere beelden (de storm) en de prachtige scenes waarin het masker voorkomt. Geweldig hoe ze de indruk die het masker maakt op degene die het zien over weten te brengen op de kijker.

Enkele vrij heftig emotionele scenes en een prachtige rol van So Yamamura die erg gehecht is aan zijn schoondochter en haar probeert te steunen, maar ondertussen geen oog heeft voor zijn eigen dochter die met dezelfde huwelijksproblemen worstelt.

Producenten van de Schülmadchen-Reporte en Tiroler-voer kwamen in contact met Hong Kong-studio Shaw Brothers ... en hé waarom maken we niet eens samen een film!!

In ieder geval hebben ze in Duitsland en Hong Kong hun fijngevoelige vorm van humor met elkaar gemeen.

Verder dus een Kung-Fu-film ruim geladeerd met Sauerkraut-seks en voornamelijk uitermate coole 70's-chicks topless karatetrappen uitdelend. Eén van de dames is volgens mij bijna 2 meter lang en steekt een volle kop boven de hele cast uit.

Complete nonsens deze film, maar nergens vervelend, sexy en met lekkere soundtrack.

De gelimiteerde DVD heeft ook nog de integrale Super-8-mm-versie als extra!!

We hadden al een tijdje niets meer aan het western-genre gedaan, maar dankzij deze film zitten we er meteen weer helemaal in.

Prachtige psychologische western waarin een zestal outlaws terechtkomen in een spookstadje waar alleen nog een oude goudzoeker en z'n kleindochter (de geweldig stoere Anne Baxter) wonen. Ruzie om het mogelijk aanwezige goud en Anne Baxter doet de leidersrol van Gregory Peck wankelen.

Mooi zwart/wit-camerawerk met o.a Death Valley.

Klassieke Americana.

De meest "lousy" FX die ik ooit in een film heb gezien!

Hetgeen het tot een pareltje van een slechte film maakt.

Dr. Satan (Fu Manchu?) neemt het op tegen Koperkop (Santo?) in een plot dat nog onder het gemiddelde van de latere Suske en Wiske's ligt.

Vreemd niemand kent de identiteit van de geheimzinnige superheld, die alleen een Mexicaans worstelmasker over z'n hoofd trekt en verder in dezelfde kleren en auto voorbijkomt als onze hoofdpersoon?

Special FX bestaan uit een rookmachine en een man in een heel overtuigend robot-pak (not!).

Tot overmaat van ramp zit er ook nog een soort van Turkse Piet Bambergen in om voor de komische noot te zorgen.

Soms verbijsterend slecht, enigszins exotisch, maar de cult-meter blijft een beetje hangen bij matig omdat we af en toe denken te kijken naar een soort van kinderfilm.

Blijft redelijk uit de valkuil van sentimentalisme, mede door het dicht-op-de-huid-Dardenne-broertjes-achtige camerawerk.

En acteur met Down-syndroom in de hoofdrol werkt nu eenmaal een stuk beter dan acteur die een beetje grimassen trekt.

Echt heel meeslepend wordt het dan net weer niet, maar roept wel wat vragen op over het voorkomen van mensen met het Down-syndroom dmv voortijdige zwangerschap-afbreking ..vroeger woonde er bijna in iedere straat wel iemand met Down (Mongooltjes noemden we ze toen nog)....misschien toch al die jaren iets te snel weggezet als beperkt qua intelligentie-niveau.

Niet het onderwerp van de film overigens want dat gaat meer over de opbloeiende liefde tussen Daniel en Laura.

W.C. Fields als circusdirecteur, die het aan de stok krijgt met een buikspreekpop. Al is de ping-pong-scene het hoogtepunt. Niet de allerbeste Fields-film, dat komt een beetje door die circusomgeving, in normale huiselijke kring werkt ie toch het best. Maar verder erg leuke jaren 30 comedy.

Te veel aktie en te weinig suspense. En dan valt er weinig te griezelen en zou je net zo goed Die Hard kunnen kijken. Nog net uit te kijken door de bij vlagen hilarische dialogen die de scriptschrijvers voor ons in petto hebben.

Sterker dan verwacht deze Hank Williams biografie.

George Hamilton is behoorlijk overtuigend en de songs zijn gezongen door Hank Williams Jr.

Weduwe Williams was ook betrokken bij de productie dus het zou allemaal zo kunnen zijn geweest al scheen het nogal een gehaaide feeks te zijn en wordt ze hier zelf misschien wat positiever geportretteerd.

"Sometimes it's a heart attack, sometimes they just don't say

They pulled poor old Hank Wlliams out of a Cadillac CoupeDeVille

He ended up on alcohol and pills"

(Fred Eaglesmith)

Film ziet er mooi uit. Prachtig camerawerk, schitterende beelden. Op dat gebied zit het helemaal goed. Michael Caine dat is ook altijd fijn en de film straalt ook rust uit. Beter dan die hele lawaaiige drukke film van Sorrentino. Aan de andere kant is het wel weer allemaal de rich en famous en een echt heel spannend leven leiden die nou ook niet. Qua inhoud is het allemaal wat hol, maar nogmaals het ziet er wel prachtig uit.

Kijk onze vrienden in Hongkong stellen zelden teleur. Dokter Yung is vervloekt door een de gemene tovenaar en iedere 24 uur knapt er een ader in zijn lijf. PANG!! Hij heeft niet veel tijd meer dus hij moet het opnemen tegen de tovenaar die ook nog wat demonen tot zijn beschikking heeft. Een babyhoofd alien, een grote alien een skelet zombie met blauw licht gevende ogen. Oh ja en hij heeft ook nog een kinderkraker die we aan het werk zien. Kortom allemaal boordevol fun, hoop actie, kungfu, brandende pijlen, horror. Eigenlijk teveel voor 80 minuten. We hebben nog 6 seconden, snel nog even een moraal en hup aftiteling.

Begint nogal statisch met lange shots van stilzwijgende personages.
Poppo wil na verkracht te zijn dat Tsukio haar vermoordt. Niet omdat ze verkracht is, dat is ze namelijk gewend, maar omdat ze het leven maar niks vindt.
Tsukio lijkt daar echter veels te zachtaardig voor.
Maar in zijn kamer blijken de nodige verse lijken te liggen, maar dat waren een stelletje varkens.
En dat blijkt niet de enige verwijzing naar de Manson-moorden, want later worden er foto's van Sharon Tate ingemonteerd.
Wat de regisseur hier mee wil zeggen: Het eind van de vredige hippie-tijd??
Nihilistisch met de gebruikelijke Japanse pre-occupatie met sex en geweld, maar dan wel op de arty manier.

Gisteren de hele dag op het Transfusion Festival in Amsterdam gezeten en nadat vanmorgen onze logé weer was vertrokken mezelf getrakteerd op een herziening van één van mijn favoriete film allertijden.

In prachtige sepia-kleuren geschoten film van meer dan 3 en een half uur.

Dat lijkt een hele zit, maar van mij had ie nog langer door mogen gaan.

Wat een schitterende film.

Meesterwerk!