Opinions

Franse klassieker met Piccoli en Schneider die ik tot op heden gemist had.

Lag een beetje aan het plot dat me niet zo heel erg aansprak, maar wantrouwen wordt gelogenstraft.

Toegeven het ongeval is het spectaculairste gedeelte van de film en geeft dit ook een wat afwijkende kijk op het in feite typische Franse relatie-gedoe.

Nou ja wel gedoe met Michel Piccoli en dat zorgt er bij voorbaat voor dat het allemaal niet de kitsch-kant opgaat.

Acteurs-kannonen-film met spectaculair gefilmd ongeval de hele film doorgaand.

Fijne rewatch. John Carpenter-muziekjes die op de essentiële momenten voorbij komen, lekkere eighties-sfeer (hoewel de film zich afspeelt in 1978/1979). Niet de beste John Carpenter-film, niet het beste Stephen King-verhaal, maar voor al diegenen die er bij waren in de jaren tachtig fijne memory-trip.

1928-verfilming van Edgar Allen Poe's "The Fall of the House of Usher", niet zeer getrouw we herkennen nog minimaal 2 andere verhalen.

Altijd lastig zogenaamde stomme films, we moeten het stellen met zonder dialoog en toneelmatig acteerwerk, maar de beelden van dit sombere gruwelverhaal zijn fantastisch er is duidelijk niet gekozen voor een aim-to-please en dat zou wel te maken kunnen hebben met de bemoeienis van Luis Buñuel die assistent-regisseur was, maar knallende ruzie kreeg met regisseur Jean Epstein over het script.

Meest memorabel bijrol is die van de geheimzinnige dokter wiens ogen we niet te zien krijgen, verder is het ook allemaal spookachtig.

Mag zo in het rijtje klassieke horrorfilms uit de beginjaren der cinema.

James Caan, Eli Wallach en Toots Thielemans op de soundtrack: welkom in de jaren zeventig!

Soort van "Love Story" on the Wild Side.

Wel met genoeg venijnige randjes gelukkig (we verwachten ieder moment Jack Nicholson voorbij te zien komen).

Voor degenen die een film ook kunnen waarderen puur op sfeer en schitterende acteer-prestaties.

Lome roadmovie in een witheet gloeiend Brazilië anno 1942.

Film lijkt met vrij minimale middelen te zijn gemaakt, maar brengt overtuigend het gevoel van deze periode, van de hitte en tevens de kracht van de cinema in dit geval door een geimproviseerd bioscoopje met de keuze uit een paar reclamefilms voor aspirine.

Duitse outlaw Johann heeft geen zin om te vechten in WO2 en zit goed in Zuid-Amerika en pikt dan lifter Ranulpho op die droomt van de grote stad en rijkdom...mooi geacteerde mannenvriendschap...schitterende roadmovie.

Visueel erg mooi en schijnbaar ben ik niet de enige (misschien door de kleurstelling?) die moest denken aan "Songs from the Second Floor" en inderdaad The Wicker Man en Tarkovsky ... tsja kan je inderdaad niet helemaal omheen, maar het lijkt meer als saluut bedoeld te zijn.
Film op zichzelf is al sterk genoeg met een soort van langzaam voltrekkende apocalyps als na de winter de natuur gewoon in slaap blijft ... een waarschuwing van waar wij mee bezig zijn en daarom ook de struisvogels aan het einde?
Weinig dialoog, de beelden vertellen het verhaal samen met de personages die we volgen.

Okay dit is een film voor de kids.

Tsja ben ik iets te oud voor, maar geloof dat ik dat als 12-jarige best leuk had gevonden.

Verhaaltje is beetje simpel, maar ik vond de freakshow en het leven daarom heen best wel leuk gedaan.

Minder leuk: slow-motion-FX en Fast-Forward-FX en een beetje belerend brave Hendrik-toontje.

Leuke freaks en monstertjes, maar nogmaals jaartje of 30 aan horror-ervaring maakt het een beetje het kindercircus.

Keek hem voornamelijk vanwege mijn love-interest Willem Dafoe, maar die heeft alleen maar een heel klein bijrolletje.

En wat mij betreft de eerste stinker van het jaar: had ik vorig jaar nog als goed voornemen niet meer meteen achter iedere horrorfilm aan te rennen omdat de poster er wel leuk uit ziet, ga ik subiet weer de mist in.

Gooi d'r maar wat blauwfilters in, lekker goedkope manier om kille sfeer te geven aan de film, welke originele horrorfilm is nog niet compleet uitgemolken, laten we eens eventjes leentjebuur spelen bij The Brood en een acteur die doet denken aan Frodo.

Pfff behalve die kids (die veel te weinig screentime hebben) krijgen we vooral een hopeloos drama over een jonge vader met straatvrees.

Plot klinkt misschien veelbelovend, maar het is allemaal ontstellend zwak uitgevoerd en vooral dodelijk saai.

Ontsnapte gevangene ziet blikje Kobalt-60 aan voor heroïne en denkt mooi financieel binnen te zijn. Even de vragen wie de Kobalt-60 in vredesnaam in een stalen cylinder bewaart of wat voor een bizarre experimenten ze in de jaren 50 op gevangenen uitvoerden.

Maar goed de film concentreert zich op de vraag waar onze ontsnapte gevangene met z'n hoog radioactieve goedje zich bevindt .... in miljoenenstad L.A..

Prima filmstof verder maar stijgt niet ver uit boven de gemiddelde jaren 50 misdaad-film, al maken de radioactiviteit en de potentiële ramp het nog wel spannend. Fraaie finale ook wel.

Soort van Britse poging tot een "Torch Song Trilogy" maar met name in het begin blijven we erg in een soort van homo-soap hangen.

Ietsje beter en heftiger naar het einde toe, maar vrees dat dit voornamelijk interessant is voor de homo-mannen-doelgroep.

BBC4 geeft zelfs nog Stichting Korrelatie-nummer voor geschokte kijkers - niet helemaal duidelijk of dit was voor slachtoffers van anti-homo-geweld of voor geschokte moeders.

Troma-film met vaart en net zo leuk als het eerste deel.
Sterker nog: wat mij betreft zijn de twee "Class of Nuke 'em High"-delen nog leuker dan hun grootste succes "The Toxic Avenger".
Een reuze-eekhoorn, smeltende humanoids, bizarre experimenten, bikini-girls en een High School gecombineerd met een kerncentrale.
Oh ja en Toxie komt ook nog even de set opgewandeld.

De beelden van Parijs zijn in ieder geval erg mooi en dan krijgen we zo'n beetje real-time (inclusief tijdsaanduiding) de twee uur voordat Cleo de uitslag van een medisch onderzoek krijgt, haar gevoel daarover is bepaald niet goed en we beginnen om 5 uur (in kleur) bij de tarotkaarten en die vertellen het ook....kanker.
Beeld gaat vervolgens de rest van de film op prachtig zwart/wit over: Cleo drinkt een drankje, koopt een hoed, werkt aan nieuw repertoire, zoekt een vriendin op, wandelt door het park en gaat naar het ziekenhuis....meer gebeurt er niet en meer is ook niet nodig.
Even nog een opmerking n.a.v. de vermeende openstaande uitslag: kanker te genezen met een maand of 2 aan zware bestraling.

Weinig verhaal. Cleopatra Wong zit achter een internationale valsemunters-bende aan. De actie daar gaat het om. Dat is van die typische Asian actie. Hier met mevrouw Wong die alle kerels finaal in puin slaat. Film is net weer gerestaureerd. Op Eye kan je hem zien bij de gratis films. Anderhalf uur duurt ie dan en langer moet het ook niet zijn. De actieloze stukken zijn ook gewoon saai en van het briljante acteerwerk moet de film het ook niet hebben. Wel mooi gerestaureerd, film ziet er nu goed uit.

Gary Cooper als Amerikaanse wetenschapper die via Zwitserland naar Italië gaat om eens even bij zijn Europese collega's na te vragen hoe ver de Duitsers zijn met hun atoomwapenprogramma. Begint heel lekker in een neutraal Zwitserland waar het wemelt van de Nazi-spionnen. Éénmaal in italië komt er nog een romantisch subplot bij, dat de angel wel een beetje uit de film haalt. Finale is wel weer mooi.

Spionage, oorlog, atoomwetenschap en veel romantiek. Niet essentieel, duidelijk Fritz Lang in dienst van Hollywood. Maar voor de verandering spreken de Duitsers Duits en de Italianen Italiaans. Zelfs Gary Cooper blijkt nog een aardig woordje Duits te plauderen, zij het met vet Amerikaans accent.

Chapeau!!, volgens mij trok Lana Wachowski's coming-out-speech meer media-aandacht dan de film zelf, in Nederland leek deze vrij geluidloos voorbij gegaan, had ik mooi bioscoopbonnen klaarliggen, maar zowel Rembrandt als EuroCinema draaiden hem niet, volgens mij ooit nog na twee maanden even in het Filmhuis.
Okay, de film zelf: eyecandy op literaire basis en ergens een mengeling van "The Matrix" en "Perfume: The Story of a Murderer".
Flink wat soorten genres in de film: fantasy, een verhaal op zee, een jaren dertig drama met wat gay-elementen, een jaren 70 thriller, een onfortuinlijke uitgever die tegen zijn wil wordt vastgehouden in een bejaardentehuis en een SF-film.
Leuk dat er ook nog wat transgender-rolletjes inzitten, slechts één was mij opgevallen (en zeker niet de sympathiekste, de andere ontdekte is pas bij de aftiteling.
Meesterwerk!

Hele aardige animatiefilm voor de kiddies...begint allemaal redelijk zoetsappig.
Echt leuk wordt het pas echt wanneer de zaken flink mis gaan lopen en we getroffen worden door een tornado van spaghetti bolognese om vervolgens compleet in de Star Wars-mood te gaan met killer-pizza en een Death Star-gehaktbal.

De opvolger van "Two-Lane Blacktop" ditmaal met Warren Oates als stomme cockfighter. Shabby zelfkantdrama over obsessie voor de hanengevechten en het gokken.

Warren Oates moet het dus doen zonder dialoog al horen we wel zijn gedachten als voice-over.

Geen ultiem meesterwerk helaas, wel redelijk goed, misschien zelfs ietsje bovengemiddeld.

Hou wel rekening met echt gefilmde hanengevechten.

Alle typische genre-elementen zitten erin inclusief de geheimzinnige killer met de leren handschoenen, een beetje gore en tot 5 minuten voor het einde hebben we nog geen idee wie de killer nou zou kunnen zijn. En toch is een groot deel van de film teveel standaard en bevat het te weinig echte thrills.

Aardige wegkijker, maar we hebben onze giallo's liever nog iets pittiger qua plot.

Mooi Zwitsers Alpen-landschap, het huwelijksdrama is helaas wel wat bekender en mede daarom niet zo geweldig interessant.

De relatie tussen de boer en zijn knecht houdt de film nog een beetje op de been.

Dat het qua plot zo nu en dan de mist in gaat? ... ach ja, maar we kijken niet alleen films om de verhaaltjes, daar hadden we ooit de literatuur al voor uitgevonden.

Weliswaar is het een beetje valse start, en moeten we ook nog even wennen aan Michael C. Hall (he? Dexter met een mullet en snor?), maar dan stapt Don Johnson de film in en vanaf dan is het dikke pret! Niet in de laatste plaats omdat we al sinds Miami Vice een warm gevoel krijgen in de onderbuik van Don en we hadden hem al een tijdje gemist, was die nooit ergens aangehouden met een onverklaarbare grote stapel contant geld in de achterbak? Blijft ook op leeftijd toch wel een coole look houden.

Verder ontzettend lekker om de drie hoofdrollen in actie te zien, schitterend gefilmd, gooi er nog een Drive In-voorstelling van "Night of the Living Dead" en een videotheek in, klein beetje (maar niet teveel) humor en wat fijne actie en prima mee vermaakt.

En wat krijgen we in het holst van de corona-pandemie, als iedere andere blockbuster wordt uitgesteld? De cosmic horror van H.P. Lovecraft in de Pathé (en aanverwanten) bioscopen. Lekker met maximaal 30 man in de bios. Ik probeer af en toe lichtpuntjes te vinden. Lovecraft is natuurlijk fantastische filmstof, maar meestal levert het films uit de C-categorie op. From Beyond (1986) is dan voorlopig het hoogtepunt, maar deze wellicht ietwat beschaafdere film is verder net zo kosmisch, creepy, naar en bizar. Carrière van Nicolas Cage lijkt na dieptepunt na dieptepunt inmiddels ook de weg naar boven te hebben gevonden.

Deze film had ik voorheen nooit opgemerkt. Tot bleek dat forum-maatje hem thuis had liggen. Een jaren zeventig computer SF-film over briljante computer die ons mensen even te slim af is en gaat voor wereldheerschappij. Later nog wel eens nagedaan in The Demon Seed en War Games, maar die zijn minder spannend dan deze Colossus. Prima film die maar eens snel herontdekt moet worden.

B-werkje waarin onze held superkrachten heeft, die helaas 6 uur uitgewerkt zijn, nadat hij met een vrouw naar bed is geweest. Helemaal onverslaanbaar is hij dus niet, maar wat een te gek geel pakje heeft onze superheld aan!! Allemaal 1967 pop-art-kleurtjes en een female tegenstander die met behulp van gigantische diamant wereldheerschappij nastreeft. Alleen hier op MovieMeter natuurlijk op waarde geschat.

Zeer Britse horrorfilm waarin een voormalig tieneridool weer terugkeert naar de UK voor het opnemen van z'n comeback-album. Vol met excentrieke Britten en met slechts een paar (maar effectieve) bloederige scenes. We zijn vooral benieuwd naar hoe de vork nou precies in de steel zit en de uiteindelijke ontknoping is uitermate bevredigend, een uitzondering in het horror-genre wat dat betreft.

Fantastische acteurs en actrices, maar het resultaat is slechts een magere tragi-komedie.

Plot valt te veel in herhaling, soms schiet het te veel de kant op van klucht.

Enkele aardige scenes, maar na een uurtje raken we de interesse een beetje kwijt.

Zeker een aantal mooie moordscenes in deze film (en af en toe moest ik ook nog even aan Cronenberg's "The Brood" denken).

Toch geen klassieke horror wat mij betreft: er zit te veel matig drama in de film en de hoe-die-vork-nu-precies-in-de-steel-zit wordt te vroeg weggegeven.

Wel met uitermate overtuigende en creepy Alice, die had wat mij betreft beduidend meer screen-time mogen krijgen.

Spaanse paella-western claimt de meest gewelddadige uit het western-genre te zijn.

D'r zitten inderdaad wat gore-scenes in die niet zouden misstaan in een slasher, maar die zijn niet talrijk genoeg om de hele film meteen dan maar tot violent hoogtepunt te benoemen.

Plot is aardig, maar wat voorspelbaar en wordt pas in het laatste half uur echt spannend.

Camerawerk is wat slordig en de film bevat nogal wat onlogische en onnodige flashbacks.

Redelijke Spaanse bijdrage aan het western-genre, maar niet zo goed als de Italiaanse tijdgenoten.

In de herziening, omdat ik nou eindelijk wel eens wilde weten wat nu mijn favoriete Bertolucci-film is: "La Luna" of "Il Conformista"?

Na herkijk van beide films moet ik concluderen dat ik er nog steeds niet uit ben.

Il Conformista zit namelijk ook zo geweldig in elkaar en zo prachtig vormgegeven en heeft een dubbel klassieke eindscene...of een klassieke eindscene met klassieke epiloog eigenlijk.

"La Luna" is een levendiger film is met het beste uur film dat Bertolucci ooit heeft gemaakt, maar daar staan wat flaws in het begin tegenover.

"Il Conformista" is wat literairder en afstandelijker, maar is over de hele linie weer evenwichtiger.

Ik ben er niet uit....geeft niet...proberen we het over een paar jaar nog eens.

Meesterwerkje!

Visueel waarschijnlijk de bontste film die we dit jaar zagen, van Picasso tot de troetelbeertjes in één film en we wisten het al sinds Tarkovsky's Solyaris: Stanislaw Lem is briljante filmstof! Al deed me dit iets meer denken aan Oshii's Avalon.

De Oscars voor acteurs en actrices kunnen we subiet afschaffen en nog 20 jaar later kunnen we zelfs helemaal zonder de cinema.

Volgende herkijk gaan we wel eens beslissen of we het nog naar meesterwerk-status gaan verhogen, qua details lukt het echt niet om alles de eerste keer allemaal te zien.

Verder was ik voor het eerst sinds 1986 weer eens blij Harvey Keitel in een film te zien, ouder en mooier dan ooit tevoren.

Er zijn films die bijna geen publiek bereiken, puur en alleen al omdat niemand de film zal aanraden...en dit is typisch zo'n gevalletje vrees ik.
Ergens halverwege de film zit een nog wel grappige scene waarin een inbraak bijna verkeerd dreigt af te lopen en dan blijkt het relikwie ook nog magische eigenschappen te hebben.
Het zwalkt allemaal helemaal nergens op af en is niet grappig en ook in het dramatisch opzicht werkt het allemaal niet. Losse flodder.