Opinions

Het Netflix-abonnement moet ook gewoon betaald worden tijdens de horror-challenge, dus we pikken ook maar iets mee uit het al niet zo heel erg ruime horror-aanbod aldaar. Paar users die deze onbekende film waarderen, dus de gok waard.

Mijn oordeel: inmiddels al vaker gezien (toch al wel een paar keer sinds 1972). Enige positieve puntjes voor de onzichtbare kwelgeest.

Misschien dat de regisseur het in zich heeft eens een aflevering van "The Bold and the Beautiful" tot een goed einde te brengen, maar een feature-film dan moet je toch iets verstand hebben van films.

Dit is puur TV-werk-kwaliteit, mag de naam B-film nog niet eens dragen.

Acteurs acteren ook op hun soaps en de dialogen, camerawerk en het plot liggen ook op dat niveau.

Het zal dan ook nauwelijks verrassend zijn dat deze thriller nergens spannend is, de uitkomst ook al niet en dan allemaal van die yuppie-figuren in de hoofdrollen.

Mede door de BBC geproduceerde film behoorlijk in de mineur-stemming.

Marie lijkt het ongeluk aan te trekken en bij het babysitten overlijdt het jongetje waar ze op past.

Moeder is ondertussen het hele huis op rampzalige wijze aan het verbouwen en Bristol in de herfst is ook al niet de meest opwekkende omgeving.

In plaats van het af te laten lopen met een flinke stomp in de maag worden er langzamerhand wat paranormale invloeden in gestopt en lijken we zelfs heel even richting M. Night Shyamalan te gaan al trapt de film dan nog net op tijd op de rem.

27 graden+ buiten en dat komt mooi uit bij deze film die zich 's zomers in Louisiana afspeelt.

Broeierige film met loom tempo en relatief meer aandacht voor de personages en sfeer dan voor het brengen van een pure actie.

Buddy Guy en Levon Helm (The Band) doen ook mee in kleine rolletjes, muziek van de labels Rounder en Arhoolie op de soundtrack.

Toevallig net een roman van James Lee Burke uitgelezen en voor de film het Black Flag-live-album "Who's Got The 10 1/2?" gedraaid.

En Black Flag-bassiste Kira blijkt hier aan de dialogen te hebben meegeschreven.

Right Place Right Time schijnbaar, maar hou er rekening mee dat Tavernier een Franse regisseur is wiens films dus veel meer een Europees tempo hebben dan een Hollywood-stijl.

Wanneer gingen we nou ook alweer naar Mars toe?

Want die maanlandingen waren mooi voor en te vlak na mijn geboorte.

Okay, zal me allemaal boeien dat die ruimte-avonturen geinitieerd waren dankzij de koude oorlog.

Maar even Jules Verne in real-life gaan nadoen!!! Fantastische prestatie even naar de Maan gaan en weer terugkomen.

Mars dus nog graag even bij mijn leven en welzijn.

Niet heel veel nieuws in deze docu, maar wel een hoop spectaculaire beelden van de Maan en verteld door een paar astronauten die er geweest zijn of er net niet kwamen (Apollo 13) en er wordt ook verteld wat ze dachten en hoe ze zich voelden.

Net geen nieuwe invalshoek omdat er al eens een boek is verschenen met gesprekken met de Maan-bezoekers.

Maar die geweldige beelden uit de ruimte en op de Maan.....ze blijven fantastisch!

Dit is toch wel een aardige Stephen King-verfilming. Misschien net iets te lang uitgerekt en mogelijk als verhaal/boek nog net was sterker, al wordt het mysterieuze gras best aardig uitgewerkt op film. Verhaal is dan net misschien iets minder origineel dan je eerste instantie zou verwachten, ik heb zelfs een beetje idee welke film(s) Stephen net had gezien toe ie met dit verhaal kwam. Maar 't is toch net weer even wat beter dan het gemiddelde dat er tegenwoordig qua horror wordt uitgegeven, goed gefilmd en geacteerd, hoe het allemaal in elkaar steekt en afloopt is ook niet meteen duidelijk. Net iets te lang, dat is net heel jammer, was verder een mooie episode geweest voor The Twilight Zone.

Mooist van alles is eigenlijk de titel: 2889? Fijn om te weten dat het stereomeubel, de vinylplaat, de rotan meubels, de tijgerprint-bikini en de transistor-radio ook dan nog dagelijks gebruikt worden, verder zien we dus helemaal niets dat ook maar enigszins zou kunnen aantonen dat we in de toekomst zitten...nee vrees dat het alleen een slim ideetje was van de producer om wat meer kaartjes te verkopen.

In de film zelf overleven 7 personen een atoomoorlog die de hele wereld verwoest, behoudens wat gemuteerde slachtoffers die in de achtertuin op zoek zijn naar vers vlees.

Als we de filmografie van regisseur Larry Buchanan eens bekijken zien we daar verder illustere filmtitels als het ongelooflijke briljante Zontar The Thing From Venus, Mars Needs Women en The Loch Ness Horror.

Zo geweldig als Zontar wordt het helaas niet (en iedere Z-film-fanaat gaat nu op zoek naar Zontar), maar de combinatie van de meest prachtige dialogen, de bizarre mutanten en de absoluut niet futuristische look maken dit toch wel een klein moetje voor de liefhebbers van dit soort puin.

Keurige Frans Weisz had liever een gentleman a la Charles Aznavour in de hoofdrol gehad, maar kreeg tot zijn schrik de Nederlandse Klaus Kinski voor z'n kiezen.

Resultaat leverde echter een commercieel succes en (wonderbaarlijk) een geslaagde Nederlandse film die nogal in dezelfde sfeer als de Italiaanse giallo's uit deze tijd inclusief hele prima soundtrack van Ruud Bos.

Verder over het algemeen zeer goed acteerwerk: natuurlijk van Rijk de Gooyer, maar ook hele prima rollen van Frits Lambrechts, Jon Bluming en een piepjonge Jennifer Willems (die ik eigenlijk alleen kende als Teun uit De Film van Ome Willem).

Piepklein rolletje ook nog van Joost Prinsen als barman.

Qua bloot valt het nogal mee cq tegen: een weinig opwindende striptease-act van Willeke van Ammelrooy en Sylvia de Leur in hotpants en hou rekening met plotgaten waar het hele IJsselmeer in past, maar dat kan de pret nauwelijks drukken.

Viel me wel op (uitzending op Cultura en ingeleid door Frans Weisz zelf) dat de uitgezonden kopie nogal wat slijtage vertoond, misschien kan het gespecialiseerde Shameless-label deze film eens even uitbrengen (lijkt me een betere keuze dan de onlangs door hen uitgebrachte mainstream troep van Dick Maas' Amsterdamned).

Grimmige, heftige film.
Bepaald niet een filmpje om je even lekker mee te amuseren.
Wel een film die op een schitterende manier in elkaar is gezet en scenes bevat die als een mokerslag aankomen (de bus-scene!)
Daarnaast ziet de hele film er ook gewoon ontzettend goed uit qua locaties en camerawerk.
Stukje bij beetje volgen we de speurtocht die leidt naar de burgeroorlog in Libanon.
En vreemd genoeg sluit de soundtrack met muziek van Radiohead daar perfect op aan.
Stevige kost...stevige aanrader...slingert een vergelijkbare film als "The Kite Runner" meteen een vol punt naar beneden.

Jongens, wat was dat zwart/wit mooi zo eind jaren zestig!

Compleet volle metrocoupé wordt in gijzeling gehouden door Tony Musante en Martin Sheen (Apocalypse Now, Badlands, The West Wing) in zijn eerste hoofdrol.

Akelig beklemmende gijzeling, mogelijk gemaakt doordat niemand een poot voor de ander uitsteekt.

Normaal is het gayfilm-genre niet zo interessant, de gebruikelijke coming-out-problematiek en dan heb je het grotendeels wel gehad, gelukkig begint er de laatste tijd ook wat daadwerkelijks interessants te verschijnen: Tom à la Ferme was een vreselijk goede poging tot een compleet andere gay-film en ook hier een compleet andere invalshoek. Naaktstrandje, cruise-bosje, parkeerplaats en meer locatie is er niet nodig.

Iets te kluchtig naar mijn smaak.

Duurde daarom te lang voordat ik een beetje in de film zat.

Veel gedoe rond Freud en psychoanalyse.

Te weinig echt goed geslaagde grappen.

Beetje matige vertoning al met al.

In de herziening!

En de waardering stijgt zowaar. Redelijk vlot tempo, geweldige make-up-FX, een tragische melting man en met een dosis cynisme gebracht.

Één van de meest intrigerende filmtitels aller tijden!!

En de film is ook een behoorlijk absurde gebeurtenis, maar hou er wel rekening mee dat de titel meteen de gehele plot is.

Een half uur gaat op aan liedjes en dansnummers, een tiental minuten zien we de kermisattracties en dan houden we de andere helft van de film over om nog iets aan het verhaal te doen. We krijgen een mooie droom-sequence en een dramatisch eind.

Productiewaarden zijn iets beter dan je zou verwachten, en bij de finale liepen er acteurs de zaal binnen om het publiek extra te laten schrikken.

Was een hele tijd bang dat misschien het Nederlands een te grote barriere zou zijn om een film te waarderen (ivm te hoge realiteits-factor), maar zie het tegendeel wordt maar weer eens bewezen.

Films moeten het wat mij betreft voornamelijk hebben van sfeer en dat is hier prima in orde.

Goed plot met de nodige twists, prima karakters en spannend.

Aangename Belgische verrassing maar weer eens.

In de herziening!

Destijds mijn eerste Argento ever!!!

Verwachte de gebruikelijke videotheek-slasher-horror, maar dit was toch wel een heel vreemde mysterieuze film met waanzinnig plot en gedoseerde maar goeie gore.

Inmiddels zijn we de hele Argento-filmografie zowat door en starten we weer met de film waarmee het begon: en met de herkijk concluderen we dan maar: meesterwerkje!

En inmiddels is het weer eens tijd om weer wat aandacht te besteden aan het genre bloederig, bizar en goor en dus grijpen wij weer eens naar een Ruggero Deodato-film.
Een drugsthriller, maar dat maakt qua gore helemaal niets uit, we zitten weer in de Amazone en de native Indianen lijken dezelfde als uit Cannibal Holocaust en worden aangevoerd door die enorme reus met dat grote voorhoofd uit The Hills Have Eyes.
En jawel hoor overlevenden van Jim Jones People's Temple proberen de drugshandel over te nemen om het werk van de dominee voort te zetten.
Tempo zit er prima in en bevat minstens twee klassieke gore scenes.

Toerist in een vreemd land met vreemde gebruiken en dan een beetje toenadering zoeken tot je landgenoten. De betere vakantiehorror. Cronenberg sr dat is alweer een tijdje geleden dat die indruk maakte (eXitsenZ). Maar hier komt jr en die zit hier nu toch wel op het niveau van zijn vader. Hopelijk houdt die de naam Cronenberg de komende jaren een beetje op peil. Het is ook een beetje intelligente horror. Elevated horror noemen we dat tegenwoordig. Maar Cronenberg sr was natuurlijk al jaren van de Elevated horror.

Prima degelijke thriller die gelukkig nergens te sentimenteel wordt.
Mexico blijkt een beerput van corruptie waar een mensenleven niets waard is.
Amerikaanse vader probeert hier op illegale wijze aan donor-longen te komen voor zijn dochtertje, blijkt dan ook al snel onmogelijk om hierbij vast te houden aan zijn morele standaard.
Organisatie "Artsen Zonder Grenzen" wordt met naam en toenaam genoemd als samenwerkend met illegale orgaantransplantaties.

Best onderhoudend, maar wel een beetje los zand qua structuur, het lijkt allemaal een beetje bedoeld om zoveel mogelijk figuren te introduceren, blijft leuk kijken wie er nu weer komt opdraven, maar qua plot had er meer gedaan kunnen worden met die mysterieuze golden fang.

Verder is het helemaal goed qua camerawerk, soundtrack en net ietsje beter dan de vorige van de regisseur (The Master), maar Anderson begint toch een beetje te zwalken nu.

Bekijk het maar als een soort van (bijna) serieuze variant op The Big Lebowski.

De Story Tellers hebben het aan de stok met de Incubussen en dan dan steelt een monnikspij met een enorme neus een kind en is een Pathfinder de enige die het kind redden kan....en ik heb het al zo moeilijk met het Fantasy-genre

Nooit geweten dat er elke nacht zes Ninja-warriors bij mijn bed staan om me allerlei prachtige dromen te bezorgen overigens!

Actie-scenes zitten ergens tussen The Matrix en The Power Rangers in en vermoedelijk de eerste film sinds Robert Altman's Quintet die gefilmd is in snow-vision, moralistisch tot en met ook nog, een giga-puinhoop eigenlijk, maar sommige scenes zijn wel redelijk gelukt en misschien nog wel geschikt als alternatieve kinderfilm.

Die Incubussen zijn wel erg gaaf gedaan trouwens.

Beelden die Julien Bryan in Nazi-Duitsland schoot anno 1937. Om de censuur te vermijden werden de onontwikkelde films het land uit gesmokkeld en vervolgens vertoond in het Amerikaanse bioscoopjournaal en ging Bryan ermee langs de universiteiten, politici etc.

Bryan kon niet alles filmen, de concentratie-kampen waren verboden terrein, maar het beeld van het alledaagse leven in Duitsland is schokkend genoeg.

Niet alleen de Nurnberg-nazi-meetings en het bezoek van Il Duce, maar ook gewoon het dagelijkse leven waar we ook gewoon de Coca Cola en de C&A in het straatbeeld zien tussen de hakenkruizen, de "Verboten für Juden"-borden.

De verrassend goed geconserveerde messcherpe beelden worden via een voice-over van commentaar voorzien: teksten van Bryan zelf, maar ook van de Amerikaanse ambassadeur in Nazi-Duitsland en een aantal bezoekers die ook in 1937 in Duitsland waren zoals John F. Kennedy, Samuel Beckett en Jean Genet.

Dagelijkse beelden uit een duivelse staat zonder enig greintje persoonlijkheid, vol intimidatie en vol met propaganda en op weg naar de Totalem Krieg.

Triumph des Willens in het dagelijks leven.

Maar weer eens een bankoverval ...(ooh maar Wendy je hebt er al zoveel gezien!?).

Mja maar blijft een leuk subgenre.

Spike Lee weet Dog Day Afternoon en andere heist-klassiekers niet te evenaren, maar mede door de tamelijk geniale overval blijft het toch interessant.

Jodie Foster is er maar een beetje met de haren bijgesleept in overbodig rolletje.

Denzel Washington spreekt racistische agenten vermanend toe.

Aardige time-waster.

Degelijke Disney/Pixar-kwaliteit, maar geen echte topper.
Enerzijds begin ik een beetje af te haken op de computer-animatie-karaktertjes, ouderwets tekenwerk is gewoon veel mooier, hoofdpersonage Joy doet wel erg denken aan Tinkerbell en Fear, Disgust en Anger hadden een veel grotere inbreng mogen hebben.
Mooiste stukken zijn het onderbewustzijn, de abstracte gedachten, de memory-dump en de droomfabriek. Favoriet personage: Fear.

De nieuwe horror-sensatie blijkt natuurlijk gewoon Poltergeist Part 4.

Niet dat het echt een probleem is - best wel weer eens vermakelijk, maar voordat het echt eng wordt duurt toch wel tot halverwege de film en dan blijkt het ook allemaal weer net ietsje anders in elkaar te steken dan bij die klopgeest.

Lekker tussendoor-horrortje, niks mis mee, maar ook niks bijzonders.

Geluksvogels, die teren op het ongeluk van hun slachtoffers, spelen rare gokspelletjes met elkaar in stijlvolle Spaanse thriller. Vraagt qua geloofwaardigheid net één aanname te veel en schiet daarmee in de bovengemiddelde middelmaat.

Qua looks zit het allemaal wel goed en de wedstrijd in het bos was wat mij betreft de spannendste strijd. Als we die eens kunnen herhalen met wat bekende Nederlanders!! Ik voorspel een kijkcijferkanon!!

Flinke meeldauw-plaag zorgt ervoor dat we hier op Aarde alleen nog leven op maïs en de boel hier langzaam verandert in een grote dustbowl, maar dan komt er een wormgat dat leidt naar een ander melkwegstelsel en mogelijk alternatieve planeet om het menselijk ras te herbergen. Geen divine intervention dus de EO-leden kunnen thuisblijven en een hoop gegoochel met allerlei natuurkundige en wiskundige thema's en een echte kenner maar moet bepalen hoe realistisch het is.

Grootse minpunt is het dat het vooral SF is en te weinig van het beloofde mystery. Meer "Gravity" dan "2001" en dan komen we ongeveer uit bij iets als "Contact" met wat "Star Trek". En daar is ook niks mis mee. Christopher Nolan mag zich zo ongeveer wel de Steven Spielberg van de 21e eeuw gaan noemen want het ziet er allemaal fantastisch uit, weet de volle speelduur te boeien, steekt een flink stuk boven het gemiddelde bioscoop-aanbod uit en is ook geschikt voor een breed publiek.

Akelig aalglad Libelle-voer.

Typisch het soort vervelende soort arthouse-light-gedoe waar de filmhuizen de laatste jaren mee volgeplemt worden.

Lichtgewicht RTL5-drama met gehandicapte (zielig) en neger (dubbel zielig).

Sky Radio-tegenhanger van de cinematografie.

Eerste half uur zien we niet zo heel veel meer dan het wel en wee van een groepje supermarkt-medewerkers. Tweede half uur wordt het tijd voor de slasher, gore, splatter met in ieder geval twee hoogtepunten uit het splatter-genre. Derde half uur komt er pas echte spanning in, inclusief knipoog naar Halloween.

Jammer dat het nogal lang wachten is op enige actie, maar het laatste uur zal de liefhebbers niet teleurstellen.

Don Porfirio probeert met zijn mannen een invasie van het stadje Aquilea te voorkomen. Een invasiemachine, sabotage, moord .... en martelingen en voetbalstadions ... nog geen 7 jaar later was dit zo ongeveer de werkelijkheid geworden in Argentinië. De 8 rollen filmnegatieven werden door de junta in beslag genomen, vier werden en later weer teruggevonden, samen met wat kopieën die er in het buitenland waren werd de film in 1999 weer gerestaureerd. Intense film, zonder heel duidelijke verhaallijn en opvallende soundtrack waarin de voetstappen vooraan in de geluidsmix staan.