Opinions

In de herziening voor de vijfde keer of zoiets.

Tsja wat hier nog over te zeggen: briljante seventies-film die van paranoia-thriller in de eerste helft gaat naar all-out-SF/horror in deel 2 en dan ook nog met klassiek geworden eindscene.

Leonard Nimoy in zijn enige serieus te nemen rol waarin hij niet Mr. Spock speelt, Robert Duvall 5 seconden in beeld als priester op schommel, regisseur van de oorspronkelijke Body Snatchers uit 1956 (Don Siegel) als de taxichauffeur die Sutherland en Adams naar het vliegveld rijdt en de hoofdrolspeler uit de 1956-film (Kevin McCarthy) als de man die waarschuwt voor de body snatchers.

Meesterwerk!

Niet helemaal vrij van de nodige machismo of grimmig realistisch NPS-wereldcinema-look, desalniettemin toch redelijk sterke Zuid-Amerikaanse cinema door het geweldige basis-idee en het overtuigende acteerwerk.

Prachtig openingsshot, helaas zakt het na dit veelbelovende begin meteen in.

3 x 24 uur in het leven van twee vriendinnen, een boerenzoon, een alcoholiste, een danslerares en haar ex-vriend. De 2 meisjes en de boerenzoon kunnen nog enigszins boeien de overige verhaallijnen niet.

Nogal overheersende soundtrack in het begin van de film en nodeloze jump-cuts, paar mooie scenes en plaatjes, maar als geheel nogal middelmatig.

Heel aardig deze moderne variant op The Invisible Man, heel stuk minder over-the-top dan de Hollow Man van Paul Verhoeven (dat is overigens iets meer mijn favoriet), maar deze is dan weer wat realistischer en bevat meer wat meer drama. Prachtige climax, helaas zijn we dan nog niet klaar en moet er nog een tweede mindere climax overheen.

In de herziening!

De meest bescheiden, verlegen, grijze man op kantoor geeft een tuinfeestje voor z'n collega's na een afwezigheid van 2 maanden.

Het is warm en na een paar drankjes loopt het feestje nogal uit de hand, zij het wel op een subtiele en pijnlijke manier.

Aardige situatieschets over jaloezie en frustraties op het kantoor die met wat alcohol vrij makkelijk naar buiten glippen.

Drama zich afspelend in een familie van Italiaanse textiel-baronnen.

Alles gaat er zeer formeel aan toe, maar als grootvader het bedrijf overdraagt aan zijn zoon en kleinzoon beginnen die een interne strijd over het al dan niet verkopen van het familiebedrijf.

Moeder begint ondertussen een relatie met een vriend van haar zoon.

Paar mooi gefilmde scenes met Tilda Swinton en haar geliefde, out of focus (daarmee wel één van de mooiste sexscenes die ik ooit zag - zeer subtiel), haperende camera en aantal zeer mooie shots van Milaan.

Begin van de film is een beetje te stram, maar als de passies oplaaien neemt het niveau toe.

Tamelijk goede bio-pic, ten eerste al omdat Meryl Streep behoorlijk overtuigend is al Thatcher.

Verder zien we zowel de mijnwerkers-stakingen, de Falklandoorlog, de IRA en de poll-tax voorbij komen inclusief een uiteindelijk fataal aflopend inkijkje in haar manier van een regering leiden.

Grotendeels zien we de oudere Thatcher alleen door haar huis zwerven, tussen de herinneringen aan haar carriere en haar man.

Lijdt zoals gebruikelijk aan het bekende bio-pic-euvel: Het boek was beter! .... euh ik bedoel, we hebben dit allemaal al in het echt zien gebeuren en echt warme gevoelens hebben we zowiso al nooit gehad bij Thatcher.

Maar okay drukte natuurlijk een onmiskenbaar stempel op de jaren tachtig en zeker een interessant figuur voor een biografie, maar nieuwe feiten of al te veel vuiligheid moet je er niet bij verwachten.

Flinke dosis humor om de scherpe kantjes er af te halen, nog niet zo'n probleem wanneer er nog sprake zou zijn van geweldige humor, maar nee dat kon er niet af.

In het beste geval denken we aan Tim Burton's "Mars Attacks", maar nog vaker denken we aan "Scary Movie" of "Police Academy".

Nogal flauw deze Nazi's van de maan.

Na al die prijzen een beetje tegenvallend, de gelijkenis met "True Detective" is treffend. Maar hier zitten we dus in Spanje 1980, had van mij nog wel een iets grotere rol in het geheel mogen hebben.
Wel erg mooi gefilmd, vooral die shots vanuit de lucht zijn prachtig. Meer op sfeer dan op plot, al zit er nog een mooie achtervolging in het pikkedonker in.

Roger Corman had er dit keer niks mee te maken. En het wordt ook niet duidelijk wie de veroorzaker is: de wetenschappers die het wereldvoedselprobleem willen oplossen d.m.v. het kweken van grote krabben of de plaatselijke kerncentrale met lekkageproblemen, misschien een ongelukkige combinatie van beiden.

De krabben beginnen zich agressief op te stellen naar de eilandbewoners en er vallen doden en gewonden en dan duikt het grootste monster pas op in de laatste 20 minuten.

Formulehorror uit de jaren 80, maar met charme en overtuiging gebracht. Voldoende vaart en met Robert Lansing die in korte tijd in 3 van dit soort werkjes zat (Empire of the Ants, Island Claws, The Nest).

Wetenschapper maakt er weer eens een puinhoop van.

Resultaat een kruising tussen schildpadden, kwallen en de triffids.

Peter Cushing to rescue!!!!

Absoluut één van de betere jaren zestig UK-horrors.

Ademt haast een Dr Who-sfeertje uit inclusief fijne electronica-geluiden voortgebracht door de monsters.

Fijn ook om te weten dat een regenpak afdoende is tegen radio-activiteit

De 1990-versie staat bij mij al genoteerd met een maximale score, dus in eerste instantie zat ik niet echt heel erg te wachten op een re-make, maar ja Stephen King's mix van smalltown America en de jonge outsiders die vechten tegen de bullies, de vreselijke volwassen en de zich manifesterende horror in de vorm van It/Pennywise ... wham!!! Meteen weer voor de bijl. Op naar het tweede deel en over een tijdje de 1990 nog maar eens ter vergelijking.

Fijn vervolg, alleen is de Loser's Club inmiddels volwassen en missen we hier het fijne Stand By Me-sfeertje. Maar verder is het weer bijna 3 uur genieten. Lekker sfeertje verder wel, af en toe een flashback naar het eerste deel en Pennywise is toch wel een fijn horror-icoontje.

En voor degenen die al ietwat paranoide zijn aangelegd al helemaal een garantie om vannacht maar een lampje aan te laten in de slaapkamer .... en een strijkijzer mee naar bed te nemen.
Tamelijk originele horrorfilm die weliswaar iets ademt van Japanse horror-golf uit het begin van deze eeuw. Echter, zo vaak worden we niet meer aangenaam verrast door films uit het horror-genre en deze mag bij het kleine stapeltje aanraders.

Helaas een tegenvallende cult-classic. De baby is erg leuk gedaan, maar komt in de hele film veels te weinig voor. De film schenkt meer aandacht aan de verwerking van het verdriet van de ouders die net de killer-baby op de wereld hebben gezet. En de regie en acteurs zijn niet sterk genoeg om ons daarmee in te laten leven.

20 leuke minuten op anderhalf uur is wat te weinig.

Grootse beelden schieten dat kan Eisenstein wel, al is het wel jammer dat we het grootste gedeelte van de film te doen krijgen met allerlei intriges aan het hof. Oorlogsscenes en laatste scene bieden nog iets meer visueel festijn, maar let op de gigantische schaduwen van Ivan.

We gaan een beetje de hoogte- en diepte-punten langs, een echt meeslepend verhaal zit er niet in, het acteerwerk is van de typisch Russische toneel-achtige wijze.

Mooie beelden, maar blijft een beetje afstandelijk.

Later vandaag door met deel 2.

Tweede deel scoort beter dan het eerste vooral omdat er op één intrige gefocust wordt. Nu loopt er ineens wel een soepel verhaal en krijgen de personages meer diepgang.

Derde deel zou er nooit komen, film ging dankzij Stalin in de ban (die herkende iets van zichzelf waarschijnlijk) en deel 2 werd pas 5 jaar na Stalin's dood vertoond.

Eisenstein zelf werkte nog wel aan een aangepaste versie, maar stierf in 1948 aan een hartaanval 50 jaar oud.

Het banket en de eindscene zijn in kleur gefilmd.

En na The Return weet regisseur Zwaginstev opnieuw met een meesterlijke film te komen.

Ingetogener en binnenvettiger dan zijn vorige film, maar ben je vatbaar voor onderhuidse spanning.....daar zit de film vol mee.

Camerawerk, acteurs/trices het is allemaal zo overtuigend en schitterend dat ik soms vergat dat ik een film aan het kijken was.

Meesterwerk.

Film begint veelbelovend maar zakt als snel af tot het standaard gangsterfilmpje.

Dat onze "helden" Pakistani zijn en de film zich afspeelt in Noorwegen voegt nauwelijks iets toe.

Technisch zit het allemaal goed in elkaar maar helaas: te veel en te vaak gezien.