Opinions

Bovengemiddelde horror-thriller met slechts één probleem: hij is geregisseerd door één van de beste giallo/horror-regisseurs in de periode 1970-1993 en voor klassieke Argento is het net allemaal iets te veel Hollywood...weliswaar de martel-porno (Saw etc) variant, maar toch..

In de klassieke giallo's is gewoon de hele cast potentiele dader en blijf je tot het eind in het ongewisse over wie?, waarom? en hoe?

Dit is toch allemaal wat meer rechtlijnig de inspecteur, het slachtoffer, de dader.

Qua gore overigens allemaal van best redelijk niveau, lekker vlot ook wel, Adrien Brody misschien wat te gladjes voor zijn rol.

@Friday the 13th: Wat is het bezwaar tegen roken in films? Gebeurt in het echte leven ook nog steeds...kon ook niet zien welk merk er gerookt werd ... sluikreclame van de complete tabaksindustrie?

Misschien zegt het iets over het karakter van de bewuste persoon "een roker"...nou dan weet je het wel...hij zal ook wel te weinig groente eten en te weinig bewegen.

Maar lijkt me zinniger dit soort grieven in een sluikreclame-topic of zo te plaatsen.

Lijkt als onze alledaagse giallo te beginnen, tot we ons bij een kwartier beginnen te realiseren dat we vanaf de vijfde minuut in een soft-porno te zijn terechtgekomen inclusief uitermate coole soundtrack.

Aaah na vijftien minuten gaat de inspecteur weer op onderzoek uit en slaat de killer (ditmaal gemaskeerd door weerspiegelende zonnebril) weer toe.

Tsja de verhouding kinky soft-porno/giallo thriller is hier zo'n 50/50.

Nu vind ik de dames in kwestie bepaald niet lelijk en mede door de soundtrack mogen we het toch wel bovengemiddeld noemen in het genre.

Het moordonderzoek dient vernamelijk om wat scenes aan elkaar te breien.

En dan onze killer!!! Die gaat zo grof te werk dat zelfs ik (en ben wel wat gewend) af en toe even moet slikken.

Sleazy, ranzig, kinky, cool..hoog tijd voor een mooie re-release want voor zover ik weet gaan er alleen nog wat oude VHS-tapes van rond.

King Kong ... Godzilla ... kinderspel vergeleken bij deze onverwoestbare Pino from outer space. Dol op vliegtuigen, treinen en lekkere mensenhapjes. Wat een ongelooflijk fantastische kop heeft dat beest!!

Toegeven het humorgehalte ligt (onbedoeld) hoger dan het griezelgehalte en natuurlijk zitten we niet te wachten op alle militairen en wetenschappers die hier druk overleggen over deze noodsituatie, maar de vogel zelf is een onvergetelijk horror-monster.

TV-film dus dat betekend dat het filmisch allemaal niet zo heel spectaculair is, maar acteerprestaties zijn bovengemiddeld en het verhaal aangrijpend genoeg om een stevige voldoende te rechtvaardigen.
Waargebeurde hatecrime op 17-jarige transgender waarbij de daders ondanks dat het duidelijk een moord is vrijkomen met doodslag of ernstige mishandeling...transgenders gelden schijnbaar als iets minder erg als je ze vermoordt.
Gwen wordt uitermate overtuigend gebracht door acteur J.D. Pardo die alleen misschien iets te oud is voor een 17-jarige, maar die de rol in ieder geval een overtuigend en niet te overdreven neerzet.
De daders en hun advocaat doen je bloed koken van woede zeker omdat hun slachtoffer helemaal niets verkeerds heeft gedaan behalve zichzelf zijn in een maatschappij waar transgenders nog steeds niet tot nauwelijks worden geaccepteerd.
Uitgebreidere info over slachtoffers en de International Transgender Day of Remembrance Memorializing – 2011 | Transgender Day of Remembrance - transgenderdor.org

60 days: from script to screen!!

Al Adamson maakte hem in no-time!!

Resultaat is een geweldige "roughie" met hot-pants, hot-rods, topless karate, vrouwelijke hit-men en een beetje sex.

Grotendeels een wilde achtervolgings-film en niet bepaald Oscar-materiaal, maar in het genre een topper.

Stiekem zat ik te wachten op een mooie film in de stijl van "Pane e Tulipani" en zelfs wanneer die maar de helft zo goed zou zijn zou het nog een aangename film opleveren.

Helaas....een saai ensemble-drama met betrekking tot ouder worden, geen onbelangrijk of oninteressant onderwerp an sich, maar er is helemaal niets wat de film charme geeft.

Jonge meisjes op dievenspoor, vrouw die 50 wordt en niet opdaagt op haar eigen verjaardagfeest, haar vrienden die zich allemaal zorgen maken om hun leeftijd en gezondheid en een feestje in het bejaardenhuis dat uit de hand loopt. Waarschijnlijk bedoelt als een soort van "Magnolia" maar het resultaat doet het meest denken aan zo'n oude TV-serie waarin Kees Brusse een aantal korte verhaaltjes speelde.

In 1965 schakelde Fellini over op kleur en dus werd het zoals te verwachten viel meteen een kakelbonte film, een damesdrama ook nog eens over Giulietta die na 15 jaar huwelijk begint te vermoeden dat haar man haar ontrouw is, maar verhaal of plot is bijzaak bij Fellini en dus krijgen we druk gekakel, circus, Romeinse bordelen, nonnen die door het beeld heen lopen, uitvergrote jeugdherinneringen, trauma, wanen en nog meer geklep en gekakel en dat allemaal zonder adempauze, dat werkt de ene keer beter dan de andere keer, maar Giulietta mag bij de betere helft van de Fellini-films en dan ga ik nu weer even ademhalen.

De jaren zeventig in Duitsland leverde briljante films op, vooral wanneer we de donkere kant van de jaren 70 in beeld kregen. Qua plot komt het aardig in de buurt van klassiekers als Die Amerikanische Freund of Messer im Kopf, maar deze is helaas een paar maatjes minder.

Voornamelijk een jaloezie-drama met te weinig gebruikte thriller-elementen, die balans had wat meer mogen uitvallen in het voordeel van de thrillerkant. Ook te weinig scherp en te veel tobberig. Te veel interieur en te weinig exterieur.

Waarderingen zijn voor de film als geheel. Zogenaamde "turkeys" als Glen Or Glenda? of Robot Monster geven mij zeer veel meer kijkplezier dan al die standaard-actie-pulp. Een film die zo slecht is dat ie weer goed wordt kan van mij gewoon 4 of 5 sterren krijgen.

Overigens was de aanleiding van de producer voor het maken van de film de eerste transseksuele Amerikaanse (Christina Jurgensen) die daardoor in de jaren vijftig even een "ster" werd. Vlak daarna werd er overigens pas echt serieus onderzoek gedaan naar transseksualiteit. Pas in de jaren zestig verscheen het eerste standaardwerk of transseksualiteit (The Transsexual Phenomena). Daarvoor bestond de term nog niet eens.

Grotendeels geïmproviseerde film die zeer naturel overbrengt hoe het is om een 16-jarig punkertje te zijn in een klein dorpje in Patagonïe.

Spelen in een bandje, beetje rondhangen met je beste maat, meisjes proberen te versieren, bij je oudere zus sigaretten bietsen, beetje lijm snuiven en ondertussen luisteren naar de muziek van The Violent Femmes en The Moldy Peaches.

Verder gebeurt er dan ook niet zo veel, maar het is allemaal tamelijk herkenbaar en de beelden van Patagonïe leveren een aangename achtergrond.

Bovengemiddeld in het gay/lesbian-genre (voor zover dat tenminste een filmgenre is).

Niet zozeer vanwege het gebruikelijke acceptatie-gebeuren, wel vanwege de figuur van James Whale. Ooit topregisseur in de begintijd van de geluidsfilms (Frankenstein, Bride of Frankenstein) inmiddels gedesillusioneerd gestopt met zijn vak en inmiddels ook oud, ziek en eenzaam.

Mooie rol van Ian McKellen als oude nicht, maar filmisch allemaal wat sobertjes.

Vanavond maar weer eens wat van de stapel "voorraadje goedkoop aangeschafte DVD's voor het geval TV en internet uitvallen en we een paar maanden ingesneeuwd raken".
Dat zijn over het algemeen films waar we niet veel van verwachten, maar het viel reuze mee deze Godsend.
Onderhoudende film waarin ouders hun overleden zoontje maar even laten klonen door prof Robert De Niro....en dat gaat eerst een tijd heel goed, maar na een jaar of acht beginnen er toch wat vreemde dingen te gebeuren.
D'r zitten wat dingetjes in het plot die mij enigszins een beetje onlogisch of toevallig lijken, maar bij een popcorn-film is dat ook geen probleem.
Wel even toegeven dat ik van de bedoeling van het eind echt in de verste verte geen idee heb met wat de regisseur hier nou mee bedoelt (zit De Niro in die kast en heeft ie net een andere kloon afgeleverd?).

Laatste film van regisseur Ôshima (Cruel Story of Youth, In the Realm of the Senses, Merry Christmas Mr Lawrence). Het wordt hier heel basic gehouden qua decors, haast toneelachtig (volgens mij werden vergelijkbare decors ook gebruikt in Paul Schrader's Mishima).
Androgyne samourai zorgt voor flink wat onrust want nogal veel mannen vallen op hem en dat leidt zelfs tot moord al is net zoals in veel Japanse films de transgender persoon ook zeker niet helemaal zuiver op de graat dan wel bezeten door een demon of gewoon puur evil.

Dit is een hele fijne film. prachtig geschoten en meer dan twee-en-een-half uur lang. Er zijn nog wel wat horror subgenres waar deze onder zou kunnen vallen. Echo's van toch wel minstens twee klassiekers uit de jaren 70. Leek zelfs even rechtstreeks op de meesterwerk status af te gaan, maar dat is richting het einde net iets te hoog gegrepen nog. Mogelijk moet een rewatch over enkele jaren daar definitief uitsluitsel over geven.

Mooie beelden in aparte kleurtinten, maar ik had de indruk dat de kleurfilters bedoeld waren om het nogal versleten filmmateriaal zo duidelijk mogelijk uit te laten komen.

De Golem (gespeeld door regisseur Wegener) is het mooiste van de hele film. Een heel aparte voorloper van Frankenstein.

Mary Shelley's Frankenstein is overigens gebasseerd op de Golem-legende.

Probleem is dat slechts weinige "stomme" films anno nu nog echt inleefbaar zijn en Der Golem blijft daardoor toch een beetje afstandelijk.

Zeer interessante filmmaterie. maar haalt het qua indruk niet bij die paar klassiekers uit het geluidloze tijdperk die anno nu nog steeds werken (Metropolis, Faust, Das Cabinet Des Dr. Caligari).

Heel fijn in elkaar zittend mystery/thriller waar we niet al te veel over kunnen verraden.

Ideale kijksituatie is lekker als stelletje samen op de bank, geheid dat je 's avonds niet meer bij elkaar in bed kruipt. De strijd der seksen wordt hier mooi als doeltreffend middel ingezet.

Krijgt net geen hogere score vanwege enkele te vergezochte ontwikkelingen, maar reken maar dat we op het puntje van de stoel zaten en de nagels een stuk korter zijn geworden.

Was al weer een tijd geleden, de Aziatische actiefilm.

Bad cop moet ontzettend nodig poepen en loopt een man met mes in regenpak tegen het lijf...en jawel een week later worden er 2 lijken gevonden en onze bad cop vermoedt al snel dat de gewetenloze zakenman, zoon van de slachtoffers wel eens de dader zou kunnen zijn.

Prima cop-actiefilm, maar toegeven een half uur aan "komische" scenes had er uit gelaten mogen worden...voor alle duidelijkheid Aziatische humor is voornamelijk pies, poep, scheten...dat werk.

Verder een prima Asian Dirty Harry-film.

Misschien hadden we gehoopt op een nog iets meer uit de pas lopende docu, maar 2 uur Hunter S. Thompson zit je nooit mis mee. Hoogtepunt ligt natuurlijk bij zijn politieke werk en dat hele verhaal rond z'n verkiezingscampagne als sheriff van Aspen kende ik nog niet, gaan we binnenkort dus eens even achteraan.

Tevens prachtig beeld van de stormachtige tijd in de VS van begin jaren zestig t/m 1975 en de wat meer in mineur zijnde beelden over de laatste jaren.

Drank, drugs, guns en journalisme gonzo-style eigenlijk is de docu veel te kort.

Alsof je de hele avond op stomvervelend verjaardagsfeest hebt gezeten waar iedereen het alleen maar over auto's en verkopen heeft...het enige leuke was dat oom Jaap nog drie leuke moppen had, maar daar stonden wel een stuk of 30 pijnlijk onleuke moppen tegenover.

Verspilde anderhalf uur..."Film van de Dag" in de VPRO-gids!!! Zal verder dan ook wel niks op zijn geweest dan, maar een greep in de DVD-kast was verstandiger geweest.

Hele prima blaxploitation waarin 4 net teruggekeerde Viet-vets Harlem even gaan ontdoen van de dealers, pooiers en de grote jongens erachter.

Prima tempo, spectaculaire achtervolging, funky soundtrack en als je oplet zie je ook nog een jonge Grace Jones voorbij komen.

Schitterende extreem bloederige gore (zeker naar huidige maatstaven) in een film die zich voornamelijk afspeelt in ranzige striptease-tenten.

Production-values zijn natuurlijk van behoorlijk laag niveau, maar de film straalt een soortgelijke ranzigheid uit als Paul Schrader's Hardcore.

Ondanks het feit dat de moordscenes de absolute hoogtepunten zijn wordt de film nergens saai.

En er wordt natuurlijk flink de tijd genomen voor wat striptease-acts.

Mijn stelling: Vrouwen waren destijds mooier dan nu met al die Paris-Hilton-like-Playboy-bunnies.

Peter Cushing als de bad guy en Christopher Lee als de good guy, meestal is het andersom. Aardige Hammer horror rond de Medusa-legende. Begint heel lekker, op een gegeven krijg je wel door hoe het zit en eigenlijk gaat het dan nog net iets te lang door. Wel weer fijne finale in het kasteel.

In de herziening.
Wel heel lang geleden dat ik deze zag ooit eens uitgezonden op de Nederlandse TV in de tijd van twee netten en deze maakte op de jonge pubers nogal indruk (vermoedelijk vooral door een paar onsmakelijke scenes in het mortuarium).
Is natuurlijk een geweldige film, met lekker plot een beetje in de stijl van The Day of the Jackal en de andere grote thrillers uit die tijd.
Mooie Sovjet-sfeer ook (Helsinki in feite) uit de tijd dat de USSR nog potdicht zat.
En met Lee Marvin als Amerikaan die zakendeals sluit met de Russen.
Klassieke shoot-out op het einde.
Meesterwerkje!

Het gegeven zagen we al eerder: als je éénmaal in dit stadje binnenkomt, kom je er nooit meer weg.
En onze ingenieur is er eigenlijk om de leverancier van de air-conditioners te vertellen dat de achterkant anders gemaakt dient worden, echter blijkt de hoofd-technicus al 8 maanden dood.
En dan wordt het helemaal lastig als de chef-kok suicide pleegt omdat onze gast het dessert niet hoeft ... maar misschien is het ook wel weer een moord-complot dat te maken heeft met de eerste rock 'n' roll-club...nou ja er gebeuren wel meer vreemds in het stadje dat een al even bizar museum heeft, waar we ook nog een rondleiding krijgen.
Geweldige film uit de nadagen van de Sovjet-Unie.

What's not to like. Film met een lach en een traan, kleine film ook, maar erg goed gedaan. Speelt in mijn geboortejaar. 1971 en in Zwitserland word een referendum gehouden over al dan geen vrouwenkiesrecht. 1971?? Je bedoelt 1917 of zo??? Die Zwitserse mannen hadden in 1959 nog tegen gestemd. In deze film komt een klein dorp in beroering als gevolg van het referendum. Hoe het allemaal gaat moet je zelf maar bekijken. Pas sinds 1990 heeft heel Zwitserland algemeen kiesrecht voor vrouwen. Wel mooi taaltje hebben ze daar, Duits met een haast Nederlandse tongval.

Derde herziening.

Geweldig Technicolor en de ultieme romantische komedie.

Doorbraakrol van Dustin Hoffman en soundtrack met Simon & Garfunkel.

Het soort film dat je gerust vaker kan zien en een terechte klassieker ook al zal ie niet meer zo hard aankomen als in 1967, maakt voor de heerlijke charme niets uit en een paar weerhaakjes zitten er ook wel in.

Meesterwerkje!

En daar is de gemiddelde jaren 80 slasher. Kills zijn best aardig, maar het verhaal erom heen is niet veel. Wie is de killer? Dat is te weinig plot voor ruim anderhalf uur. B-film om mee te liften op het succes van al die andere highschoolhorrorfilms. Voor de onverbeterlijke liefhebbers: hij is uit te zitten, maar verwacht er niet te veel van.

Na een wat moeizaam begin tussen mij en Wes Anderson zijn we sinds "Moonrise Kingdom" om en ook bij dit Grand Hotel blijft de liefde.

Film oogt weer eens geweldig (deed me wel wat denken aan de gebakjes van de pattiserie) veel lichte kleuren, veel roze en het verhaal leidt ons langs vele aparte types en bizarre situatie.

Hoogtepunten o.a. de prachtige uitbraak en een waanzinnige achtervolging in de sneeuw.

Willem Dafoe als ijzige killer en verder weer veel gezichten raden....was dat nou Harvey Keitel? en zit Bill Murray er ook weer in? Was ie dat nou?

Heerlijk kijkvoer.

En net voor de sneeuwstorm Nederland in z'n greep gaat krijgen nog even een Franse vakantiefilm over een vader en zijn 16-jarige dochter die met de zomervakantie naar Zweden gaan.

Vakantie lijkt niet erg voortvarend van start te gaan: huisje is dubbel geboekt en noodgedwongen wordt het samenleven met twee eveneens Franse vrouwen.

Dochter is net blijven zitten en krijgt wat last van vlinders in d'r buik en onderwijl jaagt pa met metaaldetector op een verborgen vikingschat.

Subtiele humor, vakantiegevoel (niet persé alleen de prettige kanten) in een uitermate fijne coming-of-age-film.

Cursusje over-acting van de hele cast en Brad Dourif gooit daar nog eens een schepje bovenop.
Dit zal dan wel bedoeld zijn als de vermeende humor in deze film...ik kon er in ieder geval niet om lachen.
Eerste uur is ook nog eens behoorlijk suf met een akelige baas in een textielfabriek die ook nog eens te maken heeft met een ontzettende rattenplaag.
Pas het laatste half uur slaan de horror-stoppen door en gaan we met z'n allen de kelder in en dan blijkt er naast een hoop ratten ook nog eens een......ja wat eigenlijk?....mijn partner en ik houden het maar op een immense vleermuis, maar helemaal zeker weten we het eigenlijk ook niet. Maakt niet uit dat laatste half uurtje kan er prima mee door...en nu weten we ook waarom je altijd een blikje Pepsi Diet Cola in de buurt moet hebben...zat dat ook al in het King-verhaal waar dit op gebasseerd is? Of is dit een staaltje onvervalste product-placement?
Gaaf nummer tijdens de aftiteling is het eigenlijke hoogtepunt van de film.