Opinions

Fenomenale vormgeving.

Filmmaker Sam Mendes en cameraman Roger Deakins en kornuiten hebben buitengewoon goed werk afgeleverd. Hitchcock zou zijn ogen uitkijken. Iñárritu mag het bij leven meemaken. De oorlogsfilm over regisseur Mendes zijn opa ziet er namelijk echt uit alsof hij in één lange take is opgenomen. Op een paar momenten na waarbij de oplettende kijker wellicht een lasnaadje ontdekt. Een kniesoor die erover valt. Want 1917 is een pure belevenis, mede dankzij de klasse cinematografie. Hierdoor heb je het gevoel als kijker met de hoofdrolspelers mee te lopen en associeer je jezelf ongetwijfeld meer met hen dan bij een conventioneel geschoten film. Hulde dus.

Die andere grote oorlogsfilm van eveneens een door de menigte beschouwd filmgenie, Dunkirk van Christopher Nolan, is tevens een gestileerd wonder, maar weet desondanks veel minder te raken. Daar blijft het een afstandelijke bedoening ondanks soortgelijke shots. Natuurlijk is men in 1917 met zijn tweeën en wordt er daadwerkelijk gesproken, maar toch. De film is gewoon beter. Al zorgen de sporadische confrontaties met de meer beroemde acteurs voor iets te veel afleiding in negatieve zin. Beter had Mendes voor wat minder bekende gezichten gekozen. Toch mag ook dat de pret niet drukken want je blijft betrokken. Een waar huzarenstuk. Rechtlijnig en simpel qua verhaal, maar fenomenaal vormgegeven.

****

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

De Director's Cut.

En ondanks dat deze erg lang duurt, vallen nu de puzzelstukjes beter op hun plaats. De film voelt namelijk minder chaotisch aan dan de bioscoopversie.

Toch blijven de meeste grappen van een melig niveau en moet de film het vooral hebben van de groots opgezette slapstick. Een echte hoofdlijn is er niet. Meer een aaneenrijging van plotjes.

Goed.

Onderhoudende romcom.

En dat ligt met name aan het gegeven dat je toch graag wilt weten waar het geheel naar toe gaat. Dat is meestal niet zo'n goed gegeven als dat de voornaamste reden is om te blijven kijken, en zo ook hier.

E.e.a. doet sterk denken aan Woody Allen maar dat niveau wordt niet goed vastgehouden. Het ene moment zijn de dialogen sterk en grappig, een ander moment zijn de momenten voorspelbaar en/of zwak te noemen. Ook het abrupte en ietwat te zoete einde helpen niet mee aan het geheel.

Redelijk.

Met het verstand volledig uitgeschakelt valt er nog weinig te genieten aan deze zeer clichématige, pardon, zeer matige flick.

Trejo's troep.

Danny Trejo is bijna verworden tot een garantie om een film over te slaan. Regisseurs als Robert Rodriguez maken dankbaar gebruik van deze bijzondere status, maar zijn dan ook dol op B-films en alles wat naar pulp riekt. De granieten kop van de bejaarde acteur spreekt boekdelen. Trejo hoeft dan ook niet te acteren, alles wat hij zegt is echt. Soms doet hij wel eens een poging, maar dat ontaardt dan ook gelijk in over-acteren. Trejo hoeft niet te schmieren, we geloven hem zo wel.

Ook hier, als hij wederom is beland in een slechte uitvoering van een nog slechter script, voorzien van acteurs die wel willen, maar niet kunnen. Maar als kijker weet je nu eenmaal waar je aan begint wanneer Trejo's naam op de poster prijkt. Hij is eigenlijk de enige reden om te kijken, want de rest bakt er nog minder van. Het verhaal over het vleesgeworden kwaad dat rondwaart in de tunnels van New York is vooral vermoeiende, lelijk gefilmde troep die moeite kost om uit te zitten.

Matig.

Dure Disney.

Een soms wat oubollig aandoende klassieker uit de koker van Disney. De cast en het avontuurlijke verhaal van Verne dragen de film, die heden ten dage nog steeds mee kan. Het houdt echter niet veel over, maar het tempo ligt gelukkig hoog en de schitterende sets en peperdure special effects gaan klaarblijkelijk 60 jaar of langer mee.

Goed.

Fuck CGI.

Want meester Kubrick en de zijnen laten zien dat het 41 jaar geleden niet alleen anders moest, maar ook kon. Zelfs op het haarscherpe BluRay kan je niets anders concluderen dan dat alleen de mensapen er ietwat fake uitzien. De rest is verbluffend. Iets wat we ook al zien bij een andere "oude" film: The Thing. Bij die film waren de SFX ook al enigszins tijdloos.

Terug naar de film, want niet alleen het oog kan hier snoepen. Het verhaal wordt niet alleen mooi verpakt maar ook zeer sfeervol gebracht. Acteerprestaties zijn prima en het tempo van de film is exact goed. Het onheilspellende sfeertje is opbouwend, maar het einde een, lichte, teleurstelling. Alhoewel.. Het is maar hoe je e.e.a. invult natuurlijk.

Kubrick's meesterwerk is mijns inziens nét geen meesterwerk maar wel een steengoede film.

Nope.

Dit mag i.d.d. niet in de schaduw staan van het (bijna-)meesterwerk dat deel 1 is. Scheider, Mirren en Lithgow zijn prettig en er is een donker sfeertje, maar deze film kan de vergelijking niet aan. Zeg maar rustig dat e.e.a. wordt overtroefd door deel 1.

Deel 1 maar even vergeten dus. En dat is niet makkelijk omdat deze film die film graag wil uitleggen. Iets wat je zowiezo niet al te hard moet willen. Beauty is in the eye of the beholder, en daar hoeft dus geen enkele gebruiksaanwijzing bij.

Anyway, vermakelijk is het wel. Ondanks de zeer wisselvallige SFX. Dat laatste komt uiteraard omdat Hyams i.t.t. Kubrick geen ' hulp' van NASA had (zie ook de schitterende docu Dark Side Of The Moon). Maar goed, wil ik best doorheen prikken.

Toch zijn er nogal wat gemiste kansen. Het absolute dieptepunt qua SFX is de verschijning van de oud-piloot aan Scheider. Ook sommige buitenscenes zijn lelijk. Dan merk je toch dat de SFX voor een belangrijk deel deze film helaas de das om doen. Enige onderhuidse spanning ten spijt.

Redelijk.

Lord have mercy.

Hoeveel clichés passen er eigenlijk in één kopje?

De CGI ziet er spectaculair uit maar staat in schril contrast met de lelijke blue-screens, met name in 'China'. Deed me een beetje denken aan 'North By Northwest'. Het acteerwerk laat te wensen over en het verhaal. Ahum..

Veel meer dan een tentoonstelling van de nieuwste animatie-technieken overgoten met een internationaal EO-sausje is het niet. Vermakelijk gelukkig wel, af en toe. Dat zit hem voornamelijk in diezelfde CGI en de prettige vaart.

Het einde is verschrikkelijk moralistisch en goedkoop. Het duurt ook nog eens tè lang.

Redelijke rampenfilm.

Lord have mercy.

Want deze Christelijke actie-film probeert ook nog eens mee te liften op het succes van ongelovige blockbusters. Hoe hypocriet mag men zijn volgens de 10 geboden?

Natuurlijk is het in religie-land allesbehalve verboden om zieltjes te winnen, maar of dit het pad is? Brrrr.

De acteurs van de plaatstelijke toneelvereniging kenden hoogstwaarschijnlijk ook nog een manke cameraman en bijziende regisseur. De kreupele leidt de blinde klinkt wel bijbels, moet de tendens zijn geweest. Gelukkig mochten sommige acteurs ook gewoon 'My Gosh!' zeggen i.p.v. zondige woorden. Anders waren we maar mooi verschoond gebleven van menig acteer-kannon.

De 84 minuten te lang durende film kent genoeg humor. Want van de telkens uitbarstende gebeden en levensvragen kun je maar niet genoeg door den strot gepropt krijgen. Vaak zijn deze talrijke momenten hilarisch. Maar goed, het betreft hier helaas geen komedie.

Slecht.

Vermakelijke en vlotte film met prima acteerprestaties en een ietwat voorspelbaar verhaaltje. Hier had echter wel wat meer in gezeten. Luchtig maar toch goed.

Bad Boseman.

Voor wie even geen zin heeft om zijn brein te gebruiken en dus niet al teveel vragen stelt, is 21 Bridges aardig tijdverdrijf. Daar is dan ook wel alles mee gezegd want na een uitstekende start, waarbij twee misdadigers andere criminelen overvallen, is het snel uit met de pret. En dat is vreemd want pas dan komt acteerkanon J.K. Simmons op de proppen die, net als de rest van de cast, enigszins verdwaald rondloopt. Hoofdrolspeler Chadwick Boseman is dankzij zijn Marvel-avonturen razend populair in Hollywood maar weet de film niet echt te dragen. Ook hij zit als mislukte bad cop gevangen in het slappe script.

Futiliteiten zou je kunnen zeggen, het betreft immers popcorn-vermaak? Maar daar zit hem nu net de crux; de film neemt zichzelf te serieus. Naast de titel - die ook nog eens amper standhoudt omdat de afzetting van alle bruggen er al na enkele minuten totaal niet meer toe doet - is het helaas ook het clichéverhaal dat wringt dankzij verwoede pogingen dat niet te zijn. Zo schiet men in eigen voet. En dat is jammer, helemaal met deze acteurs. Keith David heeft een figurantenrol nota bene. Ook de pogingen tot suspense in het slotstuk schieten ernstig tekort en weten de veelbelovende opening nergens meer te benaderen.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Niet zo sterk als het meesterwerk Amores Perros, maar absoluut de moeite waard. Bij vlagen zwaar drama met prima acteerwerk. De keuze van verhaalstructuur werkt niet altijd even sterk. Goed.

Geslaagde grappen.

Deze remake van de beroemde serie is vermakelijk. En dan niet zo zeer dankzij de verplichte en voorspelbare cameo van de twee originele hoofdrolspelers, maar vooral vanwege de goede chemie tussen Tatum en Hill en de vele geslaagde grappen.

Goed.

Hitchcockiaanse spanning en een sterke cast tillen dit mooie oude werkje naar een hoger niveau. Goed.

Prima, maar bij vlagen ietwat onevenwichtig drama met mooi thema. Met wederom een sterke Norton. Goed.

Zeer clichématige romcom die bedoeld lijkt voor een jong publiek. Niets nieuws onder de zon en soms zeer onder de maat. Gemiddeld.

28 Days Later is een van de beste horrors van de laatste jaren. Claustrofobisch en met veel aktie en schrikmomenten. Vakwerk en zeer goed. Ook het vervolg is prima.

Schitterend en wederom zenuwslopend vervolg op 28 Days. Een absolute aanrader voor horrorfans. Zeer goed.

Herkenbare humor.

Erg leuke actie-thriller met Kevin Costner als geheim agent die voor zijn dood nog graag de familieman wil uithangen. Voorspelbaarheid troef en van alle originaliteit ontdaan, toch hapt de film erg lekker weg. Alles wordt heel luchtig gehouden en is doorspekt met humor. Herkenbare gezinsprobleempjes en andere invalshoeken doen de film in elk geval geen kwaad. Uiteraard is deze mix van van alles en nog wat vooral ook iets wat niet serieus genomen dient te worden, iets wat door het over de top gehalte van de openingsscène al vrij snel duidelijk wordt.

Zeer goed.

Vermakelijke western met zeer goede vertolkingen die bij vlagen dreigt de balans te verliezen om daarna vervolgens zich weer stabiel te settelen. Een must voor de genre-liefhebbers. Goed.

Spannende horror. Prima onderhoudend en sterke SE maken het geheel compleet. Zeer goed.

Leuk.

Maar u moet weten dat ook ìk fan ben van de koning.

En dan wordt het vanzelf dat tikje leuker. Met name tijdens de beledigings-scène. Kan zulke grapjes wel hebben. Prima acteerwerk ook.

Verhaaltje had wat sterker gekund, maar e.e.a hapt lekker weg. De actie is vaak erg cool. Geinig om Russell weer eens in zijn jumpsuit te zien. Het mocht even duren.

Goed.

Mooie en stijlvolle thriller. Inmiddels een echte klassieker van de meester. De remake uit de jaren 70 is wonderwel zeer aardig.

Productieve producer.

Steve Carell steelt de show als maagd op leeftijd. De humor is des Apatow en bevat dus voldoende puberale onzinnigheid. Doldwaze dialogen, uitstekende rollen van o.a. Rudd en Rogen en een aantal hilarische momenten maken van deze film een aanrader. De productieve producer maakt als regisseur een ijzersterk debuut met deze grappige komedie.

Zeer goed.

Boomchickah-no-no.

Want de Apatow-komedies die hier op hak worden genomen zijn vele malen grappiger. En veel meer dan het voorspelbare pies & poep-niveau qua grappen, zit er hier helaas niet in. De gemiddelde kijker boven de 18 zal er waarschijnlijk weinig om kunnen lachen. De man met het mobieltje is eigenlijk de enige wèl geslaagde grap, check daarom nog even de aftiteling.

Matig.

Norse Nolte.

De kracht van deze misdaadfilm zit hem natuurlijk in het duo Nolte en Murphy. Met name de flair en humor van laatstgenoemde in combinatie met de norse tegenpool die hem ook nog eens van racistisch repliek dient, doet menige kijker nog steeds grinniken.

Ondanks het voorspelbare verhaaltje en de typische geweldsscènes van regisseur Hill, is het met name dit duo dat toentertijd terecht voor een succesformule zorgde. De film kreeg dan ook een vervolg. Zoveel jaar na dato blijkt ‘48 HRS.’ nog maar weinig aan kracht te hebben ingeboet.

Goed.

Aartsvader Abraham.

Wanneer je als kijker deze oorlogsdocumentaire voorgeschoteld krijgt weet je al dat het niet gezellig gaat worden. Israël en Palestina, wie het weet mag het zeggen. Een vicieuze geweldcirkel waarbij een doorbraak verder weg lijkt dan bewijs omtrent het daadwerkelijke bestaan van de paashaas. De filmtitel doet ook geen licht aan het eind van de tunnel vermoeden. Om tureluurs van te worden is het vreselijke conflict dat het Midden-Oosten al minimaal een halve eeuw verscheurt. Waar gaat het over? Want iedereen heeft een mening, maar slechts weinig mensen kennen de oorsprong van het bloederige land veroveren. Volgens historici hangt e.e.a samen met Abraham, de Bijbelse aartsvader. Hij krijgt van God het beloofde land; het land waar nu keihard om gevochten wordt. De grond zou voor de Joden zijn bedoeld. Een heilige oorlog was indirect geboren. Bijna 100 jaar geleden begonnen hoogstwaarschijnlijk de wederzijdse moordpartijen.

De grenzen van Palestina en Israël worden dagelijks opgerekt en dat gaat gepaard met veel geweld. Israël heeft met het Joodse leger de macht in handen. De Palestijnen komen vaak niet veel verder dan het gooien van stenen. Een oneerlijke strijd tegen een M16. Wie weet dat Israël ook nog eens hulp krijgt van de VS, weet genoeg. In het Midden-Oosten is men doodsbang voor Israël. Het zou dan ook voor de hand liggen dat deze registratie van het actievoeren langs de kunstmatige grenzen van de Joodse kolonisten een soort van Palestijns pamflet zou worden. Het is sowieso makkelijker om de zijde te kiezen van de underdog. Toch staan zowel een Palestijn als een Jood aan de basis van dit met de videocamera geschoten relaas. En ook wordt er belicht, zij het mondjesmaat, dat er Joden zijn die met hen actievoeren tegen Israël. Evenals allerlei andere wereldburgers die evengoed het traangas om de oren krijgen. Als het moet houden de soldaten huis. En hoe..

Regisseur Emad Burnat, filmt alles met zijn videocamera. Hoe zijn broers worden meegenomen door het leger na actievoeren bij de zoveelste schutting van prikkeldraad. Hoe Joodse kolonisten, met in hun kielzog sympathiserende soldaten , actievoerders in elkaar trappen. Hij filmt de blik in zijn vrouw haar ogen. Zijn vrouw die hem vraagt vandaag eens een keertje niet te filmen. Straks pakken ze hem nog op. Zijn vrouw wiens blik tevens trots verraadt. Want ook zij wil dat de misstanden aan de kaak worden gesteld. Hij filmt zijn zoontje van vier, wiens blik vervuld is van haat. Haat jegens hen die zijn volwassen vrienden pijn doen. Hij blijft filmen, zelfs als men kogels op hem afvuurt of hem in elkaar slaat. Het kost hem vijf camera’s, maar hij blijft gewoon filmen. Zelfs wanneer zijn ongewapende makker wordt vermoord door het leger. Of wanneer een soldaat een arrestant van een halve meter afstand door zijn been schiet, terwijl de man al gevangen is.

De kijker blijft geschokt achter door zoveel haat en gekte. Het klopt dat er onterecht grenzen worden gemarkeerd die zelfs door Israël worden gezien als fout. Men geeft de fout toe, maar pas vijf jaar later wordt de muur verwijderd. Ook wordt Burnat een Israëlisch ziekenhuis niet onthouden, waar hij in een Palestijnse variant al lang was gestorven. Samen met de Israëlische actievoerders vormen ze zeldzame lichtpuntjes in een inktzwarte nachtmerrie. Iedere bij zinnen zijnde kijker weet dat dit geweld niet meer gaat stoppen. Niet meer kan stoppen. Er is teveel gebeurd. Teveel slachtoffers hebben een haat gevoed die altijd zal blijven doorwoekeren en het geweld zal doen oplaaien wanneer vrede in zicht is. Maar vrede is niet in zicht. Lang niet in zicht. De kogel in de camera van Burnat bevestigt dat nog even. Toch geeft hij niet op. Hij heeft hoop. Hoop dat het zin heeft. Dat er land gaat worden teruggegeven. Opdat iemand gaat snappen dat God het zo niet bedoeld heeft.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Heel erg flauw.

En vooral dus niet grappig. En dat is jammer want Sandler kan het wel, evenals Barrymore. Dit verhaaltje is echter zo voorspelbaar, clichématig, gelikt en al wat dies meer zei. Ook de cast incluis de hoofdrolspelers is soms tenekrommend. Brrr.

Met zoals gebruikelijk het verplichte optreden van de verschrikkelijk ongrappige Schneider, Sandler's homie.

Matige romcom.

Alleraardigste anekdotes.

Dat de verschrikkelijke ziekte kanker een geheel eigen cinematografisch verleden heeft doet bijna rieken naar een subgenre. Maar waar het de ene keer huilen is wat de klok slaat, is er gelukkig ook een meer luchtiger variant op dit soort loodzware drama’s: de tragikomedie. Een hele bekende met hetzelfde tergende thema is ‘The Bucket List’. Ook in 50/50 draait het verhaal grotendeels om twee vrienden die moeten zien om te gaan met het dodelijke vooruitzicht van een op hol geslagen celdeling. Al is er ditmaal ‘slechts’ één iemand ziek. Het wordt er niet minder naargeestig door.

Sowieso is Gordon-Levitt in deze aangrijpende film vanaf de aanvang een nogal triest personage, dat door de zware ziekte helemaal treurnis uit elke porie doet ademen. Des te lulliger lijkt het lot hem gezind wanneer zijn privéleven ook nog eens een zootje blijkt en hij, naast de chemokuren, nog meer ellende krijgt te verwerken. Gelukkig zorgt zijn filmvriend Rogen al snel voor een welkome komische noot, waardoor de doses drama beter te verteren zijn. Want dramatisch blijft het. De lach en de traan wisselen elkaar dan ook continu af.

De vele extra’s op de bluray doen het op waarheid gebaseerde verhaal nog eens dunnetjes uit de doeken: het blijkt dat Gordon-Levitts personage gebaseerd is op een van de producers van de film, een van Rogens echte vrienden nota bene. Hetgeen 50/50, het komische karakter ten spijt, een bitter bijsmaakje geeft. Ondanks de alleraardigste anekdotes die de crew, al lachend, tijdens de vele interviews doet opsommen. Ze vormen de bijzondere bouwstenen van deze humoristische tranentrekker.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Zeer goed.