Opinions

De straight-to-video-animaties zijn best te pruimen in dit vervolg op het ietsje betere eerste deel. De grappen zijn soms erg leuk maar meestal erg flauw. Geen enkel cliché wordt geschuwd. Toch is de toevoeging van de huisdieren er een die leuk is, ook al had dit beter kunnen worden uitgewerkt. Onderhoudend, maar mondjesmaat vermakelijk.

Originele thriller met spannende ogenblikken, die uiteindelijk verzandt in langdradigheid. Redelijk

In Adrift raakt men iets meer betrokken bij de acteurs dan bij Open Water, maar dit deel wordt een beetje genekt door een paar ongeloofwaardige wendingen. Toch kent de film een aantal spannende ogenblikken. Redelijk.

Zacht zesje.

Zelfs een mindere Guy Ritchie is de moeite waard. Dat wil zeggen; voldoende vermakelijk. Het houdt echter niet over want de grappen zijn flauw, de personages platter dan we gewend zijn en het verhaal flinterdun. Verwacht dus geen Lock Stock of Snatch want dit is echt van een minder niveau. Ook minder dan Wrath of Man omdat je zelfs daar nog iets meer inhoud had. Standaard verpozing dus als je even vergeet wie de regisseur is.

Hollywood lonkt en er zal vast een hoop geld worden verdiend, maar na het zeer vermakelijke The Gentlemen is Ritchie vooral uit op simpel spektakel. Daar is niets mis mee, maar dit voelt dan helaas aan als een verplicht nummertje, waarbij we af en toe slechts een zuchtje van de meester voelen. Zachtjes opdat we niet in slaap vallen, maar dit is een verplicht nummertje. Iets met twee nullen en een zeven. Maar het werd een zesje.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Hmm.

Moet ik nodig herzien, vond e.e.a. wel vermakelijk toentertijd. Echter, waaruit blijkt dat deze docu een mockumentary is, zoals de users hieronder beweren? Of ben ik dan toch in slaap gevallen voor het einde..

EDIT: Toch door de endcredits heen geslapen.Verdikke!

Toch knap gedaan, dit beentje lichten. Het is dat ik nu een beetje pissig ben. Edoch, drie sterren zowiezo. Knap gedaan.

EDIT 2: Jaren dus in de veronderstelling gezeten dat.. Shit, jullie lezen natuurlijk mee.. Ahum. Halfje erbij.

Zeer goed.

Jaws-kloon.

Maar niet eens een slechte.

Het verhaaltje van de vete tussen het monster en de schipper wordt hier dunnetjes overgedaan. Met de toevoeging van enige dramatiek en sentiment.

Buiten Harris wordt er behoorlijk beneden de maat geacteerd, maar de man draagt de film bijna alleen. De verschrikkelijke dubs helpen ook al niet mee.

Wat wel meehelpt zijn een aantal spannende momenten en de sfeerverhogende muziek van Morricone.

Redelijk.

Mooie stijlvolle thriller die zo uit Del Toro's koker had kunnen komen qua drama en suspense. Echter bayona geeft zijn eigen draai aan deze keurig in balans zijnde film. Ietwat voorspelbaar maar wel goed.

The Good Son XL.

Want het mag even duren. Of The Omen Part 5.

Origineel is dit voorspelbare werkje niet, en de clichés vliegen ons ook om de oren. Toch is e.e.a. onderhoudend en bevat de film een aardige prestatie van Fuhrman. Ook sommige kills zijn best heftig (de non) en vermakelijk. Van èchte spanning is helaas weinig sprake. De film wordt namelijk nergens eng..

Redelijk.

Geen porno.

Deze horrorfilm kent een aantal smerige momenten en zal met name de gorehounds onder de kijkers aanspreken. Het verhaaltje is een Halloween-light en qua spanning valt hier weinig te halen. Wat vooral aan het begin opvalt, is het amateuristische acteerwerk dat wordt gevolgd door een licht erotische douchescène. Alsof de TL-lampen zo aan kunnen gaan en de wulpse Foster zich in een pornofilm verder zal voortbewegen. Je zou er bijna op hopen.

Matig.

Aardige en enigszins vermakelijke comedy die o.a. door de overheersende en bij vlagen irritante stem van Rock aan kracht inboet. Het soms wat flauwe verhaaltje is ook niet overal even grappig maar het blijft allemaal redelijk.

Ietwat rommelige film die helaas een aantal flaws bevat maar desondanks de kijker vermaakt. Ondanks de sterke cast weet de film niet goed te excellereren maar het blijft allemaal onderhoudend. Redelijk.

Grappige actiefilm.

Dat zit hem met name in de idiote grappen en het feit dat de film zich zelf amper serieus neemt. Toch is het juist het plot wat de film weinig goed doet en nergens echt wil boeien. Ondanks dat het er niet echt toe doet, haalt het soms de flow uit deze aaneenschakeling van redelijke tot zeer goede sketches.

McKay's laatste film met Ferrell is niet zo sterk als de twee voorgaande, maar wel de moeie waard. De titelrol is tenekrommend onnodig. Het grapje erna is gelukkig wel weer leuk.

Goed.

Seksverslaafde sekteleider.

Raffey Cassidy weet de aandacht op zich te vestigen in The Other Lamb, iets dat niet alleen door het scenario komt. Onze eigen Michiel Huisman weet helaas minder te beklijven. De zogenaamde dreiging die van deze sekteleider moet uitgaan is grotendeels afwezig. Al is het gegeven van incest en pedofilie an sich griezelig genoeg uiteraard. Eng wordt de seksverslaafde psychopaat echter nergens.

Het zijn met name het camerawerk en de prachtige omgeving van het Ierse natuurlandschap die indruk maken. De bomen en het bos, ze leveren mooie en mystieke plaatjes op. Verder moet gezegd dat de arthouse benadering van deze verder nogal voorspelbare horror teveel afstandelijkheid creëert. Echt meeleven met de karakters zit er amper in. Een interessante, maar gemiste kans.

**½

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Bedoelde bedoening.

Deze documentaire over Feyenoordsupporters is niet al te best. Een gemiddelde aflevering van 'Man Bijt Hond' is vermakelijker of interessanter. Allerlei fans passeren de revue, maar het beperkt zich allemaal tot matheid. Nergens wordt er echt iets uitgediept. Zo is het meest indrukwekkende verhaal dat van een stervende supporter die een eerbetoon krijgt tijdens een training. De kijker wordt medegedeeld dat de man de uitslag van een Feyenoordwedstrijd ten nadele van de club heeft beïnvloed door een bal op het veld te werpen. Dan hoop je als gemiddelde kijker of andere buitenstaander toch op de ontbrekende info waarom de man desondanks zo populair is. En zo blijft het telkens bij gissen, waarbij het Haanstra-achtige in beeld brengen van het publiek tijdens de wedstrijd nog wel weet te werken, maar de rest vooral een onsamenhangende bedoening is. Alle goede bedoelingen ten spijt.

Onvoldoende.

Stijlvolle thriller in de trant van The Sixth Sense. De sfeer is prachtig en de spanning wordt mooi opgebouwd. Zeer goed.

Otis is een bovengemiddelde horror-comedy waarbij de nadruk iets meer ligt op comedy. Helaas weet de film niet de perfecte balans te vinden tussen de twee maar redt zich een behoorlijke tijd aardig. Tegen het eind wordt de film wat minder en het slot is nogal flauw. Er is een alternate ending genaamd Otis' Birthday Party en die is beter dan het originele einde. De score is erg goed evenals het acteerspel. Met name Stern is goed op dreef.

Vervelende filmzusjes.

Rudd speelt een vrolijke hippie, die niet altijd even snugger overkomt. Hij is naief, eerlijk en onschuldig en daardoor is de boodschap dat juist de omgeving uit idioten bestaat snel helder. Er wordt echter niet echt gedramd met moralisme in deze leuke komedie. Gelukkig maar, het zou een hoop pret bederven. Nu gaat het vooral om de knotsgekke familie.

Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar Banks en haar filmzusjes zijn voldoende vervelend om door het ludieke broertje wakker te worden geschud. Dat gaat gepaard met een aantal zeer geslaagde grappen, alsmede met wat flauwere. De humor rust hier dan ook vooral op de excentrieke personages, die door de uitstekende cast met zorg worden ingevuld.

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Schmierende Skarsgård.

Regisseuse Susanna White levert met Our Kind of Traitor een voorspelbare, maar onderhoudende thriller af. Niets nieuws onder de zon en voorzien van allerlei clichés, maar dankzij een schmierende Stellan Skarsgård is het allemaal nog goed te doen. Het verhaal is gebaseerd op een van de boeken van John le Carré. De beroemde Britse schrijver van spionagethrillers heeft nogal wat verfilmde bestsellers op zijn naam staan. Onlangs was er (wederom) Tinker, Tailor, Soldier, Spy. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat die verfilming toch echt een stuk beter was.

Dat een boek in negen van de tien gevallen beter is dan de verfilming weet iedereen, maar echt slecht wil 'Ons Soort Verrader' (de Nederlandse titel van het boek) niet worden. Gelukkig maar. Het begin zorgt voor wat suspense omdat het niet helemaal helder is wat Skarsgård precies wil van McGregor en de Russische maffia biedt voldoende voedingsbodem voor wat spanning en sensatie. Na de aardige eerste helft verloopt de rest nogal doorsnee en voorspelbaar. De ongeloofwaardigheid wil je de makers nog wel vergeven, maar de middelmatigheid die volgt is minder goed verteerbaar.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Puike performances.

Een van de betere films van afgelopen jaar is 'Out of the Furnace'. Puik acteerwerk in een donker drama rondom een tweetal white trash-broers dat probeert het hoofd boven water te houden. Eenmaal in aanraking met een criminele hillbilly - een prima performance van Woody Harrelson - gaan de zaken snel bergafwaarts. Allerlei subgenres vliegen voorbij maar de mix smaakt overheerlijk. Christian Bale en Casey Affleck zijn eveneens in zeer goede doen en tillen dit werk naar een hoger plan. Tezamen met de sterke bijrollen, de sombere sfeer en de continue dreiging zorgt dit alles voor een uitstekende film.

Geweldig.

Rotzooi.

Wel onderhoudende rotzooi, maar daar blijft het dan ook bij. De acteerprestaties zijn nogal wisselend en de sterrencast kan weinig verschil maken aan het tenekrommend slecht uitgevoerde verhaal. E.e.a. begint redelijk om al snel te ontaarden in de zoveelste clichématige rampenfilm met flinterdun plot. Echt spannend of boeiend wordt het niet helaas.

Matig.

Enigszins door de tand des tijds gebeten, maar nog steeds vermakelijk. Met dank aan Connery. Het verhaaltje is niet heel erg origineel, maar de film heeft een mooi, claustrofobisch, sfeertje en genoeg spanning. Goed.

Onvoldoende entertaining.

Caviezel doet zijn best en ook Hurt is altijd welkom, maar dit verhaal wil nergens echt tot een uitschieter komen. De moorwal is allesbehalve eng en we weten vanaf minuut een hoe het verhaal zich zal voltrekken. Toch weet de film nog een beetje te onderhouden en trekken sommige actie-scenes de boel ietwat recht.

Gemiddeld filmpje.

Fijne western met een prachtige Eastwood. Het verhaal is niet overal bijster sterk, maar de dialogen zijn dat des te meer. Evenals de one-liners. Eastwood is en blijft een cowboy op eenzame hoogte.

Zeer goed.

Een aardig verhaaltje dat helaas niet goed wordt uitgewerkt. Weinig spanning en na een aardig begin zakt de film al snel in tot een zeer clichématig standaardwerkje. Onvoldoende, maar e.e.a. is enigszins onderhoudend.

Dode Duitsers.

De onversneden versie van Outpost: Black Sun herbergt ongetwijfeld een beetje meer gorigheid dan die met snijwonden. Gelukkig brengt Splendid Film de uncut-versie uit op Bluray, al moet gezegd dat het qua bloederige smerigheid nog best wel meevalt. Geen ingezoomde gore dus. Al moet gezegd dat af en toe het bloed wel letterlijk in het rond spettert. Zombies bloeden nu eenmaal wat minder dan de doorsnee mens. Desondanks wordt er lustig op los gemoord.

Het vervolg op Outpost is dan ook geen horror pur sang, maar meer een gelaagde verbintenis met dat andere verstand-op-nul-genre: actie. Dat het lichtje in de bovenkamer uit mag is prettig, maar het avontuur waar de de twee nazi jagende hoofdrolspelers in belanden doet sowieso wel goed ontspannen. De dagelijkse beslommeringen verdwijnen als vanzelf. In moordend tempo vliegen zombies en de daarop afgevuurde kogels de kijker om de oren.

Men is op zoek naar de uitvinding die Hitlers leger nieuw leven inblaast. De dode Duitsers zijn talrijk en de groep helden is aanzienlijk kleiner. Een en ander moet dan ook met flinke korrels zout worden genomen. Degene die daartoe bereid is wacht een vermakelijke actiefilm met voldoende gegriezel en gegrinnik. De deur wordt eveneens wagenwijd opengezet voor een vervolg. Geheel terecht. Het verstand kan immers niet vaak genoeg uitgeschakeld worden.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Cultklontjes.

Pulp kan een beetje gruizig smaken. Hoe glad je een en ander ook zou willen strijken, het mag best wat klontjes bevatten en aan de tanden plakken. Dat doet het ook. Zoals een ieder weet dat het qua kwaliteit mag tegenvallen om 'guilty pleasures' op te leveren, weet men ook dat juist dit soort uitmelk-series daar soms het bewijs van zijn. Natuurlijk is dit opnieuw een weinig inhoudelijk en gek griezelverhaal dat het vooral moet hebben van de stoere Spetsnaz, die de moffenzombies eindelijk eens serieus tegengas bieden. Vermakelijk is het wel. Misschien wel cult in de maak.

Het tweede vervolg op de onverwachte horrorhit uit 2008 biedt in elk geval geen stof tot nadenken. Steve Barker - regisseur van de eerste twee films - werd op stal gelaten en nieuwkomer Kieran Parker (schrijver van de eerste Outpost) schotelt de kijker een welkome wending voor. De mannetjesputters van de Russische 'special forces' slaan er lustig op los. En zo hoort het. Ook dit derde deel is niet bedoeld voor tere zieltjes, al valt het met de uiteindelijke gore best mee. Tevens is de film zwart-wit gefilterd. Het lijkt de grime te moeten maskeren, maar doet de pap zelfs beter smaken.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Middenmotende romcom.

Deze romantische comedy is allesbehalve speciaal binnen het overbevolkte genre. Jammer is dat de humor mondjesmaat is en er een flauw moralistisch ondertoontje door het gehele plot zwerft. Ook de voorspelbaarheid stoort omdat de cast geen vermakelijke characters kent. Een middenmoter dus, waar zo'n beetje alles standaard aan is.

Doorsnee.

Hartverwarmende hoeren.

Deze documentaire met een onderwerp dat ons Nederlanders amper nog doet afschrikken vanwege de legalisering, maar desondanks doet intrigeren. Want, een interview met een hoer. Wie heeft er geen vragen? Zoiets intrigeert. Laat staan een continue inkijk in het hoerenleven met twee prostituerende zusters, die tevens uit een lange historie in het ambt kunnen putten. Oude en nieuwe informatie wordt zodoende op ons, het met rode oortjes en dichtgeknepen oogjes glunderende publiek, afgevuurd.

Uiteindelijk blijkt er veel maar ook weinig veranderd te zijn in de seksbusiness. Het gaat bij de klant nog steeds om het klaarkomen en bij de hoer om het geld. Wie had ook iets anders verwacht? Dat is ondanks het geromantiseerde commentaar op het rosse beroep, wel de simpele bottomline. Dat sommige klanten, op de weg naar die climax toe, op eigen verzoek op hun flikker worden geslagen zal vroeger ook wel het geval zijn geweest. De beelden zorgen echter wel voor hilarische film. Vooral vanwege de droge reacties van de dames.

Trieste ondertoon is dat de dames er niet echt rijk van zijn geworden. Eentje moet zelfs nog steeds ‘sappelen’. Je zou haar bijna begrijpen als je de religieuze sekte die haar probeert te bekeren beluistert. Als geraffineerde pinpas ontvreemders menen zij dat dit het pad des verderf is. Ze hebben gelijk als ze de lieve hoer proberen te beschermen tegen de boze buitenwereld, maar lijken vooral geobsedeerd te zijn door een enge onzichtbare drijfveer. Ze glimmen er over. Dit zijn de enige echte beelden die angst oproepen tijdens deze documentaire over het eveneens gevaarlijke beroep.

De documentairemakers drijven hier natuurlijk vooral mee op de flow van de komische en oprechte zusters, die op ietwat naïeve wijze in aanraking kwamen met de betaalde liefde. Of hoe ze letterlijk het bordeel werden ingeslagen. Maar nergens wordt er geklaagd of gezanikt. De lach heerst en ze laten een staaltje ongekunsteld optimisme zien. Wanneer ze enigszins ‘geëerd’ worden tijdens een kunstgalerie en een van de dames nog even een dansje doet met de justitiële diender van weleer, vangen ze de laatste twijfelende kijker. Hartverwarmende hoeren zijn het.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Destijds in een volle bios mogen aanschouwen (Stallone deed het altijd goed in de zalen), maar ook toen was ik er niet echt wild van. Het schokmoment van de gebroken arm was het enige lichtpuntje. De tijd is voor deze, niet al te beste, Stallone-flick niet erg aardig geweest. En terecht.

Succesvol subgenre.

Nazi-horror. Een subgenre an sich. En succesvol bij tijd en wijle. Van het matige The Keep van Michael Mann uit 1983 (en wellicht nog eerder) naar het hedendaagse Overlord. Een lange lijst met daarop geinige uitschieters als Død Snø, Frankenstein’s Army en Outpost. Ook Overlord is voorzien van een knipoog. Gelukkig maar, want zoveel onzin serieus nemen is lastig.

Het begint allemaal veelbelovend tijdens een Saving Private Ryan-achtige intro waarbij de soldaten worden gebracht naar de plaats van bestemming. Dat het genre horror in de lucht hangt komt al snel ter sprake wanneer de helden arriveren in een door Duitsers bezet dorpje. Wat er dan eveneens gebeurt is dat de film een ietwat langdradig pad inslaat.

Wat rest zijn de gebruikelijke zombie-taferelen en actiescènes, maar gelukkig komt de vaart er dan weer wat in. Echt griezelig wordt het nergens en qua gore valt het allemaal ook best mee. Gelukkig blijft de tong in de wang gedurende de rit. Al kun je een B-status moeilijk volhouden met zo een budget, het blijft gelukkig pulp. Vermakelijke pulp, dat wel.

***

De 4K UHD-schijf komt samen met de Blu-ray, waarop eveneens de film staat. Daarnaast staat op de blauwe schijf al het bonusmateriaal. Uiteraard is de 4K-schijf in het bezit van HDR en voorzien van Dolby Atmos, dat – het moet gezegd – erg goed werkt bij deze film qua plafondspeakers.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.