Opinions

Wederom een vermakelijke, bijzondere en sfeervolle film van de Coen's. Met heerlijke muziek. Goed.

Best leuk.

Al moet gezegd dat niet alles even goed werkt. Een aantal hilarische scènes doen dat wel en zorgen er voor dat je als kijker niets te kort komt. Met dank aan Bokma en kornuiten en de altijd fijne Van Warmerdam.

Een klein beetje wisselvallig en vast niet ieders kopje thee, maar ik houd er wel van.

Goed.

Draak van een romcom.

Clichématigheid troef in deze ziekenhuishap. Een drol van een verhaal en totaal geen humor. De film komt nergens op stoom en blijft hangen in nietszeggendheid. Daar hoeft niets mis mee te zijn, maar hier.. Brrr. Deze kun je rustig overslaan. Het ergste is misschien nog wel dat hij niet voor tieners bedoeld lijkt. Alhoewel.

Matig.

Gemiddelde Twilight Zone.

Wat begint als een aardige oorlogsthriller verandert al snel in SF-verhaaltje. Dat doet in eerste instantie weinig af aan het verhaal en de daarbij behorende spanning, maar wanneer het uiteindelijke doel van de missie bereikt wordt zijn er al heel veel clichés uit de kast getrokken. Tevens blijkt het einde niet veel sterker te zijn dan een gemiddelde TV-episode van bijvoorbeeld The Twilight Zone.

Doorsnee.

Dreigende drones.

Er werden nogal wat locaties aangedaan tijdens het maken van Oblivion. Zoiets geloof je graag want deze futuristische en desolate look komt niet alleen uit de computer. Dit zijn landschappen van vlees en... pardon, aarde en water. Visueel gezien mag er oprecht genoten worden. Alles ziet er tiptop in orde uit. Ook qua ruimtevoertuigen is de vormgeving op zijn zachtst gezegd strak. Regisseur Joseph Kosinski heeft niet voor niets eerder met het sciencefictionbijltje gehakt.

Niet alleen het uiterlijk is (letterlijk) cool, ook het vrouwelijk schoon dat de cast bevolkt doet ijzig aan. Andrea Riseborough is dusdanig gereserveerd in haar acteerprestatie dat het gewoon weer knap wordt. Cruise doet zijn bekende truc van de man die onbewust een leugen leeft, maar wel met verve. Je zou hem zo geloven als reparateur van drones die nog dreigender aandoen dan het post-apocalyptische aardoppervlak.

De basis van de film kent een prima verhaal dat leuk in elkaar geschoven is en gaandeweg wordt onthuld. Al zal de oplettende kijker gelijk al aan het begin vermoeden dat er iets niet helemaal pluis is. Niets geniaals, maar in een filmwereld waar de twist meestal tenenkrommend en/ of voorspelbaar is, evengoed onverwacht en leuk. Misschien niet geheel origineel, maar een kniesoor die daarover valt. Nee, met Oblivion is weinig mis.

Zeer goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Allegaartje.

Dat zich nog het best doet aanvoelen als een verzameling van geslaagde en minder geslaagde sketches.

Rogen kan erg grappig zijn, maar met dit scenario is het voor hem ook onmogelijk de film te dragen. Tevens zijn er minstens zo veel flauwe scènes als leuke.

Doorsnee.

Met een vette C.

Want clichématiger dan dit worden ze amper gemaakt.

Toch is, met name, Larter best vermakelijk. Zij geeft schmieren een nieuwe impuls. Al voelt e.e.a. aan als een Fatal Attraction-light. Dit vooral vanwege het ontbreken van erotiek. Ook zijn de meeste reacties van de cast behoorlijk ongeloofwaardig.

Vermakelijk is het wel, ondanks de enorme voorspelbaarheid.

Redelijk.

Loom over de top.

Regisseur De Palma, een fervent Hitchcockliefhebber, laat zijn liefde voor de oude meester blijken middels dit stijlvolle werkje, dat middels een loom tempo de suspense tot mysterieuze hoogten brengt. Misschien gaat de regisseur tijdens de voorspelbare ontknoping wel iets te ver over de top, vermakelijk is het wel. En spannend.

Goed.

Prima onderhoudende misdaadfilm met sterrencast en een flinke dosis humor. Zeer goed. Het vreselijke vervolg Ocean's 12 vermijden.

Onder andere door de aanwezigheid van een grandioze Pacino is dit een erg geslaagd derde deel. Waar het vorige deel nogal teleurstelling achterliet is dit een fijne goedmaker. Iets minder dan het eerste deel maar zeer onderhoudend en leuk. Goed.

Niet zo'n best vervolg op het zeer vermakelijke Ocean's 11. Rommelig, onduidelijk en zeer gemideld.

Vormloos water.

Deze zoveelste onderwaterdocumentaire weet zich niet te onderscheiden van de anderen. Desondanks is het camerawerk soms fenomenaal en de film onderhoudend genoeg. Jammer is dat er weinig structuur in zit en de rode draad enkel het water blijkt te zijn. Hoofdingrediënten zijn de willekeurige zeedieren in al hun pracht.

De aan het eind opgedrongen eco-boodschap kennen we zo langzamerhand wel, maar kan nooit te vaak gebracht worden. Het einde is tevens het enige waar wél vorm in zit. De rest van deze docu voelt door het ontbreken daarvan meer aan als een verzameling mooie beelden, dan als een verhaal. De logica van de opeenvolgende scènes is er simpelweg niet. Ook de summiere narratie draagt hier aan bij. Veel maakt het allemaal niet uit. De beelden worden er niet minder prachtig door. De dieren ook niet.

Goed.

Diepzeeduiken in 3D.

Een van de beste 3D-Blurays van dit moment kent een vrij simpel verhaaltje en een lijn die we al kenden van vele andere natuurdocumentaires. Nu maakt dat niet zo veel uit, want de beelden zijn overweldigend. En daar draait het grotendeels om bij de extra dimensie. Wanneer bekeken met de juiste apparatuur, doet de film zelfs af en toe denken aan de Panda-droom in de Efteling en zal menig kijker amper geloven wat hij ziet. Diepzeeduiken is er bijna niets bij.

Goed.

Viva VHS!

Wanneer Octaman de sleuf beroert van 's werelds eerste echte consumenten-home-cinema-machine, de videorecorder, is hetgeen dat het meest opvalt de hoes. Een slimme truc is het dan ook om een drol zo mooi mogelijk te verpakken. Zo ruik je hem minder. Iets wat men in cinemaland al decennia lang weet: een prachtige poster is het halve werk.

Des te harder is de smak die de kijker maakt tijdens het aanschouwen van deze matige monstermovie. Binnen dit subgenre der horrorfilms is er zo ontzettend veel mooiers gemaakt, dat ten eerste. Maar dit komt nergens bij in de buurt. Misschien ligt het aan het abominabele acteerwerk, 't slappe script of de neppe inktvisman. Het ligt i.i.g. niet aan de hoes.

Matig.

Aardig.

Niet super-aardig maar wel leuk kijkvoer. Draaide bijna tegelijkertijd met de onofficiële Bondfilm 'Never Say Never Again'. Niet de beste uit Moore's carriere, maar wel een leuke tijddoder.

Goed.

Doordachte dialogen.

Odd Thomas is een vrolijke, maar eveneens griezelige film van Stephen Sommers. De regisseur van films als Deep Rising, The Mummy en G.I. Joe weet wat popcornvermaak moet bieden. En zo past hij zijn techniek ook toe in deze vermakelijke vertelling over een jongen die overleden mensen kan zien. En jaagt op hun moordenaars. Of hoe je het thema van The Sixth Sense in een ietwat flitsender jasje steekt.

De chemie tussen de acteurs en de gelikte, snelle dialogen tussen o.a. Willem Dafoe en hoofdrolspeler Anton Yelchin maken net dat beetje verschil wat een film als deze nodig heeft. Wat doordachter dan bij doorsnee werk wisselen de woorden elkaar af, hetgeen regelmatig gegrinnik oplevert. Niet dat het een komedie betreft, want spanning en mysterie voeren hier de boventoon.

Wie door in het oog springende goofs heen wil kijken en formulewerk in een geforceerd alternatief maar goed zittend jasje kan waarderen, zal hier zelfs originaliteit in ontdekken. Niet dat dat het toverwoord is (allesbehalve zelfs), maar fris voelt het sowieso aan. De boeken van de beroemde auteur Dean Koontz bieden natuurlijk een fantastische voedingsbodem, maar ook als filmproject is dit meer dan geslaagd.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Goedaardige gangsters.

Een aantal dialogen zijn scherp en komisch en het suffige kantoorgedoe staat in leuk contrast met de Geto Boys- en Ice Cube-soundtrack, maar niet alles is even leuk. De ietwat onevenwichtige film begint vooral erg sterk, om halverwege bijna de aandacht van de kijker te doen verliezen wanneer een ongepast misdaadplot de overhand begint te nemen en de kantoormedewerkers veranderen in goedaardige gangsters.

Redelijk.

Prima te pruimen romantisch drama. Hackford is goed op dreef evenals de sterke cast met Gere voorop. Het verhaal heeft wel een hoop sentiment in de aanbieding en is mede hierdoor niet altijd even goed in balans. Goed.

Zonder sensatie.

Echt hoogstaand is deze docu niet. Maar het is vrij uniek dat je als kijker een moordzaak van begin

tot eind mee mag kijken. Zonder enige sensatiezucht en an sich vrij sober komt het verhaal voorbij van een man die een andere man in het bos om het leven bracht. Waarom deed hij dit? En hoe wordt zo'n zaak tot een fatsoenlijk einde gebracht? Niet alles wordt even helder, maar wat overblijft is interessant genoeg om het kleine uurtje vol te houden. Niets geen CSI maar Hollandse nuchterheid in de zoveelste zinloze geweldzaak waarbij een onschuldig slachtoffer het leven liet.

Redelijk.

Jack Ketchup.

De kannibalen zien er eerder uit als amateuristische Flintstones, en het acteerspel is beneden alle peil. Weinig gore en vooral heel veel ketchup. Geen enkele spanning echter, en een waardeloos verhaal met een nog waardelozer uitvoering.

Veel meer dan een aparte reclamespot voor Heinz kan ik er i.i.g. niet van maken.

Slecht.

Griezelige geluidsband.

Dat deze thriller volgens het ‘van dik hout zaagt men planken-principe’ is gemaakt, doet er weinig toe. De blinde vrouwen in deze film zien er bijvoorbeeld uit als heksen, en de geluidsband wordt gevoed door een subaanjager waar zelfs muzikant James Blake jaloers op zou zijn. Niets wordt aan het toeval overgelaten, hier moet worden gegriezeld.

Ook de setting van het huis met onheilspellende kelder levert genoeg voedingsbodem op voor angst. Al is het verhaal, waarbij het gegeven van een langzaam blind wordende vrouw die wordt achtervolgd door een psychopaat, natuurlijk de meest zenuwslopende gedachte. Niet alles werkt dankzij de regelmatig ontbrekende logica en nogal wat andere thrillerclichés, maar voldoende spannend is een en ander desondanks wel.

Goed.

Beter brouwen.

Een Zweedse kruising tussen The Blair Witch en Alien. Dat klinkt leuker dan dat het is. Deze zoveelste handycamhorror is uiteindelijk weinig indrukwekkend, ondanks alle lofbetuigingen. Aan het eerste half uur zal het niet liggen en evenmin aan het gegeven, maar de film ontspoort al snel in lachwekkend geschmier en voorspelbaarheid. Ook zonder budget valt er wel wat beters te brouwen.

Matig.

Beduidend beroemd.

Dat regisseur M. Night Shyamalan de weg kwijt is, weten we eigenlijk al jaren. Na zijn magnum opus The Sixth Sense kwam het misschien zelfs wel betere Unbreakable en daarna nog twee beroemde maar beduidend minder sterke films. Vervolgens verdwenen het succes en de Hollywoodbudgetten, maar die laatste heeft een filmende fan van Hitchcock eigenlijk niet nodig. Wat die, naast talent, wél nodig heeft zijn goede acteurs. En laat dat nu juist een van de manco's zijn van Old. Een, want er zijn er helaas velen. Inclusief de man zijn handelsmerk; de plottwist.

Zo zou je een korte aflevering van The Twilight Zone of het hedendaagse Black Mirror hier misschien mee kunnen vullen, mits voorzien van betere regie en acteerprestaties, 108 minuten is echt te veel van het goede. Daarom begin je na een klein half uur al te verlangen naar een vlotter verloop dankzij alle onzin die op je wordt afgevuurd. Sciencefiction kan leuk zijn, maar als iemands lichaam in een half uur van een 6-jarige kleuter in dat van een 12-jarige puber verandert mag het niet zo zijn dat de zwembroek is meegegroeid.

Je zou het gemakkelijk op de koop toe nemen als het verhaal sterk was. Enkel het gegeven is leuk en mysterieus, maar dat wordt vakkundig om zeep geholpen door de ooit zo bewierookte regisseur, die in 2015 nog even een kleine opleving had in filmland met het spannende The Visit en in 2018 met het vermakelijke Split. Dit is toch vooral beschamend slecht, daar verandert een bijrol voor jezelf niets aan. Sterker nog, de oude échte meester-van-suspense-op-beperkte-locaties hield het doorgaans bij één enkele seconde op de achtergrond. Verschil moet er zijn.

**

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Verwachtingsvolle film.

Dit rustig opgebouwde familiedrama uit Chili is er eentje die het verschil weet te maken. Althans, zeker in het eerste half uur wanneer de bejaarde hoofdrolspelers worden geïntroduceerd. Dat oud worden niet altijd even leuk en aardig is wordt hier vrij snel duidelijk. In een prima bijpassend kalm tempo. Des te pijnlijker wordt het verschil tussen het rustige en overzichtelijke leventje met de rauwe buitenwereld, als de rest van de familie op de proppen komt.

Toch is het tijdens dit tweede deel, wanneer de cast compleet wordt, dat de film wat wegzakt. Dat zit hem mede in het feit dat de bijna serene rust van het oude echtpaar wel erg letterlijk verstoord wordt. Dat terwijl hem hier juist ook kracht in schuilt. Het drama dat zich vervolgens voltrekt ligt er wel erg dik bovenop echter en enig subtiliteit is ver te zoeken soms. Dit in tegenstelling tot het begin. Uiteindelijk is er zelfs een overdreven en onnodige finale, waarbij het sentiment net iets te gemakkelijk wordt opgeklopt.

Waar drama en humor elkaar doorgaans best weten te mengen in een alternatief en realistisch jasje, is de balans hier soms een beetje zoek. Sowieso is de zwarte humor in ‘Old Cats’ eentje die soms met een zaklamp mag worden gezocht. Het zwaartepunt ligt dan ook meer richting drama. Ondanks enige onevenwichtigheid en een begin dat en meesterwerk doet verwachten, is het eindresultaat nog steeds vermakelijk. Maar dat hier veel meer had ingezeten moge duidelijk zijn.

Goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Best bewaard.

Dat een film van meer dan 80 jaar oud nog steeds weet te werken bewijst de klasse ervan. Sommige classics blijven nu eenmaal beter bewaard dan anderen. Binnen het griezelgenre mag The Old Dark House dus nog steeds gezien worden. Dat is onder meer de verdienste van regisseur Whale, die behoorlijk wat sfeer weet te creëren.

Goed.

Veilige standaard.

De combinatie van Travolta en Williams is best aardig, maar het formuleverhaaltje wil nergens echt van de grond komen. Sommige grapjes zijn daadwerkelijk leuk, de meerderheid echter niet. Als tegen het einde ook nog eens de verplichte zoete moraalclichés uit de kast worden getrokken, kan met recht gezegd worden dat het hier de zoveelste Disney-komedie betreft. De film blijft hopeloos hangen aan de veilige standaard die we inmiddels wel uit ons hoofd kennen.

Doorsnee.

Vlakke finale.

Het verhaal van bankrover Forrest Tucker blijkt waargebeurd te zijn. Hoe hoffelijk hij in werkelijkheid was blijft gissen. Aangezien hij echter graag wilde dat zijn levensverhaal werd verfilmd mag je aannemen dat hij zichzelf niet onaardig vond. Getuigen omschreven hem in ieder geval als vriendelijk. Hollywood zag er eerst geen brood in, evenwel besloten Robert Redford en David Lowery er uiteindelijk mee aan de slag te gaan. Niet geheel onverdienstelijk en wellicht bedoeld als zwanenzang voor de inmiddels bejaarde, maar daardoor niet minder legendarische acteur. De finale van een imponerende loopbaan.

Het is misschien mede de mise-en-scène van begin jaren 80 die zorgt voor een sfeervol stukje cinema, doch de regisseur weet hier aan bij te dragen door een en ander uiterst smaakvol in beeld te brengen en geen haast te hebben. Dat laatste breekt de film uiteindelijk wel wat op omdat er weinig opzienbarends gebeurt en het verhaal met rechercheur Casey Affleck iets te vaak van toevalligheden aan elkaar hangt. Een continu glimlachende Redford is misschien wel wat veel van het goede. De terugblik naar filmklassieker The Chase is ook wat flauw. We get the picture.

Hoogtepunt is de scène waarin Redford een sterke Sissy Spacek aan het versieren is in een restaurant. De altijd sympathieke Danny Glover blijkt voornamelijk beeldvulling te zijn en Tom Waits schmiert ietwat. En zo kabbelt de film vlakjes voort. Het rustige tempo is in eerste instantie een verademing, maar tijdens de tweede helft werkt het minder goed. En dus moet de cinefiel het doen met wat meer subtielere knipoogjes naar het genre dan de eerder genoemde open deur naar 1966. Het doorsnee publiek zal dan echter grotendeels zijn afgehaakt.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Vreemde vleug.

Aparte en stijlvolle wraakfilm, waarbij het mysterie dusdanig intrigeert en kippenvel veroorzaakt dat de kijker behoorlijk geboeid blijft. Tegen het einde kun je de makers makkelijk betichten van wat overdaad, maar die past prima bij de vreemde vleug die de film bedekt.

Zeer goed.

Vermakelijke vlagverbranding.

In de verste verte doet 'Olympus Has Fallen' een beetje denken aan 'Invasion U.S.A.' waarin een bebaarde Chuck Norris Amerika bevrijdt van het plotseling opduikende terroristentuig. Nu valt die twijfelachtige eer ten deel aan Gerard Butler die eveneens met veel geknal de held mag spoelen in deze hedendaagse Cannon-achtige productie. De Amerikaanse vlag wordt verbrand maar de president is een bikkel. Golan & Globus zouden dit met trots presenteren. Inhoudelijk gezien stelt het geen hout voor, doch dit is absoluut een vermakelijk actiespektakel dat ook een beetje doet denken aan Die Hard.

Goed.

Saaier.

Aardige poging tot een documentaire, maar de film maakt helaas weinig indruk. Het kabbelt maar voort en de personages zijn ook niet interessant genoeg om wat peper toe te voegen. De meest gemiste kans is het feit dat Brongers amper aandacht heeft voor de aanleiding van zijn worsteling en zoektocht. Hierdoor ontbreekt nogal wat empathie bij de kijkers. De film wordt gaandeweg saaier, maar echt slecht wordt het ook niet. Hopelijk kan de regisseur zich revancheren met een tweede project.

Twee sterretjes.